Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Deribie Mekanene

Inspirowani słowem

O współczesnym Dobrym Łotrze

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 10/2004

Postać Fescha, o którym chcę pisać, towarzyszy mi już od lat. Najpierw była maleńka książeczka pt. Za pięć godzin ujrzę Jezusa. W swoim czasie stała się bardzo poczytna. Jest to dziennik wspomnianego Fescha pisany w więzieniu w czasie, gdy oczekiwał na wykonanie wyroku śmierci. Potem było doświadczenie jeszcze w czasie mojej przygody katechety w Liceum. Oto jeden z nauczycieli, w dzień po bierzmowaniu swojej córki przytoczył przykład, którego użył w czasie homilii Ksiądz Biskup. Mój rozmówca był bardzo zniesmaczony faktem, że na ambonie przytacza się przykład mordercy, a jeszcze bardziej, że w sprawie Fescha rozpoczęto przygotowania do procesu beatyfikacyjnego.
Wielki Post będzie raz po raz stawiał przed naszymi oczami postać Dobrego Łotra - człowieka, który spotkał Jezusa na wysokości krzyża i było to spotkanie zbawcze. Tkwi we mnie tamta rozmowa z nauczycielem i tkwi ona we mnie samym świadomością, jak bardzo dalecy jesteśmy od zrozumienia wielkości zbawczej ofiary Jezusa. Świętość wielu z nas wyobraża sobie jako zmagania herosów z pokusami codzienności. Każdy upadek bliźniego traktujemy jako okazję do jakże często faryzejskiego usprawiedliwiania siebie, sycenia się poczuciem wyższości i dumą z własnej doskonałości. Kiedy nam z kolei zdarzy się nieszczęście upadku w pył rozpadają się nasze misternie budowane wyobrażenia o doskonałości. Uciekamy w pesymizm, nihilizm, a czasem jeden upadek wywołuję lawinę kolejnych jako owoc pogardy siebie. Wszystko przez to, że nie mamy wiary, że nawet szatański oścień mącący radość codziennych dni może być zwyciężony poprzez doskonałe zjednoczenie się z Jezusem, także, a może przede wszystkim, w sytuacjach samopogardy czy lęku pogardy ze strony ludzi.
Książka Gilberta Collarda Święty morderca jest fachowo napisaną biografią Fescha. Autor w sposób językowo przystępny, wprost mistrzowski, prowadzi nas po drogach jego powikłanego życia. Posiłkuje się często notatkami skazańca pisanymi w życiu więziennym. Ujawnia przed nami duchową sylwetkę człowieka, którego losy życia poniosły na kraj degradacji. Paradoksalnie w więzieniu Fesch odkrywa prawdę o Jezusie. Tym, który sprowadza go na tę drogę nie jest ksiądz, ale adwokat o także powikłanym życiu. Spreparowany wyrok śmierci, robiony dla zaspokojenia ludzkich oczekiwań Fesch przyjmuje bez buntu. Więcej, pisze, że jest wdzięczny za ten wyrok, bo długoletnie więzienie mogłoby go sprowadzić z powrotem na manowce życia. Jest świadomy, że nie ma w życiu sytuacji, które dadzą się wymazać z człowieczej historii. I to jest pierwsze przesłanie tej mądrej książki i tej mądrości człowieka, który zdobył ją w sytuacji ekstremalnej. Fesch pisze, przestrzegając także Czytelnika: „Tak więc, w życiu liczy się wszystko, każdy czyn pozostawia ślad, każde słowo, każda nieostrożność, każda podłość ma swoje następstwa”.
Ta konstatacja to niejako pierwszy krok, który prowadzi na drogę autorefleksji. Fesch powoli odkrywa źródło swojej życiowej tragedii: „Nieszczęście, które spowodował (zabójstwo policjanta), zrodziło się ze zniechęcenia, ze znudzenia życiem pozbawionym ideału, z absolutnego nihilizmu. Zabrakło miłości, która by nadała strukturę jego życia. Matka, jak wiele innych matek kochała go miłością pobłażliwą wobec jego słabości, był jej synkiem, jej własnością, jej mężczyzną”.
Fesch musi uładzić się z tym odkryciem. Powoli szuka pokoju w modlitwie. Odkrywa drogę św. Teresy Małej. Nie opuszczają go jednak chwile zniechęcenia, wprost rozpaczy. Trudno mu przyjąć słowa kapelana, że świętość jest możliwa. Wreszcie w mozolnym poszukiwaniu dociera do portu wewnętrznego pokoju. I daje temu świadectwo w słowach, które są chyba najpiękniejsze w tej książce. Warto je wziąć na swoją codzienność: „Kiedy opuszcza mnie radość, czuję się całkowicie bezradny i wtedy powraca do mnie z nadzwyczajną siłą stary człowiek! Wszystko, co sądziłem, że jest już daleko za mną pojawia się przede mną z taką samą gwałtownością jak przedtem, ani trochę nie uszczuplone... Wszystkie moje modlitwy są tylko prośbą o siły i radość”.
Nie ustaje jednak w poszukiwaniach i wreszcie znajduje receptę na pokój, znajduje ją w książce Wiktora Paucheta, a recepta ta brzmi: „Prawdziwe szczęście polega na tym, żeby być zadowolonym ze wszystkiego, widzieć tylko piękną stronę rzeczy, nigdy nie mówić o nikim źle, okazywać wszystkim życzliwość, nikogo nie krytykować, nikomu nie zazdrościć, przyjmować wydarzenia bez szemrania, pokazywać zawsze uśmiechniętą twarz i starać się promieniować radością”.
Bardzo polecam tę książkę. Winna znaleźć się w wielu domach i zostać przeczytana. Postać Fescha przeżywa dziś we Francji niespotykany renesans. Trwa proces beatyfikacyjny, a Autor książki stara się odpowiedzieć na czym zasadza się ten fenomen popularności - „Jacques ukazuje nam współczesną beznadzieję i niesłychaną nadzieję, jaką oferuje Jezus. Jacques mówi ludziom, co odkrył, zanim stracił życie na gilotynie: Jezus nas kocha; miejmy odwagę przyjąć Jego miłość, a wszystko się zmieni: dla Niego nikt nie jest potępiony, nikt nie jest przeklęty”.
Nasz wiek potrzebuje takiego bliskiego świętego, który pogodzi wyrzutków i ekscentryków z Kościołem; któremu obca jest dyplomacja z rzymskich przedsionków i wyższe sfery parafialne; który wypędza przekupniów ze świątyni spokojnego sumienia.
Czas Wielkiego Postu to czas refleksji. Jestem przekonany, że dla tych, którzy sięgną po tę książkę będzie to jeszcze bogatszy czas. Książkę można nabyć w katolickiej księgarni Roma. Zachęcam do lektury i życzę głębokich przeżyć.

Gilbert Collard, Święty morderca, Wydawnictwo Księży Marianów, Warszawa 2003.

Jak powstała Litania Loretańska?

Justyna Wołoszka
Edycja szczecińsko-kamieńska 18/2007

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.

BOŻENA SZTAJNER

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.
Termin „litania” (gr. lite, łac. litanea = prośba, błaganie) oznacza dosłownie modlitwę błagalną. Od innych modlitw błagalnych różni się specyficznym układem. Złożona jest z szeregu wezwań-inwokacji, po których następuje stała odpowiedź, np.: „Módl się za nami” - w litaniach do Matki Bożej i świętych, a jeśli zwracamy się do Chrystusa lub innych Osób Boskich - „Zmiłuj się nad nami” lub „Wysłuchaj nas, Panie”.
„Wśród form modlitwy do Najświętszej Dziewicy zalecanych przez Kościół znajdują się litanie. Polegają one na dość długiej serii wezwań do Maryi, następujących po sobie w jednakowym rytmie i stwarzających jakby modlitewny strumień uwielbień i błagań. Wezwania bowiem, przeważnie bardzo krótkie, składają się z dwu części: pierwsza jest wychwalaniem (Panno łaskawa), druga - błaganiem („Módl się za nami”) („Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”).

Przeczytaj także: Nowe wezwanie w Litanii Loretańskiej

Geneza Litanii Loretańskiej jest trudna do ustalenia. Najprawdopodobniej w swej charakterystycznej formie i podstawowym zarysie pojawiła się w manuskrypcie paryskim z końca XII wieku Można również wykazać, że niektóre wezwania skierowane do Maryi znajdowały się w Litanii do Wszystkich Świętych, z biegiem czasu dodawane nowe tytuły maryjne stawały się coraz liczniejsze i stopniowo utworzyły nową grupę, która oderwała się od początkowego pnia. Litania zwana jest „Loretańską” od miasteczka Loreto, położonym w prowincji Ancona, we Włoszech, gdzie znajduje się słynne sanktuarium maryjne. Wierzono, że w XIII wieku został przeniesiony przez aniołów do Loreto Domek Nazaretański, w którym przyszła na świat Matka Boża. Faktem jest, że litania była szczególnie propagowana i odmawiana przez pielgrzymów w tym sanktuarium maryjnym. Przybrała tam ostateczną formę i zaczęła promieniować na cały Kościół. Z roku 1531 pochodzi świadectwo używania jej w tym sanktuarium. Po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1572 r. we Florencji i zawierała 43 wezwania. Do końca XVI wieku jeszcze co najmniej 20 razy, co świadczy o jej wielkim rozpowszechnianiu.
W dokumentach papieskich pojawiła się o niej wzmianka w 1581 r. w bulli „Redituri” papieża Sykstusa V, który udzielił za jej odmawianie 200 dniowego odpustu i zachęcał wiernych do jej odmawiania. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII oraz Pius XI w 1932 r. Natomiast papież Benedykt XIV urzędowo ją zatwierdził i zezwolił stosować w publicznym kulcie Kościoła.
Wezwania Litanii Loretańskiej podlegały zmianom (dzisiejsza wersja litanii zawiera 52 wezwania). Usuwano lub wzbogacano ją nowymi wezwaniami w zależności od potrzeb i okoliczności. I tak w ciągu wieków oficjalnie dodano następujące inwokacje: „Wspomożenie wiernych” przypisywana Piusowi V w związku ze zwycięstwem nad Turkami pod Lepanto (1571); „Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta” - Piusowi IX, dzień przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP (1854); Leon XIII wprowadził wezwanie „Królowo Różańca świętego” (1883) oraz „Matko dobrej rady” (1903). W 1908 r. Kościół w Polsce uzyskał zgodę na włączenie tytułu „Królowo Korony Polskiej” (przekształcone po drugiej wojnie światowej w „Królowo Polski”). „Królowo pokoju” włączył Benedykt XV (1917), a papież Pius XII - „Królowo wniebowzięta” (1950) w związku z ogłoszeniem dogmatu o Wniebowzięciu NMP; „Matko Kościoła” (tytuł nadany przez Pawła VI w czasie Soboru Watykańskiego II) Jan Paweł II przyznał prawo Konferencji Episkopatów do włączenia go do litanii (1980); Janowi Pawłowi II zawdzięczamy też wezwanie „Królowo Rodziny” (1995). Oprócz zezwoleń na powszechne wprowadzenie inwokacji, wydano wiele zezwoleń ograniczonych do poszczególnych diecezji lub zgromadzeń zakonnych. I tak np. franciszkanie uzyskali pozwolenie na umieszczenie (na ostatnim miejscu) własnego wezwania „Królowo zakonu serafickiego” (1910), a karmelici stosują od 1689 wezwanie „Królowo szkaplerza świętego”.
Co do pobożnej praktyki odmawiania lub śpiewania Litanii warto przytoczyć fragment „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”. Czytamy tam: „W wyniku rozporządzenia papieża Leona XIII o kończeniu odmawiania różańca w październiku śpiewem Litanii Loretańskiej liczni wierni byli przeświadczeni, że litania jest tylko rodzajem dodatku do różańca. W rzeczywistości jednak jest ona czymś niezależnym. Litanie bowiem mogą stanowić samodzielny element hołdu składanego Maryi, być śpiewem procesyjnym, stanowić część nabożeństwa Słowa Bożego lub innych aktów liturgicznych”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Bp Ignacy Dec afiliowany do Zakonu Franciszkanów

2018-05-22 22:13

xdm / Wambierzyce (KAI)

21 maja podczas uroczystej Mszy św. w Wambierzycach bp Ignacy Dec przyjął godność afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych. „Jubileusz 800-lecia Wambierzyc, w którym znajduje się sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin stał się sposobnością do obdarowania godnością afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych Bp Ignacego Deca – mówił w homilii o. Alan Tomasz Brzyski OFM Minister prowincjalny.

Ks. Daniel Marcinkiewicz

„Ksiądz biskup od wielu lat wspiera naszą prowincję św. Jadwigi na różne sposoby, niejednokrotnie tak, jakby sam był jej członkiem. Życzliwość wobec zakonu Braci Mniejszych znalazła swój wyraz we wprowadzeniu do Wambierzyc w 2007 roku naszej wspólnoty przekazując administrację parafii Nawiedzenia NMP. Stąd dzisiaj w dowód wdzięczności w uroczysty sposób pragniemy afiliować księdza biskupa do pierwszego zakonu, co jest uhonorowaniem pierwszego stopnia prowincji św. Franciszka z Asyżu w Polsce” – podkreślał o. Alan Brzyski, prowincjał.

Następnie Minister Prowincjalny Prowincji św. Jadwigi dokonał duchowej afiliacji biskupa świdnickiego do wspólnoty franciszkańskiej odczytując rzymski dekret podpisany przez Ministra Generalnego całego Zakonu Braci Mniszych o. Michaela A. Perry.

„Dla uznania życzliwej pomocy, szczerej postawy i serdecznej obecności księdza biskupa pośród braci prowincji św. Jadwigi w diecezji świdnickiej, w Polsce, z uczuciami ogromnej wdzięczności afiliuję księdza biskupa do Zakonu Braci Mniejszych i przez pośrednictwo naszego serafickiego Ojca św. Franciszka z Asyżu wzywam dla Niego błogosławieństwa Boga miłosiernego i wszechmogącego i zawierzam go opiece Najświętszej Dziewicy Maryi, Matki Bożej” – czytamy w rzymskim dekrecie.

Prowincja św. Jadwigi w Polsce wywodzi się z prowincji saksońskiej. Rozległość ówczesnej prowincji obejmującej Westfalię, Nadrenię oraz Śląsk utrudniała władzom zakonnym zarządzanie podległymi domami i zakonnikami, dlatego 21 IX 1893 r. postanowiono o utworzeniu ze śląskich klasztorów we Wrocławiu, Górze św. Anny oraz w Prudniku komisariatu zakonnego, który pozostawałby zależny od macierzystej prowincji. Pierwszym komisarzem wrocławskim mianowano o. Piusa Bocka, pochodzącego z saksońskiej prowincji św. Krzyża.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem