Reklama

Dawać czy nie dawać

Z ks. kanonikiem Krzysztofem Ukleją, dyrektorem warszawsko-praskiej Caritas, rozmawia Elżbieta Ruman
Edycja warszawska (st.) 24/2001

ELŻBIETA RUMAN: - Dawać czy nie dawać pieniędzy na ulicach, skrzyżowaniach, kiedy zaczepiani jesteśmy przez matki z dziećmi na plecach, osoby kalekie, bezdomne...

KS. KAN. KRZYSZTOF UKLEJA: - Tak naprawdę chrześcijanin nie jest zwolniony z postawy miłosierdzia. Potrzebą człowieka jest nieść pomoc, wspierać drugiego człowieka, zwłaszcza dziecko czy osobę, która czuje się pokrzywdzona. Ale wydaje mi się, że program pomagać dobrze, jest programem na dziś bardzo aktualnym, z uwagi na to, że coraz częściej jesteśmy napastowani przez tabuny ludzi - zjeżdżających do Warszawy z całej Polski - którzy zaczynają uprawiać "zawód" żebraka. Na ulicy widzimy nędznie wyglądającego człowieka, często matkę z dzieckiem, ale nie widzimy - a należałoby zobaczyć - tych, którzy za tym stoją. Często są to zorganizowane grupy - użyję tu brzydkiego słowa: mafie - które zdobywają w ten sposób pieniądze. Myślę, że trzeba być bardzo ostrożnym, dawać jałmużnę, ale w sposób mądry, roztropny. Prawdziwa bieda i nieszczęście unikają wystawiania się na widok publiczny. A żebractwo jako zawód nie może być popierane - nie jest to tajemnicą, że zawodowi żebracy często bardzo dobrze sobie żyją! Wiedzieć też trzeba, że pieniądze zdobyte na ulicy, pod kościołem, często są źle wykorzystane, niezgodnie z duchem ofiarodawcy - na alkohol, na narkotyk.

- Dając drobne datki - dla świętego spokoju - przyczyniamy się do rozwoju żebractwa...

- Oczywiście, jednocześnie utrwalamy pewne złe postawy, postawy pasożytnicze, roszczeniowe. Wspomagamy ludzi, którzy chcą żyć kosztem innych, korzystać z owoców naszej pracy. Bardzo często żebracy nie mają zamiaru nic zmienić w swoim życiu, nie szukają pracy, nie zgłaszają się do organizacji mogących im pomóc. A przecież powołanych do życia zostało wiele organizacji zajmujących się pomocą ludziom różnorako pokrzywdzonym przez los.

Nie dawać, ale nie na tym koniec - naszą powinnością jest włączenie się w inny rodzaj pomocy, nie możemy po prostu zamknąć oczu i przejść dalej. Biedni i chorzy zawsze będą i nigdy nie możemy czuć się zwolnieni z obowiązku pomagania słabszym.

- Dawanie pieniędzy wydaje się być najprostszym sposobem na pozbycie się wyrzutów sumienia, które pojawiają się, gdy mijamy kolejnego zaniedbanego, kalekiego człowieka czy klęczącą na ziemi młodą kobietę z niemowlęciem na ręku.

- Nie jesteśmy w stanie rozwiązać wszystkich problemów społecznych. Patrząc z doświadczenia kilku lat pracy w Caritas mogę powiedzieć, że liczba potrzebujących wcale nie maleje i wiem, że żadna organizacja nie ogarnie tego morza nędzy. Pomagamy w miarę swoich możliwości, dajemy zresztą nie to, co jest nasze, ale to, co dostaliśmy od Pana Boga. Nasze dawanie polegać musi na dzieleniu się sobą, dzieleniu się tym, czym jesteśmy - czasami ważniejsze jest dobre słowo czy uśmiech, niż miska zupy. Dawać, to nie znaczy tylko dać pieniądze - to rzeczywiście czasami jest najprostsze. Popełniamy błąd myśląc, że dług z Panem Bogiem został "wyrównany", kiedy wcisnęliśmy w rękę żebrakowi 10 zł. Osoby, które przychodzą po pomoc potrzebują zainteresowania, życzliwości, chcą być dobrze przez nas potraktowane. Patrząc na żebraka musimy przypominać sobie, że jest on osobą, dzieckiem Bożym, że za niego Chrystus umarł na krzyżu i dopiero wtedy na prawdę możemy mu pomóc.

Kiedy przychodzi do mnie człowiek potrzebujący, staram się z nim porozmawiać, pomóc wzbudzić jakąś refleksję. Nie mogę poprzestać na daniu mu pożywienia na dziś, ale chcę mu uświadomić, że ma przed sobą przyszłość, że musi próbować znaleźć wyjście ze swojej biedy. Staram się za wszelką cenę niwelować postawę roszczeniową - "ja jestem biedny, bezdomny, ty musisz mi pomóc, bo ja nie mam pracy" - przekonując: " pana życie jest wielką wartością, musi pan starać się przezwyciężyć czasem lęk czy nieporadność, czasami chorobę, a bywa, że po prostu zwykłe lenistwo".

Wiele osób przychodzących do nas do jadłodajni czy noclegowni na tym poziomie czuje się dobrze; zero odpowiedzialności, zero obowiązków, jedzenie i dach nad głową na dzisiaj, a co dalej to nie ważne. Musimy być bardzo ostrożni, aby nie redukować biednych do roli przedmiotu, który odczyścimy, naprawimy i odstawimy na bok. Formy niesienia pomocy nie mogą być ratownictwem - dajemy mu coś, żeby przetrwał do jutra. Musimy próbować wskazywać jakieś formy aktywności, jakąś perspektywę, np. kiedy przychodzi człowiek, który stracił pracę, trzeba go przekonać, że może pracować gdzie indziej, robić coś innego, że musi się przekwalifikować, pójść na jakieś kursy, których przecież jest nie mało. Musimy dawać nadzieję, przekonywać, że warto starać się na nowo, że życie jest tego warte.

- Wracając do naszego podstawowego pytania - dawać czy nie dawać wyciągającemu do nas rękę?

- Większość żebraków to naciągacze, a my przecież nie chcemy być naciągani! Ja zaproponuję takie wyjście - można rozejrzeć się wokoło, znaleźć jakąś osobę czy rodzinę, która potrzebuje pomocy i skupić się na niej. Rozeznać jej potrzeby i wtedy nasza pomoc nie będzie trafiała w próżnię. Poczuć się odpowiedzialnym za ludzi biednych w wymiarze jednostkowym, konkretnym.

- Czyli pomoc sąsiedzka?

- Oczywiście, ilu ludzi umiera samotnie w wielkich blokach, mimo że zainteresowanie sąsiadów często mogłoby uratować im życie. Ile starszych osób przechodząc dyskretnie zagląda do koszów na śmieci, kiedy życzliwa sąsiadka podarowując np. niepotrzebny już płaszcz, lub leki, uratowałaby biedniutki budżet domowy. Zanikłe relacje sąsiedzkie sprawiają, że za ścianami naszych mieszkań zdarzają się dramaty, o których dowiadujemy się dopiero z gazet. Poczujmy się odpowiedzialni za tych, których mamy najbliżej, w naszym domu czy na naszej ulicy i otoczmy ich opieką tak w sensie materialnym jak i duchowym. Towarzyszmy im na miarę potrzeb, w sposób dyskretny, cichy, ale skuteczny.

I wtedy możemy czuć się bardzo spokojni, kiedy mijamy osoby wyciągające do nas ręce na wielkich skrzyżowaniach, przed kościołami. Możemy wtedy powiedzieć: "Ja już jestem zaangażowany w dzieło niesienia pomocy, ja już pomagam".

Z drugiej strony, jeśli bierzemy udział w różnych programach kościelnych, np: "Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom", czy pomoc dzieciom ofiarom wojny w Afryce, lub ostatnio pomoc dla Irkucka - również uczestniczymy w niesieniu pomocy. Zwykle nasz budżet domowy odczuwa udział w takich akcjach, a przecież nie możemy zaniedbać własnej rodziny. Nie zatracić wrażliwości, ale też zachować równowagę.

- Jednak nie możemy zamknąć oczu podjeżdżając do świateł na skrzyżowaniu, a nagie kikuty - przywożonych często z wielu sąsiednich krajów - kalek, głęboko zapadają nam w serca. Czy nie powinniśmy być jakoś chronieni przed taką natarczywością?

- Państwo ma zawsze pewne środki, narzędzia, aby zapewnić nam bezpieczeństwo na ulicach - choć trudną jest sprawą prosić straż miejską o usunięcie z ulicy matki z maleńkim dzieckiem. Jednak to my powinniśmy odpowiednie organy informować o sytuacjach budzących niepokój. Nie jest dobre dla niemowlęcia spędzanie dni na chodniku czy dla kaleki chodzenie między samochodami zatrzymującymi się pod światłami. Państwo ma wtedy ułatwioną sytuację, kiedy my właściwie reagujemy - nie wspieramy żebractwa naszymi pieniędzmi, domagając się jednocześnie od odpowiednich organizacji, by zajęły się tymi, którzy są bezradni. Powinniśmy więcej o tym mówić - a państwo powinno egzekwować prawo. Dlaczego usuwa się z głównych ulic handlarzy nie zauważając jednocześnie kalek i małych dzieci żebrzących na najruchliwszych jezdniach?

- A babcie czy rumuńskie dzieci żebrzące pod kościołami?

- Czy nam wypada domagać się ich usunięcia? A jeśli dochodzi do takich sytuacji, że ludzie ci wchodzą do kościoła w trakcie Mszy św., ciągnąc za rękawy modlących się, lub chodząc za księdzem zbierającym ofiarę? Oni lepiej znają rozkład Mszy św. niż parafianie.

Albo kiedy w trakcie ślubu pod kościołem ustawiają się żebracy, zdecydowani nie pozwolić opuścić terenu, jeśli nie dostaną " okupu"? To jest szantaż, przemoc - czy to jest dozwolone prawem? Rodzina państwa młodych dla świętego spokoju daje im - wcale nie takie drobne - pieniądze, nie chcąc zakłócenia podniosłych uroczystości. A oni mając harmonogram "pracy" na cały tydzień, z powodzeniem uprawiają swój "zawód".

- Są miasta w Polsce, gdzie skutecznie przeprowadzono program nie dawania pieniędzy na ulicach, skutecznie likwidując żebractwo. Czy w Warszawie, do której z całej Polski przyjeżdżają żebracy nie należałoby przeprowadzić podobnej akcji?

- Rozmawiałem z przedstawicielami Caritas wrocławskiej - tam m.in. była taka akcja - którzy mówili, że był to kontrowersyjny pomysł, ale spełnił swoją rolę. Opiekę nad biednymi czy chorymi przejęły placówki do tego powołane, a mieszkańcy przestali być napastowani na ulicach. W Warszawie taka akcja byłaby ogromne potrzebna, tym bardziej, że stołeczna opieka społeczna nie podoła problemom bezrobotnych i bezdomnych z całego kraju, a miasta, które "pozbyły się" uciążliwych mieszkańców nie chcą słyszeć o współfinansowaniu naszych przepełnionych ośrodków. Program taki trzeba byłoby podjąć wspólnie z władzami stolicy, organizacjami społecznymi jak Caritas czy PCK i mieszkańcami naszego miasta.

Prawdziwa bieda nie wystawia się na widok publiczny, nie wyciąga ręki "po prośbie". Emeryci z nędzną rentą czy renciści, którzy całe życie pracowali, a teraz nie stać ich na lekarstwa walczące z chorobą zawodową, to są biedni mający swoją godność. Czasami przymierają głodem, ale nikomu się nie poskarżą. Dopiero w ostateczności, ze łzami w oczach przyjdą do Caritas...

To nie człowiek jest panem swojego życia, i musimy pamiętać, że i my możemy kiedyś potrzebować pomocy, stracić pracę, zachorować. Zachowujmy wrażliwość na potrzeby innych, ale mądrze ją ukierunkowujmy. Biedni są dla nas bogactwem, skarbem przypominającym słowa Pana Jezusa z Góry Błogosławieństw. I zawsze oni będą wśród nas.

Mówiąc, że nie chcemy pomagać na ulicach mówimy, że chcemy pomagać lepiej, godniej, skuteczniej.

- Czyli pomagać, ale tak, by ta pomoc nie utrwalała sytuacji patologicznych, lecz na prawdę trafiała tam, gdzie jest potrzebna.

- Wystrzegajmy się niesienia pomocy na ulicach, w zamian za to włączmy się w działania organizacji pewnych, sprawdzonych, wiarygodnych, albo znajdźmy sobie osoby, którym moglibyśmy towarzyszyć w pokonywaniu ich biedy.

- Dziękuję za rozmowę.

100 dni trzeźwości na 100-lecie niepodległości – zachęta z Jasnej Góry

2018-06-17 12:32

mir / Częstochowa (KAI)

100 dni trzeźwości na 100-lecie niepodległości zaproponowali na Jasnej Górze uczestnicy Pielgrzymki Apostolstwa Trzeźwości. Spotkanie, które odbyło się 16-17 czerwca, wpisało się w wielkie wołanie do Boga o uwolnienie Polski z pijaństwa. Polacy wciąż piją zbyt dużo i zbyt intensywnie, a dramat alkoholizmu dotyczy nawet kilku milionów obywateli.

Bożena Sztajner/Niedziela

Jasnogórskie spotkanie wpisuje się w realizowany w kraju Narodowy Program Trzeźwości. Jak podkreślił bp Tadeusz Bronakowski, przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości jego celem jest zmniejszenie spożycia alkoholu, skali i akceptacji dla upijania się oraz podniesienie do 21 lat wieku inicjacji alkoholowej.

„Od pierwszej soboty sierpnia do 11 listopada mija dokładnie sto dni. Proponujemy rodakom sto dni całkowitej abstynencji na stulecie niepodległości. To jest taki test dla każdej, każdego z nas, czy jesteśmy naprawdę w stanie ponieść jakąś ofiarę, aby zatroszczyć się o prawdziwą, wewnętrzną wolność” – zachęcał biskup.

Ks. Henryk Grządko, diecezjalny duszpasterz trzeźwości diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, od 34 lat w ruchu trzeźwościowym, zwrócił uwagę na wielka potrzebę budowy szerokiego społecznego Ruchu ku Trzeźwości Narodu, konsolidacji wszystkich zajmujących się problemem alkoholowym, także władze na wszystkich szczeblach. – Skala problemów jest ogromna i zatrważająca, potrzebna jest też rzetelna diagnoza – ocenia ks. Grządko.

Podkreśla, że często za główną przyczynę pijaństwa uważa się ludzką słabość, tymczasem jest to „chciwość całej finansjery alkoholowo–narkotykowej, która wykorzystuje ludzkie słabości”.

Wśród bolączek wymienia m.in. wadliwe prawo, które nie chroni rodzin i dzieci, tu ważne byłoby np. podwyższenie wieku dostępu do alkoholu czy tworzoną głównie przez reklamy kulturę, modę „życia z kieliszkiem”.

Zdaniem kapłana, wręcz absurdalne jest pokazywanie sportowców czy ludzi związanych ze sportem z kuflem piwa. „Porażką myślenia ludzkiego” nazwał kapłan sponsorowanie narodowej reprezentacji w piłce nożnej przez browary. – Jakimi wzorami maja się kierować młodzi ludzi rozpoczynający swoja przygodę ze sportem? pytał retorycznie diecezjalny duszpasterz trzeźwości.

- Dziś nie wystarczy naprawiać gospodarczo Polski, trzeba dzisiaj naprawiać też moralnie Polskę, bo inaczej nie odniesiemy sukcesu. Nasze rodziny, parafie to musza być miejsca, gdzie ludzie mogą obronić swoja wolność wewnętrzną. Dzisiaj trzeba bronić wolności wewnętrznej, bo to jest warunek wolności zewnętrznej – podkreślił ks. Grządko.

Dwudniowa pielgrzymka zgromadziła na Jasnej Górze osoby uzależnione od alkoholu, ich rodziny terapeutów, psychologów, diecezjalnych duszpasterzy trzeźwości oraz zakonnych referentów trzeźwości, a także przedstawicieli różnorakich środowisk zaangażowanych w posługę na rzecz trzeźwości .

Spotkanie rozpoczęło się od prezentacji i świadectw zaproszonych gości w ramach społecznego Ruchu „Ku trzeźwości Narodu”, był to także czas wymiany doświadczeń i propozycji realizacji Narodowego Programu Trzeźwości. W programie znalazł się wykład o działalności trzeźwościowej jako walce o niepodległość Polski Mariana Romaniuka, autora książek o kard. Stefanie Wyszyńskim. Rafał Porzeziński prowadzący w Polskim Radiu program „Ocaleni” mówił o „uzależnieniach i szansie ocalenia”.

Po sobotnim Apelu Jasnogórskim uczestnicy pielgrzymki i pozostali na całonocnym czuwaniu przed Najświętszym Sakramentem, podczas którego modlono się o uzdrowienie rodzin z nałogów pijaństwa oraz innych uzależnień, a także jako wynagrodzenie za grzechy pijaństwa.

Centralnym punktem modlitwy o trzeźwość była Msza św. odprawiona w niedzielę, 17 czerwca, pod przewodnictwem bp. Tadeusza Bronakowskiego. Pielgrzymkę zakończyło spotkanie Diecezjalnych Duszpasterzy Trzeźwości i Zakonnych Referentów Trzeźwości.

Działalność trzeźwościowa podejmowana przez Kościół w Polsce była i wciąż jest jednym z priorytetów duszpasterskich i ważnym orężem walki, przed stu laty o niepodległość, teraz o wolność wewnętrzną człowieka.

Pijaństwo we wszystkich warstwach społecznych było polską bolączką od stuleci. Ten problem już w XVII dostrzegał założyciel pierwszego polskiego męskiego zgromadzenia zakonnego św. Stanisław Papczyński. Stuleciem intensywnej działalności proabstynenckiej Kościoła był wiek XIX. Powoływane były wtedy specjalne stowarzyszenia, wydawano prasę, publikowano liczne artykuły. W zaborze rosyjskim działał o. Honorat Koźmiński i ojcowie kapucyni, w Galicji ks. Bronisław Markiewicz, który przez Zgromadzenie Księży Michalitów, opiekujące się zaniedbaną młodzieżą, szerzył też idee powściągliwości i powstrzymania się od picia alkoholu. Wiele artykułów michalickiego czasopisma „Powściągliwość i Praca” poświęconych było temu zagadnieniu. Na Śląsku działali charyzmatyczni duszpasterze, działacze antyalkoholowi, jak ks. Jan Ficek czy ks. Jan Kapica.

Po wojnie do tej tradycji nawiązywał Prymas Tysiąclecia kard. Stefan Wyszyński, inicjator Tygodnia Modlitw o Trzeźwość. Twierdził on, że „Polska albo będzie trzeźwa, albo jej nie będzie”.

Propagatorem trzeźwości był także ks. Franciszek Blachnicki, który w 1957 r., ogłosił powstanie Krucjaty Trzeźwości. Inicjatywa ks. Blachnickiego wiązała się także z obchodami Millenium Chrztu Polski. Bezpośrednią inspiracją do założenia Krucjaty Trzeźwości, przemianowanej potem na Krucjatę Wstrzemięźliwości, było złożenie Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. W 1957 r. ks. Blachnicki modlił się na Jasnej Górze, błagając Maryję, aby uratowała naród przed „potopem alkoholu”.

Krucjata spotkała się z dużym oddźwiękiem wśród wiernych. W 1960 włączyło się w nią 100 tys. dorosłych członków, w tym 700 kapłanów.

W swej walce o trzeźwość Kościół stosuje wypróbowaną metodę – do indywidualnego wysiłku dążącego do nawrócenia alkoholika, niezbędna jest łaska i duchowe wsparcie innych, stąd wielka rola modlitwy, organizowanych rekolekcji oraz pielgrzymek.

Wśród inicjatyw na rzecz wychowania w trzeźwości, trzeźwego stylu życia i ratowania osób uzależnionych znajduje się też „Sierpień – miesiąc abstynencji”. W coraz większej liczbie środowisk organizowane są rekolekcje, nabożeństwa Drogi Krzyżowej, spotkania, marsze trzeźwościowe. Przybywa inicjatyw mających na celu wyłączenie alkoholu z programu uroczystości rodzinnych i towarzyskich. Bezalkoholowe wesela czy grillowanie bez piwa dowodzą, że można pójść pod prąd niedobrej tradycji.

13 lutego br., w roku 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości ogłoszono Narodowy Program Trzeźwości. Jest on owocem Narodowego Kongresu Trzeźwości zorganizowanego w Warszawie we wrześniu 2017 roku.

Narodowy Program Trzeźwości wspiera wszelkie działania w ograniczeniu spożycia alkoholu, promowaniu trzeźwości i abstynencji. Powstał dzięki specjalistom od uzależnień, naukowcom, władzom państwowym i samorządowym.

Z danych Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wynika, że w Polsce uzależnionych od alkoholu jest ponad osiemset tysięcy osób. W sposób szkodliwy pije około trzech milionów osób. Na leczenie uzależnionych wydaje się rocznie co najmniej pól miliarda złotych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Konsekracja Kościoła Św. Rodziny na Kalwarii w Praszce

2018-06-17 22:01

Ks. Tomasz Śleziak

„Oto jest dzień, który dał nam Pan, weselmy się i radujmy się w nim, a ta świątynia, którą dziś uroczyście poświęcamy, niech nieustannie brzmi radosnym śpiewem całego ludu”. Tymi słowami 17 czerwca br. powitał wszystkich przybyłych na Kalwarię w Praszce, budowniczy i Kustosz tamtejszego Sanktuarium i Proboszcz Parafii Św. Rodziny, Ks. Prałat Stanisław Gasiński.

Fotofax

Dzień ten wpisuje się złotymi zgłoskami w 30.-letnią historię parafii na Kalwarii w Praszce i 15.-letnią historię tamtejszego Sanktuarium. Tego dnia bowiem Jego Ekscelencja Ks. Arcybiskup Wacław Depo, Metropolita Częstochowski, przewodniczył uroczystości poświęcenia kościoła parafialnego Św. Rodziny. Na Kalwarię w Praszce z tej okazji przybyli między innymi liczni kapłani z Ks. Infułatem Marianem Mikołajczyk z Częstochowy i Ks. Prof. Janem Przybyłowskim z UKSW z Warszawy na czele. Kawalerowie i Damy Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie wraz ze swym Zwierzchnikiem w Polsce JE Panem Józefem Dąbrowskim. Siostry Nazaretanki, Felicjanki i Michalitki. Swoją obecnością uświetnili uroczystość Bracia Kurkowi z Krakowa, Pan Kapitan Bogusław Marciniak ze Szczecina oraz Kalwaryjskie Bractwo Męki Pańskiej. Przybyli również przedstawiciele Parlamentu RP, Pan senator Grzegorz Peczkis, oraz Pan Poseł Leszek Korzeniowski. Władze powiatów Oleskiego i Wieluńskiego, oraz władze Miasta i Gminy Praszka. Wśród zgromadzonych w dużej ilości parafian i pielgrzymów liczną grupę z kilkunastoma pocztami sztandarowymi stanowili Strażacy z całego Powiatu Oleskiego. Przybyli tym chętniej, iż tego dnia w trakcie obrzędu poświęcenia kościoła Św. Rodziny w jego głównym ołtarzu zostały zainstalowane relikwie Św. Floriana, który jest szczególnym patronem i opiekunem braci strażackiej.

Zobacz zdjęcia: Konsekracja Kościoła Św. Rodziny na Kalwarii w Praszce

Liturgia poświęcenia kościoła Św. Rodziny rozpoczęła się od procesji z Domu Parafialnego do kościoła Sanktuaryjnego gdzie Pasterz Kościoła Częstochowskiego dziękując Kalwaryjskiej Matce Zawierzenia za dotychczasowe łaski, zawierzył Jej Kościół Częstochowski, Parafię na Kalwarii w Praszce oraz samego siebie na dalsze lata. Jako wotum złożył Jej „Złotą Różę”, która została zainstalowana obok cudownego, ukoronowanego papieskimi koronami wizerunku Matki Bożej. Po wstępie, wielobarwna procesja wyruszyła pod drzwi nowo poświęcanego kościoła, gdzie został on oddany przez przedstawicieli Parafii na wieczną chwałę Boga i na wieczne jego tam zamieszkanie. Ks. Prałat otworzył z polecenia Ks. Arcybiskupa główne drzwi, a wszyscy wierni za swoim Arcypasterzem weszli do świątyni i wypełnili ją po brzegi.

W homilii dostojny celebrans mówił między innymi: „Raduję się dziś z Wami, że mogę wejść w ten stworzony cud, wzrastania Kościoła na tym miejscu, że mogę być razem z Wami świadkiem wiary pokoleń, która wyrażała się w trudzie budowania tej świątyni”. Po homilii Ks. Arcybiskup kontynuował wyjątkowe, kolejne obrzędy liturgii poświęcania kościoła takie jak: wspomniane zainstalowanie relikwii Św. Floriana w ołtarzu głównym, namaszczenie ołtarza i ścian świętym olejem krzyżma, okadzenie ołtarza, kościoła i zebranych wiernych, oświetlenie ołtarza i całego kościoła i następującą po nich Liturgię Eucharystyczną. Po komunii św. Najświętszy Sakrament został uroczyście wniesiony do tabernakulum, przy którym zapłonęła wieczna lampka. Na zakończenie Ks. Prałat podziękował Ks. Arcybiskupowi oraz wszystkim kapłanom i wiernym świeckim za przybycie i pomoc w budowie kościoła i jego wyposażeniu. Nie zabrakło też podziękowań od wiernych parafii, którzy przy tej okazji podziękowali swojemu proboszczowi za wszystko czego dokonał na Kalwarii w Praszce przez 30. lat istnienia parafii i 15. lat istnienia Sanktuarium.

W dowód wdzięczności wobec Ks. Prałata Stanisława Gasińskiego i ku modlitewnej pamięci, została przez Parafialną Radę Ekonomiczną i Duszpasterską oraz Kalwaryjskie Bractwo Męki Pańskiej, ufundowana pamiątkowa tablica przy wejściu głównym do kościoła Św. Rodziny. Przed końcowym błogosławieństwem głos zabrał jeszcze Ks. Arcybiskup, który zwracając się do budowniczego kościoła Św. Rodziny i Kalwarii w Praszce powiedział: „Chciałbym właściwie jednym zdaniem, ale zapożyczając sobie słowa Św. Jana Pawła II, podziękować Bogu i Ks. Prałatowi Stanisławowi, za to co tu jest na Kalwarii w Praszce.” Przypomniał tu słowa Św. Jana Pawła II do Sługi Bożego Kard. Stefana Wyszyńskiego z października 1978 r., który powiedział o nim „Nie byłoby tego Papieża Polaka, gdyby nie Twoja heroiczna wiara i zawierzenie Bogu”. Odnosząc się do tych słów Pasterz Kościoła Częstochowskiego kontynuował: „Ja myślę, że te słowa dobitnie odnoszą się do Ciebie Ks. Prałacie Stanisławie i do zamysłu serca oraz tych pielgrzymich realizacji Ks. Arcybiskupa Stanisława Nowaka. Gdybyście tutaj nie zawierzyli Bogu na wzór tamtego miejsca jakim jest Kalwaria Zebrzydowska, z tym samym obrazem i spojrzeniem. To miejsce nadal byłoby jakąś łąką, pustynią czekającą na przeobrażenia. To, że tutaj jesteśmy przestrzeni ducha i ciała łączącej Boga z ludźmi i ludzi pomiędzy sobą, to jest niewątpliwie opatrznościowa Wasza zasługa”. Całość zakończyło odśpiewanie hymnu „Boże coś Polskę”. Liturgię uświetnił śpiew parafialnej scholii, chóru z Parafii Św. Bartłomieja z Gliwic oraz Kwintet Dęty Blaszany z Opola. Nad przebiegiem uroczystości czuwał Ceremoniarz Biskupi Ks. Prałat Krzysztof Bełkot oraz Ks. Prof. Kazimierz Szymonik z pomocą diakonów i kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Kościół jako dom Boga, jest uprzywilejowanym miejscem Jego przebywania ze swym ludem. Radujmy się kolejnym miejscem w naszej Archidiecezji, gdzie Bogu zamieszkać się spodobało.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem