Reklama

Jubileusz 10-lecia kościoła akademickiego w Częstochowie

2017-10-18 23:25

Beata Włoga

Magdalena Pijewska/Niedziela

Trwają obchody jubileuszu 10-lecia kościoła akademickiego pw. św. Ireneusza BM w Częstochowie.

Otworzyła je 15 października wystawa fotograficzna, pt. „Nasza historia – nasze życie”, tego samego dnia poświęcono ufundowane z tej okazji figury „Uczniowie z Emaus”.

18 października odbyła się liturgiczna inauguracja roku akademickiego 2017/18 połączona z jubileuszem 10-lecia istnienia kościoła akademickiego. Przybyli na nią nauczyciele akademiccy, na czele z rektor Akademii im. Jana Długosza dr hab. Anną Wypych - Gawrońską i rektorem Politechniki Częstochowskiej prof. dr hab. inż. Norbertem Sczygiolem, studenci i absolwenci, Wspólnota Rodzin Emaus, Wspólnota 25+ oraz sympatycy tego miejsca.
Mszy św. dziękczynnej z racji jubileuszu 10-lecia świątyni przewodniczył metropolita częstochowski abp Wacław Depo, koncelebrowali abp senior Stanisław Nowak, inicjator budowy tego miejsca, biskup pomocniczy Andrzej Przybylski, który dziesięć lat temu, jako duszpasterz akademicki, budował kościół św. Ireneusza BM, ks. inf. Ireneusz Skubiś, który jako redaktor naczelny „Niedzieli” przyczynił się do budowy tego miejsca, kupując plac pod kościół i wspierając wiele inicjatyw związanych z tym miejscem. Nie zabrakło duszpasterzy związanych z kościołem, byłych duszpasterzy akademickich ks. Grzegorza Szumery, ks. Marka Batora i wielu innych zaprzyjaźnionych z tym środowiskiem.

Reklama

Zanim rozpoczęła się Eucharystia abp Depo poświęcił chrzcielnicę, która od niedawna znajduje się w tej świątyni. Podczas homilii Metropolita częstochowski mówił o uprzedzającej łasce Bożej. Ona stale nas uprzedza i stale nam towarzyszy, ale trzeba też pamiętać, że potrzebna jest nasza ludzka wiara i ludzka współpraca w każdym dziele. Kiedy bierzemy współodpowiedzialność nie tylko za formacje siebie samych, ale i za innych, podejmujemy wysiłek. W ten sposób nawiązał do tych wszystkich osób, które 13 lat temu decydowały o powstaniu jedynej takiej w Polsce Personalnej Parafii Akademickiej, czego konsekwencją była późniejsza budowa kościoła. Miejsce to służy środowisku akademickiemu i integruje świat nauki z wiarą.

Magdalena Pijewska/Niedziela

Po Eucharystii obecny proboszcz parafii ks. Rafał Grzesiak podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do budowy tego kościoła, za tworzenie tego miejsca, modlitwę. Wyraził wdzięczność tym, którzy byli u początku tego dzieła i jak się okazuję są tu nadal. Abp. Stanisławowi Nowakowi, któremu zawsze leżało na sercu dobro studentów i profesorów, ks. inf. Ireneuszowi Skubisiowi, bp. Andrzejowi Przybylskiemu, ks. Markowi Batorowi, prof. Bolesławowi Wysłockiemu, Grzegorzowi Mostowskiemu, Włodzimierzowi Chwalbie – głównemu sponsorowi i budowniczemu, Grzegorzowi Bryzikowi, Michałowi Mehrowi, Adamie Satławie, Tadeuszowi Jezierskiemu, Wiesławowi Ciura.

Tagi:
Częstochowa abp Depo Wacław bp Andrzej Przybylski kościół akademicki

Bóg upomniał się o to miejsce

2017-10-11 13:54

Anna Przewoźnik
Edycja częstochowska 42/2017, str. 1

„Uświadomiłem sobie, że zamierzam budować dom i ośrodek, mając zaledwie 150 zł na koncie. Odmówiłem Jutrznię, a na rozmyślanie wziąłem tekst o cudownym rozmnożeniu chleba i ryb na pustyni. Wrócił pokój. Oddałem Bogu to niewiele, co mam, i poprosiłem, aby to rozmnożył. Po porannej modlitwie odprawiłem Mszę św., znowu Ewangelia o rozmnożeniu chleba na pustyni”

Bożena Sztajner/Niedziela
Emaus dziś

Tak pisał w 2004 r. o planach budowy kościoła akademickiego ks. Andrzej Przybylski, wówczas duszpasterz akademicki, obecnie biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej. 10 lat temu nikt z tych, którzy mieli świadomość, jak potrzebny jest w Częstochowie duszpasterski ośrodek akademicki, nie mógł przewidzieć, że z początkiem roku akademickiego 2007/08 kościół zacznie funkcjonować (konsekrowany przez bp. Antoniego Długosza 18 października 2007 r.). Pierwsza w Polsce Personalna Parafia Akademicka pw. św. Ireneusza w Częstochowie stała się faktem, a dziś obchodzi jubileusz 10-lecia istnienia.

Małe cuda

– Pamiętam wigilię studencką pod gołym niebem, modlitwę o kościół. Za rok byliśmy już pod dachem – wspomina bp Andrzej Przybylski. Fundamentem kościoła akademickiego byli i są studenci. Wielu z nich bezinteresownie oddało dziełu swój czas i umiejętności. Każdy zostawił tu część swojego serca, co do dziś procentuje w ich życiu.

Grzegorz: – W duszpasterstwie przeżyłem nawrócenie. Tu pierwszy raz służyłem do Mszy św.

Dla mnie to był Boży czas. Czas, który owocuje. Liczyło się, by przyszli studenci mieli dostęp do kościoła w pobliżu akademików. Myślałem: ja może już nie skorzystam, ale zostanie dla innych. W czasie studiów poznałem swoją żonę. Studentami już nie jesteśmy, ale przy kościele akademickim trwamy.

Magdalena/Siostra M. Angelika od Ducha Jezusa Objawiającego Miłość Ojca (CSFN):

– Kiedy byłam na IV roku zarządzania, nasz duszpasterz – ks. Przybylski, zwany po prostu Ojcem Andrzejem, podjął temat nowej lokalizacji naszej wspólnoty. Gdy przyszło do generalnej przebudowy domu, zabraliśmy się ostro do pracy. Bóg bardzo konkretnie posłużył się wspólnotą studencką i jej opiekunem ks. Andrzejem, bym mogła przeżyć swoje nawrócenie, ugruntować się w wierze, a przede wszystkim na nowo nawiązać relację z Bogiem. Moje życie zamieniało się stopniowo w piękny ogród, który zapragnęłam powierzyć pieczy Jezusa, by móc nieść Jego miłość innym.

Od idei do świątyni

Pisząc o świątyni, należy wspomnieć zaangażowanych w jej powstanie kapłanów. Najpierw jednak była idea. Zrodziła się w momencie, kiedy ks. Przybylski był już doświadczonym duszpasterzem akademickim. Wspierał go ówczesny metropolita abp Stanisław Nowak. Bez jego wiary, rozsądku i odwagi nic by się nie wydarzyło. Po wielu poszukiwaniach, zrządzeniem Bożej Opatrzności, ks. Przybylski znalazł miejsce, a wcześniejszy duszpasterz studentów, wtedy redaktor naczelny Tygodnika Katolickiego „Niedziela” ks. inf. Ireneusz Skubiś, sfinansował jego zakup.

Grzegorz Mostowski
Studenci, duszpasterze i ludzie zaangażowani w budowę kościoła

Na początku był plac, a na nim wyremontowany dom z niewielką kaplicą. Trzeba było podjąć decyzję o budowie kościoła. Dla tego dzieła splótł Pan Bóg ścieżki wielu życzliwych ludzi: inż. Włodzimierza Chwalby, szefa firmy Metal Union, i jego pracowników, dyrektora Lasów Państwowych w Katowicach i wielu innych.

Ks. Marek Bator, wówczas wikary, a później proboszcz tego miejsca, wspominając tamten okres, mówi m.in.: – Chyba sam Pan Bóg upominał się o to miejsce. Przywiozłem wierną kopię krzyża Światowych Dni Młodzieży. Dziś znajduje się on w ołtarzu głównym i zachwyca ludzi swą prostotą. Pamiętam, postawiliśmy krzyż na placu. Rosły tam wtedy dwie czereśnie. Dla mnie historia tego miejsca zaczyna się właśnie tam, kiedy siedziałem na deskach pełnych gwoździ, na workach cementu, z których z czasem powstała kaplica.

Budowanie

Każda historia budowy ma swoje wzloty i upadki. Grudzień 2004 r. to czas kryzysu. Brakowało środków finansowych. Ks. Przybylski prowadził w Rzymie rekolekcje dla sióstr zakonnych. Niespodziewanie dla siebie znalazł się na prywatnej audiencji u papieża św. Jana Pawła II.

– Jan Paweł II był wtedy bardzo chory. Chciałem tylko uścisnąć mu dłoń. Jednak kiedy podszedłem, zacząłem mówić, że buduję kościół akademicki w Częstochowie i nie bardzo mi to idzie, wtedy Jan Paweł II wyszedł jakby ze swojego cierpienia, zapytał raz jeszcze, co robię. Powtórzyłem ponownie – buduję kościół dla studentów. Papież wtedy powiedział: „To klękaj, będę ci błogosławił”. Położył zdrowszą rękę na mnie i modlił się. Nie wiedziałem, jak to się przełoży na akademicki kościół, ale wyjechałem szczęśliwy, wiedziałem, że Pan Bóg błogosławi temu dziełu. Po powrocie do Częstochowy pojawił się opatrznościowy człowiek – Włodek Chwalba – wspomina bp Przybylski.

O tym, jak powstawało akademickie centrum w Częstochowie, najlepiej wiedzą ci, którzy w tym dziele uczestniczyli. Ich świadectwa składają się na obraz pięknej historii, której reżyserem był sam Pan Bóg.

Grzegorz Bryzik – architekt, jeden spośród wielu ludzi, którzy mając świadomość wagi tego, co robią, nawet nie pytają o finanse, wspomina: – Budowa kościoła akademickiego szła szybko. Od mojej pierwszej kreski, pierwszej rozmowy minął zaledwie rok i budynek powstał. Chciałem, żeby ta świątynia miała swój indywidualny charakter.

Inspektor nadzoru robót budowlanych Adam Satława dodaje: – Moim zadziwieniem w czasie budowy był ogromny optymizm prezesa Chwalby. On wierzył, że kościół może powstać w ciągu 12 miesięcy. Może nawet nie wierzył, on wiedział, że tak będzie. Nie było ani jednego momentu zwątpienia w ten plan. Jestem budowlańcem praktykiem i wiem, że takie budowle nie powstają w tak krótkim czasie. Stała się więc ta budowa moim kolejnym doświadczeniem działania Bożej Opatrzności.

Podobne wspomnienia ma wielu pracowników firmy Metal Union, również Michał Mer, wykonawca całej instalacji elektrycznej w kościele.

Duszpasterstwo dziś

Od 2015 r. proboszczem personalnej parafii akademickiej pw. św. Ireneusza BM jest ks. Rafał Grzesiak, a wikarym ks. Norbert Tomczyk. Obecny proboszcz podkreśla, że wszystko, co jest robione w tej parafii, czynione jest przede wszystkim z myślą o studentach. Ten kościół powstał dla nich. Ale odnajdują się tu również absolwenci, dla których jest Wspólnota 25+, bywa i tak, że pary z DA trafiają do Wspólnoty Rodzin Emaus, która również działa przy kościele akademickim, a część jej członków to byli studenci, którzy angażowali się w budowę ośrodka akademickiego i świątyni.

– Powinniśmy bardzo Panu dziękować za to miejsce. Jeżdżę na spotkania duszpasterzy akademickich z całej Polski już od kilku lat. Mało jest takich ośrodków, które usytuowane są między akademikami, blisko uczelni. Mamy błogosławione miejsce, piękny kościół – mówi Ksiądz Proboszcz.

Tu można znaleźć przyjaźń z drugim człowiekiem, doświadczyć miłości Boga. Można Go spotkać poprzez różne formy duchowej aktywności: studiowanie Biblii, adorację, spowiedź, kierownictwo duchowe, wspólne wyjazdy w góry, rekolekcje, koncerty.

Świętowanie jubileuszu

Niedawno przed kościołem „zatrzymali się” uczniowie z Emaus – to rzeźby autorstwa Małgorzaty Hejduk przedstawiające Jezusa z uczniami, czyli studentem i profesorem, bo uczniem Jezusa może być każdy. Z okazji jubileuszu doceniono wyróżnieniami tych, którzy mocno przyczynili się do zbudowania kościoła.

Przy Duszpasterstwie Akademickim można oglądać wystawę fotograficzną pt. „Nasza historia, nasze życie”. 18 października odbędzie się inauguracja roku akademickiego i główne uroczystosci związane z jubileuszem, 22 października po Mszach św. będzie można usłyszeć audycję radiową o historii powstania ośrodka akademickiego i kościoła: „Z woli Boga i ludzkich serc”.

Kapłani

Bp Andrzej Przybylski podkreśla, że duszpasterstwo akademickie funkcjonuje według słów św. Pawła, że trzeba być wszystkim dla wszystkich, by choćby niektórych zbawić. Ośrodek stał się znaczący dla Częstochowy, nie tylko dla środowiska akademickiego i to jest wielka radość. Tę radość z pierwszym proboszczem kościoła św. Ireneusza z pewnością dzielą wszyscy kapłani, którzy posługiwali w tej parafii, a obok tych wymienionych powyżej byli to: ks. Grzegorz Szumera, ks. Jacek Michalewski, ks. Łukasz Latawski, ks. Jacek Szczecina.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moda na Chestertona

2017-11-29 09:42

Krzysztof Reszka
Niedziela Ogólnopolska 49/2017, str. 54-55

Stał się natchnieniem dla Mahatmy Gandhiego, który dzięki niemu rozpoczął pokojową walkę o niepodległość Indii. Jego książka odmieniła całe życie C.S. Lewisa, który później stał się sławny jako autor „Opowieści z Narni”. O kim mowa? O angielskim pisarzu, Gilbercie Chestertonie, który po długich poszukiwaniach odkrył, że katolicyzm jest prawdziwy. Jego książki są jak miód na serce i skrzydła dla rozumu. Nic dziwnego, że także dzisiaj czytelnicy Chestertona zmieniają świat!

Sergey Nivens/fotolia.com

Sięgając po którąś z książek Gilberta Chestertona, można się odprężyć i rozpocząć cudowną przygodę! Poznając jego myśl, czytelnik czuje się, jakby rozmawiał przy piwie z czarującym angielskim dżentelmenem. Jednocześnie jednak, książki te pozwalają popatrzeć w inny sposób na rozgrywające się w naszym sercu zmagania i rozterki. „On nazywa dokładnie to, co intuicyjnie czujemy, ale czego nie potrafimy wyartykułować” – pisze ks. Tomasz Jaklewicz. Może niedługo czytanie Chestertona będzie zalecane przez rozmaitych coachów i trenerów rozwoju osobistego, gdyż niesamowicie poszerza horyzonty i pobudza kreatywność.

Chesterton i Gandhi

Gilbert Chesterton jako publicysta nieraz odnosił się do kwestii niepodległości Indii.

18 września 1909 r. na łamach „Ilustrated London News” opublikował artykuł poświęcony indyjskiemu nacjonalizmowi. W Londynie przebywał wówczas Mahatma Gandhi, który przeczytał ten tekst i natychmiast przetłumaczył na swój język ojczysty. Zainspirowany myślą Chestertona, napisał swoją pierwszą rozprawę polityczną „Hind Swaraj”.

C.S. Lewis pisze w swojej autobiografii pt. „Zaskoczony radością”, że był skłonny uznać chrześcijan za głupków. Zastanawiał się jednak, jak to możliwe, że Chesterton, którego uważał za najgenialniejszego człowieka wszechczasów, nawrócił się na katolicyzm. Kiedy Lewis przeczytał jego książkę pt. „Wiekuisty człowiek”, dokonała się w nim przemiana i wkrótce zdecydował się zostać uczniem Jezusa. Dziś Lewis znany jest jako autor „Opowieści z Narni” oraz licznych książek o wierze chrześcijańskiej.

Do wiary przez racjonalność

Francis Sellers Collins był ateistą. Gdy jako młody lekarz rozmawiał z pacjentami w ciężkim stanie, dziwił się, widząc, jak wiara daje im wewnętrzny pokój i nadzieję. Dotychczas sądził, że wierzenia religijne to kwestie irracjonalne i czysto emocjonalne. Jakież było jego zdumienie, gdy czytając książki Gilberta Chestertona i C.S. Lewisa, odkrył, że do wiary doprowadziła ich trzeźwa, racjonalna refleksja! Po latach poszukiwań, zdecydował, że chce zostać chrześcijaninem. Uczestniczył w misji medycznej w Afryce. Jego badania doprowadziły do wykrycia genetycznych przyczyn kilku chorób dziedzicznych, m.in. mukowiscydozy. Był szefem zakończonego sukcesem Projektu Poznania Ludzkiego Genomu. Napisał również książkę pt. „Język Boga”, w której uzasadnia, dlaczego został chrześcijaninem, i omawia wzajemne relacje wiary i nauki.

Do grona wytrawnych czytelników Gilberta Chestertona należą młodzi dziennikarze – Szymon Hołownia i Dawid Wildstein. Cytuje go także John Eldredge, autor słynnej książki o męskiej duchowości „Dzikie serce”. Twórczością Chestertona już od młodości pasjonuje się doktor Bawer Aondo-Akaa, teolog, działacz pro-life i polityk partii Prawica Rzeczypospolitej. Jak mówi: „Gilbert Chesterton pochodził ze zlaicyzowanej rodziny anglikańskiej. Wtedy większość ludzi, nawet niewierzących, formalnie pozostawało anglikanami. Jednak Gilbert szukał czegoś więcej. Zaczął się zastanawiać, dlaczego Kościół katolicki jest tak bardzo atakowany. Otoczenie nakłaniało go, by za dużo nie dumał, tylko hejtował katolicyzm jak wszyscy. Ale on wolał myśleć samodzielnie! Badał różne tradycje religijne, zgłębiał wszelkie prądy filozoficzne, by szukać Prawdy. Wreszcie zaczął czytać Nowy Testament i odnalazł Tego, którego serce i intelekt tak bardzo pragnęły – Jezusa Chrystusa. Po latach nawrócił się na katolicyzm. Wśród anglikanów wywołało to wielkie poruszenie. Niektórzy uważali go za zdrajcę. Ale w jego sercu nastała nowa wiosna. Wyjaśnienie dla swojej decyzji przedstawił w książce «Dla sprawy», która jest moją ulubioną książką tego autora”.

Niczym espresso

Chesterton ukazuje chrześcijaństwo takim, jakie jest naprawdę: radosne, orzeźwiające i dające zaspokojenie tęsknotom ludzkiego serca. Najbardziej znana jest jego książka „Ortodoksja”, w której używając obrazowych porównań i barwnych anegdotek, konfrontuje chrześcijaństwo z różnorodnymi prądami umysłowymi.

– W tekstach Chestertona najbardziej uwielbiam błyskotliwość i ironię – mówi Katarzyna Waliczek, filozof, działaczka pro-life i publicystka. I wyjaśnia: – Jego słowa są po prostu odświeżające jak espresso! W świecie pełnym chaosu, gadaniny, sprzecznych informacji i nieustannych prób manipulowania emocjami ze wszystkich stron, potrzebujemy czasem najzwyklejszego zdrowego rozsądku. „Ortodoksja” znaczy po prostu dotarcie do źródeł, do prawdy o Bogu, o świecie, o społeczeństwie – ale przede wszystkim o sobie samym. Warto jej poszukać, gdy szukamy odtrutki na jazgot złożony z postów na fejsie, komentarzy pod tymi postami i z komentarzy do tychże komentarzy.

Zmusza do myślenia

Dobrym wprowadzeniem do lektury obszerniejszych książek Chestertona może być jego małe, fascynujące arcydzieło „Kula i krzyż”, pełne ciekawej symboliki i obserwacji psychologicznych. Ukazuje ono gorliwego katolika i sceptycznego ateistę. Bohaterowie wśród wielu niezwykłych przygód, toczą swój spór a jednocześnie zawiązują sojusz przeciwko wrogowi, który zagraża im obydwu…

– To kawał dobrej literatury, która zmusza do myślenia – mówi Elżbieta Wiater, doktor teologii, historyk i publicystka, która przyznaje, że od Chestertona można się uczyć mądrej argumentacji. I dodaje: – „Ortodoksja” pokazała mi, jaką drogę musi przebyć człowiek niewierzący, żeby odzyskać wiarę.

– Lubię jego powieści detektywistyczne „Przygody Księdza Browna” czy „Człowiek, który był czwartkiem”, głównie z racji mojej słabości do rozwiązywania zagadek kryminalnych – mówi Dorota Przybek. – Polecam również „Wiekuistego Człowieka” oraz „Obronę Rozumu”: wnikliwe i trafne rozważania dowodzące, dlaczego tylko Kościół katolicki jest jedyną pewną drogą do zbawienia i poznania Boga.

– To dobra lektura dla kogoś, kto chciałby się bardziej zainteresować chrześcijaństwem i nie wie, od czego zacząć – wyjaśnia Danuta Majcherek. I wspomina: Jego książki były dla mnie odskocznią od rzeczywistości, która czasem bywa smutna i szara. Poza tym był to dla mnie ważny punkt gdzieś u początku mojej przygody z filozofią i teologią.

Zima, a z nią długie i chłodne wieczory. Może więc za dnia warto wybrać się na spacer... do biblioteki?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Ks. Isakowicz-Zaleski po zakończeniu protestu w Sejmie: wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe

2018-05-27 19:08

dg / Warszawa (KAI)

Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach – powiedział KAI ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski. – Niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną – zaznaczył założyciel i prezes fundacji im. Brata Alberta i duszpasterz osób niepełnosprawnych, komentując zakończenie w Sejmie protestu w sprawie osób niepełnosprawnych a także wypowiedzi ks. Wojciecha Lemańskiego.

TER
Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

– Przyjąłem jako dobrą wiadomość to, że protest został zawieszony, czyli nie zakończony, ale zmieniła się jego forma. Apelowałem o to już od kilku dni, bo uważałem, że to się odbija ogromnie negatywnie na zdrowiu fizycznym i psychicznym tych osób niepełnosprawnych, które przeżywają straszliwą traumę – powiedział ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski.

Komentując sam protest, dodał: "uważam, że rodzice wykazali ogromną determinację, z większością ich postulatów się zgadzam. Niepokoiły mnie natomiast sytuacje, kiedy politycy, którzy nic do tej pory nie zrobili, podpinali się pod ten protest. Moim zdaniem to właśnie oni dobili ten protest – takie występy niektórych osób, które 'z troską' się pochylały nad niepełnosprawnymi, a do tej pory były obojętne. Uważam, że dobrze się stało, że część postulatów osób niepełnosprawnych została spełniona, a teraz jest okazja do dialogu, do rozmowy, do wywierania presji na rząd, żeby zrealizował te postulaty. Musi się to jednak odbywać w całkowicie innej atmosferze i to jest rola dla organizacji pozarządowych, dla środowisk osób niepełnosprawnych i wielu ludzi dobrej woli".

– Jeżeli chodzi o ks. Lemańskiego, to ja nigdy się nie spotkałem, aby kiedykolwiek pomagał niepełnosprawnym. Cztery lata temu ja uczestniczyłem w podobnym proteście rodziców w Sejmie i ks. Lemański się tym kompletnie nie interesował, nie było go tam. Prowadzę wiele akcji charytatywnych, nigdy go nie widziałem, żadnego zaangażowania z jego strony. On jest skłócony z hierarchią kościelną, ale uważam, że to jest jedna z osób, która się stara podpiąć – powiedział, odnosząc się do dzisiejszych wypowiedzi suspendowanego kapłana.

Ks. Isakowicz zaznaczył, że Kościół w Polsce nie był bierny wobec protestu: "Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach. Natomiast niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną. Obecnie prowadzi bardzo wiele dzieł charytatywnych. Jest wiele fundacji i stowarzyszeń, tak jak moja fundacji Brata Alberta, która nie jest fundacją kościelną, ale jest związana ze środowiskiem kościelnym. Nie można powiedzieć, że Kościół nic nie zrobił. Kościół nie był stroną tego sporu. Natomiast słowa ks. Lemańskiego są skandaliczne, krzywdzą i tylko podpalają cały problem".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem