Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Deribie Mekanene

Konferencja o prawach rodziny w Sejmie

2017-10-14 20:09

Łukasz Krzysztofka

Łukasz Krzysztofka

W Sali Kolumnowej Sejmu RP miała miejsce ogólnopolska konferencja pt. „Prawa rodziny - rdzeń współczesnej demokracji”, którą Patronatem Honorowym objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda.

Konferencja otworzyła obchody Dnia Praw Rodziny, ustanowionego w 2016 roku Uchwałą Sejmu na 22 października, który obchodzony będzie każdego roku przypadając w liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II. Ustanowienie tego Dnia jest wystawionym Papieżowi szczególnym pomnikiem upamiętniającym Jego nauczanie o rodzinie.

- Konferencja obejmująca zagadnienia praw rodziny w oparciu o zapisy zawarte w Karcie Praw Rodziny będzie wkładem w ogólnonarodową dyskusję, zasygnalizowaną już przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i innych polityków, nad kształtem nowej Konstytucji, która powinna uwzględnić prawa rodziny i ich respektowanie w całym prawodawstwie, co byłoby gwarancją ładu społecznego w państwie – powiedział, otwierając konferencję poseł Tadeusz Woźniak - przewodniczący Narodowego Komitetu Obchodów Dnia Praw Rodziny.

Prezentowane wystąpienia dotyczyły praw rodziny zapisanych w Karcie Praw Rodziny i polskim systemie prawnym, podręcznikach szkolnych, a także w kontekście wychowania do patriotyzmu i kształtowania współczesnej demokracji.

Reklama

- Najważniejszym wskazaniem Karty Praw Rodziny jest to, iż prawa człowieka i prawa rodziny muszą być traktowane jako nierozłączna całość i nie mogą być sobie przeciwstawne. Nie ma autentycznej demokracji bez respektowania praw człowieka i praw rodziny” – mówiła Grażyna Sołtyk, poseł na Sejm RP III kadencji.

Prof. Helena Pietrzak z UKSW w sposób analityczny i szczegółowy przedstawiła prawa rodziny i małżonków oraz zakres ochrony ich praw w polskim porządku prawnym. Profesor Pietrzak wskazała również kierunek zabezpieczenia praw rodziny, w tym prawa dziecka do wychowania w rodzinie biologicznej w przypadku śmierci jednego z rodziców, pochodzenia dziecka oraz integralności małżeństwa i rodziny odnośnie uznania ojcostwa wobec komórki i zarodka.

Niezwykle ważny temat praw rodziny stanowiących fundament patriotycznego wychowania przedstawił prof. Kazimierz Wiatr - senator RP, od wielu lat aktywnie zaangażowany w pracę z młodzieżą.

Małżeństwo, rodzina i jej prawa w programach i podręcznikach szkolnych, a także zgodność podstawy programowej przedmiotu wychowanie do życia w rodzinie (WDŻ) z prawami zapisanymi w Karcie Praw Rodziny i Konstytucją RP zaprezentowała prof. Urszula Dudziak z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Minister Elżbieta Rafalska powiedziała o polityce prorodzinnej w aktualnych i przyszłych działaniach rządu. Natomiast ochronę praw rodziny w działaniach Ministerstwa Sprawiedliwości przedstawił minister Zbigniew Ziobro.

Łukasz Krzysztofka

Uczestnicy przyjęli z aplauzem zmiany prawa i działania rządu, m.in. w wyniku których poprawiła się sytuacja materialna rodzin, jak również zmianę prawa i działania w wyniku, których dzieci nie są odbierane rodzicom z powodu ubóstwa oraz zwiększenie egzekwowania alimentów. Ministrowie podkreślili, że w wyniku tych działań rodzina odzyskała również swoją godność.

Marian Krzaklewski, koordynator ds. Prawa Unijnego i Europejskich Komitetów Wielostronnych NSZZ „Solidarność” przedstawił kwestię, jak bardzo istotne znaczenie miało przez NSZZ Solidarność przyjęcie Kraty Praw Rodziny w działaniach Związku oraz przypomniał znaczenie obywatelskiego projektu Konstytucji RP przedstawionego przed laty, w której zapisy były zbieżne z zapisami zawartymi w Karcie Praw Rodziny.

Licznie obecnych przedstawicieli samorządów bardzo zainteresowały doświadczenia wykorzystania zapisów Karty Praw Rodziny w pracy samorządów przedstawione przez Małgorzatę Mańkę-Szulik, prezydent Zabrza. Natomiast o wychowaniu do znajomości praw rodziny w praktyce duszpasterskiej mówił ks. Kazimierz Kurek - Krajowy Duszpasterz Rodzin w latach 1985-1996.

Przedstawione przez prelegentów zagadnienia dotyczące praw rodziny spotkały się z bardzo dużym zainteresowaniem ponad 450 uczestników Konferencji, reprezentujących Rząd, Sejm, Senat, samorządy wszystkich szczebli, świat nauki, środowisko nauczycieli, mediów, duszpasterstwa rodzin, organizacji pozarządowych działających na rzecz rodzin, dzieci, praw rodziców, a także samych rodziców zainteresowanych tymi zagadnieniami.

W Deklaracji przyjętej na zakończenie Konferencji, uczestnicy zwrócili się z apelem m.in. do władz publicznych o poszanowanie praw rodziny i zapewnienie rzeczywistego ich uznania oraz zagwarantowanie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawach szczegółowych oraz innych przepisach niezbywalnych praw rodziny opartej na trwałym małżeństwie kobiety i mężczyzny, ochrony każdego życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci, uznania rodziców za pierwszych i głównych wychowawców dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami moralnymi i religijnymi.

Uczestnicy konferencji zaapelowali o podjęcie stosownych działań, mających na celu ustanowienie 22 października Międzynarodowym Dniem Praw Rodziny.

Tagi:
polityka rodzina

Polityka – czy to może być bardziej ludzkie?

2018-11-28 11:01

Witold Gadowski
Niedziela Ogólnopolska 48/2018, str. 27

Tekst, w którym więcej jest pytań niż odpowiedzi

Artur Stelmasiak

Czy polityka może być prosta, czy może być jak życie? A czy życie istotnie jest prostsze od polityki? Ciągle ktoś nas poucza, że „to wszystko jest bardziej skomplikowane, niż nam – prostaczkom – się wydaje”. Ot choćby sprawy związane z reformą sądownictwa w naszym kraju. Najpierw parlament uchwala pakiet ustaw, które mają sprawić, że nasz ustrój sądowniczy – instytucjonalnie i personalnie – wreszcie oderwie się od PRL-owskiego dziedzictwa, że nasze sądy będą sądziły bardziej przejrzyście i uczciwie. Bo przecież reforma nie jest po to, aby jedną kastę zastąpić inną i tak skomplikować wzajemne relacje między poszczególnymi instytucjami, aby nikt – bez doktoratu – nie potrafił się na tym wyznać. Chodzi o to, aby sądy sądziły sprawiedliwie, a przeciętny obywatel rozumiał naczelną zasadę ich działalności.

– No tak, prostaczki, tak wam się wydaje, ale rzeczywistość jest bardziej złożona, nie macie świadomości, jak to wszystko jest skomplikowane, jakie tu działają zakulisowe siły – odpowie, z wyższością, polityk. On przecież dołączył do grona tych bardziej wtajemniczonych, dostąpił politycznej iluminacji. Tak więc parlament uchwala ustawy, prezydent je podpisuje, robią to w majestacie Najjaśniejszej RP i w naszym imieniu – i wszyscy mówią o tym, że teraz już będzie lepiej, bardziej sprawiedliwie. Naraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdza, że cała ta reforma – nad którą wylano morze publicystycznego i fachowego gadania – jest funta kłaków niewarta i sprawy powinny wrócić do stanu sprzed uchwalenia tych ustaw. I ci sami, którzy w pierwszym szeregu przekonywali o konieczności zmian, teraz przekonują nas o tym, że w istocie tak jest dobrze i właściwie reforma już się dokonała, rządzący – mimo wszystko – wygrali. Fakt, że muszą ekspresowo zmieniać uchwalone już ustawy i zetrzeć cały rdzeń reformy, zdaje się im kompletnie umykać. Odnieśli sukces i kropka.

Gdybym – w moim małym normalnym życiu – zaczął budować małą komórkę, przez długie godziny obmyślał jej kształt, a w końcu zaczął ją wznosić i nagle przyszedłby jakiś ważny inspektor i nakazał mi ją natychmiast zburzyć – bo jeśli tego nie zrobię, to codziennie będę płacił wysokie kary – wziąłbym młot i rozbił to, co wzniosłem. To jak myślicie? Mam komórkę czy jej nie mam?! A w polityce okazuje się, że reforma trwa, ba, odnosi sukcesy. W polityce – tak jak ją pojmują propagandyści – nie ma stałych kategorii prawdy i fałszu, ba nie ma tam także miejsca na moralność.

Wracam zatem do pierwotnego pytania: czy świat polityki może kierować się takimi samymi zasadami jak zwykłe życie? Politycy odpowiedzą: nie. W polityce należy być przebiegłym jak Ulisses, skutecznym jak cios Tysona i cynicznym... tak cynicznym, bo tylko cynicy nie ujawniają swoich emocji, nieustannie grają i pokonują swoich przeciwników. Jeżeli tak zrozumiemy politykę, to nie wińmy uczestniczących w niej graczy, że są inni publicznie i prywatnie, nie mają z tymi wizerunkami wiele wspólnego. To ich zawód, oni mają nas zwodzić…

Uuuuu... zwodzić?! A czyjaż to domena? Czy czasem nie ojca kłamstwa? Od kiedy to zarządzanie sferą publiczną oddaliśmy w jego ręce? Niszczenie ludzi, kłamstwo, zwodzenie to tylko narzędzia PR… to proste prawidła polityki. Czy jednak na pewno? Oczywiście, i zwykłe, ludzkie życie może być pełne fałszu, obłudy i zwodzenia innych, pełne aktorstwa, ale w tym życiu jasno jednak pojawia się wykładnia etyczna. Coś jest złe, a coś dobre, nic nie jest zbyt skomplikowane, aby sądzić właśnie w takich kategoriach. Człowiek ma sumienie, które niezawodnie szepcze mu o tym, co jest grzechem, a co nie.

Czy zatem w polityce istnieje sumienie? Hmmm... czy ktoś jeszcze dziś zadaje tak proste i oczywiste pytanie? W polityce – mówią nam polityczni liderzy – tak łatwo się nie da. Polityka to szachy z zupełnie innej półki. W polityce jest usprawiedliwione (tu następuje cały katalog ustępstw wobec klasycznych kanonów etyki), bo polityka to zupełnie inna galaktyka wyborów, postaw, idei, deklaracji niż twoje szare życie, obywatelu. W ten sposób łatwo pozbawia się nas możliwości rozeznawania działań polityków i ich oceniania. Godząc się na takie rozumienie polityki, oddajemy ją w ręce ojca kłamstw. Polityka staje się (mówiąc językiem genialnego Witkacego) „jak w krysztale pomyje”. W krysztale – bo mówimy o szczytnych ideałach, celach, i pomyje – bo realizujemy to najgorzej, jak tylko można sobie wyobrazić. Niejako a priori uznajemy, że osiąganie szczytnych celów nieczystymi metodami jest możliwe i właściwie jest politycznym standardem.

Czy musimy godzić się na fakt, że w polityce nie obowiązuje dążenie do prawdy, że w polityce nie dba się o prawdziwe dobro człowieka?

Czy gdy mówimy o wymaganiach etycznych, które powinny obowiązywać w polityce, skazujemy się na opinię niebezpiecznych radykałów?

Czy ludzie domagający się od polityków, aby zdawali sobie sprawę z tego, po co uprawiają swój zawód i w imieniu kogo podejmują swoje decyzje, to jedynie nieodpowiedzialni marzyciele?

Arystoteles twierdził, że polityka to sztuka rządzenia państwem, której celem jest dobro wspólne. W katolickiej myśli społecznej akcent położony jest właśnie na działaniu dla dobra wspólnego. Tak więc polityka – w założeniu – ma być narzędziem do zapewniania narodowi coraz lepszych warunków życia, coraz lepszej organizacji.

Kiedy do polityki wkrada się rachunek osobisty, kiedy człowiek zarządzający w imieniu swoich bliźnich bardziej zaczyna myśleć o interesie własnym, swojej rodziny i swojej grupy (partii), dochodzi do istotnego wypaczenia idei porządkującej. Politykę – tak jak życie – da się prowadzić bardziej prostą drogą, bez stosowania kłamliwych sztuczek.

Wróćmy do przykładu związanego z reformą polskiego systemu sądownictwa. Czy można to było inaczej przeprowadzić? Wszak sytuacja istotnie jest zagmatwana: czyhająca opozycja, niechętne otoczenie zagraniczne, niesprzyjające media. Otóż można było po prostu wszystko lepiej zbilansować i przygotować. Najpierw wprowadzić komplet projektów ustaw, który byłby w pełni zgodny z prawodawstwem unijnym – należało przewidzieć wszelkie możliwe reakcje – i dopiero potem przeprowadzić te projekty drogą legislacyjną aż do podpisu prezydenta RP. Być może byłoby to bardziej żmudne, ale uchroniłoby od katastrofy, którą jest rejterada z głównych redut reformy. Na złą wolę, przewagę niechęci, receptą jest wielka praca i mądrość. Po prostu nie podejmuje się dużej reformy, posługując się jedynie dobrymi chęciami i nie wykonując ogromnej pracy przygotowawczej. Jeśli natomiast ponosimy porażki, czasem klęski – to nie zakłamujemy rzeczywistości, nie przedstawiamy tego jako tryumfu, tylko pokornie przyznajemy się do błędu i rozpoczynamy pracę nad tym, aby naprawić jego skutki i znów przejść do reformowania kraju. Tzw. wyborcy nie są jakimś mitycznym zbiorem abstrakcyjnych istnień, ale ludźmi z krwi i kości. My wiele wybaczymy, ale na kłamstwie nic zbudować się nie da.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Czym jest cudowny medalik i na czym polega jego "cudowność"?

2018-12-14 09:12

salvenet.pl

Czym jest cudowny medalik i na czym polega jego "cudowność"? Dlaczego jest on cudowny? Wyjaśnia o. Mirosław Kopczewski OFMConv., inicjator Wielkiego Zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi w Niepokalanowie.

- Matka Boża powiedziała, że każdy, kto będzie z ufnością nosił ten medalik na ciele i z ufnością odmawiał tę modlitwę, będzie doznawał szczególnych jej łask - mówił franciszkanin.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Były rzecznik Watykanu apeluje o pełne wyjaśnianie przypadków pedofilii w Kościele

2018-12-15 19:58

ts (KAI) / Watykan

Były rzecznik Stolicy Apostolskiej ks. Federico Lombardi SJ wezwał do pełnego opracowanie skandalu pedofilii wśród duchowieństwa. Jeśli Kościół katolicki nie zajmie się tą sprawą szczegółowo i we wszystkich aspektach, „będzie popadał z jednego kryzysu w drugi” - napisał włoski jezuita na łamach najnowszego numeru jezuickiego czasopisma „La Civiltà Cattolica”. Ostrzegł też przed określaniem tego tematu mianem rozdmuchanego lub próbą zamknięcia go. "To błędna droga" - uważa były dyrektor watykańskiego Biura Prasowego, który piastował ten urząd w latach 2006-2016.

BP KEP

Jego zdaniem Kościół katolicki nadal twierdzi, jakoby wykorzystywanie seksualne nieletnich było problemem Zachodu lub świata anglosaskiego. Niekiedy wśród zwierzchników kościelnych panuje „niewiarygodna naiwność”, stwierdził z ubolewaniem autor artykułu. Przestrzegł, że skandale pedofilskie mogą jeszcze wybuchnąć w innych krajach. „Trzeba patrzeć realnie, bardzo w tym pomaga rozsądna informacja” - dodał.

Włoski jezuita przypomniał, że już pierwszy wielki skandal pedofilii w USA w 2002 roku pokazał, że polityka instytucjonalnej samoobrony, tuszowania czy przenoszenia sprawców w stan spoczynku jest nietrwała. Media, niekiedy w sposób bardzo agresywny, wymogły na Kościele przejrzystość, która wcześniej była bardzo zaniedbana - podkreślił autor.

Przedstawiciele Kościołów powinni zdecydowanie oprzeć się skłonności do ochraniania siebie samych i instytucji, unikając niewygodnych sytuacji - zaznaczył ks. Lombardi. Zwrócił uwagę, że należy zdecydowanie odrzucić bagatelizowanie, tuszowanie i kłamstwo. Kościół musi się nauczyć „jasnego i przejrzystego komunikowania zarówno we własnych szeregach, jak i poza wspólnotą” - czytamy w artykule na łamach dwutygodnika „La Civiltà Cattolica”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem