Reklama

Pójdź za mną

KS. JAN PIETRZYK
Edycja łowicka 22/2001

Naczelne powołanie człowieka

Znane wszystkim słowo "powołanie" najczęściej kojarzy się z tym, że ktoś jest powołany do tego, aby być księdzem czy osobą zakonną. Tymczasem, gdy otwieramy Biblię, zauważamy, że naczelnym powołaniem każdego człowieka jest powołanie do świętości. W Księdze Kapłańskiej Starego Testamentu czytamy słowa, jakimi Pan Bóg przez Mojżesza zwrócił się do swojego ludu: "... Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!" (Kpł 19, 2). Podobne słowa do tych starotestamentalnych wypowiedział Jezus, wygłaszając Kazanie na Górze. W kontekście miłości nieprzyjaciół powiedział: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5, 48). Dopiero w tym naczelnym powołaniu realizują się życiowe powołania każdego człowieka, miedzy innymi do kapłaństwa, życia zakonnego, życia w rodzinie, czy też wykonywania jakiegoś zawodu lub służby dla społeczności ludzkiej.

Niedziela Dobrego Pasterza

W niedzielę, która każdego roku rozpoczyna tydzień modlitw o powołania, we wszystkich kościołach czytana jest Przypowieść o Dobrym Pasterzu. Celem każdej przypowieści jest przedstawienie religijnej prawdy za pomocą obrazu zaczerpniętego z życia codziennego. Ci, którzy słuchali słów Jezusa, mieli przed oczami pasterza jako tego, który staje zawsze na czele owiec, one znają jego głos, są pasterzowi posłuszne. Na podstawie tego obrazu Jezus objawił wszystkim, że tym Dobrym Pasterzem jest On sam, On oddaje życie za swoje owce, On ma wypełnić posłannictwo przyprowadzenia do Owczarni tych owiec, które do niej nie należą, gdyż Jego pragnieniem jest, aby nastała jedna Owczarnia i aby tą Owczarnią kierował jeden Pasterz. Skoro Jezus nazywa samego siebie Dobrym Pasterzem, to ludzie są Jego owcami, a Kościół - Owczarnią, która ma gromadzić wszystkich Jego wyznawców. Ta prawda jest mocno akcentowana też w tygodniu modlitw o jedność pomiędzy wszystkimi wyznawcami Jezusa. Następca św. Piotra, do którego Jezus powiedział: " Ty jesteś Piotr (czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą" (Mt 16, 18), dąży wszelkimi siłami podczas swojego pontyfikatu, aby tak się stało, żeby była jedna Owczarnia i jeden Pasterz, i aby spełniły się słowa Modlitwy Arcykapłańskiej, którymi obejmował przyszły Kościół: "aby wszyscy stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty mnie posłał i żeś Ty ich umiłował, tak jak Mnie umiłowałeś" (J 17 22-23). Wyraz pragnienia takiej jedności dał Papież odbywając swoją kolejną pielgrzymkę śladami Świętego Pawła. Analizując teksty Starego Testamentu można zauważyć, że tylko dwa razy Pan Bóg był nazwany Pasterzem - w Księdze Rodzaju ( 49, 24) i w Księdze Psalmów (80, 2). Wobec powyższego termin ten zarezerwowany był dla tego, który miał przyjść i ogłosić wszystkim prawdę: "Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie za owce swoje" (J 10, 11). W Niedzielę Dobrego Pasterza Kościół rozpoczyna wołanie: "Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo" (Mt 9, 37-38).

Reklama

Wielka tajemnica

Powołanie człowieka do kapłaństwa czy życia konsekrowanego pozostaje zawsze wielką tajemnicą. Tak naprawdę trudno dać jednoznaczną odpowiedź na pytanie: dlaczego jestem księdzem, dlaczego jestem osobą zakonną. Odpowiedzią na to pytanie może być tylko przekonanie o tym, że Bóg wybiera tych, którzy będą służyć Jemu i ludziom. Doskonale rozumiał to Prorok Starego Testamentu Jeremiasz, do którego Pan Bóg skierował słowa: "Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię" (Jr 1, 5). Prorok ten świadomy był posłannictwa, jakie miał zamiar powierzyć jemu Pan Bóg, dlatego uciekał przed powołaniem, a gdy Pan Bóg oznajmił mu, jakie ma względem niego plany, ten mówił: " Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem" ( Jr 1, 6). Decyzja Boga jest jednoznaczna: "Nie mów, jestem młodzieńcem, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić" ( Jr 1, 7-8). Reakcja na powołanie może być pozytywna, a miało to miejsce między innymi w przypadku innego wielkiego Proroka czasów Starego Testamentu - Izajasza. Gdy usłyszał glos Pana mówiącego: "... Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł" - Prorok odpowiedział: "Oto ja, poślij mnie" (Iz 6, 8). Pozytywną odpowiedź na głos powołania dała Maryja. Gdy usłyszała od Bożego Posłańca słowa: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą (...) Nie bój się Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca Dawida" (Łk 1, 28-33), Maryja dała odpowiedź: " Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa" ( Mt 1, 38).

Powołanie kapłańskie

Nie ulega wątpliwości, że powołanie jest darem Pana Boga dla człowieka, którego on sam wybrał. Sobór Watykański II w Dekrecie o formacji kapłańskiej powiedział, że odnowa całego Kościoła zależy w dużej mierze od posługi kapłanów, ożywionej duchem Chrystusowym. W dekrecie tym Sobór powiedział, że obowiązek budzenia powołań spoczywa na całej społeczności chrześcijańskiej, a najwięcej przysługi oddają w tym rodziny, które powinny być szkołą miłości i pobożności, stając się w tym względzie jak gdyby pierwszym seminarium. Obowiązek ten spoczywa na parafiach, kapłanach, nauczycielach i wychowawcach, aby pomóc rozwijać głos Jezusowego wezwania wśród tych, którzy usłyszeli Jego słowa "Pójdź za mną". Dekret powyższy zobowiązuje również biskupów do pobudzania swej owczarni, aby popierała sprawę powołań i troszczyła się o zespalanie wszystkich sił i zabiegów w tym kierunku. Tych, których uznają za powołanych do służby Pańskiej, winni po ojcowsku wspomagać, nie szczędząc żadnych ofiar. Wielką radością jest dla naszej diecezji fakt, że posiada ona swoje własne Seminarium Duchowne, gdzie powołani przez studia filozoficzno-teologiczne mogą przygotowywać się do kapłaństwa. Wszystkim, którzy uczestniczyli w poświęceniu naszego Seminarium Duchownego w Łowiczu w 1994 r., jak echo brzmią w uszach słowa radości wypowiadane przez bp. Alojzego Orszulika, gdy mówił, że diecezja ma swoje serce, a jest nim Seminarium i od dnia dzisiejszego serce to zaczyna bić. Troską Księdza Biskupa jest, aby Seminarium służyło jako dom formacyjny dla wszystkich myślących o kapłaństwie. Mogą oni spotykać się w gmachu Seminarium na kursie lektorskim, na różnego rodzaju rekolekcjach, mogą zwiedzać ten gmach podczas wycieczek razem ze swoimi katechetami, na których również spoczywa obowiązek budzenia powołań. Poza tym wierni mogą się spotykać z tymi, którzy do kapłaństwa przygotowują się w Seminarium, podczas praktyk, na które przez Księdza Biskupa są posyłani do parafii, przez spotykanie się na Niedzielach Powołań. Troska Księdza Biskupa przejawia się również w tym, że w każdym roku na Niedzielę Powołań kieruje list, który jest czytany na niedzielnych Mszach św., również przez katechetów na lekcjach. Są kierowane do Boga modlitwy o powołania w każdą pierwszą niedzielę miesiąca, są modlitwy wiernych, które można wykorzystać podczas Mszy św. Modlitwa o powołania jest miła w oczach "Pana Żniwa" i konieczna, aby powołani mogli w pełni zrealizować swoje powołanie służąc Bogu i ludziom w tych wspólnotach, do których przez biskupa będą posłani. Czas pobytu w seminarium przygotowuje do tej służby m.in. przez zachętę o jakej mówi wspomniany wcześniej Dekret o formacji kapłańskiej: "Niech alumni uczą się raczej żyć według wzoru Ewangelii, umacniać się w wierze, nadziei i miłości, aby praktyką tych cnót wyrobili w sobie ducha modlitwy, osiągnęli siłę i umocnienie swego powołania, zdobyli zapał do innych cnót i wzrastali w gorliwości o pozyskiwanie dla Chrystusa wszystkich ludzi" ( Dekret o formacji kapłańskiej, 9). Wierni nie powinni ustawać w wołaniu o nowe, dobre i liczne powołania kapłańskie i zakonne.

Paryż: brakuje funduszy na utrzymanie kościołów?

2019-04-21 18:26

azr (KAI/Le Figaro) / Paryż

Po tragicznym pożarze katedry Notre-Dame w Paryżu, głos zabierają kolejni duchowni i opiekunowie paryskich kościołów, którzy alarmują o niedostatecznej pomocy ze strony władz miasta i braku dostatecznej opieki nad zabytkowymi świątyniami.

JANUSZ ROSIKOŃ/ROSIKON PRESS
Katedra Notre Dame w Paryżu jest perłą architektury gotyckiej

Choć wspólny komunikat paryskiego merostwa i archidiecezji, wydany 18 kwietnia, podkreślał duże znaczenie świątyń katolickich w przestrzeni miejskiej, w tym samym czasie pojawiały się głosy upominające się o środki i zaangażowanie niezbędne do utrzymania i remontów świątyń. Zaledwie kilka dni wcześniej proboszcz parafii świętych Ludwika i Pawła w paryskiej dzielnicy Marais ks. Pierre Vivarès, przypominał w mediach, że miasto przeznacza na kościoły zbyt mało środków.

"Jesteśmy bardzo spóźnieni. Rozdział Kościoła od państwa miał miejsce w 1905 r. (...) A dopiero na początku lat 70. zaczęto mówić o tym, że być może należałoby zacząć coś robić. Jednak nie odblokowano odpowiednich środków (...) Anne Hidalgo przegłosowała 70 mln euro rocznie na wsparcie kościołów, to jest 10 mln rocznie, czyli nic" - mówił kapłan na antenie Francetvinfo.fr.

Krytycznie o decyzjach władz miasta wypowiada się także historyk sztuki Jérôme Delaplanche, który w wypowiedzi dla portalu 20minutes.fr mówił, że "kościoły Paryża nie są konserwowane, zawalają się".

Jak wyjaśnia francuski dziennik "Le Figaro", na mocy rozdziału Kościoła od państwa we Francji, we władaniu władz Paryża pozostaje 96 miejsc kultu, w tym 85 kościołów katolickich, spośród których 43 są sklasyfikowane jako zabytki i na utrzymanie których mogą być przydzielone subwencje państwowe. W 2014 r. Anne Hidalgo zatwierdziła plan odbudowy zabytków na lata 2015-2020, którego budżet opiewa na 80 mln, co - jak wyjaśniają władze miasta i archidiecezji - jest dużą kwotą w porównaniu z przeszłością. W jej pozyskaniu pomogła zresztą powołana z inicjatywy diecezji paryskiej fundacja Avenir du Patrimoine à Paris.

Oprócz środków z funduszy miejskich, na renowację paryskich kościołów przeznaczono także 11 mln euro z budżetu państwa i co najmniej drugie tyle z tytułu mecenatów. Jak podkreślają specjaliści i opiekunowie świątyń, te kwoty, to stanowczo za mało. Według francuskiego Obserwatorium Dziedzictwa Religijnego, potrzeba pilnie co najmniej 500 mln euro, by ratować niszczejące zabytki, tym bardziej, że wiele z nich budowano bądź restaurowano w XIX w. przy użyciu złej jakości materiałów, które wymagają natychmiastowej wymiany.

Jak mówi w rozmowie z "Le Figaro" Claire Danielli z tegoż Obserwatorium, prace remontowe w paryskich kościołach często ograniczają się jedynie do zewnętrznej części budowli i przypominają "naklejanie plastra" na najcenniejsze zabytki architektury.

"Te kościoły są pierwszymi muzeami Paryża, do których wejście jest darmowe. Zadowalamy się zewnętrzną renowacją, w celach wizualnych, dla turystów. Tymczasem cześć problemów wiąże się z wilgocią albo zadaszeniem" - wylicza. Alarmuje też, że w stolicy Francji brakuje również kompetentnych ekspertów do kierowania pracami remontowymi w poszczególnych kościołach.

W związku z brakami finansowymi, coraz częściej poszukuje się prywatnych sponsorów i alternatywnych sposobów finansowania niezbędnych remontów. Przykładem jest inicjatywa przeprowadzona w paryskim kościele Saint-Germain-des-Prés: aby odnowić zabytkowy sufit, pokryty malunkami przedstawiającymi rozgwieżdżone sklepienie, parafia zaproponowała turystom, że każdy z nich może wykupić sobie jedną z gwiazd, składając darowiznę na jej odrestaurowanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sri Lanka: do 290 wzrosła liczba ofiar po niedzielnych zamachach

2019-04-22 10:25

ts, pb, mip (KAI) / Kolombo

Do 290 osób zabitych i ponad 500 rannych wzrósł bilans po niedzielnej serii eksplozji w Sri Lance – poinformowała w poniedziałek rano lankijska policja. Do wybuchów doszło podczas Mszy św. w trzech kościołach oraz w kilku hotelach, w sumie w ośmiu miejscach w kraju. Najwięcej ofiar było w kościele św. Antoniego w stołecznym Kolombo. Stan wielu rannych nadal jest krytyczny.

Twitter

Dotychczas żadna organizacja nie przyznała się do przeprowadzenia ataków. Prawdopodobnie były to samobójcze zamachy islamskich fundamentalistów religijnych. Według doniesień medialnych 10 dni wcześniej lankijska policja ostrzegana była o możliwości tego typu ataków na kościoły.

Katolicy stanowią około sześciu procent w liczącej około 20 milionów mieszkańców Sri Lance. Mająca 1,2 mln wyznawców wspólnota katolicka skupia się głównie wokół stołecznej archidiecezji Kolombo oraz w 11 dalszych diecezjach na terenie tego wyspiarskiego kraju. Mniej więcej połowa z nich żyje pośród większości syngaleskiej, a druga - wśród Tamilów stanowiących mniejszość społeczeństwa. Katolicy stanowią tylko 4 procent wśród 15 mln Syngalezów i ponad 15 procent wśród niemal 4 mln Tamilów.

Kościół katolicki jest jedną z nielicznych instytucji mających trwałe miejsce w obu grupach ludności, a tym samym może się przyczyniać do pojednania po krwawej wojnie domowej lat 1982-2009. Widocznym tego znakiem jest odbywana w sierpniu każdego roku pielgrzymka do Madhu, gdzie czczona jest licząca 400 lat figura Matki Bożej. W tych pielgrzymkach uczestniczy zazwyczaj kilkaset tysięcy osób, nie tylko katolicy i inni chrześcijanie, lecz także buddyści i hinduiści.

Podczas wizyty w Madhu w styczniu 2015 r. papież Franciszek kanonizował pierwszego świętego Sri Lanki, „apostoła Cejlonu”, o. Józefa Vaza (1651-1711). Ten pochodzący z Indii misjonarz głosił Ewangelię i pełnił posługę kapłańską na ówczesnym Cejlonie od 1686 r. aż do swej śmierci.

Pierwsi misjonarze chrześcijańscy przybyli na wyspy już w V wieku z Persji. Jednak systematyczne misje rozpoczęły się dopiero wraz z przybyciem Portugalczyków w XVI wieku i były prowadzone przez franciszkanów, jezuitów, dominikanów oraz augustianów. W czasach kolonizacji holenderskiej od XVII wieku religia katolicka została zabroniona, natomiast przywileje otrzymali kaznodzieje protestanccy.

W 1796 r. Brytyjczycy przywrócili wolność religijną i umożliwili misjonarzom zakonnym z różnych krajów europejskich dostęp na ówczesny Cejlon. W 1834 r. została utworzona pierwsza diecezja katolicka. Kościół szybko spotkał się z uznaniem w społeczeństwie, a to za sprawą szkół, szpitali i obiektów socjalnych, które są dostępne nie tylko dla katolików. Wrogo natomiast nastawieni są ekstremiści buddyjscy, którzy uważają, że Sri Lanka musi być krajem w pełni buddyjskim. Chrześcijanie od lat cierpią z powodu panującego wyobrażenia, że są religią zaszczepioną przez władców kolonialnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem