Reklama

Prawie 360 tys. zł. dla syryjskich rodzin od parafii podbeskidzkich

2017-07-08 18:00

rk / Bielsko-Biała / KAI

Caritas Polska

Do akcji „Rodzina Rodzinie”, którą koordynuje bielsko-żywiecka Caritas, włączyło się już 117 parafii z Podbeskidzia. Wartość tej pomocy to ponad 358 tysięcy złotych. Biskup bielsko-żywiecki Roman Pindel, który zaapelował do parafii i wiernych, by wsparli akcję Caritas Polska, osobiście objął opieką jedną rodzinę syryjską w ramach akcji „Rodzina Rodzinie”.

Jak poinformował dyrektor diecezjalnej Caritas ks. Robert Kasprowski, w odpowiedzi na prośbę ordynariusza półroczną zapomogą zostało objętych do końca maja br. 117 syryjskich rodzin.

Przystępując do programu. deklaruje się przekazywanie przez pół roku kwoty 510 zł, która poprzez Caritas Polska trafia bezpośrednio do konkretnej, znanej z nazwiska i sytuacji bytowej, rodziny syryjskiej. Wartość tej pomocy w diecezji to ponad 358 tysięcy złotych.

"W skali kraju ofiarodawcy z naszej diecezji stanowią jedną z najliczniejszych grup wspierających ten program. Półroczne zapomogi zadeklarowały parafie, wspólnoty modlitewne, ruchy i stowarzyszenia katolickie oraz osoby prywatne” – podkreślił kapłan.

Reklama

Zauważył jednocześnie, że poza bezpośrednim zadeklarowaniem półrocznej pomocy w elektronicznym systemie programu „Rodzina Rodzinie”, można również wpłacać na konto Caritas diecezji bielsko-żywieckiej dowolną kwotę wsparcia. Z tego funduszu Caritas diecezjalna będzie finansowała pomoc dla kolejnych syryjskich rodzin. Deklaracje pomocy konkretnym syryjskim rodzinom można składać poprzez portal programu „Rodzina rodzinie”.

Duchowny wyjaśnił, że pomoc Caritas jest odpowiedzią na wezwanie papieża Franciszka, który podkreślił, że „uchodźcy to nie liczby, tylko osoby, które mają twarze, imiona i historie życia”, oraz na prośbę biskupa diecezji bielsko-żywieckiej. W swym wielkopostnym komunikacie biskup poprosił, aby każda parafia diecezji pomogła przynajmniej jednej syryjskiej rodzinie wskazanej przez Caritas Polska.

„Wdzięczny za waszą służbę, prośbę tę polecam duszpasterzom, katechetom, członkom zespołów charytatywnych, wolontariuszom Parafialnych Zespołów Caritas i Szkolnych Kół Caritas. Stajemy wobec bardzo konkretnej możliwości świadczenia jałmużny wielkopostnej. Odczytajmy tę możliwość jako znak czasu” – napisał bp Pindel. Chcąc dać przykład innym, sam objął opieką jedną z poszkodowanych rodzin syryjskich.

Swoje wsparcie wierni w diecezji bielsko-żywieckiej mogą przekazać, bezpośrednio „adoptując” jedną syryjską rodzinę na okres pół roku za pośrednictwem portalu www.rodzinarodzinie.caritas.pl., składając jednorazowo bądź systematycznie ofiarę w swojej parafii, lub dołączając do Rodziny Caritas Diecezji Bielsko-Żywieckiej, która gromadzi na specjalnym koncie nawet najdrobniejsze i jednorazowe wpłaty od osób chcących wesprzeć to dzieło.

Według czerwcowych statystyk, projekt Caritas Polska „Rodzina Rodzinie” obejmuje opieką 4 tys. 247 rodzin w Syrii, którym pomoc zadeklarowało już 13 tys. 191 darczyńców. Zgodnie z danymi z dnia 28 czerwca br. kwota przekazana dotąd do beneficjentów, to 5 mln 668 tys. 260,38 zł, a wartość całego programu – zgodnie z deklaracjami darczyńców do końca 2017 r. – wynosi 20 mln 795 tys. 032,44 zł.

Wśród beneficjentów znajdują się nie tylko rodziny i osoby prywatne, ale też m.in. biskupi, księża, zgromadzenia zakonne, szkoły, fundacje i firmy. Pomoc napływa także od darczyńców z Niemiec, Holandii, Belgii, USA, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Kanady oraz Francji.

Tagi:
pomoc Bielsko‑Biała

Bp Greger do młodzieży: zawsze musi być czas na Boże szaleństwo

2018-01-21 09:59

rk / Bielsko-Biała (KAI)

„Obraz Jezusa całkowicie oddanego swemu zadaniu, pochłoniętego trudem misyjnego wysiłku jest wezwaniem i wskazaniem właściwej drogi ucznia Chrystusowego” – podkreślił bp Piotr Greger, który spotkał się 20 stycznia w bielskiej kurii ze stypendystami Fundacji „Światło Nadziei” i „Dzieło Nowego Tysiąclecia” Biskup pomocniczy diecezji bielsko-żywieckiej zaapelował do młodych ludzi, by w pełni zaangażowali się w swoją misję i powołanie, poświęcając czas na najważniejsze sprawy człowieka.

PB

Na spotkaniu opłatkowym obecni byli także rodzice i dziadkowie młodych ludzi z obu fundacji, kapłani zaangażowani w formację młodych stypendystów oraz członkowie rad fundacji. W kurialnej kaplicy odbyła się liturgia, której przewodniczył biskup. Wraz z hierarchą liturgię celebrowali diecezjalny koordynator obu fundacji ks. Wiesław Płonka oraz formator stypendystów, ks. Włodzimierz Caputa.

W oparciu o ewangeliczny obraz biskup w homilii zwrócił uwagę, że Jezus był całkowicie oddany swemu zadaniu, pochłonięty trudem misyjnego wysiłku, owładnięty przez ludzi tak mocno, że nawet na posiłek nie miał już czasu. „Dla nas ten obraz jest wezwaniem i zarazem wskazaniem właściwej drogi ucznia Chrystusowego” – wskazał i zachęcił do doświadczania takiego Bożego szaleństwa.

„Jakżeż często próbujemy się z tego zadania dyspensować czy usprawiedliwiać brakiem czasu. Pan Jezus daje nam dziś niezbite świadectwo, że nawet w obliczu natłoku zadań nie pozwalających nawet na spokojne spożycie posiłku, na sprawy decydujące o jakości ludzkiego życia zawsze musi być czas” – stwierdził. „Niech ona będzie wyrazem troski o życie doczesne, ale zawsze widziane i przeżywane w perspektywie czekającej nas wieczności” – zaapelował na koniec.

Spotkanie opłatkowe odbyło się w refektarzu kurialnym. Poprzedziła je modlitwa i wręczenie duszpasterzom stypendystów oficjalnych dekretów, nadanych przez biskup ordynariusza dwóm księżom związanym z duszpasterstwem stypendystów.

Prezes Fundacji „Światło Nadziei” Irena Olma zachęcił do wzajemnego informowania się o możliwości korzystania z funduszów stypendialnych. Aktualnie w diecezji bielsko-żywieckiej jest 63 stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” oraz 28 stypendystów diecezjalnej Fundacji „Światło Nadziei”. Pochodzą z wiosek i małych miejscowości. Osiągają bardzo dobre wyniki w nauce. Stypendia są dla nich pomocą w rozwijaniu talentów. W ciągu roku spotykają się kilka razy podczas dni skupienia lub wycieczek w góry.

14 października br. będzie obchodzony kolejny Dzień Papieski. Jego hasłem: jest „Promieniowanie ojcostwa”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Krzyże Miasta

2018-02-20 11:49

Maria Sołowiej, Ruda Śląska

Wskakuję do autobusu, który jedzie przez miasto. Opadam na siedzenie. Znużenie przydaje szarości twarzom wokół mnie, a pewnie mojej także. Pomodlę się. To jedyna szansa na przemienienie w coś dobrego tych chwil jednostajnych, wyrwanych z życiorysu. Słyszę przekleństwa, na które już nikt nie reaguje, choć pewnie trzeba by…

Karolina Pękala

Widzę głodne oczy młodych dziewcząt, ich palce stukające niecierpliwie po klawiaturach komórek. Za przybrudzoną szybą opuszczone, zniszczone domy. Rwą się myśli, rwie się modlitwa. Panie, wybacz, chciałam, ale nie mogę. Nie tutaj i nie teraz. Nie wśród „brzydoty spustoszenia”. A może jednak spróbuję… Najpierw to zuchwałe: Nie. Niezuchwałe przecież, skoro wszyscy jesteśmy ludem kapłańskim: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo…”. A potem: „Dla Jego bolesnej Męki…”.

Agresywna twarz matki, krzykiem próbującej wymusić spokój na dziecku, które wlecze gdzieś o tej porze. Obrzmiałe twarze mężczyzn stojących na chodniku pod sklepem. Opadający tynk – wszystko zlewa się w jedno z obliczem Chrystusa, Tego „najpiękniejszego spośród synów ludzkich”, który w rękach katów „stał się niepodobny do ludzi”. Wyzierający z każdego kąta grzech oddawany jest wprost w ręce Tego, który umarł za grzeszników. Powoli z ciemności wyłaniają się także krzyże tego miasta. Dawne i współczesne świadectwa wiary. Tej, która życie przenika i Bogu powierza.

Najpierw krzyż przydrożny, niepozorny, prawie ukryty. Potem ten na kościelnej wieży, pięknie podświetlony, widoczny z daleka. A potem krzyż niespodziewany. Autobus przystaje na chwilę. Ktoś z pasażerów najwyraźniej jest zbulwersowany: „Też sobie wymyślili! Dlaczego na ulicy? Od czego właściwie mają kościoły?”. To Droga Krzyżowa – śpiew, głośniki, świece. Dwie zbite belki kołyszą się na ramionach tłumu. Wierni wyszli od wilgotnego barokowego kościoła, od domów w ruinie, od pustych wieczorem szkół. Minęli odrestaurowane kamieniczki przy rynku, tam, gdzie przy fontannie przystają młodzi, gdzie już za parę tygodni wyrosną parasole ogródków piwnych. Potem przeszli obok opustoszałego o tej porze targowiska. A teraz przed nimi jeszcze krótki odcinek na wprost i w górę. Cel ich Drogi Krzyżowej. Druga świątynia. Piękna. Podobno zbudowana przez architekta, który zapatrzył się na kościoły w Ziemi Świętej. Dzisiaj miejsce Ukrzyżowania. „Dla Jego bolesnej Męki…”.

Jadę dalej autobusem w rytmie modlitwy. Zakołysało lekko. To szyny, po których w ciągu dnia jeździ archaiczny tramwaj. Wozi dzieciaki do szkoły. No i babcie, wybierające się, by podlać kwiaty na grobach, bo tam, na prawo, rozciąga się dzielnica cmentarzy. Nocą przy końcu torów z daleka widać świetlisty krzyż na domu żałoby. Byłam tu już na kilku pogrzebach, ale teraz pamiętam tylko jeden – ostry wiatr zacina w twarz, nad grobem stoją dzieci – zwolnione na ten czas z domu dziecka. Ojciec, chwiejąc się na nogach, powtarza, że chciałby umrzeć. Wzbudza zniecierpliwione politowanie, a przecież umrze niebawem… Księdzu płyną łzy z oczu – może to przez stłoczone nad grobem dzieci, a może przez wiatr? „Miej miłosierdzie nad nami”.

Na lewo kościół – jego gotycka wieża uparcie pnie się w niebo. Obok powstaje betonowy olbrzym – stropy, okna, filary, dźwigi. Do końca roku dźwigi znikną, a wnętrze betonowego kolosa zaleje światło. Centrum, nowoczesna „świątynia”, będzie miała atrakcje, kina, galerie z galeriankami, swoich użytkowników i zapewne także wyznawców. Rozrastający się betonowy blok coraz bardziej przysłania kościół, ale jeszcze można dostrzec wieżę pnącą się do nieba. Trzeba tylko spojrzeć z odpowiedniej perspektywy.

Kolejny krzyż przyklejony do ściany domu. Spokojnie odsunął się od drogi, by nie przeszkadzać potokom samochodów, które jednokierunkowymi ulicami objeżdżają centrum miasta. Daleko stąd, gdzieś na peryferiach, stoi stary krzyż pokutny, zgodnie z dawnym obyczajemu wyrzeźbiony przez zbrodniarza narzędziem zbrodni. Niema prośba o miłosierdzie.

Dworzec autobusowy. Wysiadam. Między przystankami, supermarketem, budką z hamburgerami i świetlistą reklamą mojej wyobraźni nagle narzuca się niepokojący obraz. Krzyże powoli znikają z przestrzeni miasta. Najpierw znika ten niesiony w Drodze Krzyżowej z jednego kościoła do drugiego – któż to zauważy, skoro zakłócał ruch uliczny tylko raz w roku? Potem krzyż pokutny odnajduje swoje miejsce gdzieś w bezpiecznym wnętrzu muzeum, tam, gdzie zaglądają tylko wycieczki szkolne. Ten zwykły, przydrożny, nie zdołał się oprzeć kolejnemu poszerzeniu drogi. Nie pomogło nawet rozpaczliwe przylgnięcie do ściany domu.

Krzyż na domu żałoby pozostaje – w końcu śmierć ma swoje nadzwyczajne prawa. Tylko nie świeci już nocą. Cóż za oszczędność energii! Betonowy kolos, podniesiony o kolejne dwa piętra, zasłania wieżę kościoła jeszcze szczelniej. Krzyż ustąpił już miejsca iglicy, a może blaszanej chorągiewce obracającej się z wiatrem albo blaszanemu kogutowi, który nie zapieje ani razu. Najdłużej trwa ciche odejście krzyży cmentarnych, powoli ustępujących miejsca gustownym tablicom z lekko zaznaczonymi symbolami nadziei. Takiej mizernej nadziei na śmierć nie do końca.

Co zrobić, żeby krzyże przetrwały w pejzażu miasta? Modlić się. Cicho rzucać w tę ziemię błaganie o Boże miłosierdzie – w domu, tramwaju, autobusie, na ulicy, na dworcu autobusowym. I powtarzając „Dla Jego bolesnej Męki”, nie zapomnieć, że On kona naprawdę na ołtarzach w naszych kościołach. W tym barokowym, w którym zakonnicy zawsze śpieszą się nieco, zapewne próbując uchronić parafian przed przenikającą do szpiku kości wilgocią. I w tym, którego architekt zapatrzył się na kościoły w Ziemi Świętej. W neogotyckim, uderzającym iglicą w niebo zza betonu nowoczesnego centrum. W tym najsędziwszym, z obrazem Maryi. W najnowszym. I w szpitalnych kaplicach. Pamiętać. Nie czekać, aż gazety doniosą o kolejnym cudzie, w którym materia Hostii splotła się z tkanką konającego Serca. Wierzyć.

Maria Sołowiej, Ruda Śląska

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Bp Bronakowski: polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem

2018-02-20 20:04

jk / Toruń (KAI)

- Kościół nie walczy z alkoholem, ale o godność człowieka. Polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem - mówił bp Tadeusz Bronakowski na rozpoczęcie ogólnopolskiej konferencji pt. „Wolni w Chrystusie” zorganizowanej w Toruniu w dniach 20 i 21 lutego przez Zespół Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości, Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej oraz Fundację Rozwoju Polski. Konferencja przybliża i promuje ogłoszony 13 lutego w Warszawie „Narodowy Program Trzeźwości”.

Katarzyna Cegielska
Bp Tadeusz Bronakowski

Konferencję „Wolni w Chrystusie” rozpoczęto Mszą św. pod przewodnictwem bp. Tadeusza Bronakowskiego sprawowaną w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu.

Część wykładową, która odbyła się w Auli WSKSiM w Toruniu rozpoczął bp Tadeusz Bronakowski, przewodniczący Zespołu Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości, która „w roku jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę, w trosce o trzeźwość, która jest fundamentem wolności osobistej i narodowej, jako dar i zadanie Narodowego Kongresu Trzeźwości, wszystkim rodakom w kraju i za granicą” ogłosiła Narodowy Program Trzeźwości (NPT). - Kościół nie walczy z alkoholem, ale o godność człowieka. Polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem - podkreślił na wstępie bp Bronakowski i zauważył, że NPT jest swoistą syreną alarmową mającą wybudzić społeczeństwo ze szkodliwego snu. Ma być przyczynkiem do dyskusji oraz wołaniem o mobilizację społeczną.

O realizacji NPT w polskich parafiach i wśród Polaków za granicą opowiadał ks. prof. KUL dr hab. Piotr Kulbacki. Prelegent zwrócił uwagę na to, że proponowany program jest długofalowy, obliczony na okres jednego pokolenia, gdyż ma na celu „trwałe przekształcenie kultury i zmianę postaw”. Przybliżył także kilka aspektów akcji „Nie piję, bo kocham”, która propaguje m.in. dobrowolną abstynencję i przypomina o okresach szczególnej intensyfikacji działań pro abstynenckich w Kościele, jakimi są np. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu, Wielki Post, czy miesiąc sierpień. Podkreślił również, że rolą NPT jest ożywienie prac trzeźwościowych na poziomie diecezji i parafii, a co za tym idzie - zwrócenie się w kierunku rodziny, która jest podstawowym miejscem do wychowania w trzeźwości.

Kolejny temat w telekonferencji przybliżył ks. dr Marek Dziewiecki, który skupił się na zdefiniowaniu pojęć wolność i trzeźwość oraz przedstawił alkoholizm jako zjawisko występujące w sferze psychologicznej, społecznej i duchowej funkcjonowania człowieka.

Ks. dr Marek Dziewiecki podkreślał, że wolność została dana człowiekowi po to, by mógł kochać. W tym kontekście należy patrzeć w sposób szeroki na trzeźwość, która jest wolnością w myśleniu, przeżywaniu emocjonalnym, podejmowaniu decyzji i budowaniu więzi z Bogiem, samym sobą i drugim człowiekiem. Alkoholizm niszczy te wszystkie wymiary wolności.

Agonią człowieka uzależnionego jest zranienie w wolności przyjmowania miłości – alkoholik nie chce przyjmować miłości, bo ten, kto kocha, stawia wymagania. W efekcie uzależniony zatraca zdolność wrażliwości na cierpienie kochających i używa wolności, by od tej miłości uciekać. – Tu nie wystarczą tłumaczenia, że umiera na raty – podkreślał ks. dr Dziewiecki. Jedynym ratunkiem jest cierpienie własne, czyli pozostawienie uzależnionego z wszelkimi konsekwencjami jego postępowania tak, by miał szansę powiedzieć sobie „zmieniam się albo umieram”.

Jako dar i zadanie NPT przedstawił prof. nzw. dr hab. Krzysztof Wojcieszek, który podkreślał, że obecne pijaństwo w Polsce jest spuścizną historii naszego kraju. Badania pokazują, że wyraźnie rosło od lat 50-tych XX wieku, czyli w czasie ustroju totalitarnego. Nie ma też większego znaczenia fakt, że aktualnie w Polsce funkcjonują jedne z najbardziej restrykcyjnych przepisów dotyczących trzeźwości, bowiem 200 lat zaborów wykształciło w Polakach wewnętrzny sprzeciw wobec prawa i mimo, że surowe, nie jest przestrzegane np. 75% osób łamie zakaz sprzedaży alkoholu osobom poniżej 18 roku życia.

– Potrzeba środowiskowego wzmocnienia działania prawa – mówił prof. Wojcieszek. NPT w takim ujęciu jawi się jako dar i szansa na wyjście z tzw. „grzechu cudzego”, który dominuje w alkoholizmie jako cudze niedopatrzenie, brak reakcji, czy złe wzorce i w efekcie wepchnięcie kogoś w dramat uzależnienia. Prelegent podkreślił, że przyjęcie takiego daru stawia określone wymagania przed społeczeństwem, gdyż skłania po pierwsze do promocji NPT, a następnie wprowadzania go w życie najlepiej poprzez jeden dobrze wybrany projekt praktyczny do realizacji rocznej.

Prelegenci podkreślali, że Kościół – kapłani i świeccy, głównie ci zaangażowani w życie ruchów i wspólnot, są szczególnie powołane do realizacji tego programu, gdyż spojrzenie na alkoholizm tylko w kategoriach choroby jest spłaszczeniem problemu i pominięciem sfery duchowej i sumienia. Jak zaznaczyli prelegenci, jednym z wymiarów alkoholizmu jest zaprzeczanie jego istnienia oraz bycie współuzależnionym, co z kolei, mimo cierpienia, blokuje chęć zmian.

Druga część ogólnopolskiej konferencji „Wolni w Chrystusie” odbędzie się 21 lutego w Auli WSKSiM w Toruniu. Poruszone zostaną m.in. kwestie uzależnienia behawioralnego, czy kosztów uzależnień.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem