Reklama

Chrześcijańskie Forum Przedsiębiorczości

2016-11-24 10:28

Materiały prasowe

Jakie problemy spotykają polskich przedsiębiorców? Czy chrześcijańskie wartości są w stanie zmienić biznes? Czy jest możliwe uczciwe działanie i osiągnięcie sukcesu w biznesie? - między innymi o tym będą dyskutowali wybitni specjaliści z dziedziny ekonomii i prawa oraz sami przedsiębiorcy podczas Chrześcijańskiego Forum Przedsiębiorczości.

Uczestnicy Forum będą mieć możliwość aktywnego udziału w dyskusji, wymianę wzajemnych doświadczeń, przedstawienia w szerszym gronie swoich potrzeb oraz problemów z jakimi zmagają się na co dzień prowadząc firmy. Na Forum wystąpi ponad 30 prelegentów, którzy podzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem: wśród nich będą: przedstawiciele władz rządowych i samorządowych, eksperci z dziedziny ekonomii, podatków, bankowości, prawa, przedstawiciele organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców oraz sami Przedsiębiorcy.

Będą odpowiadać na pytania i szukać rozwiązań systemowych wraz z uczestnikami wydarzenia. Forum organizuje Fundacja Wiara w Biznesie we współpracy z Uniwersytetem Kardynała Stefana. Wyszyńskiego oraz Polską Akademią Biznesu. Jego celem jest zintegrowanie polskich przedsiębiorców oraz zidentyfikowanie potrzeb, a także rozwiązań w zakresie prawno- gospodarczym. Dwa dni wspólnych obrad to rozmowy na tematy ekonomii, prawa, wiary, etyki i moralności. Efektem spotkania ma być stworzenie dokumentu, który zostanie przekazany w formie rekomendacji do Ministerstwa Rozwoju oraz Konferencji Episkopatu Polski.

Forum otworzy Kardynał Kazimierz Nycz a wykład inauguracyjny wygłosi prof. Adam Glapiński Prezes Narodowego Banku Polskiego.

Reklama

Patronat nad wydarzeniem objęli: Kardynał Kazimierz Nycz, Narodowy Bank Polski, Ministerstwo Rozwoju, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Wydarzenie zostało objęte patronatem medialnym przez: TVP 1, TVP Info, 1 Program Polskiego Radia, Gość Niedzielny, wSieci, Gazeta Polska Codziennie.

Chrześcijańskie Forum Przedsiębiorczości odbędzie się 9-10 grudnia 2016 roku na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Zobacz także: www.forum.wiarawbiznesie.pl

Tagi:
zaproszenia

Dukla Młodych

2019-03-27 11:10

Adam Szal, Arcybiskup Metropolita Przemyski
Edycja przemyska 13/2019, str. I

Zaproszenie Metropolity Przemyskiego na Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej

Stanisław Gęsiorski

Drodzy Młodzi Diecezjanie, Siostry i Bracia!

Nieco ponad dwa miesiące temu wkroczyliśmy w Nowy Rok Pański 2019, a dzisiaj przeżywamy już czas wielkopostnej zadumy. Takie krótkie spojrzenie wstecz puentujemy najczęściej znanym powiedzeniem „jak ten czas szybko leci”. Na szczęście dla nas, chrześcijan, upływający czas to nie tylko „chronos” (z tygodnia na tydzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok); to przede wszystkim „kairos” – czas szczególnej obecności Trójjedynego Boga w naszym życiu. Wyjątkowej bliskości Boga kochającego Ojca doświadczamy w Wielkim Poście. Przez sakramentalną posługę Kościoła spotykamy się z Jezusem Chrystusem, który stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. W tym świętym czasie pozdrawiam wszystkich wiernych uczestników wielkopostnej drogi w imię Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana, który w styczniu bieżącego roku, podczas ŚDM w Panamie zgromadził ponad 700 tysięcy swoich wyznawców. Bardzo się cieszę, że wśród 3500 pątników z Polski znalazła się 27-osobowa grupa dziewcząt i chłopców z naszej archidiecezji wraz z duszpasterzami. Ich doświadczenie eklezjalnej wspólnoty wiary było tak intensywne, że dzielą się nim nie tylko z najbliższymi i z rówieśnikami, ale też i z czytelnikami Przemyskiej Edycji Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. Systematycznie czytam „Niedzielę” i pragnę szczerze wyznać, że świadectwa „przemyskich Panamczyków” umacniają także i moją wiarę w Pana Boga oraz budzą podziw dla ich apostolskiej aktywności. No bo jak inaczej odczytać publikowane świadectwo jednej z uczestniczek ŚDM w Panamie (Julki), która przywołuje głęboko zapamiętane słowa papieża Franciszka: „Nie jesteście jutrem, nie jesteście międzyczasem, lecz Bożym TERAZ”.

Kochani Dziewczęta i Chłopcy!

Pragnę Wam wszystkim dedykować te poruszające słowa Papieża i w mocy Bożego Ducha oznajmić, że wielkimi krokami zbliża się Wasze – Boże TERAZ w formule Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Dukli, w dniach 12-14 kwietnia 2019 roku. Spotkajmy się, proszę, w jak największej liczbie w tym przygranicznym miasteczku, uświęconym obecnością Jana Pawła II (9 czerwca 1997) – twórcy Światowych Dni Młodzieży i wielkiego orędownika zjednoczonej Europy Ducha. Jestem przekonany, że Dukla stanowi opatrznościową przestrzeń realizacji przesłania św. Jana Pawła II we wspólnocie młodych, także z ościennych krajów – z Ukrainy, Słowacji i z Węgier, którzy już zgłosili swój udział w dukielskim wydarzeniu wiary.

Głęboko wierzę, że czas radosnego spotkania, wspólne rozmowy w grupach dzielenia oraz refleksja i modlitwa przyczynią się do pogłębienia relacji z Panem Bogiem oraz między sobą. Spotkanie będzie również wymownym znakiem i świadectwem zarazem, że trwałą wspólnotę państw i narodów można zbudować jedynie na fundamencie wartości chrześcijańskich.

Motywowany tak wzniosłymi racjami, proszę Księży Proboszczów, Duszpasterzy, Katechetów, Nauczycieli i Rodziców – pomóżcie młodzieży zejść z kanapy i założyć wyczynowe buty (por. Franciszek, Kraków – Brzegi 2016), i w miarę możliwości wybierzcie się z nimi do Dukli, gdzie modlitwie kilkutysięcznej rzeszy pątników przewodniczyć będzie Nuncjusz Apostolski w Polsce abp Salvatore Penacchio, w asyście biskupów z Ukrainy i Słowacji. Zapewniam, że po doświadczeniu „Dukielskiego Wieczernika” Wasi podopieczni wrócą do swoich środowisk, owszem ci sami, ale już nie tacy sami, bo – jak mamy nadzieję – ich serca zajaśnieją owocami Ducha Świętego: miłością, radością, pokojem, cierpliwością, łaskawością, dobrocią, uprzejmością, cichością, wiernością i skromnością.

Powyższe przekonanie czerpie swoją pewność z hasła Spotkania, które brzmi „W mocy Bożego Ducha”. Stoją również za nim duszpasterze, władze oraz mieszkańcy Dukli, Iwli, Jasionki, Równego i Wietrzna. Godne podziwu jest ich duchowe i logistyczne zaangażowanie na rzecz tego ewangelizacyjnego dzieła, a życzliwa otwartość pozwala nam już dzisiaj odczuć (doświadczyć), że jesteśmy oczekiwani na… wspólnotowe „Credo”.

Gospodarzom tegorocznego Spotkania Młodych bardzo dziękuję za gościnność, a wszystkich młodych Diecezjan wraz z duszpasterzami raz jeszcze serdecznie zapraszam do Dukli na trzydniową celebrację Niedzieli Palmowej.

Z serca błogosławię i wstawiennictwu św. Jana z Dukli polecam dzieło Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zanim uderzą rezurekcyjne dzwony...

O. Jan Maria Sochocki OFMCap
Niedziela Ogólnopolska 15/2012, str. 30-31

BOŻENA SZTAJNER

Kościelny rok ma swoje charakterystyczne okresy i choć nowoczesność do nich wkracza, nie da się wyrzucić tego, co tradycyjne i przez wieki uświęcone. „Mam już umyte okna i świat wydaje mi się ładniejszy (...) pobiegłem myślą do domu... W domu świąteczne porządki. Zdejmowaliśmy ze ścian obrazy ku zdziwieniu uśpionych zimą pająków. Wynosiłem figurkę Matki Bożej, ślubny portret rodziców... Mama bieliła izbę wapnem... Dopiero następnego dnia wszystko w domu zakwitło. Bibułkowe «pająki» na suficie, kwiaty przy obrazach, pąsowe róże na serwetach i poduszkach, tęczowe kilimy (...). W kościele też działy się dziwne rzeczy. Kościelny wiązał drabiny, żeby wspiąć się najwyżej i omieść sklepienia kościelne z pajęczyn. W czwartek chłopcy przestali dzwonić w dzwonki. Zrobiło się smutno. Pana Jezusa odprowadzili do ciemnicy. Ludzie jak Piotr stali, ciekawi, co dalej nastąpi. Ołtarze ksiądz obnażył z szat, tabernakulum było puste”. Tak oczekiwanie na dzień Wielkiej Nocy widział oczyma dziecka „Ks. Tymoteusz” - bp Józef Zawitkowski z Łowicza, w „Listach i rozważaniach”. Każdy z nas od wczesnego dzieciństwa przechowuje w pamięci jakieś obrazki z oczekiwania i przeżywania świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Na przedwiośniu

Minął czas Nowego Roku, minął karnawał, mija - w dawnych latach groźna - zima. „Uwięzione rzeki puszczają i po nocy budzi śpiących huk pękającej pokrywy lodowej. Gdzie wczoraj jeszcze szła po lodzie jezdna droga, dziś spiętrzone zwały kry prą z szelestem, wypełzając jedne na drugie jak zmagające się płazy... Bruzdami, drogami, z pól, ze wszystkich wzgórzy ciurkają strużynki wody, łącząc się, pędząc ku rzece... Nad szumiącą wodą pochylają się łoziny, usiane białymi pączkami. Zależnie od okolicy zwą je baźkami, kotkami, kocankami... Lśni srebrnie delikatniejszy od mimozy symbol polskiego przedwiośnia”. Tak pisała w angielskiej Kornwalii Zofia Kossak-Szatkowska w książce „Rok polski - obyczaj i wiara”. Mimo że pisała z pamięci, z dala od Ojczyzny, w książce można znaleźć dużo informacji o zwyczajach wielkanocnych w Polsce.

Wielkopostne przygotowania

Już od Popielca barwiło się pisanki, czasem nazywane kraszankami. Wymagały one znajomości techniki miejscowej, dużo czasu, zręczności i trochę talentu. Poszczególne ziemie polskie wytworzyły swój styl. Zofia Kossak pisze, że najkunsztowniejsze były huculskie, pokryte ornamentem przypominającym mozaikę, a najpiękniejsze podolskie z okolic Kamieńca lub Jarmoliniec.
Czas szybko biegnie. Mijają niedziele Wielkiego Postu: wstępna, sucha, głucha, środopostna, czarna, Palmowa i Wielka. Mija czas „Gorzkich żali”, zwanych Pasjami, rekolekcji i okolicznościowych misji, odprawiania Drogi Krzyżowej w świątyniach, przy drogach, w polskich Kalwariach - Pacławskiej, Zebrzydowskiej.
W Niedzielę Palmową poświęcono palmę, będzie co kłaść w łan zboża w Wielką Niedzielę, żeby plonowało. Kilka poświęconych kocanek zostało połkniętych, żeby ratowały przed chorobą gardła. Wielki Tydzień to wielkanocne ochędóstwo. Nie tylko błyszczą szybki okien, ale i stoły, i podłogi. Trzeba jeszcze wynieść śmiecie z komory i strychu, wywietrzyć poduszki paradne i takie, co na nich się sypia, odzienie od święta - kożuchy, chustki, ale i codzienny przyodziewek. W świątyniach też widać porządki. Wyprane białe obrusy, koronkowe komże, wyczyszczone lichtarze i żyrandole.

Triduum Paschalne

Gdy w Wielki Czwartek milkną dzwony, zastępują je drewniane klekotki. W kościele ceremonia - umywanie nóg dwunastu starcom. Przestrzegali tego królowie, magnaci i biskupi. Zanotowano, że w czasie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego wybrano 12 starców, którzy razem liczyli 1300 lat, wszyscy przekroczyli setkę, a jeden miał 125. Poniatowski nie dokonywał tej ceremonii osobiście, spełniał to z urzędu ks. Adam Naruszewicz, który był na dworze jałmużnikiem.
W Wielki Piątek zaniesiono Pana Jezusa do Grobu ozdobionego kwiatami, hortensjami albo odurzającymi hiacyntami. Często były też wyhodowane przez kościelnego w skrzynkach rzeżucha albo owies. Grób Pański zielenił się, wskazywał, że tu rodzi się nowe Życie.
Wartę zaciągnęli żołnierze: rzymscy, nie od Piłata, ale nasi, „turcy” albo po prostu strażacy, którzy od stu lat uważają to za najszlachetniejszą służbę. W historii zapisano, że różne formacje pełniły służbę przy Grobie Pańskim, podobno August III Sas przysłał do katedry warszawskiej oddział dragonów, a do innego kościoła artylerię konną.
Przy Grobie Pańskim trwa adoracja, każdy uważa za swój obowiązek oddanie czci Chrystusowi na krzyżu.
Wielka Sobota też obrosła swoimi zwyczajami. Dla gospodyń najważniejsze jest święcenie jadła. Dawniej, gdy była pogoda, kobiety wieńcem otoczyły kościół, w koszykach trzymając to, co najważniejsze: chleb, osełki masła, gomółki sera, sól, kołacze, kiełbasę, chrzan, baranki pieczone lub z lukru, zajączki i oczywiście pisanki, mnóstwo pisanek, wszystkie kosze ubrane bukszpanem, niebiesko kwitnącym barwinkiem i, będącym dziś pod ochroną, widłakiem.
W Wielką Sobotę ksiądz święci także wodę w chrzcielnicy, która służy do udzielania chrztu św. cały rok, i ogień. Ognisko paliło się na dziedzińcu kościoła. Z tym wiązała się tradycja, że wygaszone były domowe paleniska, wszyscy czekali, aż chłopcy przyniosą płomień z kościoła. Do przenosin używano woskowej świecy albo szczapy, trzaski ze smolaków. Trzeba było mieć garść, żeby donieść ogień do domu.
Wszystko było gotowe na niedzielę: świątynia i chaty, ogień, woda i jadło, i serca czyste.

Wielka Noc przejścia

W wielkosobotni wieczór albo w Wielką Niedzielę o świcie odbywa się uroczyste nabożeństwo - Rezurekcja. Rezurekcyjne dzwony rozlegały się w Wielką Sobotę o północy. Dopiero w czasach stanisławowskich przeniesiono to nabożeństwo na niedzielny świt, ale nie wszędzie.
Dzwonom wtórowały armaty, moździerze, strzelby i pistolety, i różne domorosłe instrumenty, czyniące hałas i huk.
Najświętszy Sakrament pod baldachimem, pod którym kapłan był prowadzony przez dostojników świeckich, wyniesiony z Grobu przy dźwięku dzwonów, dzwonków, organów, orkiestr - najczęściej dętych - w procesji z udziałem chorągwi, feretronów, zespołów ludowych albo staroszlacheckich, albo jednych i drugich, trzy razy obchodził świątynię, by wkroczyć do niej przy możliwie wszystkich światłach i dźwiękach „Te Deum”.

Obfite świętowanie

Po Rezurekcji można było zasiąść do śniadania. Składano sobie życzenia, dzielono się jajkami, spotykano się rodzinnie i towarzysko, niekiedy w szerokim gronie.
„W jednym ze starych kalendarzy poznańskich - pisze Łukasz Gołębiowski - znajduje się opis bez daty; zdaje się jednak, że to musiało być za Władysława IV. Wojewoda Sapieha w Dereczynie takie wyprawił święcone, na które zjechało się co niemiara panów z Litwy i Korony. Na samym środku był baranek wyobrażający Agnus Dei z chorągiewką, calutki z pistacjami, ten specyał dawano tylko damom, senatorom, dygnitarzom i duchownym. Stało 4 przeogromnych dzików, to jest tyle, ile części roku. Każdy dzik miał w sobie wieprzowinę, alias: szynki, kiełbasy, prosiątka. Kuchmistrz najcudowniejszą pokazał sztukę w upieczeniu tych odyńców. Stało tandem 12 jeleni także całkowicie pieczonych z złocistymi rogami, całe do admirowania: nadziane były rozmaitą zwierzyną, alias: zającami, cietrzewiami, dropiami, pardwami. Te jelenie wyrażały 12 miesięcy. Naokoło były ciasta sążniste, tyle, ile tygodni w roku, to jest 52, całe cudne placki, mazury, żmudzkie pirogi, a wszystko wysadzane bakaliją. Za niemi było 365 babek, to jest tyle, ile dni w roku. Każde było adorowane inskrypcjami, floresami, aż niejeden tylko czytał, a nie jadł. Co zaś do bibendy: było 4 puchary (exemplum 4 pór roku), napełnione winem jeszcze od króla Stefana. Tandem 12 konewek srebrnych z winem po królu Zygmuncie, te konewki exemplum 12 miesięcy. Tandem 52 baryłek także srebrnych in gratiam 52 tygodni, było w nich wino cypryjskie, hiszpańskie i włoskie. Dalej 365 gąsiorków z winem węgierskim, alias tyle gąsiorków, ile dni w roku. A dla czeladzi dworskiej 8760 kwart miodu robionego w Berezie, to jest tyle, ile godzin w roku” (powtórzone za „Kalendarzem polskim” Józefa Szczypki).
To tylko jeden przykład wielkanocnego świętowania w dawnej Polsce.
Polacy jeszcze mogą świętować drugi dzień - Wielkanocny Poniedziałek. To znów śmigus-dyngus...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najubożsi otrzymali „święconkę” od Caritas

2019-04-20 20:10

Agnieszka Bugała

Dziś 300 najuboższych podopiecznych łaźni i jadłodajni wrocławskiej Caritas otrzymało „święconkę” na świąteczne śniadanie. Dary pobłogosławił abp Józef Kupny. Metropolita złożył też życzenia obdarowanym:

Agnieszka Bugała

– Święta są dla mnie okazją żeby złożyć wam jak najserdeczniejsze życzenia. Święta Wielkanocne może nie mają takiej oprawy jak Święta Bożego Narodzenia, ale są to najważniejsze święta chrześcijańskie. W tym czasie adorujemy krzyż Chrystusa, żeby potem cieszyć się Jego zmartwychwstaniem. Dlatego też w ten dzisiejszy i jutrzejszy dzień chcę wam życzyć doświadczenia Bożej obecności w waszym życiu. Dzisiaj jest taki dzień, który Pan Jezus spędza w Szeolu. W tym miejscu, w którym ludzie oczekiwali na zbawienie. W wyznaniu wiary mówimy „zstąpił do piekieł”. To nie chodzi o to, że Pan Jezus wstąpił do piekła, ale do tego miejsca, w którym ludzie oczekiwali zbawienia, oczekiwali odkupienia. Chrystus w tym dniu nie leży tylko w grobie, powiedzielibyśmy nie odpoczywa po męce po śmierci, ale z wielką troską zstępuje tam, aby zwiastować tym, którzy oczekiwali na zbawienie tą radosną wiadomość o zbawieniu.

Ja także dzielę się z wami tą wielką radością zmartwychwstania Chrystusa. Zwycięstwa nad cierpieniem, nad śmiercią. Tą wielką radością, że przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie wchodzimy w nową, głęboką i trwałą więź z Bogiem. Niech zatem Bóg będzie waszą radością i święta Zmartwychwstania będą dla was świętami radosnym i spokojnymi. Tego z całego serca wszystkim wam życzę. Życzę wam także tego, byście doświadczyli radości podczas spożywania tych pokarmów wielkanocnych. Dlatego chcemy was tymi pokarmami dzisiaj obdarować. I z całego serca życzę Świat błogosławionych, pełnych pokoju Chrystusa Zmartwychwstałego.

Ks. Dariusz Amrogowicz dyrektor wrocławskiej Caritas podkreśla, że od początku pierwszych wieków Kościół zdawał sobie sprawę, że najcenniejszą wartością jest Eucharystia i ubodzy, którzy są skarbem tego Kościoła, a opiekę nad ubogimi powierza Chrystus swoim apostołom. Staramy się realizować to dzieło, które On zaczął i przekazał swoim uczniom. Organizujemy wielkanocne paczki świąteczne nie tylko dlatego żeby ci ludzie otrzymali kawałeczek święconki, czegoś lepszego na stół świąteczny, ale przede wszystkim z poczucia miłości do Chrystusa. Pragniemy tym darem dzielić się z potrzebującymi. Chcemy żeby mieli tą świadomość że radość wypływa ze zmartwychwstania naszego Pana.

1500 kg produktów spożywczych zapakowali wolontariusze w ramach wolontariatu pracowniczego.

– W paczkach nasi ubodzy znajdą wielkanocną babkę, świąteczne wędliny, serki, żurek, cukier i bochenek świeżego chleba – wylicza Michał Brzezicki koordynator jadłodajni i łaźni Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Dary zakupione zostały dzięki życzliwości ofiarodawców. Część pozyskana została z Banku Żywności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem