Reklama

Dzień Unii Lubelskiej

2017-06-29 10:49

Urszula Buglewicz

„Dzień Unii Lubelskiej” to druga edycja rocznicowej imprezy poświęconej najważniejszemu wydarzeniu w dziejach miasta Lublina, wspólnemu polsko-litewskiemu sejmowi, zwołanemu na 1568 rok i odbytemu w 1569 roku.

1 lipca przypada 448. rocznica porozumienia pomiędzy stanami Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, zawartego na sejmie walnym w Lublinie. Historycy jednoznacznie określają Unię Lubelską jednym z najważniejszych wydarzeń w historii Polski i Europy. 22 października 2015 r. Rada Miasta Lublin podjęła uchwałę w sprawie ustanowienia dnia 1 lipca „Dniem Unii Lubelskiej”. Wydarzenie celebrujące rocznicę podpisania porozumienia zawartego na sejmie walnym w Lublinie w 1569 r. wpisuje się w harmonogram świętowania Wielkiego Jubileuszu 700-lecia Miasta Lublin. W ramach oficjalnych miejskich obchodów, w dniach 1-3 lipca odbędą się wykłady tematyczne, koncerty, spacery po Lublinie z przewodnikami.

Główne obchody Dnia Unii Lubelskiej rozpoczną się w sobotę, 1 lipca, otwarciem interaktywnej ekspozycji muzealnej „Sejmograf 1569+”, poświęconej tajemnicom wspólnego polsko-litewskiego sejmu, którego zwieńczeniem było utworzenie Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Uczestnicy w około 45 minut przeniosą się w czasy króla Zygmunta Augusta, aby odbyć podróż do przeszłości śladami wydarzeń sejmowych z lat 1568-1569. Celem poszczególnych „reprezentantów państw unijnych” i „poselstw cudzoziemskich” jest dotarcie do Lublina, odczytanie dat i miejsc wydarzeń, które rozegrały się na zamku oraz w lokacyjnym mieście, a także powrót do miejsc startowych.

Wykład „Twórcy Unii Lubelskiej i ich dzieło” Marcina Gapskiego pozwoli zrozumieć znaczenie największego wydarzenia historycznego, jakie miało miejsce w Lublinie, przez pryzmat jej twórców. Unia powstała dzięki ich mądrości i doświadczeniu. Pragnęli zapewnić pomyślny rozwój Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Nie ustrzegli się błędów, jednak postanowienia Unii Lubelskiej przetrwały aż do ostatecznego upadku Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

Reklama

Noc Unii Lubelskiej to rocznicowe zwiedzanie miasta z przewodnikiem, adresowane przede wszystkim do osób dorosłych, umożliwiające odkrywanie śladów wspólnego sejmu polsko-litewskiego z 1569 roku. Sejm, na którym zawarto Unię Lubelską, to jedno z najważniejszych wydarzeń w 700-letniej historii miasta. Specyfiką tegorocznych obchodów będą rekonstrukcje wydarzeń sejmowych oraz projekty interaktywne związane z międzynarodowym tzw. rozproszonym Muzeum Sejmu Unii Lubelskiej „Sejmograf 1569”. Tegoroczny projekt stanowi kolejny element przygotowania do 450-lecia Unii Lubelskiej, które przypadnie w 2019 r.

Dodatkowo dzięki wsparciu Urzędu Miasta Lublin i z nagrodami ufundowanymi przez Kasę Unii Lubelskiej został przygotowany konkurs, stanowiący atrakcyjny sprawdzian wiedzy zdobytej na temat Unii Lubelskiej. Kolejną propozycją jest „klimatyczne” zwiedzanie w ciszy, w którym głos będą miały jedynie zabytki związane z sejmem Unii. Całkowitą niespodzianką będzie natomiast ostatnia część programu pt. „Zamek Królewski w Lublinie - reaktywacja?!”.

W niedzielę 2 lipca odbędzie się spacer, podczas którego uczestnicy powrócą do miejsc związanych z sejmem lubelskim, w nieco innej konwencji. Oprócz wątków królewskich pojawią się również miejsca i informacje związane z wielkim handlem, którego świadkiem byli również uczestnicy Sejmu 1568-1569. Odbywał się on między innymi na „Szlaku Jagiellońskim” Kraków – Lublin – Wilno, jak również „Szlaku Kupieckim” Wrocław – Lublin – Lwów. Wydarzenie zakończy się w poniedziałek w Trybunale Koronnym Konferencją „Święto dwóch Unii” z udziałem przedstawicieli miejsc uhonorowanych Znakiem Dziedzictwa Europejskiego. Obchodom rocznicy Unii Lubelskiej towarzyszą koncerty zespołu „Grodzieńskie Słowiki” oraz Reprezentacyjnego Zespołu Pieśni i Tańca „Wileńszczyzna”. Na wszystkie wydarzenia wstęp jest wolny.

Program obchodów Dnia Unii Lubelskiej i wydarzeń towarzyszących:

1 lipca 2017 (sobota)

godz. 10:00 / otwarcie interaktywnej ekspozycji Muzeum Sejmu Unii Lubelskiej „Sejmograf 1569+” ul. Skłodowskiej 3/15 (Lubelski Dom Technika „NOT” - I piętro)

godz. 12:00 / „Twórcy Unii Lubelskiej i ich dzieło” - wykład dr. Marcina Gapskiego, Muzeum Lubelskie, Galeria Malarstwa Polskiego, ul. Zamkowa 9

godz. 18:00 / Msza św. W 448. rocznicę Unii Lubelskiej, Bazylika oo. Dominikanów, ul. Złota 9

godz. 19:00 / koncert zespołu „Grodzieńskie Słowiki”, Bazylika oo. Dominikanów, ul. Złota 9

godz. 20:00 / „Noc Unii Lubelskiej”, rozpoczęcie w Bazylice oo. Dominikanów

- Odkrywanie „Tajemnic Sejmu Unii Lubelskiej 1569” z przewodnikiem

- Konkurs z nagrodami „Sejm Unii Lubelskiej 1569”

- Zwiedzanie „Miasto Unii po cichu”

- Niespodzianka: „Zamek Królewski w Lublinie - reaktywacja?!”

2 lipca 2017 (niedziela)

godz. 15:00 / „Spacer z klimatem – gdzie nas nogi zaprowadzą ...”, rozpoczęcie przy Bramie Krakowskiej

godz. 17:00 / koncert Reprezentacyjnego Zespołu Pieśni i Tańca „Wileńszczyzna” – Centrum Kongresowe Uniwersytetu Przyrodniczego, ul. Akademicka 15

3 lipca 2017 (poniedziałek)

godz. 9:30 / Konferencja „Święto dwóch Unii” z udziałem przedstawicieli miejsc uhonorowanych Znakiem Dziedzictwa Europejskiego, Trybunał Koronny

Wykłady wprowadzające:

• „Unia z 1569 r. i jej znaczenie dziejowe” - prof. dr. Hab. Ryszard Szczygieł (UMCS, Lublin)

• „Unia Lubelska w historycznej i kulturalnej pamięci Litwinów”- prof. Jūratė Kiaupienė (Litewski Instytut Historii, Wilno)

Organizator: Miasto Lublin

Współorganizatorzy: Fundacja „Via Jagiellonica”, Klasztor oo. Dominikanów w Lublinie, Muzeum Lubelskie w Lublinie, Oddział Miejski PTTk im. A. Janowskiego w Lublinie, Organizacja Turystyczna „Szlak Jagielloński”, Organizacja Turystyczna „Szlak kupiecki”, Towarzystwo Przyjaciół Grodna i Wilna Oddział w Lublinie, Unia Szlaków Zachód-Wschód.

Tagi:
Unia Lubelska

Reklama

450-lecie Unii Lubelskiej

2019-01-02 12:59

Ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 1/2019, str. VI

Ks. Mieczysław Puzewicz
Pomnik Unii na pl. Litewskim

Już Korona Polska i Wielkie Księstwo Litewskie jest jedno i nierozdzielne i nieróżne ciało, ale jedna spólna Rzeczpospolita, która się ze dwu państw i narodów w jeden lud zniosła i spoiła… Ku lepszemu świadectwu rzeczy wyżej opisanych, my przyrzeczeni na tym walnym i spólnym sejmie lubelskim będący, zawiesiliśmy na ten list pieczęcie nasze. Pisan i dan na tymże sejmie spólnym lubelskim pierwszego dnia miesiąca lipca roku 1569” – tak przed 450 laty opisane zostało jedno z najważniejszych wydarzeń w dziejach Rzeczpospolitej Polski i najbardziej doniosłe w historii Lublina.

Początek wspólnoty narodów

W mroźnych dniach stycznia 1569 r. do Lublina zjeżdżały delegacje znamienitych rodów litewskich, z Radziwiłowiczami i Chodkiewiczami na czele. Do obradującego na Zamku Królewskim sejmu polskiego dołączyli posłowie z Wielkiego Księstwa Litewskiego. Sejm w Lublinie był ukoronowaniem wieloletnich starań o zjednoczenie obydwu państw, podejmowanych już od końca XIV wieku. Ostateczne negocjacje przyśpieszała ofensywa wojsk moskiewskich na ziemie litewskie, której skutecznie mogły przeciwstawić się połączone wojska sprzymierzonych narodów.

Lublin nie był przypadkowym miejscem historycznej Unii. Od czasu objęcia polskiego tronu przez Władysława Jagiełłę i panowania dynastii Jagiellonów, znaczenie miasta stale wzrastało. Leżało na szlaku łączącym stołeczne miasta Kraków i Wilno. W 1474 r. miasto stało się stolicą nowego województwa, nie posiadającego korzeni w dawnych miastach książęcych, jak było w przypadku najstarszych województw. Położenie Lublina sprzyjało rozwojowi handlu pomiędzy szeroko rozumianym Wschodem a Rzeczpospolitą i dalej ze światem zachodniej Europy. Związki z Litwą i ziemiami ruskimi (dzisiejsza Białoruś i Ukraina) przesuwały środek państwa polskiego właśnie do Lublina.

Cały wiek XVI nazywany jest złotym wiekiem w dziejach Lublina; miasto powiększało się przestrzennie, rosła liczba mieszkańców, powstawały murowane domy i rezydencje. Do lubelskiego zamku przybywali kolejni polscy królowie, tu odbywały się sejmy, łącznie z tym najważniejszym zjednoczeniowym sprzed 450 laty, który dał początek Rzeczypospolitej Obojga Narodów, trwającej aż do 1795 r. Pod koniec złotego wieku zainaugurował swoją działalność Trybunał Główny Koronny, obejmujący jurysdykcją sądową całą wschodnią część nowego państwa. To spowodowało wielki napływ szlachty do grodu nad Bystrzycą, uczestniczącej tutaj nie tylko w rozprawach i procesach, lecz także w życiu towarzyskim oraz kulturalnym. Mierząc dzisiejszymi kategoriami, Lublin stał się modny, w mieście chętnie urządzano wystawne bale i zawierano szlacheckie małżeństwa.

Po ponadpółrocznych, czasem burzliwych dyskusjach, uroczyście podpisano akt zjednoczenia 1 lipca 1569 r. Jego skutkiem było obieranie króla dla obydwu narodów, powołanie jednego parlamentu, prowadzenie wspólnej polityki obronnej i zagranicznej i posługiwanie się jednolitą monetą. Postanowiono przy tym zachować dotychczasowe lokalne prawa, obyczaje, urzędy, uszanowano również odrębność języków urzędowych.

Od Unii Lubelskiej do Unii Europejskiej

W dziejach Lublina i regionu unia pozostaje najbardziej znaczącym wydarzeniem o charakterze międzynarodowym. Sam moment podpisania obserwowała cała ówczesna Europa; do Lublina zjechali delegaci władców państw zachodnich i przedstawiciele instytucji kościelnych, przy okazji po raz kolejny hołd pruski złożył królowi Zygmuntowi Augustowi książę Albrecht II Fryderyk. Trzeba dodać, że Unia Lubelska, „związek wolnych z wolnymi i równych z równymi”, odbiegała od narzucanych w tamtych czasach siłą sojuszy. Znakomity historyk Władysław Konopczyński w wydanych w 1936 r. „Dziejach Polski nowożytnej” pisał: „W dzień Świętych Piotra i Pawła Zygmunt August, dźwignąwszy się radością z ciężkiej choroby, sam śpiewał w kościele zamkowym Te Deum. Nigdy w dziejach odrębne narody nie zawarły trwalszego ślubu przy mniejszym zastosowaniu nacisku”. Unia Lubelska pozostaje pierwowzorem jednoczenia się narodów przy jednoczesnym zachowaniu ich tożsamości i różnorodności. Polski parlament w uznaniu dla dzieła swoich przodków ustanowił w 2015 r.

1 lipca Dniem Sejmu Polskiego.

Wagę podpisanego w Lublinie przymierza podkreślił w 2003 r. św. Jan Paweł II. Polska negocjowała wówczas traktat akcesyjny z Unią Europejską. Podczas audiencji w jubileuszu 25-lecia swojego pontyfikatu Ojciec Święty mówił na Placu św. Piotra w Rzymie: – Wejście w struktury Unii Europejskiej na równych prawach z innymi państwami, jest dla naszego Narodu i bratnich Narodów słowiańskich wyrazem jakiejś dziejowej sprawiedliwości, a z drugiej strony może stanowić ubogacenie Europy. Europa potrzebuje Polski, Kościół w Europie potrzebuje świadectwa wiary Polaków. Polska potrzebuje Europy. Od Unii Lubelskiej do Unii Europejskiej! To jest wielki skrót, ale bardzo wiele się w tym skrócie mieści wielorakiej treści. Jest to wyzwanie, które współczesność stawia przed nami i przed wszystkimi krajami, które na fali przemian politycznych w regionie tak zwanej Europy środkowo-wschodniej wyszły z kręgu wpływów ateistycznego komunizmu.

Unia dzisiaj

Dla upamiętnienia Unii Zygmunt August wybudował pomnik przedstawiający dwa kamienne posągi, symbolizujące narody polski i litewski. Pierwotny monument popadł w ruinę na początku XIX wieku i został rozebrany w związku z urządzaniem w centrum miasta placu Musztry. Wówczas z inicjatywy ks. Stanisława Staszica powstał śmiały projekt – trzeba pamiętać, że Lublin był pod okupacją rosyjską – nowego pomnika, nawiązującego do historycznego wydarzenia. Po uzyskaniu specjalnej zgody od cara Aleksandra I ruszyły prace, które doprowadziły w 1826 r. do wzniesienia imponującego 13-metrowego obelisku, ze złoconą płaskorzeźbą przedstawiającą dwie kobiety podające sobie dłonie. W tej formie, po kilku renowacjach, pomnik trwa do dzisiaj. Plac, przy którym stanęła statua, zaczął być nazywany Litewskim i tę nazwę nosi także obecnie.

Do idei Unii Lubelskiej nawiązywały honorowe doktoraty wręczane na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 440-lecie podpisania dokumentu. W 2009 r. otrzymali je prezydenci państw, dzisiaj niepodległych, a przed laty wchodzących w zasięg Unii: śp. Lech Kaczyński, Wiktor Juszczenko (Ukraina), Valdas Adamkus (Litwa), Valdis Zatlers (Łotwa) i Stanisław Szuszkiewicz, pierwszy przewodniczący Rady Najwyższej Republiki Białorusi. W uzasadnieniu Senatu uczelni czytamy: „Chwała Narodom Pierwszej Rzeczypospolitej, które odważyły się być wolne i solidarne, czyli odpowiedzialne za swój los. Chwała współczesnym Narodom, które patrzą w przyszłość, nie zapominając o przeszłości, bo w niej jest nauka trwania i uczestnictwo w Dziejach Ludzkości”.

Uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 20 lipca 2018 r. 2019 r. został ustanowiony Rokiem Unii Lubelskiej. Odwołując się do słów św. Jana Pawła II, w Lublinie ten czas upłynie pod hasłem: „Od Unii Lubelskiej do Unii Europejskiej”. Liczne działania edukacyjne i kulturalne będą podejmowane przez cały rok, a główne obchody zostały zaplanowane od 1 maja do 1 lipca. Szczegółowy program jubileuszu zostanie przedstawiony 10 stycznia, w dniu 450. rocznicy rozpoczęcia sejmu koronnego w Lublinie z 1569 r., podczas którego podpisano Unię Lubelską. Każda inicjatywa przypominająca wkład Lublina w dzieło tworzenia braterskiej wspólnoty narodów jest cenna.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielki Czwartek – początek Triduum Paschalnego

2018-03-28 17:10

OP / Warszawa (KAI)

Od Wielkiego Czwartku, który w tym roku przypada 18 kwietnia, Kościół rozpoczyna uroczyste obchody Triduum Paschalnego, w czasie którego będzie wspominać mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. W Wielki Czwartek liturgia uobecnia Ostatnią Wieczerzę, ustanowienie przez Jezusa Eucharystii oraz kapłaństwa służebnego.

Pio Si/pl.fotolia.com

Wielki Czwartek jest szczególnym świętem kapłanów. Rankiem, jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego, ma miejsce szczególna Msza św. We wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami (nierzadko z całej diecezji)odprawia Mszę św. Krzyżma. Podczas niej biskup święci oleje (chorych i krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.

Wieczorem w kościołach parafialnych i zakonnych Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne. Przed rozpoczęciem liturgii opróżnia się tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste.

Msza św. ma charakter bardzo uroczysty. Jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa służebnego. Ostania Wieczerza, którą Jezus spożywał z apostołami, była tradycyjną ucztą paschalną, przypominającą wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej. Wszystkie gesty i słowa Jezusa, błogosławieństwo chleba i wina nawiązują do żydowskiej tradycji.

Jednak Chrystus nadał tej uczcie nowy sens. Mówiąc, że poświęcony chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią, ustanowił Eucharystię. Równocześnie nakazał apostołom: "To czyńcie na Moją pamiątkę". Tradycja upatruje w tych słowach ustanowienie służebnego kapłaństwa, szczególne włączenie apostołów i ich następców w jedyne kapłaństwo Chrystusa.

W liturgii podczas śpiewu hymnu "Chwała na wysokości Bogu", którego nie było przez cały Wielki Post, biją dzwony. Po homilii ma miejsce obrzęd umywania nóg. Główny celebrans (przeważnie jest to przełożony wspólnoty - biskup, proboszcz, przeor), umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Przypomina to gest Chrystusa i wyraża prawdę, że Kościół, tak jak Chrystus, jest nie po to, żeby mu służono, lecz aby służyć.

Po Mszy św. rusza procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. Wymownym znakiem odejścia Jezusa, który po Ostatniej Wieczerzy został pojmany, jest ogołocenie centralnego miejsca świątyni, czyli ołtarza. Aż do Wigilii Paschalnej ołtarz pozostaje bez obrusu, świec i wszelkich ozdób.

Wielki Piątek

Wielki Piątek to dzień Krzyża. Po południu odprawiana jest niepowtarzalna wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Celebrans i asysta wchodzą w ciszy. Przed ołtarzem przez chwilę leżą krzyżem, a po modlitwie wstępnej czytane jest proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Następnie czyta się lub śpiewa, zwykle z podziałem na role, opis Męki Pańskiej według św. Jana.

Po homilii w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej Kościół poleca Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni. Szczególnie przejmujące są modlitwy o jedność chrześcijan, prośba za niewierzących i za Żydów.

Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnosi się przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i śpiewa trzykrotnie: "Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata", na co wierni odpowiadają: "Pójdźmy z pokłonem". Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Jest on aż do Wigilii Paschalnej najważniejszym punktem w kościele. Przyklęka się przed nim, tak, jak normalnie przyklęka się przed Najświętszym Sakramentem. Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynosi się Najświętszy Sakrament i wiernym udziela się Komunii.

Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu umieszczonym przy Grobie lub na specjalnym tronie wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem - symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. Cały wystrój tej kaplicy ma kierować uwagę na Ciało Pańskie. W wielu kościołach przez całą noc trwa adoracja.

W Wielki Piątek odprawiane są także nabożeństwa Drogi Krzyżowej. W wielu kościołach rozpoczyna się ono o godz. 15.00, gdyż właśnie około tej godziny wedle przekazu Ewangelii Jezus zmarł na Krzyżu.

Wielka Sobota

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który "budzi" ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba - na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa - na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów.

Wielki Piątek i Wielka Sobota to jedyny czas w ciągu roku, kiedy Kościół nie sprawuje Mszy św.

Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa. Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: "Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen". Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) - Exultet, która zaczyna się od słów: "Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!".

Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew "Alleluja". Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną, by oznajmić, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Zgodnie z dawną tradycją w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale o świcie w niedzielny poranek.

Noc Paschalna oraz Niedziela Wielkanocna to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny, który jednak przechodzi różne zmiany.

Oktawa Wielkiej Nocy

Ponieważ cud Zmartwychwstania jakby nie mieści się w jednym dniu, dlatego też Kościół obchodzi Oktawę Wielkiej Nocy - przez osiem dni bez przerwy wciąż powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. W ten dzień w Rzymie ochrzczeni podczas Wigilii Paschalnej neofici, odziani w białe szaty podarowane im przez gminę chrześcijańską, szli w procesji do kościoła św. Pankracego, by tam uczestniczyć w Mszy św. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp K. Nitkiewicz do księży: nie przystępujcie do ołtarza „z biegu”

2019-04-18 17:30

apis / Stalowa Wola (KAI)

Nie przystępujcie do ołtarza „z biegu”, między jednym a drugim zajęciem, bez duchowego przygotowania – zaapelował do księży biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz podczas Mszy Krzyżma 18 kwietnia w bazylice konkatedralnej w Stalowej Woli. Zgromadzeni księża odnowili swoje kapłańskie przyrzeczenia.

Fot. E. Bartkiewicz/www.episkopat.pl/photo
Bp Krzysztof Nitkiewicz

W liturgii wraz ze swym biskupem i biskupem seniorem Edwardem Frankowskim duchowni dziękowali Bogu za dar powołania i kapłaństwa, prosząc równocześnie o wierność złożonym przyrzeczeniom. Na wspólnej modlitwie zgromadzili się również ministranci, lektorzy i scholanki, którzy przybyli wraz ze swoimi duszpasterzami w ramach Diecezjalnej Pielgrzymki Liturgicznej Służby Ołtarza.

Ordynariusz wskazał w homilii, że Msza Krzyżma ma dla duchownych szczególną wymowę, gdyż podczas niej przypominają oni sobie obietnice złożone Bogu i Kościołowi, odnawiając je uroczyście na potwierdzenie przymierza zawartego z Jezusem Chrystusem – Kapłanem wiecznego i nowego przymierza oraz Głową Kościoła.

"On je przypieczętował swoją krwią, a my? Mamy przecież wypełniać Jego polecenie: «To czyńcie na moją pamiątkę», które powtarzamy w liturgii Eucharystycznej, starając się myśleć, mówić oraz czynić wszystko na sposób Chrystusa, na Jego pamiątkę. Być dla Ludu Bożego obrazem i obecnością naszego Zbawiciela. Istnieje bowiem ścisła więź między poziomem życia duchowego nas kapłanów, powiem wprost: między naszą wiarą a wiarą ludzi, którzy zostali nam powierzeni. Moje zaniedbania i grzechy są powodem zgorszenia świeckich, prowadząc do osłabienia ich wiary" – napominał kaznodzieja.

Zwrócił uwagę, że to właśnie świeccy ratują duchownego w trudnościach. Czynią to z miłości do pasterza, który się pogubił, a także w poczuciu odpowiedzialności za Kościół. Kapłani wiele mogą nauczyć się od wiernych, którzy często ich zawstydzają swoją pobożnością, gorliwością, ofiarnością - podkreślił biskup.

Zaznaczył zarazem, że zdecydowana większość kapłanów diecezji i posługujących w niej zakonników, wypełnia wiernie swoją pasterską misję. Dziękując za to, skierował słowa szczególnej wdzięczności za solidarność w trudnych momentach biskupiej posługi.

"Przez wasze «sentire cum Ecclesia», gdyż w gruncie rzeczy chodzi o cały Kościół, jesteście dla mnie bezcennym darem i ja również pragnę stawać się jeszcze w większym stopniu darem dla każdego. Bycie razem, tym bardziej jeśli łączy nas Chrystusowe kapłaństwo, święcenia i inkardynacja, nie może ograniczać się do okazjonalnych spotkań, do obchodzenia imienin czy uczestnictwa w pogrzebach, chociaż i to ma swoje znaczenie. Mamy czuć się odpowiedzialni jeden za drugiego, modlić się za siebie, dzielić się tym, co posiadamy, czuwać nad sobą, dodawać sobie odwagi, jeśli trzeba upominać i oczywiście współpracować, każdy zgodnie z własnym charyzmatem, ale też posłuszni swoim przełożonym. W ten sposób będziemy pasterzami dla siebie nawzajem" – wskazał mówca.

Nawiązując do Listu do Rzymian, zachęcił księży, aby żyli według Ducha a nie według ciała, aby zastanawiali się w codziennym rachunku sumienia, czy mieszka w nich Duch Jezusa Chrystusa.

"Do kogo należę: do Niego czy do świata, który Chrystusa nienawidzi? Nas zresztą też, dopóki nie przejdziemy na jego stronę. W gruncie rzeczy chodzi o sprawę najważniejszą: o moją wiarę. Benedykt XVI ostrzega nas, kapłanów, przed stawaniem się «panami wiary», którzy mówią o Bogu przy pomocy «uczonych słów i myśli», lecz nie idą dalej. Zachęca w związku z tym, abyśmy pozwolili opanować się wierze, żyjąc «według Boga i ku Niemu»” – przypomniał pasterz sandomierski.

Wskazał, by Msze św. celebrować pobożnie, w najuroczystszej formie, z uwagą, bez pośpiechu, przestrzegając ściśle prawa liturgicznego. Zachęcił do wychowywania w tym duchu ministrantów i służby kościelnej, do troski o chóry i schole, do wielbienia Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. "To jest pierwsza droga do umocnienia naszej wiary i wiary całego Ludu Bożego. Nie traćmy energii na rzeczy drugorzędne, gdyż one nas absorbują, odsuwając od tego, co najważniejsze" – przestrzegł bp Nitkiewicz.

W czasie liturgii poświęcił oleje święte (chorych, krzyżma i katechumenów), które przez kolejny rok służyć będą przy udzielaniu sakramentów chrztu, namaszczenia chorych i święceń kapłańskich oraz przy poświęceniu kościoła i ołtarzy.

Przedstawiciele Liturgicznej Służby Ołtarza złożyli biskupom i duchownym życzenia i podziękowania za posługę duszpasterską. Po liturgii mieli okazję zwiedzić Muzeum Jana Pawła II. Spotkanie zwieńczyła wspólna agapa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem