Reklama

Rok po ŚDM: polscy biskupi wspominają spotkanie młodych

2017-07-29 15:39

abd / Warszawa

PAP/Jacek Turczyk

Doświadczenie osobistego spotkania z młodzieżą podczas katechez i odkrycie "na nowo" potencjału własnych diecezji - to wspomnienia, które towarzyszą polskim biskupom rok po zakończeniu Światowych Dni Młodzieży.

Ubiegłoroczne wydarzenie wspominają nie tylko młodzi. Także polscy biskupi wracają do doświadczeń ubiegłorocznego spotkania Kościoła powszechnego i zwracają uwagę, że stało się ono inspiracją do nowego spojrzenia na duszpasterstwo młodzieży i potencjał polskich diecezji.

- Nie można żyć tylko wspomnieniem, bo zachowuje się tylko to, co się pomnaża i to staraliśmy się robić w minionym roku w Krakowie. Istotne jest, aby ubiegłoroczne doświadczenia przekuć na systematyczne ciągłe wydarzenia - mówi KAI bp Grzegorz Ryś, przewodniczący Zespołu KEP ds. Nowej Ewangelizacji. W przededniu Światowych Dni Młodzieży zajmował się on m.in. Międzynarodowym Centrum Ewangelizacyjnym z udziałem członków wspólnot charyzmatycznych z całego świata, a po zakończeniu spotkania młodych nadal towarzyszy młodzieży, inspirując m.in. cykl rekolekcji “Ogień dla nas i całego świata” oraz powstanie internetowej ankiety dla młodzieży, na którą odpowiedziało ponad 5,5 tys. osób.

- Myślę, że tego zapału w młodych ludziach jest więcej, niż jesteśmy w stanie zauważyć i wykorzystać. Świetnym doświadczeniem ŚDM były dla mnie m.in. katechezy - czas indywidualnych spotkań, stawiania osobistych pytań. Rocznica jest ważna, choćby po to, żeby zastanowić się, jak wspólnie dojść do Panamy, ale ważniejsze jest to, że widać dziś młodych, którzy w czasie wakacji gromadzą się w wielu miejscach w Polsce.

Reklama

W takich spotkaniach w czasie wakacji wciąż uczestniczy m.in. wieloletni odpowiedzialny za Krajowe Duszpasterstwo Młodzieży bp Henryk Tomasik, który ubiegłoroczne spotkanie młodych wspomina, wracając z diecezjalnego dnia wspólnoty oaz wakacyjnych. “Młodzież potrzebuje doświadczenia wiary we wspólnocie. W Krakowie sprawdziły się słowa Jana Pawła II sprzed lat, że świat zobaczył ikonę młodego pielgrzymującego Kościoła” - mówi i podkreśla, że nie tylko młodzi, ale całe polskie społeczeństwo zjednoczyło się wokół przygotowania ŚDM.

“Polski sejm był jednomyślny w uchwaleniu specustawy przed ŚDM. Okazało się, że są wartości, które potrafią nas zjednoczyć. Wielkie było też zaangażowanie władz państwowych, samorządowych i różnych instytucji’ - wylicza hierarcha. Biskup radomski wspomina też osobiste spotkania z młodzieżą, m.in. na Rynku krakowskim. “Różnobarwny tłum, rzesza ludzi z różnych krajów, kultur, z różnymi transparentami, którzy dosłownie oblepiali pomnik Adama Mickiewicza. A kilkaset metrów dalej: cisza i adoracja Najświętszego Sakramentu w Bazylice Mariackiej. To piękny znak ŚDM: młodzież pełna radości, entuzjazmu i w tym samym czasie zdolna do ciszy i skupiona na adoracji” - wspomina.

Uczestnikom i wolontariuszom ŚDM towarzyszył też obecny przewodniczący Rady KEP ds. Duszpasterstwa Młodzieży bp Marek Solarczyk. Wspominają go m.in. wolontariusze pełniący służbę w miejscu zakwaterowania biskupów, którym każdego dnia przynosił drożdżówki z pobliskiej cukierni, by w ten symboliczny sposób podziękować za wielogodzinną służbę. Biskup pomocniczy warszawsko-praski wspomina też, że ŚDM to czas, kiedy młodzi ludzie sami wychodzili z inicjatywą spotkań z biskupami.

“Na mnie zawsze robiła wielkie wrażenie ta niepoliczalna rzesza młodych, która prosi o indywidualne błogosławieństwo. Czasem było to wręcz skomplikowane, bo kiedy pięćdziesięcioosobowa grupa klękała na Plantach, czy na Rynku, prosząc o błogosławieństwo, trzeba był przede wszystkim odrodzić w sobie wielką wiarę, że człowiek przywołuje dla każdego z nich moc Boga. To było niesamowite i od tego błogosławienia nie było przerw: odkąd w poniedziałek witałem grupy na dworcu, przez spacery po ulicach, po główne spotkania. To są doświadczenia, które niosą wielką moc” - ocenia bp Solarczyk.

Spotkania z młodzieżą inspirowały biskupów nie tylko w Krakowie, ale też podczas Dni w Diecezjach. Tak, jak w archidiecezji gnieźnieńskiej, gdzie Prymas Polski wielokrotnie spotykał się pielgrzymami nie tylko podczas modlitwy, ale też m.in. biorąc udział w grze miejskiej i innych punktach programu diecezjalnego święta młodych, połączonego z obchodami jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski.

”To się wiązało ze spotkaniami na ulicach miasta, wspólnym odwiedzaniem kościołów i podejmowaniu różnych aktywności i dla mnie było to doświadczenie powszechności Kościoła i osobistego poznania młodych z 16-stu krajów, którzy nas odwiedzili” - mówi abp Wojciech Polak. Nawiązując do czasu Wydarzeń Centralnych w Krakowie, Prymas Polski wspomina przede katechezy, głoszone na stadionie Cracovii i osiedlu Szklane Domy, które były spotkaniem z kilkunastotysięczną grupą młodych ludzi, którzy dzielili się nawzajem doświadczeniem Bożego Miłosierdzia.

”Wspominam też spotkania z papieżem i słowa, które nam pozostawił, a które nas inspirują, powracając m.in w tegorocznym papieskim orędziu do młodych. W tym orędziu papież wraca do obrazu Maryi, która nie jest kobietą ‘kanapową’, ale w pełni zaangażowaną w życie” - przypomina i dodaje, że ubiegłoroczne przeżycia zmotywowały diecezję do dalszych działań, których początkiem było wrześniowe dziękczynienie za ŚDM z symbolicznym “zburzeniem kanapy”, w którym Prymas brał udział wspólnie z młodymi.

Wspomnienia z czasu Dni w Diecezjach zainspirowały także metropolitę katowickiego abpa Wiktora Skworca, dla którego polskie ŚDM były kolejną edycją, m.in. po spotkaniu w Rzymie i Toronto.

“To był wspaniały tydzień spotkań z rodzinami, w rejonach i na Muchowcu, gdzie w 1983 r. zebrała się dwumilionowa rzesza wiernych wraz z Janem Pawłem II, a rok temu, przy pięknej pogodzie odbyło się fantastyczne spotkanie młodych ludzi, z różnych kultur, tradycji. Te spotkania do dziś owocują, bo przyjeżdżają do nas ponownie młodzi z Włoch, Francji i innych krajów, a i nasza młodzież wyjeżdża do krajów naszych gości, do ich parafii i rodzin, by zobaczyć jak oni żyją, wierzą i tworzą Kościół” - podsumowuje abp Skworc. Jak dodaje, jednym z inspirujących wspomnień jest gościnność 20 tys. rodzin archidiecezji katowickiej, gotowych do przyjęcia gości, do których ostatecznie przyjechało jedynie 16 tys. gości. Kontynuację doświadczenia ŚDM widzi m.in. w spotkaniach młodych o wymiarze diecezjalnym, o czym przypominał m.in. uczestnikom wakacyjnych dni wspólnoty Ruchu Światło-Życie, z którymi się spotkał w ostatnich dniach.

Oprócz Dni w Diecezjach i katechez, także świadectwo jakie dała międzynarodowa wspólnota młodzieży, która modliła się wspólnie, poruszyło polskich biskupów. Mówi o tym m.in. biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski Krzysztof Zadarko.

”Kościół katolicki jest piękny przez to, że młodzi ludzie zupełnie się nie znają, a traktują się nie tylko grzecznie, ale pragną okazywać sobie nawzajem miłość chrześcijańską. Na Przystanku Woodstock też są ludzie młodzi, którzy dobrze się czują, ale jednak dają inne świadectwo. W Krakowie najbardziej zaskakiwało mnie to, że młodzi ludzie chcą modlić się wzajemnie za siebie” - wspomina hierarcha. Podkreśla też znaczenie spotkania z papieżem, który w oczach młodych okazał się “ciekawym dziadkiem, który umie opowiedzieć o swojej miłości do Jezusa, w sposób tak porywający, że część jego przesłania utrwaliła się m.in. poprzez hasło o butach i kanapie”. Jak zaznacza hierarcha, to nie slogan, ale celny opis rzeczywistości Kościoła, którą papież wspólnie z młodymi dziś chce zmieniać.

Bp Zadarko nie jest jednak bezkrytyczny, ale mówi też o niedosycie z powodu niewystarczającej liczby polskiej młodzieży uczestniczącej w ŚDM, co biskup nazywa wprost “niewykorzystaną do końca szansą ewangelizacji polskiej młodzieży”.

”Dla mnie jest to przykre, że nie wykorzystaliśmy tej okazji. Szkoda, że nie było 2-3 milionów polskiej młodzieży, która być może przyjechałaby, gdyby inaczej wyglądała praca z młodymi. Podczas ŚDM to młodzi ewangelizowali młodych i szkoda, że tak wielu młodych Polaków tego nie zasmakowało”.

Zakończenie ŚDM wielu biskupów uważa za punkt wyjścia do dalszej refleksji nad duszpasterstwem młodych, prowadzonej wspólnie z młodymi ludźmi. Tak, jak w diecezji tarnowskiej, podczas trwającego synodu diecezjalnego, o czym wspomina biskup ordynariusz Andrzej Jeż.

”Przyjmując młodych w naszych parafiach i rodzinach, odkryliśmy na nowo życzliwość, hojność i gościnność naszych diecezji. ŚDM są też cenne ze względu na ciągłość: szykując to spotkanie już na 3 lata wcześniej mieliśmy świadomość, że jest to szansa dla naszego duszpasterstwa młodzieży. Można powiedzieć, że ta duchowa fala uderzeniowa powinna cały czas się wzmacniać. To moje pragnienie, które wyrażam podczas synodu diecezji tarnowskiej, podczas którego chcemy bardzo mocno wyeksponować rolę młodych ludzi w kształtowaniu Kościoła lokalnego” - mówi biskup.

Wyjątkowymi wspomnieniami z ubiegłorocznego spotkania młodych dzieli się biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej Andrzej Przybylski, który uczestniczył w nim jeszcze jako proboszcz parafii w Zawierciu.

“My, proboszczowie, wspieraliśmy kapitalną pracę wikariuszy. Chyba nigdy w 100-letniej historii Zawiercia nie zawitało jednocześnie tylu zagranicznych gości i to głoszących na ulicach Pana Jezusa i Jego Ewangelię. To miasto doświadczyło młodości i powszechności Kościoła. Widzieliśmy jak dołączają do wolontariuszy i gości ze świata młodzi z naszego miasta. Nagle zobaczyli, że Kościół jest młody, że wiara nie tylko nie jest czymś z przeszłości, ale jest radością i sensem życia. To było wielkie święto wiary dla całego naszego miasta. Do tego wszystkiego nasza parafia stała się tranzytem dla wielu niezapowiedzianych gości. Trzeba było spontanicznie przyjąć zagubioną grupę z Dominikany czy wędrujących jak misjonarze młodych Francuzów” - wspomina bp Przybylski.

“Jestem trochę weteranem Światowych Dni Młodzieży i nie mogło mnie zabraknąć w Krakowie, choć trzeba to było połączyć z posługą proboszcza w parafii. Choćby z powodu takich szalonych dojazdów mogłem się znów poczuć, jak każdy z uczestników tych spotkań - mocno niedospany, zmęczony drogą, zlewający się z rzeszą pielgrzymów, gdzieś na tyłach sektorów. Najważniejsze, że znów można było wziąć udział w nieprawdopodobnej katechezie o Bogu, o Kościele i z nadzieją spojrzeć w przyszłość. Stojąc gdzieś na obrzeżach tych wielkich placów spotkań, czułem się jak na peryferiach Kościoła i zobaczyłem, że nawet tu są ludzie spragnieni Jezusa” - wspomina bp Przybylski. Dodaje, że pomimo początkowego poczucia pustki po ŚDM, w Zawierciu widać dziś owoce spotkania i płynący z niego zapał, które stara się przenieść na poziom diecezjalny.

Tagi:
biskupi ŚDM w Krakowie bp Andrzej Przybylski

100 lat temu powołano Biskupstwo Polowe w Polsce

2019-02-05 11:01

Krzysztof Stępkowski / Warszawa (KAI)

Dziś, 5 lutego mija setna rocznica utworzenia przez papieża Benedykta XV Biskupstwa Polowego w Polsce. Dziś jego rolę pełni Ordynariat Polowy w Polsce, w którym posługę pełnią kapelani wojskowi i służb mundurowych.

Episkopat.pl

W czasach PRL działalność ordynariatu została zahamowana, a w jego miejsce powołano fasadowy Generalny Dziekanat Wojska Polskiego. Ordynariat Polowy w Polsce przywrócony został dopiero w 1991 r. z woli papieża św. Jana Pawła II, dlatego pomimo stuletniej historii duszpasterstwa wojskowego ordynariat miał tylko pięciu biskupów polowych.

Geneza Biskupstwa Polowego

W latach I wojny światowej wielu polskich kapłanów pełniło kapelańską posługę w armiach Rosji, Austro-Węgier, Niemiec, w których szeregach służyły tysiące Polaków-katolików, którym należało zapewnić opiekę duchową. Kapelani pełnili też posługę w powstających w toku wojny polskich formacjach wojskowych: Legionach Polskich, Korpusach Polskich w Rosji, w organizowanej we Francji Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera.

U schyłku I wojny światowej, z inicjatywy Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego, a przede wszystkim jej najwybitniejszego członka, ks. abp. Aleksandra Kakowskiego, metropolity warszawskiego, podjęto starania, aby posłudze kapelańskiej w organizowanej wówczas Polskiej Sile Zbrojnej – późniejszym Wojsku Polskim nadać jednolitą strukturę organizacyjną. Wspierał je ks. Achille Ratti, przedstawiciel Stolicy Apostolskiej w randze Wizytatora Apostolskiego, przebywający od kwietnia 1918 roku w Polsce.

4 listopada 1918 r. na mocy porozumienia zawartego przez płk. Jana Wroczyńskiego, kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych w podległym Radzie Regencyjnej rządzie Władysława Wróblewskiego z wizytatorem apostolskim ks. Achille Rattim, arcybiskupem warszawskim Aleksandrem Kakowskim i biskupem sandomierskim Marianem Ryxem, ustanowiono Naczelnego Kapelana Wojsk Polskich, którym został mianowany (14 listopada 1918 r.), ks. Jan Pajkert, kapłan diecezji sandomierskiej, były dziekan I Polskiego Korpusu w Rosji. Następnym krokiem stało się powołanie (5 grudnia 1918 r.) Konsystorza Polowego Rzymsko-Katolickiego Wyznania, który wchodził – jako sekcja – w skład Departamentu Mobilizacyjno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Niebawem miały miejsce wydarzenia o historycznym wymiarze: Koniec wojny, przekazanie Józefowi Piłsudskiemu przez Radę Regencyjną całkowitej władzy wojskowej i cywilnej, powstanie Polski Niepodległej. Tamta sytuacja motywowała potrzebę nowej organizacji duszpasterstwa wojskowego – utworzenia biskupstwa polowego i generowała zgodne działania w tym kierunku: Państwa Polskiego, Kościoła w Polsce, Stolicy Apostolskiej.

W dniu 5 lutego 1919 r. wizytator apostolski ks. Achille Ratti ogłosił utworzenie przez papieża Benedykta XV Biskupstwa Polowego w Polsce i nominowanie na pierwszego biskupa Wojsk Polskich dotychczasowego biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej, bp. Stanisława Galla (1865–1942). Nominację otrzymał 8 lutego z rąk Naczelnika Państwa i następnego dnia objął swój urząd. Biskup polowy został mianowany na stopień generała-porucznika. Obrał hasło biskupie: Stella Maris (Gwiazda Morza). Na swego zastępcę (wikariusza generalnego) mianował ks. Jana Pajkerta.

Działalność pierwszych biskupów polowych

Pierwszy biskup polowy Stanisław Gall rozpoczął swoją misję w warunkach niezwykłe trudnych, trwały walki o granice państwa w Małopolsce Wschodniej, na Wileńszczyźnie, rozgorzała wojna polsko-bolszewicka (1919–1921). Stanęło przed nim zadanie zorganizowania dostatecznej liczby kapelanów, których domagały się formacje walczące na różnych frontach, ich wyposażenie w kaplice polowe, niezbędny sprzęt liturgiczny, skoordynowanie i zharmonizowanie duszpasterstwa wojskowego z aparatem wojskowym (tworzenie od podstaw regulaminów i przepisów prawa regulujących służbę kapelańską w wojsku polskim).

Po ustaniu działań wojennych, trzeba było podjąć prace nad organizacją nowej struktury kościelnej w warunkach pokojowych i rozbudową kadry duchowieństwa wojskowego. Biskup Gall opracował statut duszpasterstwa wojskowego, który został uzgodniony między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską i ogłoszony 27 lutego 1926 r. W ślad za postanowieniami statutu poszło formalne utworzenie przez biskupa polowego parafii wojskowych. Każda parafia otrzymała swego patrona a na jej czele stanął kapelan z prawami proboszcza.

W pracy duszpasterskiej pierwszego biskupa polowego od 1926 r., tj. od przewrotu majowego narastały trudności i przeszkody, zwłaszcza ze strony wyższych władz wojskowych. Na początku 1932 r. biskup Gall poprosił Ojca Świętego o zwolnienie go ze stanowiska biskupa polowego. 29 marca 1933 r. w wieku 76 lat, po czternastu latach swego posługiwania, przeszedł w stan spoczynku i powrócił do posługi biskupiej w archidiecezji warszawskiej.

Jego następcą został mianowany 14 lutego 1933 r. ks. Józef Gawlina (1892–1964), kapłan diecezji katowickiej, proboszcz parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie (dziś Chorzów), m.in. twórca Katolickiej Agencji Prasowej (1927). Sakrę biskupią otrzymał 19 marca 1933 r. w Królewskiej Hucie. Obrał hasło biskupie: „Turris fortissime nomen Domini” (Najsilniejszą wieżą Imię Pana). W okresie II Rzeczypospolitej przez szeregi kapelanów wojskowych przewinęło się ponad 500. kapłanów. W okresie pokoju (1933–1939) dał się poznać jako dynamiczny organizator duszpasterstwa w Wojsku Polskim – w czasie narastających napięć i intensywnych przygotowań do spodziewanej wojny. W chwili wybuchu II wojny światowej w Wojsku Polskim służyło 101 kapelanów zawodowych i 30 pomocniczych oraz około 200 kapelanów rezerwy.

Po wybuchu wojny bp Gawlina organizował duszpasterstwo w Polskich Siłach Zbrojnym na Zachodzie, jego jurysdykcji podlegali polscy żołnierze w krajach Europy, w Kanadzie, na Bliskim Wschodzie, w ZSRR (w latach 1941–1942), lotnicy, marynarze. Biskup przebywał wśród żołnierzy Armii Polskiej w ZSRR, towarzyszył II Korpusowi gen. Andersa w kampanii włoskiej, a u schyłku wojny Stolica Apostolska powierzyła mu także jurysdykcję „nad wszystkimi emigrantami i wygnańcami polskimi, a w 1949 r. papież Pius XII mianował go Protektorem Emigracji Polskiej, był również Ojcem Soboru Watykańskiego II. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino.

Okres powojenny

Po zakończeniu wojny i włączeniu Polski do sowieckiej strefy wpływów Rząd Jedności Narodowej 12 września 1945 r. jednostronnie zerwał zawarty w 1925 r. konkordat pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską. Władze przestały przestrzegać zawartych tam ustaleń, także tych dotyczących duszpasterstwa wojskowego, m.in. tego, że „kapelani wojskowi wykonywać będą czynności swego urzędu pod jurysdykcją biskupa polowego, który będzie miał prawo ich wyboru”.

Rozpoczęła się praktyka powoływania kapelanów wojskowych bez uprzedniego porozumienia z władzami kościelnymi. W tej sytuacji Stolica Apostolska uchyliła (21 kwietnia 1948) Statut Duszpasterstwa Wojskowego w Polsce z 1926 r., a sprawy duszpasterstwa wojskowego powierzyła Episkopatowi do chwili ustanowienia biskupa polowego (w 1947 r. bp Gawlina przestał pełnić posługę biskupa polowego). Na ponad czterdzieści lat duszpasterstwo wojskowe zostało podporządkowane organizacyjnie i strukturalnie władzy państwowej.

Na jego czele stał w okresie PRL-u dziekan generalny WP, który w świetle prawa kościelnego był pozbawiony istotnej prerogatywy – jurysdykcji kanonicznej wobec kapelanów wojskowych. Kapelani wojskowi, aby zachować jedność z Kościołem, musieli ją uzyskiwać od swych biskupów diecezjalnych. Dla władz PRL istnienie Generalnego Dziekanatu WP było jedną z oznak rzekomej tolerancji i swobód religijnych. Równocześnie jednak starano się ograniczyć do minimum kontakty kapelanów z żołnierzami. Za udział w praktykach religijnych żołnierze byli prześladowani i karani przenosinami do trudniejszych w służbie garnizonów lub blokowaniem awansów.

Przywrócenie Ordynariatu Polowego w Polsce

Po pięćdziesięcioletniej przerwie, upadek komunizmu umożliwił przywrócenie Ordynariatu Polowego w Polsce. 21 stycznia 1991 r. papież Jan Paweł II wydał dekret przywracający diecezję wojskową oraz bullę w sprawie nominacji ks. prał. dr. Sławoja Leszka Głódzia (ur. 1945), kapłana archidiecezji wileńskiej, dotychczasowego pracownika watykańskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich na biskupa polowego. Sakrę biskupią przyjął 23 lutego 1991 r w Bazylice Jasnogórskiej. Obrał hasło biskupie: „Milito pro Christo” (Walczę dla Chrystusa). Katedrą polową został ustanowiony kościół garnizonowy pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Warszawie (ul. Długa 13/15). Lata 90-te były okresem odbudowywania pozycji duszpasterstwa wojskowego sprzed II wojny światowej, otwierania przed Chrystusem bram koszar i instytucji wojskowych, tworzenia sieci parafii i ośrodków duszpasterskich, budowy świątyń lub adaptowania na cele sakralne różnych budynków wojskowych, organizowania opieki duszpasterskiej w misjach pokojowych i stabilizacyjnych, organizacji kurii polowej.

Bp Głódź został podniesiony do godności arcybiskupa ad personam (2004), generała brygady (1991) dywizji (1993) Wojska Polskiego. W 2004 przestał pełnić misję biskupa polowego i został mianowany biskupem ordynariuszem diecezji warszawsko-praskiej, w 2008 arcybiskupem metropolitą gdańskim.

Czwartym biskupem Kościoła w Wojsku Polskim został ks. prał. dr Tadeusz Płoski (1956–2010) , który 30 października 2004 r. przyjął w katedrze polowej święcenia biskupie i odbył uroczysty ingres. Jako hasło swego biskupiego posługiwania obrał słowa: „Mane nobiscum, Domine” (Zostań z nami, Panie). Bp Płoski położył akcent na posługę słowa (wydano sześć tomów jego nauczania pasterskiego) oraz edukację etyczną żołnierzy w ramach etyki normatywnej. Zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem, 10 kwietnia 2010 r., w drodze na uroczystości 70. rocznicy Zbrodni Katyńskiej. Był generałem brygady (2004), dywizji (2006), pośmiertnie: broni (2010).

Spoczywa w krypcie katedry polowej Wojska Polskiego. W miejscu tym spoczywa także abp. Stanisław Gall oraz bp Władysław Bandurski, nazywany Biskupem Legionów, faworyt Józefa Piłsudskiego do objęcia urzędu biskupa polowego sto lat temu. Od momentu śmierci bp. Płoskiego władzę w Ordynariacie Polowym pełnił jako administrator ks. prałat płk Sławomir Żarski, dotychczasowy wikariusz generalny biskupa polowego.

4 grudnia 2010 r., decyzją papieża Benedykta XVI piątym w historii biskupem polowym Wojska Polskiego został biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej bp dr Józef Guzdek (ur. 1956). Ingres do katedry polowej nowego ordynariusza wojskowego odbył się 19 grudnia 2010 r. Jako dewizę swojego posługiwania bp Józef Guzdek przyjął słowa „In Te Domine speravi” (Tobie, Panie, zaufałem). W 2015 r. otrzymał awans na stopień generała brygady Wojska Polskiego (2015).

Współczesne oblicze Ordynariatu Polowego

W diecezji wojskowej funkcjonuje obecnie 79 parafii i ośrodków duszpasterskich. Posługę pełni w nich 50 kapelanów (w tym 24 emerytowanych); 92 inkardynowanych do innych diecezji, 9 zakonników oraz 6 księży greckokatolickich.

Posługą kapelanów objęte są wszystkie jednostki wojskowe, uczelnie, szpitale, sanatoria oraz żołnierze polscy uczestniczący w misjach pokojowych poza granicami naszego kraju i w polskich przedstawicielstwach wojskowych przy NATO i UE. W misjach pokojowych uczestniczyło ponad stu kapelanów, wielu brało w nich udział kilkakrotnie.

Oprócz posługi sakramentalnej skupionej wokół parafii wojskowych, duszpasterze Ordynariatu Polowego prowadzą kursy przedmałżeńskie, zajęcia z etyki. Z posługi księży kapelanów korzystają także rodziny żołnierze, kombatanci, weterani oraz funkcjonariusze służb mundurowych (Policji, SOP-u, Straży Granicznej, ABW i Straży Ochrony Kolei). Biskup polowy pełni obecnie także funkcję naczelnego kapelana harcerzy.

Od 1992 r. Ordynariat Polowy wydaje dwutygodnik „Nasza Służba”, czasopismo informacyjno-formacyjne, opisujące działalność biskupa polowego, kapelanów oraz wojska i służb mundurowych. Ordynariat Polowy jest aktywny także w Internecie, posiada swoją stronę (www.ordynariat.pl) oraz w mediach społecznościowych.

Po przywróceniu Ordynariatu Polowego i erygowaniu parafii wojskowych zainicjowana została w nich działalność charytatywna. W ten sposób tworzyła się Caritas Wojskowa, choć jeszcze bez nazwy i bez swego umocowania prawnego. W 1996 r. ówczesny biskup polowy Sławoj Leszek Głódź wydał dekret erygujący Caritas Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego, jako autonomiczny podmiot prawa kościelnego i cywilnego. Podstawowym zadaniem Caritas Ordynariatu Polowego jest troska o każdego człowieka, jego potrzeby duchowe i materialne. Realizując te zadania Caritas Wojskowa spieszy z pomocą wszędzie tam, gdzie znajdują się ludzie dotknięci klęskami żywiołowymi czy innymi wypadkami losowymi, w rejonach konfliktów zbrojnych, misji pokojowych i stabilizacyjnych na całym świecie. Funkcjonuje na mocy własnego statutu i jest jedyną działającą w strukturach wojska organizacją charytatywną na świecie. Terenem działania Caritas Wojskowej jest obszar diecezji wojskowej oraz krajów, w których stacjonują polscy żołnierze.

Raz w roku duszpasterstwo wojskowe przyznaje wyróżnienia Benemerenti Ordynariatu Polowego. Dzieje się tak od 1995 r. Nagroda przyznawana jest „dla podkreślenia zasług osób, które dają świadectwo najwyższym wartościom, jakimi w życiu jednostki i społeczeństwa są prawda i sprawiedliwość”. Jako pierwsi – w 1995 r. – wyróżnienie to otrzymali red. Elżbieta Jaworowicz, autorka programu „Sprawa dla reportera” i ówczesny rzecznik prasowy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej mjr Eugeniusz Mleczak.

Benemerenti otrzymali m.in. śp. gen. Marek Papała (pośmiertnie), red. Waldemar Milewicz (pośmiertnie), dziennikarz Telewizji Polskiej, Andrzej Przewoźnik i Chór Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego (2001), Fundacja Anny Dymnej „Mimo wszystko”(2007), Batalion Reprezentacyjny WP (2007). W tym roku nagrodę otrzymali Archidiecezja Warszawska oraz żołnierze Wojsk Inżynieryjnych.

Ordynariat Polowy WP jest aktywny także wśród społeczności duszpasterzy wojskowych na świecie. Dwukrotnie (w 1995 w Warszawie i w 2019 r. w Krakowie) gościł naczelnych kapelanów wojskowych, zrzeszonych w Międzynarodowej Konferencji Naczelnych Kapelanów Wojskowych (IMCCC). Co roku polscy żołnierze biorą udział w Międzynarodowej Pielgrzymce Żołnierzy do Lourdes oraz do Lewoczy na Słowacji. Ordynariat Polowy organizuje co roku międzynarodową pielgrzymkę na Jasną Górę, w której biorą udział żołnierze ze Stanów Zjednoczonych, Niemiec, Litwy, Chorwacji i Słowacji. Bezpośrednie kontakty z kapelanami innych krajów odbywają się także podczas pełnienia misji zagranicznych. Kapłani w mundurach z różnych krajów otaczają opieką duszpasterską katolików z innych państw, realizując w ten sposób powszechny wymiar Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wanda Półtawska: poradnia rodzinna nie wystarczy, rodziny potrzebują pomocy na co dzień

2016-05-31 10:23

rk / Bielko-Biała / KAI

„Kościół nie potrzebuje żadnej dyskusji w prasie, Kościół potrzebuje świadków, że ludzie potrafią żyć tak jak Pan Bóg chce – podkreśliła dr Wanda Półtawska podczas spotkania w bielskiej kurii biskupiej z przedstawicielami diecezjalnego duszpasterstwa rodzin, w tym z doradcami życia rodzinnego. Znana z prekursorskiej działalności w zakresie poradnictwa małżeńskiego i rodzinnego, członkini Papieskiej Akademii Życia zaapelowała, by ludzie ochrzczeni i dobrej woli wzięli udział w walce o dobro.

MARCIN ŻEGLIŃSKI

Według prelegentki, bez wspólnego zaangażowania ludzi wierzących na rzecz autentycznego świadectwa życia w rodzinie, trudno będzie mówić o wygranej w walce z cywilizacją nienawiści i śmierci. „Poradnia rodzinna nie wystarcza raz na miesiąc. Ludzie potrzebują pomocy na co dzień. Jak to zrobić? Wszystkich ludzi dobrej woli nawołuje Ojciec Święty do wszelkich ruchów małżeństw, które razem się spotykają, by się nauczyć być rodzicami i wychowawcami” – podkreśliła Półtawska, skupiając się w swym wykładzie na wartości rodziny w nauczaniu św. Jana Pawła II.

Jak zauważyła, we współczesnym świecie niedowiarków i tych, którzy deklaruje ateizm, Kościół nie potrzebuje dyskusji w prasie o istnieniu Boga. „Kościół potrzebuje świadków, że ludzie potrafią żyć tak jak dyktuje Pan Bóg. A jak trzeba żyć. Tego właśnie nauczał Jan Paweł II. On dał wszelkie drogowskazy po to, żeby ratować świętość małżeństwa i miłości ludzkiej” – dodała wieloletnia współpracowniczka Karola Wojtyły – księdza, biskupa i papieża.

Zdaniem dr Półtawskiej fundamentem programu Wojtyły było świadome dążenie do świętości. „To obowiązuje nas wszystkich. Każdy z nas ma postawić na pierwszym miejscu to, co sprzyja osobistej świętości” – zaznaczyła i przypomniała, że plaga rozwodów m.in. bierze się stąd, że małżonkowie zamiast dążyć do świętości grzeszą, a nawet „popełniają zbrodnie”.

„Jeżeli ludzie żyją w ciężkich grzechach, to są tacy jak ich czyny. Stajesz się taki jak twoje czyny. Jakość czynów przechodzi na sprawcę. Czyny masz takie jak poglądy” – przypomniała autorka bestselleru „Beskidzkie rekolekcje”.

„Ja chcę nawrócić wierzących, bo ochrzczeni, bierzmowani, żyjący w sakramencie małżeństwa nie znają do końca nauczania Kościoła katolickiego” – zwróciła uwagę i zachęciła do rzetelnej analizy dokumentów i wypowiedzi Jana Pawła II, szczególnie tych dotyczących teologii ciała. „Papież radzi, by do świętości dążyć z entuzjazmem i realizmem” – podkreśliła.

Odwołując się do definicji małżeństwa zaczerpniętej z encykliki Pawła VI „Humanae vitae” – mówiącej o tym, że zostało ono ustanowione przez Boga w celu realizowania Swojego planu miłości – prelegentka pytała: „Czy naprawdę realizujecie w swoim małżeństwie Boży plan? Bardzo niewiele znam takich małżeństw, które realizują nie swój plan, lecz Boży” – skonstatowała. Przestrzegła także, by nie uczyć ludzi jedynie planowania poczęć, lecz przede wszystkim dostrzegania w życiu daru Bożego.

„Macie i musicie planować świętość, działanie, ale nie życie, bo nie macie władzy, żeby dać życie. Każde dziecko jest bowiem dziełem Boga, a nie człowieka” – zaapelowała.

Wyjaśniła, że jako uczennica twórcy teologii ciała, chciałaby zaakcentować także teologię anatomii ciała. „Ciało ludzkie jest święte. Łono w którym kobieta nosi dziecko, jest sanktuarium życia. Kobieta jest odpowiedzialna za to, kogo wpuszcza do tego sanktuarium” – zaznaczyła.

Wanda Półtawska, z domu Wojtasik, ur. 1921 roku w Lublinie. Harcerka, podczas wojny była łączniczką. W lutym 1941 r. została aresztowana przez gestapo i przewieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a w marcu 1945 r. do Neustadt-Gleve, gdzie przebywała do końca wojny - 8 maja 1945.

Po wojnie skończyła studia medyczne na UJ w Krakowie, w 1947 roku wyszła za mąż za Andrzeja Półtawskiego. Urodziła czworo dzieci, obecnie Półtawscy mają ośmioro wnuków. Pracowała w klinice psychiatrycznej, prowadziła badania tzw. „dzieci Oświęcimskich”. Zajmowała się wpływem przerywania ciąży na psychikę kobiety oraz stosowania antykoncepcji na współżycie małżeńskie i rodzinne.

Od początku pracy jako lekarz zajmowała się poradnictwem małżeńskim i rodzinnym. Przez 42 lata (1955-97) wykładała medycynę pastoralną na Wydziale Teologicznym, a potem Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach 1981-84 prowadziła te wykłady w Instytucie Jana Pawła II przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.

W 1967 roku zorganizowała Instytut Teologii Rodziny przy Wydziale Teologicznym i kierowała nim przez 33 lata, szkoląc młode małżeństwa i narzeczonych oraz księży.

W 1994 roku została członkiem Papieskiej Akademii Życia. Współpracuje z Papieską Radą dla Pracowników Służby Zdrowia. Po stworzeniu Papieskiej Rady Rodziny w 1983 r. została również razem z mężem jej członkiem. Przez 10 lat była radną miasta Krakowa.

W 1981 roku została odznaczona medalem "Pro Ecclesia et Pontifice", w 1999 r. m.in. Komandorią papieskiego Orderu św. Grzegorza. Otrzymała w 1987 roku honorowy doktorat Notre Dame Pontifical Catechetical Institute w Arlington, Virginia, a w 2008 r. doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W maju br. ta lekarka i obrończyni życia została odznaczona przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego.

Jest autorką książek: "I boję się snów" (wspomnienia z obozu w Ravensbrück), "Stare rachunki", "Przygotowanie do małżeństwa", "Z prądem i pod prąd", „Samo życie”, "Przed nami miłość" "By rodzina była Bogiem silna" i bestselleru „Beskidzkie rekolekcje”. W roku 2011 ukazał się „Jeden pokój” - zapis rozmów na podstawie filmu Pawła Zastrzeżyńskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Kard. Bassetti: lepiej mieć mniej księży, niż narażać dzieci

2019-02-15 19:40

pb (KAI/L’Osservatore Romano) / Rzym

Lepiej mieć mniej księży, niż narażać dzieci - takie przekonanie wyraził kard. Gualtiero Bassetti po spotkaniu z dwoma ofiarami wykorzystywania seksualnego, jakich dopuścili się księża. Jedna z osób, z którymi spotkał się przewodniczący Włoskiej Konferencji Biskupiej, była niepełnoletnia.

wikipedia.org

Słuchając opowieści o ich cierpieniu tych osób, arcybiskup Perugii utwierdził się w przekonaniu, że u podstaw wykorzystania seksualnego leży nadużycie władzy. Zaznaczył też, że Kościół musi być bardziej rygorystyczny w doborze kandydatów do kapłaństwa, korzystając przy ich selekcji z osiągnięć nauk humanistycznych. Lepiej jest bowiem, jak podkreślił, „mieć mniej księży i zakonników, niż narażać życie osoby małoletniej”.

W listopadzie ub.r. włoski episkopat ustanowił przy swym sekretariacie generalnym Krajowe Biuro Ochrony Małoletnich. Obecnie dokonano nominacji jego Rady Prezydialnej. Przewodniczy jej abp Lorenzo Ghizzoni z Rawenny, a koordynatorką została prawniczka Emanuela Vinai. Przewiduje się także powołanie grona doradców Biura, którego zadaniem jest wspieranie ochrony dzieci i bezbronnych dorosłych w diecezjach, instytutach życia konsekrowanego i stowarzyszeniach życia apostolskiego, stowarzyszeniach kościelnych itd.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem