Reklama

Lublin: Międzynarodowy Kongres Ekumeniczny - zapowiedź

2017-10-11 18:34

ks. sp, mp / Lublin

Roman Czyrka

W dniach 29-31 października w Lublinie odbędzie się Międzynarodowy Kongres Ekumeniczny: „Lublin – miasto zgody religijnej 2017”, który wpisuje się zarówno w obchody 700-lecia nadania praw miejskich Lublinowi (1317), jak i 500-lecia Reformacji (1517) oraz 100-lecia KUL (1918).

- Kongres ma być okazją do przypomnienia i promocji wielokulturowej tradycji Lublina i Województwa Lubelskiego, a także do zacieśnienie współpracy międzywyznaniowej oraz nawiązywaniem nowych kontaktów ekumenicznych i naukowych - wyjaśnia, w rozmowie z KAI ks. Sławomir Pawłowski SAC, przewodniczący Komitetu Programowo-Organizacyjnego Kongresu.

- Międzynarodowy Kongres Ekumeniczny adresowany jest do wszystkich - dodaje ks. Pawłowski - którym leży na sercu jedność wyznawców Chrystusa i jakość chrześcijaństwa w Polsce, w Europie i na świecie. Weźmie w nim udział ok. 200 osób, w tym 30 zza granicy. Około 1/3 uczestników będzie należała do innych Kościołów niż katolicki.

Każdy dzień obrad poświęcony będzie innej denominacji: pierwszy – prawosławiu, drugi – katolicyzmowi i trzeci – ewangelicyzmowi, a miejscem obrad będzie odpowiednio: Zamek Lubelski (dzień pierwszy), Centrum Transferu Wiedzy KUL (dzień drugi) oraz Collegium Iuridicum KUL (dzień trzeci).

Reklama

Każdego dnia będzie też miało miejsce uroczyste nabożeństwo – prawosławne (w prawosławnej katedrze Przemienienia Pańskiego), katolickie (w kościele akademickim KUL) i ewangelickie (w kościele ewangelicko-augsburskim Trójcy Św.)

Uczestnicy kongresu w czasie trwania obrad pochylą się nad trzema kwestiami dotyczącymi: 1) historii – współczesności – perspektyw prawosławia, katolicyzmu i ewangelicyzmu, 2) chrześcijaństwem jako darem, drogą i propozycją dla współczesnego człowieka, 3) miejscem danej denominacji w dialogu ekumenicznym.

Prelegentami będą autorytety w dziedzinie dialogu ekumenicznego, teologii i historii, zarówno przedstawiciele poszczególnych Kościołów, jak i wykładowcy akademiccy z całego świata.

Kongres będzie okazją do refleksji nad jakością dialogu ekumenicznego w czasach szybko zmieniającej się sytuacji polityczno-społecznej, a także przyczyni się do dalszej integracji środowisk chrześcijańskiej Europy. Będzie także sposobnością do przypomnienia i promocji wielokulturowej tradycji Lublina.

Patronat honorowy nad Kongresem objęła Papieska Rada ds. Popierania Jedności Chrześcijan, Patriarchat Ekumeniczny, Światowa Federacja Luterańska i Unia Utrechcka Kościołów Starokatolickich.

Przygotowania do Kongresu trwają od jesieni 2015 r. Ważnym wyrazem podjęcia wzajemnej współpracy przez głównych organizatorów – tj. rzymskokatolicką Archidiecezję Lubelską, Prawosławną Diecezję Lubelsko-Chełmską, Diecezję Warszawską Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Polską Radę Ekumeniczną o. Lublin, Miasto Lublin i Samorząd Województwa Lubelskiego – było podpisanie listu intencyjnego podczas V Kongresu Kultury Chrześcijańskiej, 14 października 2016 r. Kongres odbędzie się przy finansowym wsparciu Miasta Lublin, Urzędu Marszałkowskiego oraz wkładzie poszczególnych Kościołów.

Uczestnictwo w Kongresie nie pociąga kosztów konferencyjnych i Organizatorzy zapewniają częściowe wyżywienie, jeśli zostanie wypełniony FORMULARZ ZGŁOSZENOWY znajdujący się na stronie: http:// www.ekumenizm2017.pl/pl/ Dojazd i nocleg we własnym zakresie uczestników.

Tagi:
ekumenizm Lublin kongres

Abp Budzik: cieszymy się zapałem ewangelizacyjnym młodych

2018-08-22 18:41

lk / Lublin (KAI)

Cieszymy się zapałem ewangelizacyjnym, który cechuje wielu młodych formujących się w różnych wspólnotach kościelnych - napisał abp Stanisław Budzik przed Spotkaniem Młodych Archidiecezji Lubelskiej, które odbędzie się w dniach 23-26 sierpnia w podlubelskim Garbowie. Arcybiskup zachęcił młodzież, aby do udziału w spotkaniu zaprosiła także kolegów i koleżanki, którzy "z dystansem traktują Chrystusa i Jego Kościół".

episkopat.pl

Abp Budzik przypomniał, że obecny rok duszpasterski upływa pod znakiem szczególnej uwagi skierowanej w stronę młodzieży. W październiku odbędzie się w Rzymie Synod Biskupów poświęcony duszpasterstwu młodych pod hasłem: „Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”.

- W poszczególne dni Synodu będziemy gromadzić się na modlitwie w różnych kościołach archidiecezji. Cieszymy się zapałem ewangelizacyjnym, który cechuje wielu młodych formujących się w różnych wspólnotach kościelnych - podkreślił metropolita lubelski.

Przed spotkaniem w Garbowie abp Budzik zachęcił młodych do jak najliczniejszego w nim udziału.

"Przez was kieruję zaproszenie także do waszych koleżanek i kolegów, którzy z dystansem traktują Chrystusa i Jego Kościół. Zaproście ich do Garbowa i przyjedźcie razem. Serdeczną prośbę o umożliwienie młodym uczestnictwa w spotkaniu kieruję do rodziców, kapłanów, katechetów oraz liderów wspólnot formacyjnych. Niech to diecezjalne radosne święto wiary odmładza nasz Kościół i rozbudza zapał niesienia Dobrej Nowiny wszystkim ludziom" - napisał w specjalnym komunikacie hierarcha.

Spotkanie Młodych Archidiecezji Lubelskiej (SMAL) jest cyklicznym wydarzeniem organizowanym w Garbowie (teren przy kościele parafialnym pw. Przemienienia Pańskiego w Garbowie, ul. Krakowskie Przedmieście 27) przez Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej.

Podczas wydarzenia uczestnicy - jak tłumaczą organizatorzy - mogą doświadczyć radości z wiary przeżywanej we wspólnocie oraz pogłębić swoją relację z Chrystusem. Jest to również okazja do nawiązania nowych znajomości i spotkania dawno niewidzianych przyjaciół.

"Młodzi będą uczestniczyć w konferencjach, spotkaniach w grupach, adoracjach, Eucharystii oraz w radosnej zabawie, których tematyka nawiązywać będzie do hasła głównego, a celem będzie poznanie prawdziwej miłości, jaką oferuje nam Chrystus" - zapowiadają organizatorzy.

Program spotkania dostępny jest w mediach społecznościowych oraz na stronie Archidiecezji Lubelskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Popiełuszko. Biografia” – monumentalne opracowanie Mileny Kindziuk o błogosławionym męczenniku

2018-09-18 13:43

jw / Warszawa (KAI)

Najnowsze ustalenia dotyczące porwania i zamordowania ks. Jerzego Popiełuszki, zeznania świadków w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym oraz świadectwa cudów wymodlonych za jego pośrednictwem - składają się na monumentalne opracowanie „Popiełuszko. Biografia” dr Mileny Kindziuk. To jak do tej pory najobszerniejsza i najbardziej aktualna biografia błogosławionego męczennika.

Uprowadzenie i brutalne zamordowanie księdza Jerzego Popiełuszki w 1984 r. wstrząsnęły Polską. Do dzisiaj okoliczności tej śmierci budzą wiele wątpliwości, zwłaszcza że podczas procesu zabójców ukarano tylko trzech sprawców i ich bezpośredniego przełożonego.

W publicznej debacie pojawiają się też co jakiś doniesienia, że wydarzenia, które zaszły w noc porwania księdza (z 19 na 20 października 1984 r.) i w następnych dniach, aż do wyłowienia jego ciała z Wisły 30 października, przebiegały zupełnie inaczej niż w wersji przyjętej przez sąd i historyków.

W książce znalazło wiele niepublikowanych dotąd materiałów, np. dokumenty z Archiwum Sekretariatu Prymasa Polski i Archiwum Archidiecezji Warszawskiej, korespondencja zabójców z ich rodzinami i z rodziną Popiełuszków; informacje z karty TEOK (tzw. teczki ewidencji operacyjnej księdza) Jerzego Popiełuszki z archiwów Służby Bezpieczeństwa, szyfrogramy i raporty Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które trafiały na biurko Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka, dotyczące ks. Popiełuszki, ale też sytuacji w Polsce oraz planów represji wobec księdza i Kościoła.

Wniosek z badań dr Kindziuk (która jest nie tylko znaną dziennikarką, ale również historykiem, adiunktem w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa UKSW w Warszawie) jest następujący: nie ma dokumentów, które potwierdzałyby inną wersję wydarzeń niż ta, którą znamy z ustaleń podczas procesu toruńskiego i badań Instytutu Pamięci Narodowej.

Książka, chociaż wnosi ważne informacje do naszej wiedzy o życiu i śmierci ks. Popiełuszki, jest jednocześnie barwną i ciekawie napisaną historią człowieka, który odegrał ważną rolę w najnowszej historii Polski, i o czasach, w których żył – okresie terroru, inwigilacji, brutalnych metod działania bezpieki, ciągłego strachu, a jednocześnie nadziei, wiary i solidarności. Jak to się stało, że ten zwyczajny młody kapłan – chorowity i raczej nieśmiały, niemający w sobie nic z herosa – stał się w pewnym momencie ikoną walki Polaków o godność i wolność?

Biografia nie zatrzymuje się na momencie śmierci ks. Popiełuszki. W książce znajdziemy niepublikowane wcześniej informacje na temat jego procesu beatyfikacyjnego i trwającego wciąż procesu kanonizacyjnego, m.in. świadectwo na temat uzdrowienia Francuza François Audelana, który był ciężko chory na białaczkę i nagle, w niewytłumaczalny sposób, wyzdrowiał.

Milena Kindziuk, „Popiełuszko. Biografia”, wydawnictwo Znak, Kraków 2018 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek: cześć dla rodziców drogą do szczęśliwego życia

2018-09-19 12:17

tłum. st (KAI) / Watykan

O znaczeniu czwartego przykazania Bożego, prowadzącego do szczęśliwego życia mówił Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało dziś około 15 tys. wiernych.

vatican.va

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W podróży w obrębie Dekalogu docieramy dzisiaj do przykazania o ojcu i matce. Mowa o czci należnej rodzicom. Czym jest ta „cześć”? Termin hebrajski wskazuje chwałę, wartość, dosłownie „wagę”, solidność danej rzeczywistości. „Oddanie czci” oznacza zatem uznanie tej wartości. Nie jest to kwestia form zewnętrznych, ale prawdy. Oddanie czci Bogu w Piśmie Świętym oznacza uznanie Jego rzeczywistości, liczenie się z Jego obecnością. Wyraża się to również w obrzędach, ale przede wszystkim oznacza nadanie Bogu właściwego miejsca w życiu. Szanowanie ojca i matki oznacza zatem uznanie ich ważności również poprzez konkretne działania, które wyrażają poświęcenie, miłość i troskę. Ale chodzi nie tylko o to.

Czwarte Słowo ma swoją własną charakterystykę: to przykazanie zawiera pewne następstwo. Powiada bowiem: „Czcij swego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, Bóg twój, abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój” (Pwt 5,16). Czczenie rodziców prowadzi do długiego, szczęśliwego życia. Słowo „szczęście” w Dekalogu pojawia się jedynie w powiązaniu z relacją z rodzicami.

Ta licząca wiele tysięcy lat mądrość głosi to, co nauki humanistyczne potrafiły wypracować dopiero od nieco ponad stu lat, to znaczy, że dzieciństwo naznacza całe życie. Często łatwo można zrozumieć, czy ktoś dorastał w zdrowym i zrównoważonym środowisku. Ale również dostrzec, czy dana osoba pochodzi z doświadczeń porzucenia lub przemocy. Nasze dzieciństwo jest trochę jak niezmywalny atrament, wyraża się w gustach, sposobach bycia, nawet jeśli niektórzy próbują ukryć rany swojego pochodzenia.

Ale Czwarte Słowo mówi jeszcze więcej. Nie mówi o dobroci rodziców, nie wymaga od ojców i matek doskonałości. Mówi o akcie dzieci, niezależnie od zasług rodziców i powiada coś niezwykłego i wyzwalającego: chociaż nie wszyscy rodzice są dobrzy i nie każde dzieciństwo jest pogodne, to wszystkie dzieci mogą być szczęśliwe, ponieważ osiągnięcie życia pełnego i szczęśliwego zależy od słusznej wdzięczności wobec tych, którzy wydali nas na świat.

Zastanówmy się, jak bardzo to Słowo może być konstruktywne dla wielu ludzi młodych, którzy wywodzą się z sytuacji bólu i dla tych wszystkich, którzy cierpieli w młodości. Wielu świętych - i bardzo wielu chrześcijan - po bolesnym dzieciństwie przeżyło świetlane życie, ponieważ dzięki Jezusowi Chrystusowi pogodzili się z życiem. Pomyślmy o dziś jeszcze błogosławionym, ale w przyszłym miesiącu świętym Nuncjuszu Sulprizio, tym młodym Neapolitańczyku, który w wieku 19 lat zakończył swoje życie, pojednany z wieloma cierpieniami, bo jego serce było pogodne i nigdy nie wyparł się swoich rodziców. Pomyślmy o św. Kamilu de Lellis, który z nieuporządkowanego dzieciństwa zbudował życie pełne miłości i służby; o świętej Józefinie Bakhitcie, która dorastała w straszliwym niewolnictwie; lub błogosławionym Karolu Gnocchim, sierocie i ubogim, i o samym świętym Janie Pawle II, naznaczonym utratą matki w młodym wieku.

Człowiek, niezależnie od swego pochodzenia otrzymuje z tego przykazania ukierunkowanie prowadzące do Chrystusa: w Nim, w istocie objawia się prawdziwy Ojciec, który nam daje „zrodzenie się na nowo” (por. J 3,3-8 ). Zagadki naszego życia wyjaśniają się, kiedy odkrywamy, że Bóg zawsze przygotowuje nas do życia jako swoje dzieci, gdzie każde działanie jest otrzymaną od Niego misją.

Nasze rany zaczynają stawać się potencjałem, kiedy dzięki łasce odkrywamy, że prawdziwą zagadką nie jest już „dlaczego?”, ale „przez kogo?” to mi się przytrafiło. Z myślą o jakim dziele Bóg mnie ukształtował poprzez moją historię? Tutaj wszystko się odwraca, wszystko staje się cenne, wszystko staje się konstruktywne. Moje doświadczenie nawet smutne, bolesne w świetle miłości staje się dla innych źródłem zbawienia. Wtedy możemy zacząć oddawać cześć naszym rodzicom z wolnością dorosłych dzieci i miłosiernym przyjęciem ich ograniczeń [1]. Trzeba oddawać cześć rodzicom, bo obdarzyli nas życiem. Jeśli oddaliłeś się od swoich rodziców – podejmij wysiłek i powróć do nich. Może są starzy. Dali tobie życie. Istnieje też między nami zwyczaj mówienia złych rzeczy, nawet przekleństw. Proszę was bardzo: nigdy nie obrażajcie rodziców innych osób. Nigdy nie wolno znieważać matki, czy ojca innej osoby. Postanówcie dziś w swoim sercu: nigdy nie będę znieważał czyjejkolwiek matki czy ojca! Obdarzyli życiem. Nie wolno ich znieważać.

Ale to wspaniałe życie jest nam dane a nie narzucone: zrodzenie się na nowo w Chrystusie jest łaską, którą należy przyjąć w sposób wolny (por. J 1,11-13), i jest to skarb naszego chrztu, w którym przez Ducha Świętego jeden jest nasz Ojciec, Ten w niebie (por. Mt 23, 9; 1 Kor 8, 6; Ef 4, 6). Dziękuję.

PRZYPIS:

1.Por. ŚW. AUGUSTYN, Mowa 72 A, 4 : “Zatem Chrystus uczy cię odrzucania swoich rodziców i jednocześnie ich miłowania. Otóż rodziców miłuje się w sposób uporządkowany i w duchu wiary, kiedy nie stawia się ich ponad Boga: Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien – mówi Pan. Tymi słowami zdaje się niemal cię przestrzegać, abyś ich nie miłował. Ale wręcz przeciwnie, napomina cię, byś ich kochał. Mógłby bowiem powiedzieć: „Kto kocha swego ojca lub matkę, nie jest mnie godzien". Nie powiedział tak jednak, aby nie mówić przeciw prawu, jakie dał, ponieważ to on dał, za pośrednictwem swego sługi Mojżesza, prawo, w którym jest napisane: Czcij ojca swego i matkę swoją. Nie ogłosił przeciwnego prawa, ale je potwierdził. Ponadto nauczył cię ładu, nie zniósł obowiązku miłości wobec rodziców: kto kocha ojca i matkę, ale bardziej niż mnie. Trzeba ich kochać, ale nie więcej niż mnie: Bóg jest Bogiem, człowiek jest człowiekiem. Kochaj rodziców, bądź posłuszny rodzicom, czcij rodziców. Ale jeśli Bóg powołuje cię do ważniejszej misji, w której miłość dla rodziców mogłaby stanowić przeszkodę, zachowuj ład, nie usuwaj miłości".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem