Reklama

Dekanaty diecezji warszawsko-praskiej (18)

Dekanat rembertowski

Wojciech Świątkiewicz
Edycja warszawska (st.) 40/2003

Dekanat rembertowski został utworzony w archidiecezji warszawskiej przez kard. Augusta Hlonda 15 listopada 1947 r. Początkowo liczył dziesięć parafii, później, w latach siedemdziesiątych, nawet siedemnaście. Kilkakrotnie jego granice ulegały zmianom. W 1992 r. wszedł w skład nowej diecezji warszawsko-praskiej. Ostatnia jego reorganizacja nastąpiła 25 marca 2003 r.

Ks. prał. Edward Żmijewski, dziekan dekanatu rembertowskiego, urodził się 21 marca 1942 r. w Godach (par. Czerwin w diecezji łomżyńskiej). Święcenia kapłańskie otrzymał 27 maja 1965 r. z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Jest magistrem teologii (KUL - teologia pastoralna). Był wikariuszem w parafiach: Kołbiel, Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie Rembertowie, Matki Bożej Loretańskiej na Pradze, rektorem i budowniczym kościoła w Górkach Kampinoskich. W latach 1976-79 dyrekor Domu Księży Emerytów, następnie do 1987 r. referent Wydziału Gospodarczo-Budowlanego Kurii Metropolitalnej Warszawskiej, najbliższy współpracownik bp. Jerzego Modzelewskiego. W latach 1992-97 sekretarz Komisji Episkopatu ds. Budowy Kościołów. Funkcję proboszcza pełnił w parafiach Pyry, Jabłonna, a od 10 lat jest proboszczem parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie. Jest duszpasterzem środowisk pracy. Kanonik honorowy Kapituły Katedralnej, kapelan honorowy Jego Świątobliwości.

Parafie i kościoły

Aktualnie dekanat rembertowski liczy osiem parafii:
1. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej
2. Św. Hieronima w Starej Miłosnej
3. Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie
4. Św. Łucji Dziewicy i Męczennicy w Rembertowie
5. Św. Wacława w Warszawie na Gocławiu
6. Św. Feliksa z Cantalicjo w Marysinie Wawerskim
7. Opatrzności Bożej w Wesołej
8. Św. Brata Alberta w Wesołej-Zielonej
Ponadto na terenie dekanatu znajdują się dwie parafie personalne (garnizonowe): św. Rafała Kalinowskiego w Rembertowie (AON) i św. Andrzeja Boboli w Wesołej.
Najstarsza w dekanacie jest parafia dziekańska Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie, erygowana w 1928 r. przez kard. Aleksandra Kakowskiego. Miejscowy kościół jest wotum parafian za Cud nad Wisłą. W sierpniu parafia uroczyście obchodziła swoje 75-lecie. Najmłodsza jest parafia św. Hieronima w Starej Miłosnej, erygowana 18 września 2002 r.
Siedem parafii ma już swoje kościoły parafialne, jedynie w parafii św. Hieronima jest na razie tymczasowa kaplica, a proboszcz ks. Stanisław Popis wraz z miejscową wspólnotą parafialną przygotowuje się do rozpoczęcia budowy świątyni. Jej projekt jest już zatwierdzony przez władze kościelne. 30 września, w liturgiczne wspomnienie św. Hieronima, poświęcona została tam figura Pana Jezusa oraz obraz przedstawiający patrona parafii.
Również do poważnych inwestycji przygotowuje się parafia św. Wacława. Miejscowy kościółek św. Wacława - jak na potrzeby liczącej ponad 6 tys. wiernych parafii - jest zbyt mały. Dlatego jest już projekt jego rozbudowy. Niedawno zakończyła się w tej parafii budowa plebanii.
Z kolei parafia w Wesołej-Zielonej przygotowuje się do konsekracji kościoła.
Największe pod względem liczby wiernych są parafie w Marysinie Wawerskim (10 tys.) i Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie (7 tys.). Najmniejsza jest parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej (2,5 tys.) mieszkańców.

W mury kościoła św. Łucji w Rembertowie wmurowane są kamienie węgielne z Grobu Pańskiego i grobu św. Łucji z Syrakuz.
W kościele św. Brata Alberta w Wesołej-Zielonej jest kamień węgielny wyjęty z kościoła Sióstr Albertynek w Krakowie, poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w 1983 r.

Reklama

Duchowieństwo dekanalne

Dziekanem dekanatu rembertowskiego jest ks. prał. Edward Żmijewski, proboszcz parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie Rembertowie. Funkcję ojca duchownego pełni ks. prał. Józef Urcus. W parafiach na terenie dekanatu posługę kapłańską pełni 8 księży proboszczów, 11 wikariuszy i 5 rezydentów. Średnia wieku proboszczów wynosi 51 lat, a księży wikariuszy 37.
Najdłużej w dekanacie jako proboszcz (od 1989 r.) pełni swą posługę ks. prał. Józef Skarpetowski z Wesołej-Zielonej. Natomiast najkrócej proboszczem jest ks. dr Bernard Czerwiński z Marysina Wawerskiego, który objął swą funkcję 1 września 2003 r. Jest on też najmłodszym proboszczem w stolicy (ur. 1964 r.).
W parafii św. Wacława mieszka jako rezydent ks. prał. Wacław Karłowicz, najstarszy kapłan diecezji warszawsko-praskiej (ur. 1907 r., wyświęcony 1932 r.), opiekun miejsca uświęconego krwią bohaterów walczących pod Olszynkę Grochowską.
Na terenie dekanatu są żeńskie zgromadzenia zakonne. W Marysinie Wawerskim Siostry Felicjanki mają swój dom prowincjalny. Prowadzą dwa zespoły szkół oraz dwa przedszkola. W Rembertowie są Siostry Loretanki (prowadzą działalność wydawniczą oraz mają własną drukarnię), Siostry Imienia Jezus, Siostry Wynagrodzicielki Najświętszego Oblicza oraz Misjonarki Klaretynki. W Starej Miłosnej pracują Siostry Jadwiżanki. Na terenie warszawskiej parafii św. Wacława swoje domy mają Siostry Sercanki, Siostry Obliczanki oraz panie z Instytutu Świeckiego Pomocnic Maryi Jasnogórskiej Matki Kościoła.

Życie religijne

W każdej parafii działają ruchy religijne. Wszędzie są koła Żywego Różańca, które w Roku Różańca bardzo ożywiły swoją działalność. Np. w parafii dziekańskiej działa 14 kół skupiających osoby dorosłe (w tym jedno koło męskie) i 3 koła dziecięce. Księżom zależy też na istnieniu przy parafiach Legionu Maryi. - Ludzie zrzeszeni w Legionie Maryi dobrze czują Kościół, wspaniale wspomagają księży proboszczów - podkreśla ks. prał. Żmijewski. Głównym ośrodkiem kultu maryjnego jest parafia dziekańska. Tu też 15 sierpnia, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny odpust - obok miejscowych wiernych - gromadzi wojsko, przedstawicieli władz, wojskowy korpus dyplomatyczny akredytowany w stolicy.
We wszystkich parafiach jest nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Czczeni są również święci. W parafii św. Wacława jest żywy kult patrona, a świątynia posiada jego relikwie ofiarowane w 1956 r. przez inż. Wacława Tarnowskiego z Anina, który przywiózł je z Włoch. W Wesołej-Zielonej bardzo czczony jest św. Brat Albert. Jego podobizna znajduje się na pięknym obrazie, uroczyście obchodzony jest doroczny odpust. Św. Faustyna Kowalska, apostołka Miłosierdzia Bożego, czczona jest w parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie. Można ją uczcić w relikwiarzu wystawianym w Niedzielę Miłosierdzia Bożego.
Z ruchów działających na terenie dekanatu widoczny jest neokatechument w Marysinie Wawerskim. W parafii Opatrzności Bożej w Wesołej działa Instytut Chemin Neuf. U św. Łucji w Rembertowie jest młodzieżowa grupa teatralna, która działa pod kierunkiem Sióstr Klaretynek.
Dwie parafie posiadają swoje chóry (dziekańska i w Zielonej), wszystkie parafie mają zespoły młodzieżowe i dziecięce. Na wyróżnienie zasługuje dziecięcy chór w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej, który śpiewał m.in. Ojcu Świętemu w Watykanie. Najbardziej znana jest oczywiście działająca w parafii dziekańskiej Orkiestra Koncertowa Victoria odnosząca wspaniałe sukcesy w kraju i zagranicą.
Dziekan ks. Edward Żmijewski zamierza założyć Klub Inteligencji Katolickiej. W jego parafii samych rodzin wojskowych mieszka blisko 500. Wielu z nich to wykładowcy uczelni wojskowych. Klub byłby wolny od jakichkolwiek powiązań z partiami politycznymi.
Radością Księdza Dziekana jest dobra współpraca parafii ze szkołami. Wszędzie udaje się utrzymać 2 godziny katechizacji tygodniowo. Współpraca układa się dobrze nie tylko na płaszczyźnie katechizacji. Kiedy gmina ociągała się z wyposażeniem szkół w komputery, ks. Żmijewski ufundował dwa zestawy. W ten sposób przyspieszył decyzję i szkoła szybko otrzymała sprzęt komputerowy.

Być blisko księży

- Jako dziekan chciałbym być blisko każdego księdza - mówi Dziekan rembertowski.
- W kwietniu 2003 r., zaraz po nominacji, wystosowałem list do wszystkich kapłanów w dekanacie. Napisałem im, że ze wszystkich czynności, które lubię, spotkania z ludźmi należą do najprzyjemniejszych. Zaprosiłem księży na spotkanie. Przyszli wszyscy, nawet ci, którzy nie są zaangażowani w bezpośrednią pracę duszpasterską, ale mieszkają na terenie dekanatu. Niedawno mieliśmy miłe spotkanie z okazji dziesięciolecia mojej obecności w Rembertowie. Ważne być blisko wszystkich ważnych spraw duszpasterskich - podkreśla ks. prał. Żmijewski.

Zwiastowanie Pańskie - Dzień Świętości Życia

Józef Rydzewski
Edycja podlaska 14/2002

pl.wikipedia.org
Fresk Fra Angelico Zwiastowanie, Konwent San Marco we Florencji

Święta Boża Rodzicielko i Matko Dobrej Rady! Przyrzekamy Ci, z oczyma utkwionymi w Żłóbek betlejemski, że odtąd wszyscy staniemy na straży budzącego się życia.

W a l c z y ć b ę d z i e m y w obronie każdego dziecięcia i każdej kołyski równie mężnie, jak Ojcowie nasi walczyli o byt i wolność Narodu, płacąc krwią własną. Gotowi jesteśmy raczej śmierć ponieść, aniżeli śmierć zadać bezbronnym.

Dar życia uważać będziemy za największą Łaskę Ojca wszelkiego Życia i za najcenniejszy skarb Narodu. (z Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego - 28 sierpnia 1956 r.)

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego przypada 25 marca i decyzją Episkopatu Polski ustanowiono ten dzień - Dniem Świętości Życia. Wyjątkowo w tym roku Kościół obchodzi ją 8 kwietnia, gdyż dzień 25 marca wypada w Wielkim Tygodniu i dlatego jest ona przeniesiona. Powstanie tej uroczystości łączy się z refleksją nad historią zbawienia w czasach chrześcijańskich. Dokumenty liturgiczne nie mówią o formalnym święcie, co nie znaczy, że nie było ono obchodzone w liturgii. Wiele mówiącym faktem może być zbudowana w IV wieku w Nazarecie bazylika Zwiastowania. Święto posiadało różne nazwy. Najstarsza z nich jest określeniem związanym z homilią Abrahama z Efezu - Euaggelismos. Liturgia bizantyjska zachowuje tę nazwę do dnia dzisiejszego. Sakramentarz gregoriański z Padwy podaje bardzo charakterystyczne określenie: Annuntiatio sanctae Dei Genetricis et passio eiusdem Domini (Zwiastowanie Bożej Rodzicielce i Męki Pana). Mszał z 1570 r. używa określenia: Święto Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a Mszał papieża Pawła VI: Zwiastowanie Pańskie. Powstaje pytanie dlaczego uroczystość ta jest obchodzona 25 marca? Odpowiedź na to pytanie wynika z ustalenia daty uroczystości Bożego Narodzenia. Skoro uroczystość Narodzenia Pańskiego obchodzimy 25 grudnia, to z "obliczenia biologicznego" wynika, że Zwiastowanie Pańskie ma być obchodzone 25 marca. Mszał z 1970 r. przynosi nam nowe modlitwy, a zwłaszcza własną prefację, która wysławia Boga za narodzenie Syna Bożego dla zbawienia ludzi. W tym dziele uwydatniona jest rola Maryi, Jej przyjęcie z wielką wiarą Słowa Bożego i noszenie z miłością Jezusa w niepokalanym łonie. Zwiastowanie Pańskie spełnia obietnice dane narodowi wybranemu - Izraelowi.

W obronie życia

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego łączy się w Polsce z obchodem Dnia Świętości Życia. W dniu w którym obchodzimy pamiątkę zwiastowania przez Posłańca Bożego Maryi Pannie, że zostanie Matką Syna Bożego, bronić chcemy każdego poczętego życia pod sercem każdej z matek na całym świecie. Jan Paweł II 26 stycznia 1980 r. w Rzymie powiedział: " Człowiekiem jest również nienarodzone dziecko: co więcej, Chrystus w sposób uprzywilejowany utożsamia się z najmniejszymi; jak więc można nie widzieć szczególnej Jego obecności w istocie jeszcze nie narodzonej, spośród wszystkich istot prawdziwie najmniejszej, najsłabszej, pozbawionej jakiegokolwiek środka obrony, nawet głosu, która nie może protestować przeciw ciosom godzącym w jej najbardziej podstawowe prawa". I dalej Jan Paweł II w obronie życia poczętego pisze w encyklice Evangelium vitae z 25 marca 1995 r: "Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne w każdej chwili swego istnienia, także w fazie początkowej, która poprzedza narodziny. Człowiek już w łonie matki należy do Boga, bo Ten, który wszystko przenika i zna, tworzy go i kształtuje swoimi rękoma, widzi go, gdy jest jeszcze małym, bezkształtnym embrionem i potrafi w nim dostrzec dorosłego człowieka, którym stanie się on w przyszłości i którego dni są już policzone, a powołanie już zapisane w księdze żywota" (EV 61).

Przeczytaj także: 25 marca - Dzień Świętości Życia

Wielcy ludzie za życiem

Każdy człowiek może powtórzyć za psalmistą, wysławiać Boga psalmem 139 i podziękować Mu za życie: "Sławię Cię, Panie, za to, żeś mnie stworzył. Ty bowiem stworzyłeś moje wnętrze i utkałeś mnie w łonie mej matki. Sławię Cię, żeś mnie tak cudownie stworzył. Godne podziwu są Twe dzieła".

W obronie dzieci nienarodzonych wypowiadali się między innymi:

Pius XII - "Wszelka istota ludzka, nawet dziecko w łonie swej matki, otrzymuje prawo do życia bezpośrednio od Boga, a nie od rodziców czy od jakiejś społeczności lub władzy ludzkiej. A więc żaden człowiek, żaden autorytet ludzki, żadna wiedza, żadne ´wskazania´ medyczne, eugeniczne, społeczne, ekonomiczne, moralne nie dają należytego tytułu do rozporządzenia bezpośrednio i z rozmysłem niewinnym życiem ludzkim".

Jan XXIII - "Niech więc wszyscy uważają życie ludzkie za święte, a to dlatego, że od samego początku wymaga działania Boga - Stwórcy. Ten więc, kto odstępuje od tych Bożych praw, nie tylko uwłacza Jego majestatowi i okrywa hańbą siebie samego i rodzaj ludzki, lecz także podważa u samych podstaw siłę społeczności, do której należy".

Jan Paweł II - "Wołam do wszystkich ojców i matek mojej Ojczyzny i całego świata, do wszystkich ludzi bez wyjątku: każdy człowiek poczęty w łonie ma prawo do życia!".

"Życie ludzkie jest szczególnie słabe i kruche, kiedy przychodzi na świat oraz kiedy opuszcza doczesność, aby osiągnąć wieczność. Słowo Boże wielokrotnie wzywa do otoczenia życia opieką i szacunkiem, zwłaszcza życia naznaczonego przez chorobę i starość" ( EV 44).

Prymas Tysiąclecia Stefan Kardynał Wyszyński - "W rodzinie, pod sercem matek, kryje się Naród".

Matka Teresa z Kalkuty - "Wnośmy prawdziwy pokój w naszą rodzinę, otoczenie, miasto, kraj, w świat. Zaczynajmy od pokochania małego dziecka już w łonie matki. Tym, co najbardziej niszczy pokój we współczesnym świecie jest aborcja - ponieważ jeśli matka może zabić własne samemu Bogu. Na modlitwę Duchowej Adopcji składa się: jeden dziesiątek różańca, codzienna modlitwa oraz dodatkowa dowolna ofiara czy wyrzeczenie, np. post lub walka z nałogiem. Przez dziewięć miesięcy osoba podejmująca Duchową Adopcję modli się w intencji dziecka nienarodzonego i jego rodziców, prosząc Boga o szczęśliwe jego narodzenie. W ten sposób staje się ta osoba duchowym ojcem lub duchową matką tego dziecka. Duchową Adopcję Dziecka Poczętego może podjąć każdy. Jeżeli zdarzy się zapomnieć komuś raz lub dwa o złożonych przyrzeczeniach, nie należy przerywać Duchowej Adopcji, tylko trzeba o ten "zapomniany" dzień wydłużyć okres modlitwy.

Codzienna modlitwa:

Panie Jezu - za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem świętego Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu - proszę Cię w intencji tego nienarodzonego o dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: ufajmy Bożemu miłosierdziu, ale go nie nadużywajmy

2019-03-24 12:11

st (KAI) / Watykan

„Możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca” – powiedział papież w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”.

Grzegorz Gałązka

Ojciec Święty odniósł się w swej refleksji do czytanego dzisiaj fragmentu Ewangelii (Łk 13, 1-9), zawierającego przypowieść o drzewie figowym, które nie wydawało owoców. Wskazał, że właściciel winnicy uosabia Boga Ojca, a ogrodnik jest obrazem Jezusa, natomiast drzewo figowe jest symbolem obojętnej i nie wydającej owoców ludzkości.

„Jezus wstawia się u Ojca za ludzkością i prosi Go, aby poczekał i dał jej jeszcze trochę czasu, aby mogły się w niej pojawić pierwsze oznaki owoców miłości i sprawiedliwości. Drzewo figowe, które właściciel z przypowieści chce wyrwać, jest obrazem życia jałowego, niezdolnego do dawania, czynienia dobra. Jest symbolem tego, kto żyje dla siebie, syty i zadowolony, rozłożony w wygodach swojego życia, niezdolny, by skierować spojrzenie i serce ku tym, którzy są obok niego i przeżywają cierpienie, ubóstwo i trudności. Tej postawie egoizmu i duchowej bezpłodności przeciwstawiana jest wielka miłość ogrodnika wobec drzewa figowego: jest cierpliwy, potrafi czekać, poświęca jemu swój czas i pracę. Obiecuje właścicielowi, że szczególnie zadba o to nieszczęśliwe drzewo” – wyjaśnił Franciszek.

Papież podkreślił, że przypowieść ta ukazuje Boże miłosierdzie, które pozostawia nam czas na nawrócenie. Wskazuje ona, że „możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca” – powiedział Ojciec Święty.

Franciszek zachęcił, abyśmy wykorzystali okres Wielkiego Postu do nawrócenia, poprawy w naszym życiu, sposobie myślenia, działania i przeżywania relacji z innymi. „Jednocześnie musimy naśladować cierpliwość Boga, który ufa, że wszyscy są zdolni aby «powstać» i podjąć pielgrzymowanie na nowo. Nie gasi wątłego płomienia, ale towarzyszy i troszczy się o tych, którzy są słabi, żeby się umocnili i wnieśli swój wkład miłości do wspólnoty. Niech Maryja Dziewica pomoże nam przeżywać te dni przygotowań na Święta Paschalne jako czas odnowy duchowej i otwartości na łaskę Boga oraz Jego miłosierdzie” – stwierdził papież na zakończenie swego rozważania.


Oto tekst papieskiego rozważania w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Ewangelia tej trzeciej niedzieli Wielkiego Postu (por. Łk 13, 1-9) mówi nam o Bożym miłosierdziu i naszym nawróceniu. Jezus opowiada przypowieść o drzewie figowym, które nie wydawało owoców. Pewien człowiek zasadził figę w swojej winnicy i z wielką ufnością każdego lata wychodził i szukał na niej owoców, ale nie znalazł żadnego, ponieważ drzewo było jałowe. Pobudzony tym rozczarowaniem, które powtarzało się przez ponad trzy lata, pomyślał o wycięciu drzewa figowego, by posadzić następne. Wezwał więc ogrodnika, będącego w winnicy, i wyraził swoje niezadowolenie, nakazując mu wyciąć figę, by niepotrzebnie nie wyjawiała ziemi. Ale pracownik winnicy poprosił jej właściciela o cierpliwość i o pozostawienie drzewa jeszcze na rok, podczas którego sam zatroszczy się, by poświęcić staranniejszą i delikatniejszej troskę o drzewo figowe, aby pobudzić jego wydajność. Taka jest przypowieść. Co ona przedstawia? Co ukazują postacie z tej przypowieści?

Właściciel uosabia Boga Ojca, a ogrodnik w winnicy jest obrazem Jezusa, natomiast drzewo figowe jest symbolem obojętnej i nie wydającej owoców ludzkości. Jezus wstawia się u Ojca za ludzkością - a czyni to zawsze - i prosi Go, aby poczekał i dał jej jeszcze trochę czasu, aby mogły się w niej pojawić pierwsze oznaki owoców miłości i sprawiedliwości. Drzewo figowe, które właściciel z przypowieści chce wyrwać, jest obrazem życia jałowego, niezdolnego do dawania, czynienia dobra. Jest symbolem tego, kto żyje dla siebie, syty i zadowolony, rozłożony w wygodach swojego życia, niezdolny, by skierować spojrzenie i serce ku tym, którzy są obok niego i przeżywają cierpienie, ubóstwo i trudności. Tej postawie egoizmu i duchowej bezpłodności przeciwstawiana jest wielka miłość ogrodnika wobec drzewa figowego: każe właścicielowi poczekać, jest cierpliwy, potrafi czekać, poświęca jemu swój czas i pracę. Obiecuje właścicielowi, że szczególnie zadba o to nieszczęśliwe drzewo.

Przypowieść ta ukazuje Boże miłosierdzie, które pozostawia nam czas na nawrócenie. Wszyscy potrzebujemy nawrócenia, uczynienia kroku naprzód, a cierpliwość Boga, miłosierdzie nam w tym towarzyszy. Pomimo bezpłodności, która czasami naznacza nasze życie, Bóg jest cierpliwy i oferuje nam możliwość przemiany oraz czynienia postępów na drodze dobra. Ale wybłagane i udzielone odroczenie w oczekiwaniu, aż drzewo w końcu wyda owoce, wskazuje również na pilność nawrócenia. Ogrodnik mówi właścicielowi: „Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw” (w. 8). Możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy pomyśleć w tym Wielkim Poście: co muszę uczynić, aby zbliżyć się do Pana, nawrócić się, „wyciąć” te rzeczy, które są niewłaściwe? „Nie, nie, poczekam do następnego Wielkiego Postu”. Ale czy za rok będziesz żył? Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca.

W okresie Wielkiego Postu Pan zachęca nas do nawrócenia. Każdy z nas musi poczuć się wezwany tym głosem, poprawiając coś w swoim życiu, w swoim sposobie myślenia, działania i przeżywania relacji z innymi. Jednocześnie musimy naśladować cierpliwość Boga, który ufa, że wszyscy są zdolni aby „powstać” i podjąć pielgrzymowanie na nowo. Bóg jest Ojcem i nie gasi wątłego płomienia, ale towarzyszy i troszczy się o tych, którzy są słabi, żeby się umocnili i wnieśli swój wkład miłości do wspólnoty. Niech Maryja Dziewica pomoże nam przeżywać te dni przygotowań na Święta Paschalne jako czas odnowy duchowej i otwartości na łaskę Boga oraz Jego miłosierdzie.


Oto słowa Franciszka po modlitwie „Anioł Pański” w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry,

Od 27 lutego trwają ważne rozmowy w Nikaragui mające na celu rozwiązania poważnego kryzysu społeczno-politycznego, jaki dotknął ten kraj. Wspieram tę inicjatywę modlitwą i zachęcam strony, aby jak najszybciej znalazły pokojowe rozwiązanie dla dobra wszystkich.

Wczoraj w Tarragonie, w Hiszpanii został beatyfikowany Marian Mullerat i Soldevila, ojciec rodziny i lekarz, który otoczył opieką cierpienia fizyczne i moralne swoich braci, świadcząc życiem i męczeństwem o prymacie miłości i przebaczenia. Niech wstawia się za nami i pomaga nam kroczyć drogami miłości i braterstwa, pomimo trudności i cierpień.

Dzisiaj obchodzimy Dzień Modlitwy i Pamięci o Misjonarzach Męczennikach. W roku 2018 na całym świecie wielu biskupów, kapłanów, zakonnic i wiernych świeckich doznało przemocy. Zabito czterdziestu misjonarzy, prawie dwukrotnie więcej niż w roku poprzednim. Pamięć o tej współczesnej Kalwarii braci i sióstr prześladowanych lub zabitych z powodu swej wiary w Jezusa, jest dla całego Kościoła obowiązkiem wdzięczności, ale także bodźcem do mężnego świadectwa o naszej wierze i nadziei w Tym, który na krzyżu na zawsze zwyciężył wrogość i przemoc swą miłością.

Pozdrawiam was wszystkich przybyłych z Rzymu, Włoch i z różnych krajów, w szczególności pielgrzymów z Puli (Chorwacja), Coslady (Hiszpania) i wspólnotę Papieskiego Seminarium Francuskiego. Pozdrawiam wiernych z Dogana, Carpi, Faenzy, Castellammare di Stabia; grupę kobiet, które zjednoczyły się, aby wspólnie stawić czoła swoistej patologii; skautów z Campobasso, kandydatów do bierzmowania z Cervarese Santa Croce, młodych, przygotowujący się do złożenia wyznania wiary z Renate, Veduggio i Rastignano, uczniów Instytutów Braci Szkół Chrześcijańskich w Turynie i Vercelli oraz uczniów szkoły św. Doroty z Montecchio Emilia.

Życzę wszystkim dobrej niedzieli! Nie zapomnij za mnie się modlić. Dobrego obiadu i do widzenia!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem