Reklama

Biały Kruk 1

Męka Pańska

IZABELA SAŁEK
Edycja łowicka 15/2001

Począwszy od 1 marca aż do Niedzieli Palmowej w Kutnie Woźniakowie można było oglądać Misterium Męki Pańskiej, przygotowane już po raz ósmy przez kleryków i aspirantów tamtejszego zgromadzenia salezjańskiego.

Reżyserem tegorocznego Misterium jest ks. Marek Stachowicz - kierownik aspirantatu, który powiedział Niedzieli Łowickiej: "Tradycja wystawiania Męki Pańskiej jest u salezjanów dosyć stara. Już w latach 50. klerycy z seminarium salezjańskiego, istniejącego podówczas w Woźniakowie, wystawiali Misterium jeszcze w starym kościele parafialnym. A w latach 90. reaktywował ją ks. Bonkowski - salezjanin. Można zresztą powiedzieć, że cała tradycja salezjańska przedstawień teatralnych wywodzi się od naszego założyciela, ks. Bosco, który wykorzystywał teatr do przekazywania treści religijnych swoim podopiecznym".

A w ostatnich latach teatr jako forma przekazu stał się szczególnie ważny, w związku z wezwaniem do Nowej Ewangelizacji, głoszonym przez Jana Pawła II.

"Papież wzywa nas do głoszenia Ewangelii przy pomocy nowych środków przekazu. Ponieważ obecnie ludzie nastawieni są na odbiór bodźców wzrokowych, więc my, salezjanie, staramy się poprzez teatr wychodzić naprzeciw ich predyspozycjom. Przekazujemy treści religijne, szczególnie podczas rekolekcji i Wielkiego Postu, przy pomocy form teatralnych".

Jednakże, co było wyraźnie ukazywane przez ks. Stachowicza podczas kilku słów powitania, wygłaszanych zawsze przed rozpoczęciem Misterium, przybycie do Woźniakowa na Mękę Pańską nie miało być tylko przybyciem dla obejrzenia spektaklu teatralnego! "Witam wszystkich pielgrzymów - mówił ks. Marek Stachowicz - i zapraszam do wspólnego przeżywania największych tajemnic naszej wiary: Męki, Śmierci i Zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa. Pragnę, abyśmy na to, co się będzie działo na scenie patrzyli nie jak na przedstawienie teatralne, ale by stawało się to dla nas nabożeństwem wielkopostnym. Na scenie nie będą zresztą występować zawodowi aktorzy, ale młodzi ludzie, którzy usłyszeli w swoim życiu głos Chrystusa: ´Pójdź za mną!´ i teraz, na ile potrafią, na tyle starają się realizować Jego wezwanie. Dlatego też łączmy się z nimi we wspólnym przeżywaniu Misterium Męki Pańskiej, tak abyśmy wychodzili stąd czując się odnowieni, z nowym zapałem do kroczenia w życiu drogą Ewangelii, świadomi tego, że Chrystus dla nas cierpiał, dla nas poniósł śmierć i dla nas zmartwychwstał" .

Każdorazowe wyjście młodych aktorów na scenę poprzedzane było krótką modlitwą i błogosławieństwem. Dla nich samych zaś udział w Męce Pańskiej także był wielkim przeżyciem religijnym i modlitewnym, nie tylko wysiłkiem i grą. Ks. Stachowicz starał się uświadomić swoim klerykom i aspirantom, że biorą udział w nabożeństwie wielkopostnym, że grając na scenie jednocześnie się modlą. Że ich Misterium to przede wszystkim pewna forma głoszenia Słowa Bożego, że poprzez teatr katechizują wiernych. "A dla nich samych to także możliwość sprawdzenia siebie na polu działalności duszpasterskiej" - dodaje ks. Marek, kierownik aspirantatu w Towarzystwie Salezjańskim w Woźniakowie.

Gdy ma się świadomość religijnego wymiaru każdorazowego wyjścia na scenę, łatwiej jest potraktować cały związany z udziałem w Misterium wysiłek, tremę, konieczność bycia do dyspozycji licznych grup pielgrzymów, zgłaszających zainteresowanie przybyciem do Woźniakowa ( tym razem Męka Pańska została wystawiona 20 razy podczas Wielkiego Postu dla wiernych z całej Polski!) - jak posługę.

Nawet nieoczekiwane perturbacje z dekoracjami, zacięcie się mechanizmu przywodzącego kurtynę czy przerwę w dostawie prądu łatwiej jest znieść z uśmiechem. Ale tempo wydarzeń na zapleczu sceny, błyskawiczna zmiana dekoracji czy kostiumów to ogromy stres i trud - zwłaszcza, iż ze względu na szczupłość grona aktorów (tylko jedenastu) często jeden z aktorów musiał występować w tej samej scenie w dwóch-trzech rolach, zmieniając charakteryzację!

O opanowaniu i doświadczeniu scenicznym aktorów (starsi aspiranci i klerycy grali swoje role już drugi lub trzeci raz) świadczy najlepiej fakt, że widz siedzący na widowni przez całe półtorej godziny trwania Misterium pozostawał w błogiej nieświadomości wszystkich tych trudności i mógł się oddawać kontemplacji wydarzeń zbawczych.

A o to przecież zawsze chodziło całej ekipie, poczynając od autora Misterium, przez aktorów, reżysera i obsługę techniczną, na ks. Zenonie Jakuboszczaku - przełożonym wspólnoty zakonnej, który objął patronat nad przedsięwzięciem, kończąc.

W tym miejscu czas już chyba najwyższy na przedstawienie wszystkich osób zaangażowanych w wystawienie Męki Pańskiej w Woźniakowie. Jak zwykle sięgnięto do tekstu dostosowanego i opracowanego przez salezjanina, ks. Franciszka Harazima, z muzyką napisaną przez ks. dr. Antoniego Chlondowskiego i wykonaną przez chór seminaryjny. W tym roku w postać Chrystusa wcielił się aspirant Krzysztof Arent. Judaszem był Tomasz Torba, Aniołem - Marek Dziubak, Janem i Józefem z Arymatei - Piotr Dziubak, Kasjuszem i Kajfaszem - Tomasz Sikorski, Longinusem - Mariusz Chłendzik, Stezyfonem - Krzysztof Brzozowski, Piłatem i Piotrem - Łukasz Kostrzewski, Szatanem i Nikodemem - Mariusz Urbaniak, kapłanem - alumn Tomasz Studencki, Malchusem - brat zakonny Krzysztof Nowatowski. Za światła odpowiadał Robert Fus, a za oprawę muzyczną - ks. Marek Stachowicz. Co roku trzeba wymienić lub odnowić, ubogacić około 40% dekoracji i za to także odpowiadali klerycy i aspiranci z ks. Markiem.

Cały trud osób przygotowujących Misterium Męki Pańskiej zaowocował bardzo pięknym spektaklem i okazją do przeżycia wyjątkowych rekolekcji i dla aktorów i dla widzów: mieszkańców Woźniakowa i Kutna, i dla wszystkich grup wiernych z diecezji łowickiej, grup dzieci i młodzieży szkolnej, i podopiecznych kutnowskiego Domu Dziecka. Przez udział w Misterium każdy, od najmłodszych do najstarszych, mógł się w tych szczególnych dniach Wielkiego Postu modlić z salezjanami i rozważać tajemnicę niezmierzonej Bożej miłości dla człowieka.

Przeżyć depresję

2018-02-14 10:25

Ewa Wesołowska, psycholog
Niedziela Ogólnopolska 7/2018, str. 52-53

Dotyka coraz częściej. Nas albo naszych bliskich. Zabiera energię, radość, utrudnia życie. 23 lutego obchodzimy Dzień Walki z Depresją. Jak ją przeżyć? Co robić, gdy zauważymy jej symptomy u naszych bliskich?

Björn Braun 200%/fotolia.com

Żyjemy w czasach, w których najnowsze technologie stwarzają wiele możliwości komunikowania się ludzi ze sobą, praktycznie w każdym czasie i miejscu. Jednocześnie w tłumie ludzi człowiek staje się coraz bardziej samotny – zagubiony w relacjach z innymi, zagubiony w świecie uczuć i w samym sobie. Powszechny – również dla dzieci i młodzieży – przekaz, że w życiu liczą się osiągnięcia, efektywność, skuteczność, dążenie do perfekcji, wydaje się tylko pogłębiać izolację człowieka. W połączeniu z innymi licznymi zmianami społecznymi stwarza to znacznie większe nie tylko ryzyko pojawienia się różnorakich zaburzeń psychicznych, ale także znacznie większą trudność radzenia sobie z nimi, kiedy już się pojawią.

Statystyki

Ryzyko zachorowania na depresję w ciągu całego życia waha się w granicach: 10-25% dla kobiet i 5-12% dla mężczyzn. W świetle tych statystyk problem staje się bardzo bliski nam wszystkim. Najprawdopodobniej wokół nas jest ktoś, kto cierpi, cierpiał albo będzie cierpiał na depresję. Może także się okazać, na różnych etapach życia, że problem będzie dotyczył także i nas. Kiedy myślimy „depresja”, możemy mieć bardzo różne wyobrażenia na ten temat. Głębokie cierpienie człowieka nie zawsze jest widoczne „na pierwszy rzut oka”. Częściej nawet nie jest. Stąd tak często, kiedy ktoś popełnia samobójstwo, słyszymy zaskoczenie bliskich i otoczenia. Okazuje się, że nikt się tego nie spodziewał, nikt nic nie wiedział. Dlatego łatwo nie zauważyć tych, którzy cierpią nawet blisko nas. Cierpią często w samotności, izolując się stopniowo od swoich bliskich, przyjaciół. Wysoka pozycja społeczna, wykształcenie, uroda i wiele innych rzeczy nie chronią przed depresją. Na zewnątrz możemy widzieć człowieka osiągającego liczne sukcesy, a wewnątrz siebie żyje on w wielkim bólu i samotności.

Smutek

Zatrzymując się przy depresji, warto odróżnić to, co jest prawidłową i naturalnie pojawiającą się reakcją emocjonalną, od tego, co będziemy rozpatrywać już jako zaburzenie depresyjne. W życiu często przeżywamy smutek, a także złość, lęk, żal. Przeżywanie tych emocji to bardzo istotna część naszej codzienności. Np.: koleżanka miała do nas zadzwonić, ale nie zadzwoniła. Odczuwamy smutek i złość. Te emocje mówią nam o naszych głębokich, bardzo ważnych potrzebach: potrzebie miłości, bliskości, akceptacji. Czasami potrzeby te mogą nie być przez nas do końca uświadomione. Czasami się ich wstydzimy, spychamy na margines naszego życia tak, by ich nie przeżywać, nie odczuwać. Odbieramy je jako coś zagrażającego dla nas samych. Tymczasem nasze uczucia mają nam coś bardzo istotnego o nas samych do powiedzenia. Smutek jest naturalną reakcją na wszelką doświadczaną przez nas utratę: rzeczy, własnej wartości, stratę bliskiego człowieka, i domaga się, aby go przeżyć, zatrzymać się przy nim przez jakiś czas.

Depresja

O depresji zaczynamy mówić wtedy, kiedy reakcja obniżonego nastroju przedłuża się, trwa powyżej dwóch tygodni i właściwie zaczyna być już stanem, który towarzyszy nam przez większą część dnia. W depresji prócz przeżywanego smutku lub pustki istotne są także inne symptomy. Może to być utrata dotychczasowych zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności. To, co do tej pory sprawiało radość, teraz zaczyna być obojętne albo budzi niechęć. Takiej osobie można zaproponować wyjście do kina, wycieczkę rowerową, spotkanie z przyjaciółmi, chociaż można spotkać się z obojętnością albo niechęcią, mimo że jeszcze niedawno sama inicjowała podobne wydarzenia. Czasami nawet w najbliższym otoczeniu trudno o zrozumienie takiej postawy. Można to przecież odczytać jako przejaw niechęci do osoby, która proponuje wspólne spędzenie czasu. Jest to jednak jeden z objawów choroby. Towarzyszy temu również brak energii, nieadekwatne ciągłe zmęczenie często wzmocnione trudnościami ze snem bądź odwrotnie – nadmierną sennością. Osoby cierpiące na depresję często coraz bardziej zamykają się w sobie, uciekają w coraz większą samotność i izolację. Pogrążają się w coraz bardziej krytycznym spojrzeniu na samych siebie. Charakterystyczny dla tych osób jest nie tylko negatywny obraz samego siebie, ale także świata i przyszłości. Często podejmujemy próby przekonania takiej osoby, że przecież jest inaczej, ale na pewnym etapie choroby jest to niemożliwe. Co więc możemy zrobić i jak pomóc?

Pomoc

Jedna z przyczyn depresji wiąże się z doświadczeniem w przeszłości straty, często źle przeżytej, zapomnianej. Strata ta najczęściej dotyczy bliskich osób. Może wiązać się z czyjąś nieobecnością w pewnym okresie życia, śmiercią kogoś bliskiego, rozwodem rodziców, wyjazdem jednego z nich, a także z ich fizyczną bądź emocjonalną niedostępnością. Nie mamy wpływu na historię bolesnych przeżyć tej osoby, ale to, co możemy zrobić teraz, to po prostu z nią BYĆ we wszystkim, co przeżywa. To bardzo cenne, kiedy stworzymy bezpieczną przestrzeń do tego, by mogły zostać wyrażone uczucia nie w samotności, ale wobec drugiej osoby.

Bezpieczna przestrzeń oznacza najczęściej empatyczną obecność i gotowość słuchania. Słuchanie może też być milczeniem, czasami obydwu stron, bo w milczeniu w sposób niewerbalny człowiek też wyraża siebie. Bycie przy osobie cierpiącej na depresję nie jest łatwe, ponieważ bardzo szybko może pojawić się w nas poczucie bezradności i przytłoczenia intensywnością przeżywanych przez nią, a także przez nas samych emocji. To właśnie m.in. dlatego, aby uniknąć w sobie trudnych uczuć, tak skłonni jesteśmy do porad w stylu: „weź się w garść”, „zobaczysz, wszystko będzie dobrze” itd. Trzeba bardzo uważać, aby unikać tego typu stwierdzeń. Takie „dobre rady” mogą jedynie pogłębić ból i jeszcze bardziej oddalić osobę cierpiącą od innych ludzi. Kiedy pojawia się poczucie bezradności, może to być sygnał, aby szukać pomocy u specjalisty: psychologa, psychoterapeuty, a czasami u lekarza psychiatry. W wielu sytuacjach pomoc specjalisty jest wręcz niezbędna. Trzeba być na to szczególnie wrażliwym, kiedy pojawiają się stwierdzenia dotyczące śmierci czy niechęci do życia.

Dlaczego?

Pojawiające się w nas uczucia, szczególnie te bolesne, domagają się, aby w odpowiednim momencie zatrzymać się na nich, przeżyć je i pójść dalej. Depresja jest bolesnym doświadczeniem, w którym często dochodzą do głosu nieprzeżyte wcześniejsze doświadczenia emocjonalne. Ich natężenie i intensywność sprawia, że nie da się po prostu „pójść dalej”. Trzeba się zatrzymać na dłużej, przeżyć, przepracować je, często korzystając z pomocy kompetentnej osoby. Wobec cierpienia pojawia się wiele pytań „dlaczego?„. Depresję trudno zrozumieć, poddać racjonalnemu wytłumaczeniu, ale skoro się pojawia, to znaczy, że nasze uczucia i przeżycia domagają się, aby się nimi zająć, w pewnym sensie aby zaopiekować się tym w nas, co kiedyś najprawdopodobniej zostało porzucone.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

KSM obraduje

2018-02-23 21:02

Agata Kowalska, KSM Częstochowa

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej rozpoczęło dziś punktualnie o godz. 18.00 Sesję Zarządów.

Maciej Cupiał, KSM Częstochowa

Będzie to bardzo ważny, historyczny czas - wybory nowego składu osobowego Prezydium, obrady, ale przede wszystkim jednak - Zlot KSM. W sobotę u stóp Jasnej Góry swoje życie Matce Bożej zawierzy niemalże tysiąc młodych ludzi.

Zapraszamy od godz. 14.00 wszystkich tych, którzy czują się KSM-owiczami i chcą pokazać swoją przynależność do stowarzysznia. Mszę Świętą sprawować będzie Ksiądz Arcybiskup Metropolita Częstochowski Wacław Depo. Módlmy się o światło Ducha Świętego dla wszystkich biorących udział w tych wydarzeniach!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem