Reklama

Caritas Polska przekaże ponad milion złotych na pomoc ofiarom wichury na Pomorzu

2017-08-26 22:57


Ponad milion złotych, dzięki ofiarności darczyńców, Caritas Polska przekaże na pomoc ofiarom sierpniowej wichury na Pomorzu. Środki zostaną udostępnione Caritas Diecezji Bydgoskiej, Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej i Caritas Diecezji Pelplińskiej, które zajmują się bezpośrednią pomocą osobom poszkodowanym. Oprócz doraźnej pomocy, czyli np. plandek do zabezpieczenia domów oraz środków czystości, zostaną przekazane agregaty prądotwórcze i paliwo do nich. Na miejscu pomocą służą również wolontariusze i pracownicy Caritas, którzy nadal docierają do kolejnych poszkodowanych i rozpoznają ich potrzeby.

Skala zniszczeń jest ogromna, natychmiastowej pomocy potrzebuje kilka tysięcy rodzin, których domy i gospodarstwa zostały zniszczone. Ze względu na zbliżającą się jesień i zimę naprawy nie mogą czekać, dlatego dotkniętych kataklizmem trzeba wspomóc jak najszybciej.

„Zakończył się pierwszy etap podstawowych prac mających na celu usunięcie skutków wichury. Prace, które doprowadzą do stanu sprzed nawałnicy mogą potrwać nawet kilka lat. Docieramy w tej chwili do wszystkich potrzebujących, którzy w swej pokorze nie zwrócili się o pomoc. Wiele wiosek nie ma prądu. Dzięki Caritas Polska mogliśmy zakupić agregatory prądotwórcze, które są to bardzo potrzebne. Chciałbym bardzo podziękować wolontariuszom Caritas, którzy niosą pomoc na miejscu. Dziękujemy ofiarodawcom za dotychczasowe wsparcie. Poszkodowani jednak wciąż potrzebują pomocy. Potrzeba materiałów budowlanych wykończeniowych i środków, żeby je zakupić. Zwracamy się również z prośbą o pomoc do firm budowlanych o wsparcie przy pracach remontowych” – mówi ks. Grzegorz Weis – dyrektor Caritas Diecezji Pelplińskiej.

Reklama

Przypominamy, że poszkodowanych w wyniku nawałnic wciąż można wesprzeć: wysyłając SMS z hasłem WICHURA pod numer 72052 (koszt 2,46 zł z VAT) lub dokonując wpłaty na konto Caritas Polska PL 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384 – z dopiskiem WICHURA. Akcja trwa do 31 sierpnia br.

Tagi:
Caritas

Caritas w akcji

2018-02-22 10:40

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 8/2018, str. VI

Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej jak co roku organizuje szereg inicjatyw, które mają nam pomóc jeszcze głębiej przeżyć okres Wielkiego Postu i przygotować nas do świąt Wielkanocy. Od kilu lat w ramach kampanii „1% podatku – 100% serca” zachęca także, by przekazując 1proc. podatku, wesprzeć jej działalność

Karolina Krasowska
– Akcji jest sporo, więc na miarę możliwości czasowych i finansowych można się w nie włączyć – zachęca Anna Maria Fedurek

Coroku, we współpracy z wolontariuszami Parafialnych Zespołów Caritas, wolontariuszami z Centrum Wolontariatu, z młodymi ludźmi ze Szkolnych Kół Caritas oraz Kół Wolontariatu działającymi w szkołach, organizujemy różnego rodzaju akcje wielkopostne i zachęcamy do udziału w nich wszystkich diecezjan. Tych akcji jest sporo, więc na miarę możliwości czasowych i finansowych można się w nie włączyć – zachęca Anna Maria Fedurek, rzecznik prasowy diecezjalnej Caritas.

Jałmużna i zdrapka

Wzorem lat ubiegłych Caritas naszej diecezji przystąpiła do ogólnopolskiej akcji „Jałmużna Wielkopostna”. Akcja ta polega na składaniu, przez okres Wielkiego Postu, ofiar pieniężnych do specjalnie przygotowanych na ten cel tekturowych skarbonek. W tym roku diecezjalna Caritas rozdysponowała ich 3 tys. – Chodzi o to, by dzieci i młodzież, rezygnując z różnych drobnych przyjemności, jak np. batonika, napoju czy biletu do kina, odkładały zaoszczędzone pieniądze, dzięki czemu będzie można konkretnie wspomóc osoby potrzebujące. W tym roku hasło akcji brzmi: „Dar juniora dla seniora”, a cały dochód jest przeznaczony na rzecz osób starszych i potrzebujących. Jeśli są osoby, które chciałyby się włączyć w tę akcję, a nie udało im się dostać skarbonki, to mogą ją własnoręcznie wykonać np. ze swoimi dziećmi i później w okresie Wielkiego Tygodnia złożyć w darze podczas składania ofiar, wrzucić na tacę bądź przekazać wolontariuszom PZC – tłumaczy Anna Maria Fedurek. Od 3 lat dużym zainteresowaniem szczególnie wśród młodych wolontariuszy oraz podopiecznych placówek Caritas cieszy się tzw. zdrapka wielkopostna. – Jest to nowa forma na przeżycie okresu Wielkiego Postu. Każdego dnia do wykonania jest drobne zadanie albo jest to jakiś cytat, z którymi można powiązać dany dzień i te 40 dni spędzić z dodatkowym motywem czy intencją – dodaje rzecznik prasowy diecezjalnej Caritas.

Wielkanocna Akcja Caritas

W tym roku do wszystkich parafii naszej diecezji zostało już przekazanych 42 tys. świec. – Od kilku lat odchodzimy od tzw. paschalików, czyli świec, które w Wigilię Paschalną były przynoszone do kościoła, ponieważ docierały do nas sygnały, że lepiej by było, żebyśmy Wielkanocną Akcję Caritas przeprowadzili w formie świecy, która mogłaby zagościć na stołach wielkanocnych podobnie jak świece Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom na stołach bożonarodzeniowych – opowiada Anna Maria Fedurek. – W tym roku będzie to świeca z dekoracją Grobu Pańskiego. Będzie można ją nabyć składając ofiarę 15 zł. Cały dochód z akcji zostanie przekazany na pomoc rodzinom syryjskim za pośrednictwem Caritas Polska. W ramach środków diecezjalna Caritas adoptuje także 10 syryjskich rodzin z Aleppo – dodaje rzecznik.

W dniach od 9 do 10 marca diecezjalna Caritas po raz kolejny włączy się w Ogólnopolską Wielkanocną Zbiórkę Żywności Caritas. Zbiórka, w którą co roku włącza się kilkuset wolontariuszy, zostanie przeprowadzona na terenie ok. 150 sklepów. Tradycyjnie na terenie sklepów i hipermarketów będą wystawione kosze, do których będzie można składać różnego rodzaju produkty, najlepiej te z długą datą ważności. Przy koszach staną wolontariusze w czerwonych koszulkach. Liczy się każdy gest, bo – jak mówi Anna Maria Fedurek – jest to ważne dla osób, które potrzebują takiego wsparcia. Dzięki akcji co roku udaje się przekazać kilkaset paczek dla ok. 1000 najbardziej potrzebujących rodzin w całej diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

1% podatku – 100% serca

Rozpoczął się czas rozliczeń podatkowych. Caritas diecezjalna, wzorem lat ubiegłych, realizuje kampanię informacyjno-promocyjną, której celem jest zachęcanie podatników do przekazywania odpisu 1 proc. podatku na rzecz Caritas. Dotychczas zgromadzone środki pozwoliły na sfinansowanie wielu działań i podjęcie nowych wyzwań na terenie diecezji. – Odkąd w 2005 r. uzyskaliśmy status Organizacji Pożytku Publicznego, rozliczając swój PIT, można oddać na nas swój 1 proc. podatku. Wystarczy tylko wpisać do formularza PIT nasz numer KRS. Numer KRS naszej Caritas to: 226818. Dla diecezjalnej Caritas jest to bardzo ważny zastrzyk finansowy w całym budżecie. Za rok 2016 zebraliśmy ponad 600 tys. zł, z czego znaczna kwota, bo ponad 400 tys. zł została przekazana na indywidualną pomoc w leczeniu i rehabilitacji. Pozostała kwota wspiera nasze działania statutowe, które realizujemy 12 miesięcy w roku i staramy się to robić najlepiej, jak umiemy przez ręce naszych pracowników i wolontariuszy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mój Krzyż codzienny

2018-02-23 14:41

Joanna Warońska, Częstochowa

Mój krzyż nie jest wielki. Ot, połączone dwa kawałki drewna. Od razu zwróciłam uwagę, że nie ma na nim Chrystusa, a przecież w dzieciństwie było to dla mnie niezwykle ważne. Tak jakbym potrzebowała portretu Zbawcy. Mojego Zbawcy. Później dostrzegłam powszechność braku tego wizerunku.

congerdesign/pixabay.com

Otaczały mnie miliony przewrażliwionych i rozdętych ego, wpychających się w moje oczy, uszy, zabierających moją przestrzeń. I każde z nich chciało wciągnąć mnie w swoją orbitę. Miałam stać się ich częścią i potwierdzać ich wielkość. Nic więc dziwnego, że i pusty krzyż stawał się dla nich wygodną alegorią cierpienia w ogóle, która sprowadzała pokusę zbyt łatwego płaczu nad sobą. Mogli poczuć przez chwilę jedność z cierpiącym Bogiem. To był etap pierwszy. Potem pojawiało się rozpamiętywanie swojego losu i wiele pytań: Dlaczego ja? Dlaczego mnie? Czy to fatum? Czy może Bóg o mnie zapomniał?

Ale istota krzyża nie może przecież wyczerpywać się w cierpieniu. Albo przynajmniej takie doświadczenie nie może kończyć się licytacją, czyj ból jest większy, kogo bardziej uszlachetnił i kto w opinii innych był bardziej przekonujący. Wszak cierpienie towarzyszy każdemu, a określenie jego wielkości jest często wrażeniem subiektywnym. Trzeba by uwzględnić zbyt wiele czynników nieporównywalnych, by wreszcie ustalić prawdziwą hierarchię cierpiących. Dlatego krzyż to raczej zawierzenie, pokora, które pozwalają piąć się ku niebu, i miłość obejmująca cały świat. Gdy myślę o krzyżu, zawsze wspominam wiersz niezwykle wrażliwej poetki młodopolskiej Marii Komornickiej:

W noc chmurami złowieszczymi ciemną

Leżałam jak zwalony krzyż

A duchy mocowały się nade mną

O mnie…

Poczuć się zwalonym krzyżem to doświadczenie niemal tragiczne, wzmagające odczucie cierpienia. Zwłaszcza jeśli uwzględnimy złowieszczą noc i rozgrywającą się nad głową bohaterki walkę o jej duszę. To podważenie prawdy celu wędrówki, zakwestionowanie wszelkich wyborów. To zwielokrotnione odczucie zwątpienia i samotności w przerażająco niezrozumiałym świecie. To brak woli walki w odwiecznej konfrontacji dobra i zła. A wystarczyłaby może czyjaś pomocna dłoń, by duchy pełzające po ziemi stały się zbyt odległe. Wówczas ich kuszący głos nie dosięgnąłby naszych uszu. Sytuacja tak silnie doświadczona przez Komornicką jest codziennością każdego, choć przyzwyczajenie nauczyło nas jej nie dostrzegać.

Mój krzyż nie jest wielki. Nie pozwala mi wzrastać w swoim cieniu, nie kształtuje mojego poglądu na świat, a nawet nie buduje wokół mnie wspólnoty rozumiejącego współczucia. Na co dzień nie jest zbyt uciążliwy i prawie udaje mi się o nim zapomnieć. Ot, żyję jak wszyscy. A może nawet są tacy, co patrzą na mnie z zazdrością, ponieważ jestem tą, której się udaje. Przynajmniej czasami. Ale przychodzą takie dni, zwłaszcza w czasie przedświątecznych porządków, gdy ponaglana dawnym obyczajem zaglądam w każdy kąt, pod szafy i do niemal zapomnianych szuflad, i wówczas z przerażeniem stwierdzam, że on wciąż tam jest, tylko może w ostatnim roku trochę bardziej przykrył go kurz. I po raz kolejny próbuję przyrównać do niego swoje życie…

Rozpoczynam rachunek sumienia pod odnalezionym także w swoich wspomnieniach krzyżem. Rozpoczynam swoje indywidualne rekolekcje. W ostatnim roku coraz bardziej upodabniam się do punktu, choć dla niektórych równie niewygodnego jak kamień w bucie; kurczę się w przestrzeni świata, zwijam się w sobie zamiast wzrastać, staję się odrzuconym ziarnem… A może dopiero zbieram siły, by kiedyś wreszcie zakorzenić się w próchnicy społeczeństwa i zadziwić innych swoją potrzebą wzrostu. To pokrzepiające… Tylko bez decyzji o wydaniu plonu pozostanę na zawsze dobrze zapowiadającą się potencją.

Po owocach ich poznacie… A co będzie moim owocem? Mój krzyż nie jest wielki. Każdego dnia poszukuję… Różnych rzeczy: bezinteresownego uśmiechu, także w sobie, wskazówek, gestów, które potwierdzą słuszność moich wyborów oraz słów, gdy tak jak teraz poddaję je próbie znaczenia. Wszak nie jest ważne, by były, lecz by były to te najwłaściwsze. Jak już ginąć, to spektakularnie? Na Golgocie w obecności tłumów, a zwłaszcza dziejopisów – Jana, Mateusza, Marka i Łukasza? Czy trzeba sobą zapełnić cenny czas antenowy, by poczuć się spełnionym? Ale Chrystus w momencie śmierci nie myśli o tym, czy dobrze wygląda.

Dla Niego liczy się przecież cel, a nie droga… On sam chce, by Jego krzyż stał się „Drogą, Prawdą i Życiem”. W ten sposób krzyż zaczyna funkcjonować jako znak ostateczny, do niczego nieodsyłający, znak, którego znaczenie nie jest konwencją, więc nie wymaga akceptacji. On sam jest znaczeniem.

Krzyż dla mnie oznacza Boga, a Bóg – krzyż, ale z tego nie wynika, że krzyż jest cierpieniem. Wszak Bóg nie jest cierpieniem, lecz miłością.

Mój krzyż nie jest wielki, może dlatego w natłoku wydarzeń i spraw codziennych tak łatwo zapominam, co jest naprawdę ważne w życiu, a wówczas świat, igrając moim sentymentalizmem, zmusza mnie do łez. W tym przypadkowym płaczu nieświadomie żałuję swoich straconych szans i możliwości.

Odczuwam dziś boleśnie swoje niespełnienie. Spowodowane brakiem czasu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Bp Lechowicz: Kościół nie byłby wiarygodny, gdyby był obojętny na los potrzebujących

2018-02-24 10:15

mag / Warszawa (KAI)

Kościół nie byłby wiarygodny, ani autentyczny, gdyby był obojętny na los potrzebującego człowieka, bez względu, jaką wyznaje on religię, czy jaką prezentuje kulturę - powiedział bp Wiesław Lechowicz. Przewodniczący Komisji KEP ds. Polonii i Polaków za Granicą przewodniczył Mszy św. w sanktuarium św. Ojca Pio, które było kolejnym kościołem stacyjnym w Warszawie. Odpowiada ona bazylice Dwunastu Apostołów w Rzymie.

episkopat.pl

W homilii bp Lechowicz podkreślił, że Boża logika jest zupełnie inna niż ludzkie myślenie i wartościowanie. - Boża sprawiedliwość nie oznacza ani równości, ani równego traktowania wszystkich ludzi, ani tym bardziej natychmiastowej i w naszym rozumieniu wykonania kary za popełnione zło. Człowiek sprawiedliwy to osoba żyjąca zgodnie z Bożym Prawem - powiedział duchowny.

Jako przykład wskazał postać św. Józefa. - On dokładnie i wiernie wypełniał wolę Pana. Niestety przez wielu ludzi Boże przykazania postrzegane są jako ograniczenie wolności, coś co im szkodzi. Tymczasem Pan nas miłuje a zatem Jego Prawo - Jego wola są wyrazem Jego miłości do nas - przekonywał bp Lechowicz.

Przypomniał, że fundamentem Bożego Prawa jest przykazanie miłości. - W nim mieszczą się wszystkie inne przepisy - zauważył. Podkreślił jednocześnie, że miłość winna stanowić również fundament relacji człowieka ze Bogiem. - Jezus nie jest jakimś odległym sędziom, nauczycielem czy prawodawcą, żebyśmy musieli się go obawiać - przekonywał biskup.

Zwrócił również uwagę, że relacja miłości rządzi się swoimi prawami. - Kiedy kogoś kochamy to nawet najcięższy obowiązek, najbardziej wymagający nie jest dla nas ciężarem ale czymś oczywistym - mówił. Jako przykład przywołał matkę wstającą do płaczącego w nocy dziecka. - W miłości jest tak, że jeśli człowiek nie realizuje swoich powinności ma wyrzuty sumienia . Natomiast największym jego szczęściem jest wypełnienie woli osoby ukochanej - zauważył duchowny.

Wspomniał, że bazylika Dwunastu Apostołów w Rzymie będąc jednym z kościołów stacyjnych w Rzymie jest miejscem 60 rodzin imigrantów znalazło schronienie. - Jako Kościół nie bylibyśmy wiarygodni ani autentyczni gdybyśmy byli obojętni na los ludzi którzy są obok nas, bez względu jaką religię wyznają, czy jaką prezentują kulturę - powiedział bp Lechowicz.

Zwrócił uwagę, że dając przykazanie miłości Jezus nie robił wyjątków. - Poleca nam kochać wszystkich, nawet naszych nieprzyjaciół. Podkreślił, że tu nie chodzi o kwestie polityczne, czy państwowe. - To nas nie interesuje. Tu chodzi o drugiego, konkretnego człowieka. Nie tylko tego, który jest sympatyczny i miły, ale również tego, który budzi w nas przeciwne emocje. Jeśli nasza sprawiedliwość, a więc miłość, nie będzie większa niż innych, którzy nas otaczają, nie wejdziemy do Królestwa Niebieskiego - ostrzegł duchowny.

Podkreślił, że najbardziej czytelną lekcję miłości do której jesteśmy przez Boga zaproszeni jest Krzyż Jezusa Chrystusa. - On nie potępiał tych którzy go prześladowali, ale modlił się za nich do Ojca mówiąc: "Przebacz im bo nie wiedzą co czynią" - przypomniał duchowny zachęcając do kontemplacji Męki Pańskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem