Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Binyam

Młodzież przed Panem Jezusem Miłosiernym

„Panie, co mam czynić…?”

Oprac. ks. Paweł Anusiewicz
Edycja podlaska 51/2003

W święto Podwyższenia Krzyża Świętego, na Kalwarii Podlaskiej w Serpelicach rozpoczęło się nawiedzenie Obrazu Jezusa Miłosiernego w diecezji drohiczyńskiej. Poprzez czas i miejsce nawiązano do tajemnicy zbawczej męki i śmierci Syna Bożego. „To właśnie dzieło Krzyża - jak napisał Ojciec Święty w specjalnym telegramie z okazji peregrynacji - jest wypełnieniem, objawieniem i źródłem Miłosierdzia dla nas i dla całego świata”. Od tej chwili, podobnie jak przed dwoma tysiącami lat w Palestynie, Jezus przemierza podlaskie ścieżki, docierając do poszczególnych parafii oraz dusz i serc wiernych.

Szczególna rola z związku z nawiedzeniem przypadła młodzieży, która jak co roku zgromadziła się licznie w Serpelicach na swoim Diecezjalnym Dniu. To właśnie jej biskup drohiczyński Antoni Dydycz powierzył troskę o przebieg i owoce peregrynacji. Swoją radość z tego faktu wyraził także Ojciec Święty we wspomnianym już telegramie: „Cieszę się, że rozpoczęcie peregrynacji dokonuje się również w ramach Diecezjalnego Dnia Młodzieży. Im właśnie, Dziewczętom i Chłopcom, w szczególny sposób powierzam sprawę dawania świadectwa o miłosiernej miłości Boga. Kochani, niech ta troska o przyjęcie i przekazanie orędzia o Miłosierdziu kształtuje Wasze młode życie, abyście wzrastając uczyli się kochać Boga i ludzi na wzór Chrystusa!”.
Młodzież, o której Ojciec Święty już w dniu swego pontyfikatu, 22 października 1978 r., mówił: „Wy jesteście nadzieją Kościoła i świata - wy jesteście moją nadzieją”, bardzo entuzjastycznie odpowiedziała na zaproszenie do udziału w peregrynacji. Choć nawiedzenie jeszcze się nie zakończyło, to można dokonać już pierwszych podsumowań, zwracając szczególną uwagę na okoliczności, które towarzyszyły „wędrówce” Jezusa w wielu parafiach.
Wraz z Księdzem Biskupem, jako jego kapelan, podążam za wizerunkiem Chrystusa Miłosiernego. Odwiedziłem już ponad pięćdziesiąt parafii. Uczestnicząc w uroczystościach, będąc w ich centrum, ale też niejednokrotnie stojąc „z boku”, mam okazję do osobistych refleksji. I tymi przemyśleniami, jak również największymi „odkryciami” - subiektywnie rzecz biorąc - chciałbym się krótko podzielić z Czytelnikami.
Tym, czym mogła zafascynować młodzież, było uczestnictwo pełne radości, zaangażowania, a niekiedy nawet poświęcenia. Wielkim optymizmem napawa fakt licznego udziału w uroczystościach, a często trzeba było to godzić z obowiązkami szkolnymi. Do pięknych obrazów nawiedzenia należały grupy rozmodlonych i rozśpiewanych dziewcząt i chłopców, skupionych wokół ikony Jezusa Miłosiernego, a nierzadko było to całonocne czuwanie. Najpiękniejszymi zaś owocami peregrynacji, tak bez wątpienia można już stwierdzić, były rzesze młodzieży przystępującej do Komunii św., czyli „dotykającej” samej istoty chrześcijaństwa. Do tego wszystkiego należałoby dodać cały wysiłek związany z przygotowaniem uroczystości w wymiarze duchowym i zewnętrznym.
W sposób szczególny chciałbym się podzielić treścią przemówień, wygłoszonych przez młodzież parafii Strabla i Siemiatycze. To właśnie ich piękno i głębia - obok innych przeżyć - stanowią moje „odkrycie” związane z peregrynacją i udziałem młodzieży w spotkaniu z Jezusem Miłosiernym. Oby te treści i przeżycia nie były tylko porywem chwili, przebłyskiem wiary lecz by można było, obserwując to wszystko, mieć nadzieję, że oto „idzie nowych ludzi plemię”, które za jakiś czas weźmie odpowiedzialność za Kościół i świat.

Ty jesteś obrazem Boga niewidzialnego.
Wierzymy, że to dla nas przyszedłeś [ukryty] w tym obrazie.
Ale Ty nie chcesz być ujęty w ramki jakiejkolwiek doskonałości,
Nie chcesz być tylko „pamięciowym portretem” Boga.
Ty po prostu [przychodzisz], żeby dzisiaj spotkać mnie, [ją], jego, nas wszystkich.
Bo Ty… Idziesz za zagubioną, aż ją znajdziesz.
W miłości zawsze idziesz pierwszy.
Spieszysz (…), by kochać, jak niewolnik, (…),
prosząc o przyjęcie Daru Miłości.
Wyszedłeś nam naprzeciw.
[I czekasz na naszą odpowiedź, na nasz krok]…

Ty jesteś Światłością, a „Światłość w ciemności świeci…
[Wokół nas ciemność], ciemność przerażająca,
rosnąca w oczach, już i tak wielkich od strachu…
W tę ciemność wtopione są barwy naszego życia:
szaroniebieska codzienność,
przedzielana pasmem zielonej nadziei,
różowiutkiej radości, pomarańczą uśmiechu.
Dopiero teraz widzimy, że barwy naszego życia,
są niczym wobec Ciebie, który jesteś Światłem świata.
Zapraszamy Cię - wejdź w nasze młode życie!
Niech zapali się w nas płomień Miłosierdzia.

Ty przecież, spojrzałeś na nas z miłością.
Szukasz każdego z nas wzrokiem,
spojrzeniem pełnym miłości.
Patrzysz cierpliwie, łagodnie, (…)
nie unosząc się gniewem, nie pamiętając złego,
wszystko znosisz, wszystkiemu wierzysz
i ciągle, ciągle - pokładasz w nas nadzieję.
Patrzysz na nas z miłością,
jak patrzyłeś na bogatego młodzieńca.

Ty do nas dzisiaj mówisz:
POKÓJ WAM!
Mówisz gestem.

Nie musimy dosięgać do jakiegoś poziomu,
zyskiwać Twego uznania, oczarować Ciebie.
Akceptujesz nas takimi, jakimi jesteśmy,
ciągle nam błogosławisz i ciągle przebaczasz -
JESTEŚ NASZYM BOGIEM.
Bogiem, który ukazuje swoje SERCE.

A my…?
My, patrząc na to SERCE,
nieśmiało, ale z wiarą szepczemy: JEZU, UFAMY TOBIE!

Tekst powitania Obrazu Jezusa Miłosiernego przez młodzież parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach (Siemiatycze, 24 października 2003 r. - Patrycja Angielczyk)

Reklama

Oto ja, Panie,
młody przełomu wieków, weteran własnych myśli,
pustelnik - uczuć, krzyczący - głuchoniemy, zdobywca - bez nagród…
Przychodzę prosić... Pomny na Twoje słowa: „Przestań się lękać (…)”.
„Przez obraz ten udzielać będę wielu łask (…).
Niech się zbliżą do tego morza miłosierdzia z wielką ufnością:
grzesznicy dostąpią usprawiedliwienia, a sprawiedliwi w dobrym utwierdzenia”.
To ja: rekordzista złudzeń, żebrak nadziei, nędzarz własnych doświadczeń,
bojaźliwy sługa, syn marnotrawny…
Staję przed Tobą, Panie
„bo Ty na mnie spojrzałeś,
Twoje usta dziś wyrzekły me imię…”.
I oto masz przed Sobą, Miłosierny Boże, jezioro młodych serc,
poszukujących niezawodnego źródła nadziei.
Wielu z nas wznosi teraz ku Tobie swój wzrok.

Pragniemy oczyma duszy, w głębi Twojego spojrzenia, odnaleźć odbicie własnego życia, powołania…,
by móc w końcu odpowiedzieć: „Oto jestem!”.
Przychodzimy tu powodowani głosem serca: „Panie, do kogóż pójdziemy?...”.
Powracającym echem, niczym wyrzut odzywa się w naszych sumieniach norwidowska „Modlitwa”:
„Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie,
Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie; (…)
Przez wszystko!...
Panie! - Ja nie miałem głosu
Do odpowiedzi godnej - i - milczałem; (…)
Sam głosu nie mam - Panie - dałeś słowo…”.
Zechciej zatem, Łaskawy Jezu, pochylić się nad nami - młodymi tej ziemi,
którzy dziękują Ci, żeś zechciał wpleść ich dni w tak niezwykły moment,
kiedy to sam Bóg daje się wzruszyć.

Wszak dziś, tak łatwo w labiryncie zakrętów zagubić siebie,
skręcić ku ślepym zauł
kom, przegrać życie, „zegary stoją w poprzek drogi”,
a my niejednokrotnie na rozdrożu: mieć czy być?
Zawieszeni na granicy wyborów, szukamy światła w tunelach dzisiejszego świata…
Niespełnieni, zabiegani, współcześni „nie budują mostów, jak dawniej, w przestworza”.
Wręcz przeciwnie - znajdują się wśród nas budowniczy wieży Babel,
odcinający się od Ziemi, fundamentów, rodziny.
W świecie zmiennych mód
„operacje plastyczne na duszy
robią dla nas najlepsi mistrzowie”,
a my płyniemy z wiatrem, na falach, w takt fałszywej nuty…
Brniemy coraz dalej i głębiej, zaprzedając samych siebie.
Gdziekolwiek teraz jesteśmy, na którejkolwiek z dróg -
błagamy Miłosierny Dawco - nie odrzucaj modlitwy ludu Twego:
„Dawnych naszych grzechów nie pamiętaj, Panie,
Wspomnij na Twoje wielkie zmiłowanie”.
O, Dobroci nieskończona, Ty na wskroś znasz serca nasze,
bądź zatem: Lekarzem - zranionych dusz,
Przewodnikiem - owiec zbłąkanych, Ojcem - synów marnotrawnych,
Nadzieją - wątpiących, Światłem - pośród ciemności…

Daj odczuć każdemu z nas, że przychodzisz jako Miłosierny Samarytanin,
Pozwól usłyszeć: „Oto stoję u drzwi i kołaczę…”.
A wówczas odpowiemy słowami księdza Twardowskiego:
„Z uczynków? To zbyt mało, z ran mnie wyspowiadaj…”.
Przebudzeni, przynosimy swoje lęki, niepokoje…

Pragniemy na nowo za siostrą Faustyną powtórzyć: JEZU, UFAM TOBIE!
Powierzam Ci moje życie, słowa, czyny, modlitwy,
otwieram serce, albowiem „miłość Twoja kwiatem - a miłosierdzie owocem”,
a „Pan, gdy się w sercu przyjmie, jest jak kwiat, spragniony ciepła słonecznego,
więc przypłyń o światło z głębi niepojętego dna i oprzyj się na mym brzegu…”.

I choć to, co najważniejsze, milczące, niewypowiedziane tai się na dnie naszych dusz, już teraz za Piotrem naszych czasów - razem z Tobą rozpoczynając nowy dziś łów - jeszcze nieśmiało i bezszelestnie, lecz ze szczerą prostotą, wyznajemy:
„Tutaj nie ma nic prócz drżenia,
oprócz słów odszukanych z nicości,
ach, zostaje ci jeszcze cząstka tego zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności…
Nie jestem samotny, bo drżę…”.

Tekst powitania Obrazu Jezusa Miłosiernego przez młodzież parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Strabli
(Strabla, 30 września 2003 r. - Sylwia Oksiuta - studentka Akademii Teatralnej w Białymstoku)

Świadectwo: Lekarz rozpłakał się ze wzruszenia

2018-02-16 11:47

Fragment książki „Cuda dzieją się po cichu. O jasnogórskich cudach i łaskach”

„Amputacja” – krótko powiedział doktor. Kazimiera Wiącek z Lublina podniosła wzrok. „Nie rozumiem. Jak to…”

Piotr Drzewiecki

„Jest porażenie nerwu w lewej nodze, a teraz jeszcze ten zator tętniczy. Tu już nie ma czego leczyć. Amputacja jest konieczna” – powtórzył medyk. Kobieta wróciła do domu, bijąc się z myślami. Jak to, odetną jej nogę?! Co prawda chodzi o kulach, ale wciąż chodzi i ma dwie nogi! Kiedy zadzwonił dzwonek i otworzyła drzwi, odetchnęła z ulgą.

W odwiedziny wpadł zaprzyjaźniony lekarz. On na pewno coś wymyśli. Chciał jej dodać odwagi, ulżyć w cierpieniu. Ale niczego nie wymyślił. „Chyba bez amputacji się nie obejdzie” – powiedział smutno. „Jeśli tak, to ja chcę jechać na Jasną Górę!” – oznajmiła twardo.

Cała rodzina zaoponowała przeciwko takiemu pomysłowi. Śmierć jej grozi w każdej chwili, a ona chce sobie podróże urządzać? Kazimiera postawiła na swoim. W przekonaniu rodziny dopomógł lekarz, który miał nadzieję, że pielgrzymka do Częstochowy przynajmniej doda otuchy jego cierpiącej pacjentce. Nie puścili jej samej. Razem z Kazimierą pojechała jej siostra, siostrzenica i bliska sąsiadka. Od rannego odsłonięcia – w niedzielę 22 czerwca 1980 roku – do zasłonięcia Cudownego Obrazu o godzinie 13 Kazimiera Wiącek bez chwili przerwy modliła się w Kaplicy Matki Bożej razem z towarzyszącymi jej kobietami. Kiedy rozległy się bębny zwiastujące zasłonięcie Obrazu, z twarzą zalaną łzami zwróciła się do siostry: „Popatrz, zasłonili Matkę

Bożą i Ona pozostawiła mnie z kulami!”. Chwilę później poczuła niezwyczajny przypływ siły. Podkurczona, zagrożona amputacją noga rozluźniła się, wyprostowała, a Kazimiera Wiącek odstawiła kule, oparła je o filar i wyprostowana przyłączyła się do kolejki „Na ofiarę”. Tam zdjęła swoje korale i położyła je na ołtarzu.

Przeżycie było tak silne, a wydarzenie tak nieprawdopodobne, że nie przyszło jej do głowy, aby komukolwiek zgłosić swoje uzdrowienia. Na Jasnej Górze pojawiła się dopiero dwa tygodnie później. A wraz z nią znów siostra, siostrzenica i sąsiadka. Złożyły zeznania przed kronikarzem jasnogórskim; Kazimiera do akt dołączyła zaświadczenie od lekarza, który – gdy ją zobaczył bez kul, ze zdrową nogą – zwyczajnie rozpłakał się ze wzruszenia.

Zaświadczenie lekarskie brzmiało: „Od dnia 23 maja 1979 roku wystąpiło porażenie zupełne kończyny dolnej lewej. 9 maja 1979 roku wystąpił zator tętnicy podudzia lewego, co groziło amputacją kończyny. 22 czerwca 1980 roku ustąpiło porażenie”. Kazimiera Wiącek nie miała wątpliwości, za czyją sprawą to porażenie ustąpiło. Zdrowa i ogromnie szczęśliwa przez szereg lat w rocznicę swojego uzdrowienia pielgrzymowała na Jasną Górę do Matki Bożej, by Jej ze wszystkich sił dziękować za tę niezwykłą łaskę, jakiej doznała. A jej kule? Wiszą obok kul Janiny Lach, wskazując przybywającym pielgrzymom, czym jest nagrodzona ufność.

„CUDA DZIEJĄ SIĘ PO CICHU.


O JASNOGÓRSKICH CUDACH I ŁASKACH.”
Autor: Anita Czupryn
Premiera: 26 lutego 2018 r.
Wydawnictwo: Fronda PL. Sp. z o.o.

Przeczytaj także: Cuda dzieją się po cichu. O Jasnogórskich cudach i łaskach

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Muzyczna opowieść o tragicznej śmierci rodziny Ulmów ratujących Żydów

2018-02-20 08:29

Opowieśćmuzyczna „Egzekucja w Markowej” o tragicznej śmierci rodziny Józefa i Wiktorii Ulmów, zamordowanych przez niemieckich okupantów za to, że w swoim domu ukrywali Żydów. Teledysk powstał dzięki dotacji uzyskanej z Muzeum Historii Polski w ramach programu Patriotyzm Jutra.


W Archidiecezji Przemyskiej toczy się proces beatyfikacyjny rodziny Ulmów, dlatego teledysk ten ma na celu przybliżyć szerszemu kręgowi odbiorców ich heroiczne poświęcenie. Był emitowany podczas Międzynarodowej Konferencji „Pamięć i nadzieja” w Toruniu w dniu 26.11.2017r. a w chwili obecnej jest emitowany w telewizji TVP INFO w programie „Minęła 20”.

Autorką słów jest P. Maria Szulikowska, która napisała także książkę „Markowskie bociany”, ja jestem auotrką muzyki i dyrygentem oraz prezesem Zespołu, który ten utwór wykonuje.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem