Reklama

Cuda dzieją się po cichu

W Białowieży trwa spór szamanów z lekarzami

2017-06-30 14:05

Artur Stelmasiak

nationalpark-bayerischer-wald.de
Park Narodowy Las Bawarski

Spór o Puszczę Białowieską jest absurdalny. Oto pięknie wypielęgnowany przez człowieka las umiera, bo tego chcą "ekolodzy".

Pierwszy raz byłem w Białowieży w 2003 roku. Jadąc szosą z Hajnówki do Białowieży wrażenie zrobiły na mnie ogromne świerki. To był piękny widok, bo nigdy wcześniej takich drzew nie widziałem. Pomyślałem sobie, że kiedyś to piękne miejsce pokażę swoim dzieciom. Starszy syn widział ale już chore drzewa, a młodszy nie zdążył ich zobaczyć. Piękne świerki w rezerwacie krajobrazowym im. prof. Władysława Szafera dziś są już tylko wspomnieniem.

Obecnie w tym miejscu regularnie pikietują aktywiści z Greenpeace i stowarzyszenia „Pracownia na rzecz Wszystkich Istot”. Szczególnie ta druga organizacja ma duży dorobek w obronie kornika, który uśmiercił już prawie milion świerków w Puszczy Białowieskiej. Wiele z tych drzew było przecież pomnikami przyrody, którym należała się szczególna ochrona.

Na początku 2008 roku stowarzyszenie zaczęło bronić przed leśnikami 30 zakażonych drzew. Gdyby udało się wówczas usunąć ognisko epidemii kornika pomniki przyrody mógłbym swoim synom pokazać, ale niestety doświadczonych lekarzy (leśników) nie wpuszczono wówczas do lasu. Z tych 30 chorych drzew kornik drukarz zainfekował już prawie milion innych, a ekoaktywiści nadal bronią kornika.

Reklama

To prawda, że kornik drukarz wszystkich drzew nie zje, bo np. nie jada liściastych. Ale prawdą jest również, że świerk stanowi prawie 30 proc. wszystkich drzew w Puszczy Białowieskiej i nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien dopuścić do tego, aby umarła jedna trzecia najpiękniejszego lasu w Polsce.

Aktywiści twierdzą, że las odrośnie. I pewnie jest w tym trochę prawdy. Można się posłużyć przykładem niemieckiego Parku Narodowego Las Bawarski, gdzie kornik uśmiercił prawie cały obszar wyżynnego rezerwatu. Ekologiczna katastrofa doprowadziła do śmierci wielu dzikich zwierząt, a zamiast krystalicznych potoków z gór spływała brunatna breja z gnijących drzew. Po kilkunastu latach las zaczyna się zazieleniać, bo pomiędzy martwymi drzewami pojawiają się małe świerki. Jednak na taki Las Bawarski, który można było podziwiać jeszcze na przełomie lat 80. i 90. będziemy czekać co najmniej 200 lat. Naukowcy mówią, że naturalny mieszany las podobny do tego, który jeszcze można zobaczyć w niektórych rejonach Puszczy Białowieskiej natura potrzebuje ok. 600-800 lat. Zadam więc pytanie: Czy mamy tyle czasu? Czy nie powinniśmy dbać o lasy, by ich bioróżnorodność mogła pochłaniać jak najwięcej dwutlenku węgla i tym samym spowalniać zmiany klimatyczne?

Na szczęście jest jeszcze jedno miejsce w Polsce, gdzie podziwiać można majestatyczne świerki. To Puszcza Augustowska i Wigierski Park Narodowy. Tam również w latach 90. doszło do silnej gradacji kornika, ale wówczas leśnikom pozwolono działać. Wyłączano zainfekowane partie lasu ze ścisłej ochrony, aby człowiek mógł wejść i rozprawić się z kornikiem. Dzięki temu 100-letnie świerki zostały ocalone, a ja mogę pokazać je swoim dzieciom.

Spór o puszcze przypomina mi spór pomiędzy szamanami, a lekarzami. Ekologiczni szamani mają za sobą spore lobby, podobnie jak w medycynie szamański lobbing wywalczyli sobie homeopaci. To nic, że homeopatia nie ma nic wspólnego z nauka akademicką, ale na medycynie jest wykładana. Farmaceuci uczą się jak trzeba trzy razy tupnąć, cztery razy zakręcić wokół osi, by napełnić energią coś, co z medycznego punktu widzenia nie ma prawa działać. Bo homeopatia opiera się na efekcie psychologicznym placebo, a nie na prawdziwym leczeniu. Tematu nie będę dalej zgłębiał, ale doskonale wiem, że ekoaktywiści są zachwyceni, gdy przychodzą do nich "słynne" puszczańskie szeptuchy. A tu już wchodzimy na bardzo niebezpieczne pole nauk nie medycznych i mocno pozaempirycznych.

Nie twierdzę, że każdy ekolog nic nie wie o lesie i na niczym się nie zna. Przeciwko walce z kornikiem wypowiada się wielu wybitnych biologów. Problem w tym, że do dyskusji wkraczają pieniądze, polityka i przede wszystkim ideologia. Brakuje zdrowego rozsądku i poważnej rozmowy obu stron.

Prawda jest taka, że to, czego dziś bronią ekoaktywiści jest efektem pracy i doświadczenia leśników. To oni i lokalna ludność od setek lat ten las sadziła i pielęgnowała. Efekt był tak piękny, że owoce pracy leśników zostały im zabrane. Oni wiedzą jak ten las leczyć i na pewno porozumieliby się z biologami na gruncie nauki, gdyby ekologii nie oponowała dziwna ideologia. Gdy czytam na stronach słynnej "Pracowni na rzecz Wszystkich Istot" założenia tzw. "Głębokiej Ekologii" to dochodzę do wniosku, że nie ma już o czym rozmawiać, bo to już nie jest nauka, ale panteistyczna religia, która chce zabijać człowieka (to się nazywa ograniczać populację), by zrobić miejsce dla większej "całości sieci życia", by " osiągnąć głębokie związki z planetą". Nie mam złudzeń, że z punku widzenia nauki Kościoła jest to chora "filozofia" ocierająca się o niebezpieczną neopogańską religię, którą trzeba leczyć nie homeopatycznie.

Tagi:
komentarz ekologia

Koordynatorka KOD wielokrotnie skazana

2018-09-12 19:40

Artur Stelmasiak

Działaczka Komitetu Obrony Demokracji w województwie warmińsko-mazurskim była skazana za jazdę pod wpływem alkoholu, znęcanie się, pomówienie i dwukrotnie za zniesławienie. Informacje o tym wyszły podczas sprawy o zniesławienie prof. Bogdana Chazana.

Artur Stelmasiak/Niedziela

Trwa proces Anny G. oskarżonej o zniesławienie prof. Bogdana Chazana, który prowadzą mecenasi z Instytutu na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris. - Profesor padł ofiarą kampanii nienawiści i kłamstw ze strony oskarżonej, która pomówiła go o takie zachowanie, które nigdy nie miało miejsca i nigdy się nie wydarzyło - mówi mec. Maciej Kryczka z Instytutu Ordo Iuris, pełnomocnik prof. Chazana.

Anna G. jest oskarżona o zniesławienie prof. Bogdana Chazana polegające na zamieszczeniu na Facebooku wpisu z wymyśloną, obraźliwą historią na jego temat. Jego treść została powielona przez tysiące użytkowników Facebooka oraz niektóre media. Oskarżona po raz kolejny nie stawiła się na rozprawie. Pojawił się jedynie jej obrońca z urzędu.

Ostatnio prawnicy złożyli wniosek o ujawnienie postępowania, które z mocy prawa stało się jawne. W toku sprawy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa wyszło na jaw, że była koordynatorka Komitetu Obrony Demokracji w województwie warmińsko-mazurskim była skazana za jazdę pod wpływem alkoholu, znęcanie się, pomówienie i dwukrotnie za zniesławienie.

Do akt procesowych wpłynęła karta karna oskarżonej z której wynika, że była ona wielokrotnie, prawomocnie skazana przez sądy. Przedstawiciel Ordo Iuris zawnioskował o włączenie odpisów tych wyroków do akt sprawy.

Kolejna rozprawa odbędzie się 26 listopada 2018 r. Anna G. zostanie poinformowana o jej terminie oraz o tym, że w przypadku niestawiennictwa ponownie może zostać zatrzymana i przymusowo doprowadzona do Sądu przez policję. - Informacje z karty karnej jednoznacznie wskazują, że oskarżona była wielokrotnie prawomocnie karana. Do tej pory zasądzano wobec niej kary ograniczenia wolności. Z uwagi na ich nieskuteczność oraz podejrzenie popełniania przestępstwa takiego jak te, za które wcześniej została już skazana, mianowicie zniesławienia, należy rozważyć zawnioskowanie o karę pozbawienia wolności – skomentował mec. Maciej Kryczka.

Sprawę prowadzą mec. Jerzy Kwaśniewski i mec. Maciej Kryczka z Instytutu Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Płyta - Wojna totalna 300x400

Opłakać stratę dziecka

2018-10-03 08:06

Ewa Oset
Edycja częstochowska 40/2018, str. IV

Pustka boli. Znają ten ból ci, którzy stracili swoje dziecko przez poronienie, aborcję lub śmierć po urodzeniu. Ból skrywany przez lata w zakamarkach duszy i powracający z coraz większą siłą. Trzeba go leczyć – opłakać stratę dziecka, nadać mu imię, prosić o wybaczenie, a przede wszystkim rozpocząć proces wybaczania sobie. Jest na to czas i miejsce. To Dzień Dziecka Utraconego, który w całej Polsce i w archidiecezji częstochowskiej obchodzimy 15 października.

Oddać swój ból Bogu

Dzień Dziecka Utraconego po raz pierwszy w naszej archidiecezji został zorganizowany w 2012 r. w Wieluniu. Po roku dołączyła do niego Częstochowa, a potem Radomsko i Zawiercie. – Chęć zorganizowania tego dnia narodziła się z potrzeby naszego serca. Osobiście jesteśmy rodzicami po stracie, niestety, również takimi, których dzieci nie mają grobów – mówi organizatorka tego przedsięwzięcia w naszej archidiecezji Ewa Słuszniak. – Dla nas Dzień Dziecka Utraconego jest czasem, kiedy wspominamy nasze dzieci, które odeszły przed narodzeniem, modlimy się i chcemy wspierać rodziców, którzy tak jak my doświadczyli straty dziecka, a nie mają przestrzeni ani miejsca, gdzie mogą swoje dzieci opłakać, pożegnać, oddać swój ból Bogu i rozpocząć czas uzdrawiania i przebaczenia. W organizację tego dnia zaangażowane są nasze rodziny, również nasze żyjące dzieci. Uczestniczymy razem, to jest nasz dzień – podkreśla.

Niewidzialny Klasztor Jana Pawła II

Kiedy się odda swoje cierpienie Bogu, często pojawia się chęć niesienia pomocy innym. Tak było w przypadku pomysłodawczyni Anny Dziuby-Marzec, która powiedziała nam, jak to wszystko się zaczęło. – W marcu 2012 r. przyjęłam Szkaplerz Karmelitański i jeszcze w tym samym miesiącu po kilku latach starań poczęło się nasze dziecko – wspomina.

– W planach mieliśmy wyjazd do Lourdes, Fatimy, La Salette i pojawiły się wątpliwości, czy powinniśmy jechać. Pomyśleliśmy, że skoro Pan Bóg dał nam środki na realizację planów, to był to dla nas czytelny znak, że jedziemy. Wszędzie zawierzaliśmy nasze dziecko Matce Bożej. Fatima była miejscem szczególnym, gdyż byliśmy tam w pierwszą sobotę maja i tego dnia był tam obchodzony Dzień Matki. Szczęśliwi wróciliśmy do domu i cieszyliśmy się, że nasze Maleństwo rośnie pod moim sercem. Tak było do 16 lipca – dnia poświęconego Matce Bożej z Góry Karmel. Po porannej Mszy św. poszłam do lekarza i okazało się, że serce naszego dziecka nie bije. Szpital, poród, łzy, ale jednocześnie jakaś siła. Jedna z sióstr boromeuszek powiedziała mi o oddaniu dziecka do Niewidzialnego Klasztoru Jana Pawła II. Miałam świadomość, że w takiej sytuacji jest wiele małżeństw, wielu doznaje niezrozumienia otoczenia i w tym bólu są osamotnieni. Z potrzeby serca, ale myślę, że przede wszystkim zadziałał z Nieba Jan Paweł II – kontynuuje pani Anna, i dodaje: – Zrodziła się wtedy myśl o zorganizowaniu Dnia Dziecka Utraconego w Wieluniu. Od tego czasu rodzice, rodzeństwo, dziadkowie i znajomi każdego roku 15 października gromadzą się na wspólnym Różańcu, Eucharystii, Adoracji – mówi pani Anna, zachęcając wszystkich, którzy utracili swoje dziecko, do udziału w tym Dniu.

Żałobę trzeba przeżyć

Ktoś powie: po co taki Dzień, po co rozgrzebywać rany, wracać do tych traumatycznych wydarzeń?– Idea Dnia Dziecka Utraconego jest związana z potrzebą zmiany sposobu postrzegania przez społeczeństwo problemów, z jakimi borykają się rodzice po stracie dziecka – mówią organizatorzy. – W Polsce wciąż nie ma społecznego przyzwolenia na przeżywanie przez rodziców żałoby po wczesnej utracie dziecka, szczególnie w okresie prenatalnym. Strata dziecka w wyniku: poronienia, wczesnego porodu i śmierci tuż po narodzeniu jest traumatycznym przeżyciem dla rodziców. Dlatego to wydarzenie jest szczególne dla tysięcy kobiet i mężczyzn, którzy doświadczyli straty dziecka i czasem poświęconym pamięci i modlitwie za zmarłe dzieci i ich rodziców. W wielu kościołach sprawowane są Eucharystie, odbywają się także zbiorowe pochówki. I my chcemy włączyć się w tę szczególną inicjatywę poprzez zorganizowanie Dnia Dziecka Utraconego w trzech miastach naszej diecezji – zaznaczają organizatorzy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Gądecki z Synodu: nie rezygnować z młodzieńczego idealizmu

2018-10-16 21:14

BP KEP / Watykan (KAI)

Edukacja do wartości, formacja młodych liderów, imigracja i ideał chrześcijański – to niektóre tematy podejmowane w czasie sesji przedpołudniowej 16 października na Synodzie Biskupów w podsumowaniu abp. Stanisława Gądeckiego.

o. Waldemar Gonczaruk CSsR

Podczas sesji przedpołudniowej omawiano trzecią część Instrumentum laboris. Po relacji wprowadzającej w ostatnią część dokumentu roboczego zaprezentowano relacje uczestników odnoszące się do tematów podejmowanych w tej części. Wystąpienia nawiązywały do potrzeby młodych liderów, potrzeby formacji młodych animatorów, a także zwrócono uwagę na zainteresowania polityczne młodych, które również powinno być uwzględnione.

Wystąpienia nawiązywały również do kwestii imigracji. „Wiele mówiono o tym, aby być blisko młodych ludzi przybywających do naszych krajów z Afryki, aby Kościół przyjmował ich z miłością. Także, aby przy tej okazji praktykować dialog z muzułmanami” – zauważył abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Episkopatu Polski.

W czasie sesji pojawiły się również głosy dotyczące edukacji młodych ludzi. „Nie tylko w kwestii przekazywania wiadomości, ile w sensie edukacji do wartości. Zwracano również uwagę na wartość katechezy powiązanej z lectio divina, z rekolekcjami, dla młodzieży parafialnej” – powiedział abp Gądecki.

Wskazywano również na to, że sami młodzi są najskuteczniejszymi świadkami wobec innych młodych. Przypomniano istotną rolę pobożności ludowej, która pomaga w przeżywaniu religijności. Poruszono także kwestię wolontariatu, zwłaszcza na płaszczyźnie międzynarodowej.

Zwrócono uwagę na potrzebę jasności przekazu wiary. „Postulowano, aby Kościół przedstawiał ideał chrześcijański, a nie tylko zanurzał się w trudnościach. Ażeby nie rezygnować z młodzieżowego idealizmu, bo on pociąga młodzież najbardziej” – podsumował abp Gądecki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem