Reklama

Wielka Brytania: patriarcha Cyryl spotkał się z królową i arcybiskupem Canterbury

2016-10-19 18:40

kg (KAI/B-I/patriarchia.ru) / Londyn / KAI

WIKIPEDIA

Patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl zakończył 18 października wizytę w Wielkiej Brytanii. W ostatnim dniu spotkał się on z królową Elżbietą II i z anglikańskim arcybiskupem Canterbury Justinem Welbym. Przed opuszczeniem Wysp Brytyjskich zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego (RKP) odpowiedział na pytania dziennikarzy, m.in. wyrażając wielkie zadowolenie z tej podróży oraz wyjaśniając swe stanowisko wobec udziału Rosji w walkach w Syrii i w wojnie z terroryzmem.

Według służby prasowej RKP abp Welby i patriarcha „osiągnęli porozumienie o współpracy w dziedzinie humanitarnej”. Jednocześnie gość z Rosji zaznaczył, że RKP „jest poważnie zaniepokojony liberalnym nauczaniem Kościoła Anglii na temat ustroju kościelnego, np. udzielaniem kobietom święceń kapłańskich i biskupich oraz w sprawach moralnych i nt. rodziny”. Cyryl wyraził przy tym nadzieję, że „Kościół anglikański będzie stawiać czoła wyzwaniom współczesnego świata i będzie się starał zachować naukę Ewangelii”.

Obaj rozmówcy zwrócili również uwagę na konieczność wspólnych wysiłków na rzecz ochrony chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Podkreślili też ważną rolę swych Kościołów w popieraniu i umacnianiu stosunków między narodami Rosji i Wielkiej Brytanii.

W uznaniu zasług dla umacniania stosunków dwustronnych między obu Kościołami patriarcha wręczył anglikańskiemu biskupowi Londynu Richardowi Chartresowi jedno z najwyższych odznaczeń swego Kościoła – Order Świętego Sergiusza z Radonieża II klasy.

Reklama

18 bm. patriarchę Cyryla i towarzyszące mu osoby przyjęła w Pałacu Buckingham królowa Elżbieta II. Obecni byli także abp J. Welby i bp R. Chartres. Zwierzchnik RKP złożył brytyjskiej monarchini życzenia z okazji jej przypadających w tym roku 90. urodzin. W toku spotkania poruszono szeroki krąg zagadnień, a gość z Moskwy opowiedział królowej o „kościelnym odrodzeniu w Rosji, rozwoju oświaty duchowej i teologii, tworzeniu nowych eparchii (diecezji) i rozwijaniu różnych form posługi kościelnej” – podała służba prasowa Patriarchatu Moskiewskiego. Omówiono też sytuację chrześcijan w dzisiejszej Europie.

Na zakończenie spotkania patriarcha podarował Elżbiecie II ikonę Matki Bożej, wykonaną zgodnie z tradycjami rosyjskiej sztuki jubilerskiej, otrzymał zaś od niej portrety jej i jej małżonka, księcia Edynburga Filipa.

17 października Cyryl spotkał się w Londynie z również przebywającym na Wyspach Brytyjskich z wizytą duszpasterską patriarchą serbskim Ireneuszem. Obaj zwierzchnicy omówili stosunki dwustronne między ich Kościołami oraz sprawy dialogu wewnątrzprawosławnego.

Przed odlotem z Wielkiej Brytanii zwierzchnik RKP spotkał się na lotnisku z dziennikarzami, odpowiadając na ich pytania. Na wstępie wyraził wielkie zadowolenie ze spotkania z królową, dodając, że nie oczekiwał, iż będzie ono przebiegać w tak dobrej atmosferze i „na tak aktywnym poziomie”. Zaznaczył, że miał już okazję rozmawiać z Elżbietą II w 1994 w Moskwie, ale tamto spotkanie „było bardziej formalne”. „Tym razem zobaczyłem królową w pełni zdrowia i z tej okazji gratuluję zarówno jej, jak i rodzinie królewskiej i całemu narodowi brytyjskiemu” – oświadczył Cyryl. Zwrócił uwagę na jej „promieniste oczy i piękną mowę", dodając, że "ciekawie było jej słuchać”. Zapewnił, że zachowuje w pamięci „jasny obraz królowej, liczącej 90 lat, z których przez 60 zasiada na tronie”.

Patriarcha zgodził się z poglądem, że monarchia jest ważna dla Wielkiej Brytanii, znajdując się „jakby ponad przejściowymi problemami politycznymi i umożliwiając obywatelom opieranie się na całej sile ich tradycji narodowej”. „Królowa jest oczywiście autorytetem dla swego narodu i daj Boże, aby trwało to jak najdłużej” – życzył zwierzchnik RKP, dodając: „Niech Bóg strzeże królowej”.

W odpowiedzi na inne pytanie – o sytuację w Syrii i o obecność tam wojsk rosyjskich – Cyryl wyjaśnił na wstępie, że źle zrozumiano jego słowa sprzed ponad roku, jakoby nazwał wojnę w tym kraju świętą. Według niego słowo to odnosiło się do wojny z terroryzmem i w tym znaczeniu mogą się z tym zgodzić również liczne ofiary terroryzmu w Europie, np. we Francji czy w Belgii. „Broniąc swoich bliskich, krewnych, krajów i narodów przed terroryzmem, bronimy świętego daru życia, gdyż terroryści podnoszą rękę na ten święty dar, dlatego moich słów nie należy odbierać w znaczeniu politycznym” – podkreślił patriarcha.

W tym kontekście przypomniał, że także walkę z nazizmem w latach II wojny światowej nazywa się w Rosji „świętą”, co potwierdza też popularna tam dawniej pieśń, gdyż podczas niej broniono „tego wszystkiego, co mamy święte: życia ludzi, ich niezależności, sposobu bycia i przyszłości”. W tym znaczeniu także „obecna wojna z terroryzmem winna być świętą i jest to sprawa nie tylko Rosji, ale wszystkich krajów, winniśmy się zjednoczyć, aby pokonać to zło. I taką wojnę nazywam świętą” – podkreślił Cyryl.

Z kolei wysoko ocenił swój pobyt w Wielkiej Brytanii, który – jak zaznaczył – nie miał charakteru misji politycznej. Oświadczył, że spotykał się tam z różnymi ludźmi: rosyjskimi i miejscowymi prawosławnymi, ale także z parlamentarzystami, przedstawicielami arystokracji i zwykłymi Brytyjczykami. „Nie byli to jacyś przyjaciele Rosji, ale po prostu Brytyjczycy, którzy interesowali się wizytą patriarchy. I czułem bardzo ciepłą i dobrą atmosferę” – zapewnił gość z Moskwy. Przypomniał też wielowiekowe więzi łączące oba kraje na wielu płaszczyznach, np. w literaturze, polityce czy w dziedzinie kościelnej, mimo istniejących różnic. Wspomniał ponadto o swych kontaktach z papieżem Franciszkiem, z którym spotkał się w Hawanie i z którym zgadzał się w wielu punktach.

Na zakończenie patriarchę zapytano o to, jak odebrał szczególny podarunek, otrzymany w Londynie – małego psiaka rasy corgi. Odpowiedział, że ponieważ szczenię to otrzymało już na Wyspach imię „Willy”, nie będzie go zmieniał. Dodał, że duża część jego życia patriarszego przebiega w pełnej samotności, toteż „będzie mi bardzo przyjemnie, że tę moją samotność będzie dzielił niezawodny przyjaciel”.

Tagi:
prawosławie Wielka Brytania anglikanie

Rosja: ks. W. Czaplin zarzuca papieżowi i Kościołowi katolickiemu "ekspansję na świecie"

2019-02-06 18:53

kg (KAI/C-P) / Moskwa

Znany ze skrajnych a niekiedy nawet ekstrawaganckich poglądów rosyjski kapłan prawosławny ks. protojerej Wsiewołod Czaplin ocenił krytycznie niedawną podróż Franciszka do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Jego zdaniem za wizytą tą kryją się "zakłamanie" i chęć zwiększenia liczby parafii i diecezji na świecie.

josef.stuefer / Foter.com / CC BY

"Jest oczywiste, że Watykan usiłuje przypodobać się światu islamskiemu, ale obawiam się, że w czasie tej podróży nie wspomniano nic o tych różnicach teologicznych, jakie istnieją między chrześcijaństwem a islamem" - powiedział 5 lutego były przewodniczący synodalnego Wydziału Stosunków Wzajemnych Kościoła i Społeczeństwa Patriarchatu Moskiewskiego w wywiadzie dla portalu "Nation News". Dlatego - jego zdaniem - w obecnym postępowaniu Watykanu jest pewne zakłamanie: "zamiast misji i uczciwego świadectwa o tym, że Chrystus jest jedyną drogą do Boga, będą wypowiadane okrągłe formułki".

Czaplin wyraził następnie pogląd, że Watykan prowadzi "ekspansję" w różnych częściach świata, w tym także w świecie muzułmańskim. "Za zasłoną uprzejmych słów usiłuje on umacniać nadal swe wpływy na coraz to nowych ziemiach" - oświadczył obecny proboszcz moskiewskiej cerkwi św. Teodora Studyty. Według niego podobne natarcie Watykan prowadzi na Ukrainie, Białorusi i w Rosji. "Z jednej strony uśmiechy, z drugiej próba wysyłania misjonarzy, utworzenia jak największej liczby diecezji i parafii" - jest przekonany rosyjski duchowny prawosławny.

W kontekście zakończonej 5 lutego podróży papieża na Półwysep Arabski rosyjski portal islamnews.ru przypomniał, że Stolica Apostolska już wcześniej podpisała porozumienie z Ligą Państw Arabskich. Jej przewodniczący, Saudyjczyk, Muhammad Abdul Karim al-Isa, zaznaczył w rozmowie z portalem, że zawarty dokument przewiduje współpracę z Kościołem katolickim w osiągnięciu wspólnych celów, zwłaszcza w rozwijaniu dialogu i wzrostu zrozumienia wzajemnego między wyznawcami obu religii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Komu zaufać?

2019-02-13 07:44

O. Dariusz Kowalczyk SJ
Niedziela Ogólnopolska 7/2019, str. 33

Ks. Dariusz Kowalczyk SJ/facebook.pl
Ks. Dariusz Kowalczyk SJ

Nie da się żyć bez zaufania. Sytuacja, w której nikomu się nie ufa, to piekło. Oczywiście, można sobie wyobrazić skrajne okoliczności, w których nie należy ufać tym, co są obok nas. Takie sytuacje tworzone są przez systemy totalitarne, które próbują osaczyć jednostkę z każdej strony. Totalitarne niszczenie zaufania wchodzi głęboko, także w relacje małżeńskie i rodzinne. Dzisiaj coś takiego się dzieje np. w Korei Północnej. Ale nawet w takiej sytuacji, gdy drugi człowiek budzi niepewność, pozostaje Bóg. Kard. François-Xavier Nguyen Van Thuan spędził 13 lat w więzieniu w Wietnamie. Na skrawkach papieru spisywał swoje refleksje, które przetrwały, a potem zostały opublikowane w książce „Modlitwy nadziei”. To świadectwo zaufania Bogu, a w Bogu także ludziom, choć oddalonym i bezradnym wobec wietnamskiego reżimu.

Zupełnie inna sytuacja ma miejsce wtedy, kiedy człowiek przechodzi na stronę zła, aby odnieść jakieś korzyści. I rzeczywiście jakiejś korzyści odnosi. Ale w perspektywie wieczności okazuje się to wybór – jak mówi Jeremiasz – „spalonego miejsca na pustyni, ziemi słonej i bezludnej”. Zasiadaniu w gronie szyderców, którzy mają władzę i pieniądze, psalmista przeciwstawia upodobanie w Prawie Pańskim. Droga występnych, choć nie wiadomo, jak byliby mocni, prędzej czy później zaginie. Sprawiedliwy zaś wyda dobre owoce w swoim czasie.

Jezus ufał Bogu Ojcu nawet wtedy, gdy umierał na krzyżu: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. I zmartwychwstał. I zasiadł po prawicy Ojca w niebie. Dlatego św. Paweł przekonuje, że „jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania”. Wydaje się, że dziś panuje, także w niektórych środowiskach w Kościele, swoisty horyzontalizm, tak jakby główną misją Kościoła było zaangażowanie społeczne. Tymczasem chrześcijańskie zaufanie Bogu wykracza poza doczesność i śmierć, bo dotyczy życia wiecznego. Ewangeliczny syty i zadowolony bogacz to ktoś, kto złożył nadzieję w swych dobrach, kto pojmuje swe życie jedynie w perspektywie 80-90 lat. Człowiek błogosławiony natomiast to ktoś, kto też umie i chce cieszyć się życiem, ale jeśli trzeba, umie – w imię dobra i prawdy – przyjąć cierpienie i wzgardę. Nie ucieka od krzyża za wszelką cenę, nie sprzedaje się, bo wie, że „wielka jest nagroda w niebie”. Perspektywa nieba nie przekreśla ziemskich radości, ale nadaje im inny, właściwy smak. Czyni nas wolnymi, ufającymi ludźmi w drodze ku szczęściu, które nie przemija.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Kamil Bednarek: Lubię dawać siebie

2019-02-18 02:13

Agnieszka Bugała

Sukces może zmienić ludzkie serce i przyjaciół wokół – ale on sobie z tym poradził. Jest niekwestionowaną gwiazdą polskiej sceny muzyki reggae. Pisze, komponuje, wciąż się uczy. I ścisza głos, gdy mówi o domu, o przyjaźni, miłości i… o babci.

Paweł Bugała
Kamil Bednarek z dziennikarką Niedzieli Agnieszką Bugałą

Z Kamilem Bednarkiem rozmawia Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała: Kamil, już niebawem, bo 1 lutego premiera płyty „MTV Unplugged”. Dołączyłeś do listy niewielu artystów, którzy dostali szansę nagrania swoich utworów w aranżacjach akustycznych.

Kamil Bednarek: To było dla mnie i zespołu muzyczne wyzwanie i wyróżnienie, bo rzeczywiście, nie każdy dostaje propozycję realizacji takiego projektu. Zmobilizowaliśmy się, włożyliśmy mnóstwo pracy – odbyło się aż 40 prób, by wszystko brzmiało dobrze – i ten wysiłek się opłacał. Dzięki temu byliśmy przygotowani, choć nie ukrywam, że nigdy jeszcze nie czułem tak ogromnego stresu przed koncertem. Dzięki temu, jeśli chodzi o tremę przed koncertem, znów przesunęła mi się granica strachu. Mimo tego, że gram już od 10 lat, to zdarzało się, że stres się pojawiał. Teraz jestem spokojniejszy, raczej wyciszony, pewny siebie – jeśli chodzi o strach przed reakcją stresową. Udział w tym projekcie bardzo nas, jako zespół, rozwinął, podniósł poziom naszego grania.

Zawsze marzyłeś, by zagrać z orkiestrą…

Tak, a muzyczna oprawa tego projektu mnie zachwyciła. Mieliśmy kwartet smyczkowy, chórki – niezwykła przygoda. I byli też goście. W projekcie wziął udział Igor Herbut, Kuba Badach, Karolina Artymowicz, w sumie, z nami, aż 15 osób na scenie. Aranże są świeże – muzyka znana z radia brzmi w tej oprawie zupełnie inaczej. Zagrałem też na saksofonie.

A perkusja i gitara? Bo to Twoje muzyczne wyzwania instrumentalne…

Tak, perkusję też odpaliłem! Wcześniej nie grałem na niej śpiewając jednocześnie, dlatego stres sięgał zenitu, ale udało się, więc satysfakcja jest ogromna. Nie mogę się doczekać, kiedy będę mógł to zobaczyć. Scena była piękna, piękne wizualizacje – pierwszy raz kręcono ten unplugged techniką filmową, więc przetarliśmy szlaki, jeśli chodzi o sposób nagrywania koncertu.

Gratulacje, czekam!

Dziękuję, zatem czekamy razem!

A teraz trochę cofniemy się w czasie, dobrze? Podobno w chwili, gdy w finale „Mam Talent” zająłeś drugie miejsce i zaczął się w Polsce szał na Bednarka, to sołtys Lipek, Twojej rodzinnej miejscowości, pan Władysław Świerczek martwił się, że Warszawa Cię zepsuje. Zepsuła?

Pozdrawiam, Panie Zdzichu!!! Nie, wiesz, ja zostałem w rodzinnych stronach – to jedna sprawa. Druga, że to chyba nie miasto może zepsuć, ale my sami, gdziekolwiek byśmy byli, jeśli nie wyznaczymy sobie granic i celu. Sława na pewno ma to do siebie, że może zniszczyć, zwłaszcza wnętrze człowieka. Trzeba zachować trzeźwe myślenie i dystans do tego, co się robi – nawet, jeśli to jest spełnienie marzeń. Nic nie trwa wiecznie, sława i sukces mogą się szybko skończyć. Pytanie, co wtedy? Dla mnie zawsze najważniejsi byli ludzie i starałem się okazywać im szacunek. Wiem, że dobro wraca. Staram się też, aby to, co robię było zgodne ze mną, żebym nie musiał się wstydzić. Najgorszy był dla mnie ten moment, gdy nagle, niemal z dnia na dzień, z osoby anonimowej stałem się rozpoznawalny. Zakupy zaczęły być problemem, przestałem chodzić do klubów – to, co się wydarzyło postawiło przede mną konieczność ułożenia świata wokół siebie od nowa. Zabrałem się do roboty.

Miałeś 19 lat, świat legł Ci u stóp…

Dostałem lekcję. Nabieranie dystansu do siebie, w nowych okolicznościach, pozwoliło mi skorygować wiele własnych wad, na które wcześniej nie zwracałem uwagi. Musiałem też nauczyć się słuchać ludzi – i uznać, że nie zawsze to, co o mnie mówią, albo czego chcą jest prawdą i jest dobre. Spotkałem ludzi, którzy chcieli wykorzystać przyjaźń, wizerunek, czasem nawet podpiąć się pod sukces, uśpić czujność, a potem po prostu wyciągnąć z tego korzyści dla siebie. Ale myślę, że tak jest nie tylko w branży muzycznej. Czy się zepsułem? Nie czuję, aby ten czas, który minął i zdobyte doświadczenia jakoś szczególnie mnie zmieniły. Wciąż lubię ludzi, choć może mam większy dystans, szanuję ich i robię swoje.

Pracujesz intensywnie od dekady – nowe płyty pojawiają się systematycznie i za każdym razem są sukcesem. Wielu Twoich rówieśników, po takim sukcesie, mogłoby powiedzieć: Pass, teraz odcinam kupony.

Staram się wciąż rozwijać, ale rzeczywiście, pracuję bardzo intensywnie. Doświadczyłem też momentów braku inspiracji, takiej suszy, w której nic nie rośnie. Wciąż uczę się balansu – bo gdy coś robię, to angażuję się cały i to mnie spala. Po koncercie zazwyczaj przez godzinę piszę autografy, każdy z fanów chce, aby traktować go szczególnie, wyjątkowo. Staram się. Lubię oddawać siebie, przecież to dla nich i dzięki nim gram.

A jak odpoczywasz?

Uwielbiam naturę, stare samochody – to mnie relaksuje i w taki sposób odpoczywam, dlatego często przesiaduję ze znajomymi w garażu i coś dłubię. Odpoczywam też w studiu.

No właśnie, bo masz już swoje studio nagrań i utwory do albumu „Talizman” nagrałeś już u siebie?

W części, wokale były nagrane u mnie, instrumenty wtedy jeszcze nie. Ale teraz udało się wreszcie zebrać te instrumenty, których potrzebuję i mogę zamykać się do pracy w miejscu, w którym dobrze się czuję. Sąsiedzi też chyba nie narzekają, bo staraliśmy się wszystko dobrze wyciszyć. Lubię pracować w nocy, wtedy lepiej słyszę, zmysły się odpalają, człowiek się wycisza i może usłyszeć coś, co przychodzi.

A jak powstają piosenki Kamila Bednarka? Bo są dwie ścieżki tego, co robisz: muzyka i tekst. Zachwyt muzyką mamy już omówiony, więc przejdźmy do tekstów piosenek. To, co piszesz, to nie jest tekściarstwo, wiele sformułowań w Twoich piosenkach to poetyckie obrazy i wersy. Ja mam kilka ulubionych, np. gdy piszesz o „brudnym sercu na loopach”…

Przecież to są proste teksty…

Poezja jest prosta, co nie znaczy, że łatwo przychodzi. Czy wiesz, jakie jest najczęściej pojawiające się słowo w Twoich piosenkach?

Oddycham?

Tak, właśnie to! Piszesz i śpiewasz: Oddycham - sobą, tobą, powietrzem, życiem…

Był taki okres, że wszystkim oddychałem. Albo może odetchnąłem, po wielu zawirowaniach, i mogłem zacząć świadomie oddychać i cieszyć się wszystkim, co robię. Teraz jestem niezależny – dzięki temu, że mam już swoją wytwórnię – zasypiam spokojnie, nie jestem ograniczany w tym, co chcę przekazywać moją muzyką.

Zrobiłeś kiedyś zdjęcie i podpisałeś je: Trzy kobiety mojego życia. Pamiętasz?

Tak! To była mama, siostra i babcia.

A to prawda, że pierwszą płytę nagraliście dla babci? Ty i Twoje rodzeństwo?

Byliśmy dzieciakami, podpiąłem klawisze do komputera i nagraliśmy piosenki, które babcia bardzo lubiła. To były stare piosenki, śpiewaliśmy je dla niej jako maluchy. Stawaliśmy w rzędzie i były przepychanki: Nie ty, teraz ja śpiewam! Każdy miał swój kawałek, a ona słuchała. Wiesz, jak słucha ktoś, kto kocha bezgranicznie? No to właśnie tak.

Co było na tej płycie?

O, na przykład: „Ładne oczy masz, komu je dasz”! (Kamil śpiewa)

Piękna historia… Kim jest babcia dla Kamila Bednarka?

Wiesz, babcia jest dla mnie drugą mamą. Mieszka w Bychawie, pod Lublinem, to mama mojej mamy. Wszystkie wakacje, ferie i czas wolny spędzaliśmy u niej, dawała nam dużo miłości, dużo ciepła. Czułem się tam, jak w domu. Często było tak, że nie chcieliśmy wracać do domu, bo u babci najlepiej! Szarlotki, pyszne jedzonko, które robiła dla nas… W domu też było dużo miłości, ale wiadomo, u babci najlepiej. W ciągu roku mam mało czasu, aby tam jeździć tak często, jakbym chciał, ale w styczniu mam trochę wolnego, więc na pewno ją odwiedzę. Z jej domem, z tym miejscem wiąże się mnóstwo miłych wspomnień. Tam zawsze spadało dużo śniegu i my, ubrani w jakieś kożuszki, zjeżdżaliśmy na dużych workach z górki…

A wiesz, że mówisz pięknie?

Rodzina to jest bezgraniczna miłość. Tego nie da się kupić. Niezależnie od tego, jak potoczy się los – czy będziesz świętować sukces, czy poniesiesz wielką porażkę – wiesz, że to jest szczere, że tam jest prawda. Kochają cię takim, jakim jesteś, a gdy ci coś nie wychodzi, to wspierają, bo wiedzą jak do ciebie dotrzeć, mają klucz. Ale rodzina to nie tylko więzy krwi. Mam trójkę przyjaciół, nie jesteśmy spokrewnieni, ale są dla mnie jak rodzina, bo zachowują się jak rodzina. Zawsze mogę liczyć na ich wsparcie,

Czyli taka wizja: Za pół wieku Kamil Bednarek, siwe dredy, domek w lesie, mnóstwo wnuków wokół pasuje Ci?

O tak, oby, życz mi tego! Jeszcze jakieś studyjko, żebym mógł trochę pograć. I najlepiej, żeby mówili: Dziadek, zagraj coś!

Ale to ładne marzenie…

Oby się spełniło!

A chodzisz jeszcze na lekcje śpiewu?

Tak, poprawiam emisję głosu.

A jest Ci to w ogóle potrzebne?

Gdyby nie było, to pewnie nie musiałbym już śpiewać nic nowego, to by znaczyło, że jakoś się wyczerpałem, a ja mam jeszcze dużo takich marzeń muzycznych, których mój obecny głos nie jest w stanie odmalować. Wyobrażam sobie jak może brzmieć mój głos i chcę to osiągnąć. Schowałem do szuflady kilka takich rzeczy, których na tym etapie nie jestem w stanie zaśpiewać. Ale spokojnie, nie zrażam się tym odkryciem. Z głosem jest jak z mięśniem – trzeba ćwiczyć, szlifować i rozwijać. Im więcej ćwiczysz, tym więcej możesz z siebie dać. Wiem, że miałem dużo szczęścia w mojej muzycznej przygodzie, ale jeszcze długa droga przede mną, zanim powiem sobie, że zrobiłem już wszystko, co zamierzałem. Teraz powinienem wykorzystać całą moją energię na poznawanie ludzi, na poznawanie nowych gatunków muzycznych, a potem transponowanie tych odkryć do mojej muzyki. Tak będzie z następną płytą – trochę więcej opowiem o świecie.

Już masz komplet utworów?

Mam komplet i nadwyżkę na dwie płyty, ale wciąż coś dopisuję. Pisząc kawałek wychodzę ze studia z jakimś zarysem piosenki – jest linia, ale gdy zamknę oczy widzę coś jeszcze, ten proces trwa. Często zdarza się też tak, że piosenki przychodzą w czasie spotkań z przyjaciółmi. „Chwile jak te” powstały w czasie wieczoru kawalerskiego mojego szwagra: wziąłem gitarę do ręki, zobaczyłem ludzi, których dawno nie widziałem, a bardzo ich lubię – i zabrzmiało, że to są „takie chwile, jak te”. Tworzenie piosenek nie zawsze wymaga kompletnej ciszy, izolacji, czasem czujesz radość i wyrzucasz ją z siebie – i masz piosenkę.

Śpiewałeś w projekcie „Polskie Betlejem”, wcześniej wziąłeś udział w poznańskim koncercie z okazji rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego…

I jeszcze 11 listopada, na Stadionie Narodowym z okazji 100- lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Cieszyłem się, że mnie zaproszono. Nastrój, emocje, które się wyzwalały – to było prawdziwe święto.

I masz orła na piersi…

Zawsze jest. Jestem patriotą – nie fanatycznym – ale jestem dumny, z naszej historii, z naszych przodków, z tego co zrobili dla Polski, ale też dla świata. Nie odpuściliśmy nigdy i za to jestem im wdzięczny. Mamy potencjał wojowników, dlatego, gdy nie mamy z kim walczyć na zewnątrz, często zaczynamy walczyć ze sobą.

Podobała mi się ta rozmowa…

Ja też Ci za nią bardzo dziękuję…

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem