Reklama

Droga św. Jakuba

Jej znak szczególny

2017-10-11 07:11

Maria Fortuna- Sudor

Maria Fortuna-Sudor

- Już dawno w literaturze Droga św. Jakuba została uznana za jedną z najpiękniejszych dróg świata. Jest to droga, która łączy. I to, co w tej chwili robią wszystkie bractwa św. Jakuba w Polsce, to tworzenie polskiej, wspaniałej drogi jednoczącej ludzi z różnych krajów Europy – refleksję na temat Camino de Santiago wygłosił prof. Antoni Jackowski, rozpoczynając X Międzynarodową Konferencję Naukową Dziedzictwo religijne i kulturowe Drogi św. Jakuba – w 30. rocznicę uznania szlaku za pierwszy Europejski Szlak Kulturowy.

Spotkanie, które odbyło się w sobotę 7 października br. , rozpoczęto od wspólnej Mszy św., którą odprawiono w kaplicy Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II przy Bernardyńskiej w Krakowie, a następnie uczestnicy udali się do auli w tymże budynku.

Szansa

Jubileuszowa konferencja była okazją nie tylko do pochylenia się nad bardzo różnymi zagadnieniami związanymi z Drogą św. Jakuba, ale także do snucia wspomnień. Przypomniano więc, że wstępnie był pomysł na trzy konferencje spotkania naukowe. I gratulowano konsekwencji oraz wielkiego zaangażowania ks. kanonikowi Ryszardowi Honkiszowi, kustoszowi sanktuarium św. Jakuba w Więcławicach Starych, oraz dr. Franciszkowi Mrozowi. Jak podkreślano, to właśnie oni są filarami cyklicznej już, międzynarodowej konferencji.

Reklama

Organizatorzy tegorocznej edycji reprezentujący, podobnie jak w latach poprzednich, m.in. Uniwersytet Mikołaja Kopernika (UMK) w Toruniu, oraz dwie uczelnie krakowskie: Uniwersytet Papieski Jana Pawła II (UPJPII) i Uniwersytet Pedagogiczny (UP) podkreślali, że zależy im na zwróceniu uwagi na potencjał duchowy i kulturowy szlaków św. Jakuba. We wstępie do publikacji, która zawiera wszystkie referaty wygłoszone w czasie konferencji, autorzy – ks. Piotr Roszak, Franciszek Mróz i Łukasz Mróz napisali m.in.: „ Nie chodzi więc o redukowanie Camino do jedynie jednego z wielu <>, ale o spojrzenie na Szlak Jakubowy jako szansę na odzyskanie czegoś utraconego, na przywrócenie pamięci o dziedzictwie, które uległo zapomnieniu, a przecież drzemie głęboko u fundamentów projektu europejskiego…”

Wspólna podróż

Zwracając się do zebranych na konferencji, ks. prof. Piotr Roszak, prodziekan wydziału teologicznego UMK, przywołał słowa papieża Franciszka, który mówił, że Kościół XXI w. musi być synodalny. I wyjaśniał: - Ta synodalność, kiedy spojrzymy na słowo greckie, oznacza „iść z”, ale też „iść razem”. I mam nadzieję, że to nasze spotkanie naukowe będzie taką wspólną podróżą, ale jednocześnie nie będzie wykluczać bogactwa spojrzeń na fenomen Camino, który jest jego wielką siłą. Zaznaczył równocześnie, że nie ma jednej regułki ani jednego oficjalnego spojrzenia na zjawisko Camino de Santiago. I przekonywał: - Wspólny mianownik jest bardzo szeroki i mieści się tam bardzo wiele, ponieważ dotyczy człowieka, którego trudno skategoryzować, zakwalifikować w jednym wymiarze.

Z kolei dyr. instytutu geografii UP, dr Tomasz Rachwał podkreślał szczególny wkład organizatorów i uczestników, w tym prelegentów nie tylko w rozwój geografii. Zauważał: - Interdyscyplinarny charakter tej konferencji to jej znak szczególny. Myślę, że propaguje ona turystykę religijną. Ma też duże znaczenie w integrację środowiska caminowiczów, a także w kształtowanie postaw etycznych, społecznych studentów czy wręcz całej społeczności akademickiej. I przekonywał: -Myślę, że nie będzie przesadą, jeśli powiem, że te konferencje stanowią istotny wkład w pamięć kulturową oraz rozwój duchowy Europy i całego naszego kontynentu.

Hołd

Do uczestników konferencji skierowali listy z błogosławieństwem hierarchowie; abp Marek Jędraszewski i abp Julián Barrio Barrio z Santaigo de Compostela. Metropolita Krakowski napisał m.in. : „Uznając szczególne znaczenie Camino de Santiago dla odnowy życia religijnego wiernych, pragnę wyrazić wdzięczność tym, których serca przepełnia troska o zachowanie tego wielkiego dziedzictwa chrześcijańskiego oraz kulturowego, wyrażona poprzez promowanie i rozpowszechnianie wiedzy o nim, a będąca pięknym hołdem oddanym pierwszemu męczennikowi spośród grona apostołów. Wśród tych osób wyróżnić należy wszystkich zaangażowanych w organizację i przebieg tej konferencji. Życzę, by pomogła ona w realizacji postawionych celów oraz wzbudzeniu nowych inicjatyw wspomagających rozwój dzieła.

Zainteresowanych tematyką referatów odsyłam do cyklu 10 publikacji, które zawierają wszystkie przygotowane wykłady na kolejne jakubowe konferencje. Szczegóły na stronie www.swjakub.pl

Tagi:
droga św. Jakuba

Spotkanie Wspólnot Jakubowych w Małujowicach

2018-01-03 13:02

Andrzej Sowa

Anna Wyrzykowska

Tradycją już się stało, że po świętach Wspólnoty Jakubowe spotykają się w Sanktuarium w Małujowicach. Tegoroczne spotkanie odbyło się 27 grudnia. Ksiądz Tomasz Gospodarek – kapelan dróg jakubowych i ks. Tomasz Sałowski – kustosz Sanktuarium św. Jakuba w Małujowicach odprawili Msze Święte przy aktywnym uczestnictwie w liturgii ludu świeckiego.

Ksiądz Gospodarek w kazaniu zachęcał do tradycji pielgrzymowania i czerpania radości ze spotkania świętego Jakuba na pielgrzymkowym szlaku, czy to w Polsce czy w Hiszpanii. Po eucharystii , w nowej, pięknej scenerii szopki, w prezbiterium- ołtarzu można było napić się wina jak karze tradycja w święto patronalne św. Jana.

Następnie pielgrzymi ze Wspólnot Jakubowych różnych diecezji udali się do świetlicy wiejskiej w Gać na wspólne kolędowanie i spotkanie opłatkowe przy powigilijnym stole. Gościnni parafianie zadbali wraz z przybyszami o sytość potraw i atmosferę wspólnoty dzieląc się doświadczeniami z dróg pielgrzymich szlakami Świętego Jakuba.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świadectwo: Lekarz rozpłakał się ze wzruszenia

2018-02-16 11:47

Fragment książki „Cuda dzieją się po cichu. O jasnogórskich cudach i łaskach”

„Amputacja” – krótko powiedział doktor. Kazimiera Wiącek z Lublina podniosła wzrok. „Nie rozumiem. Jak to…”

Piotr Drzewiecki

„Jest porażenie nerwu w lewej nodze, a teraz jeszcze ten zator tętniczy. Tu już nie ma czego leczyć. Amputacja jest konieczna” – powtórzył medyk. Kobieta wróciła do domu, bijąc się z myślami. Jak to, odetną jej nogę?! Co prawda chodzi o kulach, ale wciąż chodzi i ma dwie nogi! Kiedy zadzwonił dzwonek i otworzyła drzwi, odetchnęła z ulgą.

W odwiedziny wpadł zaprzyjaźniony lekarz. On na pewno coś wymyśli. Chciał jej dodać odwagi, ulżyć w cierpieniu. Ale niczego nie wymyślił. „Chyba bez amputacji się nie obejdzie” – powiedział smutno. „Jeśli tak, to ja chcę jechać na Jasną Górę!” – oznajmiła twardo.

Cała rodzina zaoponowała przeciwko takiemu pomysłowi. Śmierć jej grozi w każdej chwili, a ona chce sobie podróże urządzać? Kazimiera postawiła na swoim. W przekonaniu rodziny dopomógł lekarz, który miał nadzieję, że pielgrzymka do Częstochowy przynajmniej doda otuchy jego cierpiącej pacjentce. Nie puścili jej samej. Razem z Kazimierą pojechała jej siostra, siostrzenica i bliska sąsiadka. Od rannego odsłonięcia – w niedzielę 22 czerwca 1980 roku – do zasłonięcia Cudownego Obrazu o godzinie 13 Kazimiera Wiącek bez chwili przerwy modliła się w Kaplicy Matki Bożej razem z towarzyszącymi jej kobietami. Kiedy rozległy się bębny zwiastujące zasłonięcie Obrazu, z twarzą zalaną łzami zwróciła się do siostry: „Popatrz, zasłonili Matkę

Bożą i Ona pozostawiła mnie z kulami!”. Chwilę później poczuła niezwyczajny przypływ siły. Podkurczona, zagrożona amputacją noga rozluźniła się, wyprostowała, a Kazimiera Wiącek odstawiła kule, oparła je o filar i wyprostowana przyłączyła się do kolejki „Na ofiarę”. Tam zdjęła swoje korale i położyła je na ołtarzu.

Przeżycie było tak silne, a wydarzenie tak nieprawdopodobne, że nie przyszło jej do głowy, aby komukolwiek zgłosić swoje uzdrowienia. Na Jasnej Górze pojawiła się dopiero dwa tygodnie później. A wraz z nią znów siostra, siostrzenica i sąsiadka. Złożyły zeznania przed kronikarzem jasnogórskim; Kazimiera do akt dołączyła zaświadczenie od lekarza, który – gdy ją zobaczył bez kul, ze zdrową nogą – zwyczajnie rozpłakał się ze wzruszenia.

Zaświadczenie lekarskie brzmiało: „Od dnia 23 maja 1979 roku wystąpiło porażenie zupełne kończyny dolnej lewej. 9 maja 1979 roku wystąpił zator tętnicy podudzia lewego, co groziło amputacją kończyny. 22 czerwca 1980 roku ustąpiło porażenie”. Kazimiera Wiącek nie miała wątpliwości, za czyją sprawą to porażenie ustąpiło. Zdrowa i ogromnie szczęśliwa przez szereg lat w rocznicę swojego uzdrowienia pielgrzymowała na Jasną Górę do Matki Bożej, by Jej ze wszystkich sił dziękować za tę niezwykłą łaskę, jakiej doznała. A jej kule? Wiszą obok kul Janiny Lach, wskazując przybywającym pielgrzymom, czym jest nagrodzona ufność.

„CUDA DZIEJĄ SIĘ PO CICHU.


O JASNOGÓRSKICH CUDACH I ŁASKACH.”
Autor: Anita Czupryn
Premiera: 26 lutego 2018 r.
Wydawnictwo: Fronda PL. Sp. z o.o.

Przeczytaj także: Cuda dzieją się po cichu. O Jasnogórskich cudach i łaskach

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Dzień Modlitwy i Postu o Pokój: wyznawcy różnych religii odpowiadają na apel Papieża

2018-02-22 19:00

Radio Watykańskie

Wojciech Woźny/PAH
W Sudanie każda kropla wody jest na wagę złota

„Świadomość tego, że nie jesteśmy sami w naszym cierpieniu i bólu, że wyznawcy różnych religii są z nami i wspierają nas w naszym dążeniu do pokoju i pojednania, znaczy dla nas bardzo wiele”. Tymi słowami przewodniczący Sudańskiej Rady Kościołów, ojciec James Oyet Latansio, odniósł się do informacji o szerokim odzewie na mający odbyć się jutro, w piątek, dzień modlitwy i postu w intencji pokoju, szczególnie w Demokratycznej Republice Konga i w Południowym Sudanie. Na apel Ojca Świętego odpowiedziały m.in. wspólnoty anglikańskie, prawosławne i muzułmańskie.

Do udziału w inicjatywie zaproszał wiernych także prefekt Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. „Modlitwa wszystkich chrześcijan w tym dniu o dar pokoju byłaby autentycznym znakiem solidarności i bliskości z tymi, którzy cierpią, szczególnie z wieloma chrześcijanami z różnych Kościołów” - stwierdził kard. Kurt Koch.

O wielkim znaczeniu ogłoszonego przez Papieża dnia modlitwy i postu mówi hiszpańska zakonnica Yudith Pereira Rico, od lat posługująca w ogarniętym wojną Sudanie Południowym. „Post i modlitwa to klucz do rozwiązania wielu problemów” -podkreśla.

„Nie zapominajcie o nas: o to błagają ludzie. Nie proszą o pieniądze, ani nawet o jedzenie. Papież nie zapomina, a jego apele pomagają nie zapomnieć także innym - twierdzi siostra. Co możemy zrobić, a czego nie robimy? Post i modlitwa zaproponowane przez Papieża są odpowiedzią na to pytanie” - dodaje. Według niej post, uwalniając nas od rozkojarzeń i wszystkich innych rzeczy, które zajmują nasze serca, nasze życie i nie pozwalają być wolnymi, czyni nas świadomymi konieczności pomagania innym. Jałmużna, w ten sam sposób, uczy nas dzielenia się. Wszystko to pomaga w zmniejszeniu ogromnej różnicy między dwoma stanami: mieć wszystko a nie mieć nic. Modlitwa natomiast otwiera serca na Boga i na bliźnich” - podkreśla.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem