Reklama

Radomsko modli się za Dzieci Utracone

2017-10-19 12:54

Ks. Krzysztof Gryz

ks. Krzysztof Gryz

W niedzielę 15 października w wielu miejscach Polski obchodzono tzw. Dzień Dziecka Utraconego. W Radomsku przeżywany był on po raz czwarty.

Jego obchody rozpoczęła Msza święta sprawowana w kaplicy cmentarnej pw. św. Ojca Pio w Radomsku. Mszy tej przewodniczył i wygłosił kazanie ojciec Andrzej Szewczyk, karmelita, który tego dnia przybył z posługą słowa do parafii św. Lamberta. Nawiązał w homilii do ważności tego wydarzenia, jakim jest przeżywany Dzień Dziecka Utraconego.

Tradycja przeżywania Dnia Dziecka Utraconego w Radomsku sięga roku 2014, kiedy to pod kaplicą cmentarną został poświęcony pomnik Dziecka Utraconego. O jego znaczeniu i wymowie powiedział pan Tadeusz Olczyk, jeden z inicjatorów powstania pomnika i przeżywania Dnia Dziecka Utraconego w Radomsku:

Reklama

„Ten pomnik jest miejscem zatrzymania się, pamięci ale przede wszystkim modlitwy dla bardzo wielu cierpiących rodzin które utraciły swoje dziecko. Utraciły w wyniku poronienia, w wyniku niewyjaśnionego zaginięcia dziecka w świecie, w wypadkach komunikacyjnych”. Jak stwierdza pan Tadeusz „są również matki i ojcowie, którzy może z młodzieńczej nieświadomości i nieodpowiedzialności lub braku wystarczającej pomocy bliskich, a może z braku wielkodusznej miłości do swego poczętego dziecka nie pozwolili się mu narodzić, dokonując aborcji”. Także dla nich to miejsce może pomóc znaleźć otuchę, ukoić ból i wybaczyć samemu sobie popełnionej na własnym dziecku zbrodni zabójstwa.

Po zakończonej Eucharystii w kaplicy miał miejsce różaniec w intencji Dzieci Utraconych, po czym wierni udali się do pomnika, by złożyć pamiątkowe kwiaty i pomodlić się.

Tagi:
Dzień Dziecka Utraconego

Obchody Dnia Dziecka Utraconego w archidiecezji częstochowskiej

2017-10-15 20:40

Ks. Mariusz Frukacz, Jowita Kostrzewska

Wszyscy dotknięci dramatem straty dziecka w wyniku choroby, poronienia, przedwczesnego porodu, wypadku, czy aborcji mogli się spotkać na modlitwie w wielu parafiach archidiecezji częstochowskiej. 15 października obchodzony był Dzień Dziecka Utraconego. Patronat honorowy nad obchodami objął abp Wacław Depo metropolita częstochowski.

Jowita Kostrzewska

W tym roku uczestnicy obchodów Dnia Dziecka Utraconego spotkali się na modlitwie i refleksji m. in. w Sanktuarium św. Józefa w Częstochowie, w Wieluniu w Klasztorze Sióstr Bernardynek oraz w Radomsku w kościele pw. św. Ojca Pio.

Jowita Kostrzewska

Obchody Dnia Dziecka Utraconego w Sanktuarium św. Józefa w Częstochowie rozpoczęły się modlitwą różańcową w intencji rodziców doświadczonych stratą dziecka. Następnie Mszy św. w intencji osieroconych rodziców, oraz małżonków starających się o dar potomstwa przewodniczył ks. dr hab. Arkadiusz Olczyk, teolog moralista i autor książki pt. „Czy dzieci nienarodzone idą do nieba? Pomoc dla rodziców po stracie”.

W homilii ks. Olczyk odnosząc się do tekstu Ewangelii wskazał na dramat odrzucenia i lekceważenie przez współczesnego człowieka zaproszenia, które płynie od Boga. - Człowiek naszych czasów woli spędzać niedzielny czas godzinami przy telewizorze, komputerze. Udaje się na zakupy niedzielne do supermarketów, tych świątyń współczesnego konsumizmu. Przeszkadzają mu dzwony kościelne. Wybiera wyprawy w różne miejsca i niedzielne wycieczki – mówił ks. Olczyk.

Jowita Kostrzewska

- Ileż ludzkich wymówek, a Bóg czeka, Bóg cierpi, bo wszystko przygotował. Każda Msza św. to najświętszy czas. Bóg jest miłosierny, ale jest także sprawiedliwy – kontynuował ks. Olczyk.

Kaznodzieja podkreślił, że „Bóg dopuszcza różne sytuacje w naszym życiu, aby nas zbawić” - Czasem bardzo trudno jest nam zrozumieć Boża wolę, Bożą pedagogię – podkreślił kaznodzieja i zauważył, że „taki krzyż trudny do uniesienia dotyka tych rodziców, którzy utracili swoje dziecko”.

- Mamy prawo wołać krzykiem bólu, rozpaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił” – dodał ks. Olczyk i przypomniał, że co roku taki dramat utraty dziecka dotyka w Polsce ok. 40 tys. rodzin. - Kościół swoim nauczaniem daje nam nadzieję, że te dzieci żyją w Bogu. Niech ich małe stópki zostawiają w waszych sercach ślady miłości silniejsze niż śmierć – mówił ks. Olczyk.

- Jako kapłan jestem wam bardzo wdzięczny za tę modlitwę pełna nadziei - zakończył ks. Olczyk.

Jowita Kostrzewska

Po Mszy św. uczestnicy modlitwy wysłuchali wykładu ks. dr hab. Arkadiusza Olczyka nt. „Prawa przysługujące rodzicom po stracie nienarodzonego dziecka”. Prelegent wskazał na prawa rodziców wobec szpitala, państwa i Kościoła i przypomniał, że mają oni prawo godnie te dzieci pożegnać i pochować. - Mamy Boga, który jest Miłosierdziem i pragnie by wszyscy ludzie zostali zbawieni. Mamy Chrystusa, który kochał dzieci nade wszystko mówiąc, nie zabraniajcie dzieciom przychodzić do mnie, pozwólcie im. I temu Ojcu w niebie i Jego miłosierdziu, możemy naprawdę z wielką nadzieją zawierzyć te nasze utracone dzieciaczki i to czynimy, także dzisiaj – mówił na zakończenie ks. Olczyk.

Spotkanie zakończyła Adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której była też „Modlitwa ofiarowania nienarodzonego dziecka”, podczas której rodzice i bliscy mogli podejść do ołtarza, by zapalić światełka pamięci symbolizujące zmarłe dzieci. Niektórzy po raz pierwszy nadawali imiona swoim nienarodzonym utraconym dzieciom, by od tej pory - uosobione, mogły w duchowy sposób być obecne w ich życiu. Czas Adoracji ubogaciła poezja ks. J. Twardowskiego oraz Haliny Surmacz – mamy, po stracie dziecka. Natomiast małżonkowie ze Wspólnoty Rodzin Emaus zadbali o oprawę muzyczną.

Podczas spotkania modlitewnego w Sanktuarium św. Józefa w Częstochowie była dostępna publikacja ks. dr. hab. Arka Olczyka pt. „Czy dzieci nienarodzone idą do nieba? Pomoc dla rodziców po stracie”, ” a także specjalnie przygotowany „Mini poradnik dla Rodziców, których Dziecko zmarło przed urodzeniem” – zawierający oprócz wsparcia duchowego, niezbędne informacje o tym, jak godnie pochować nienarodzone dziecko i jakie prawa przysługują rodzicom po stracie.

Po spotkaniu Ewa Słuszniak, inicjatorka i organizatorka Dnia Dziecka Utraconego w Częstochowie opowiedziała „Niedzieli”, dlaczego podjęła się tego dzieła i kiedy wszystko się zaczęło…

- Tak naprawdę to w lutym 2000 r., kiedy przestało bić serce naszego pierwszego dziecka – Karolka i potem w lipcu 2001 r. odeszło kolejne nasze dzieciątko – Beatka. Rozpoczęła się walka o nasze rodzicielstwo. Trud, ból, łzy … i diagnostyka dlaczego tak się dzieje. Dzięki wspaniałej pani doktor z Krakowa doczekaliśmy się w końcu naszej kolejnej Dwójeczki, która jest z nami do dzisiaj. Doświadczenie trudu straty dzieci, ale i pięknego daru rodzicielstwa doprowadziło mnie poprzez namowę już śp. ks. Bronisława Predera do Studium Życia Rodzinnego, gdzie poznałam moją serdeczną przyjaciółkę Anię Dziuba-Marzec – dzieliła się pani Ewa i dodała, że „owocem Studium jest nasza służba życiu na różnym etapie”. - Ania 6 lat temu rozpoczęła w naszej Archidiecezji obchody DDU w Wieluniu, które odbywają się tam po dziś dzień. A ja podjęłam się tego dzieła w Częstochowie i tak to już mija 5 lat. Dziś dzieło to, wspiera ks. Marek Kundzicz, proboszcz naszej parafii – kontynuowała rozmówczyni. Podkreśliła, że „ten dzień jest dniem wspomnienia i spotkania z moimi dziećmi, towarzyszeniem tym, którzy stracili swoje dzieci przed narodzeniem lub w wyniku choroby np. nowotworowej”. - Jest to czas, kiedy Jezus leczy ból , rany. Przez ostatnie 2-3 lata poprzez świadectwa z tego dnia: spotkań, krótkich rozmów z rodzicami, to czas uzdrowienia, doświadczenia ogromu miłosierdzia Jezusa dla tych rodziców, którzy sami przyczynili się do śmierci swojego dziecka – zwróciła uwagę Ewa Słuszniak.

Swoimi przeżyciami podzielili się także, sami uczestnicy tego szczególnego spotkania: - Dzień Dziecka Utraconego, był miesiąc po utracie mojego dziecka – dzieliła się z nami pani Żaklina.

- Nie wiedziałam, że mam w sobie jeszcze tyle bólu i łez, które mogłam uzewnętrznić. Ten Dzień był mi potrzebny, bo poczułam się po raz pierwszy mamą i wiem, że moja córeczka już cały czas będzie przy mnie – zakończyła rozmówczyni.

- W ubiegłym roku całkowicie przypadkowo, a może dlatego, że dopiero byłam na to gotowa, trafiłam na informację o DDU – mówiła pani Iwona. - Nie bardzo wiedziałam co mnie czeka, ale bez zastanowienia wybrałam się do Sanktuarium św. Józefa w Częstochowie. Cała uroczystość, bo tak to czuję, była delikatnym wprowadzeniem rodziców Dzieci Utraconych w przeżycie swojej żałoby. Wielu z nas w ogóle o tym nie wiedziało, jak dla nas jest to potrzebne, wręcz niezbędne. Przecież kobiecie wmawia się, że to tylko poronienie, to tylko aborcja taki niewielki zabieg ułatwiający życie. Śmierć dziecka po narodzeniu lub urodzenie martwego, to też nic wielkiego, przecież nawet pochować nie trzeba. I tak my kobiety – niedoszłe matki nie mamy prawa do żałoby, pożegnania własnego dziecka. Wielu ojców często nie wie, że mieli dziecko, które się nie urodziło. Ci, którzy wiedzieli grali twardzieli – nie ma nad czym się rozczulać – kontynuowała kobieta i podkreśliła, że „jest jedna, raz w roku taka szansa, której nie wolno zmarnować, szansa pożegnania własnego dziecka, zapalenia dla niego światełka, opłakania”. - Ja sama w ubiegły roku po raz pierwszy opłakałam własne dziecko. Przez kilkadziesiąt już lat próbowałam fakt aborcji wymazać z pamięci. Okazało się to niemożliwe. Po latach koszmar wrócił ze zdwojoną siłą. Dopiero ta wspaniała, zorganizowana z wyczuciem uroczystość, ze wspaniałym świadectwem Małgosi, która nie bała się o trudnych sprawach mówić, dała mi oczyszczające łzy i pojednanie z moim dzieckiem, które mogłam przeprosić za wyrządzone mu zło – dzieliła się pani Iwona. „Ile jest takich kobiet, którym się mówi – aborcja to twoja decyzja, twoje sumienie, martw się tym sama” – pytała rozmówczyni. -Te napiętnowane przez „katolików” kobiety zostały zostawione same sobie. A przecież aborcji nie dokonały same. Gdzie ci, którzy powinni być wsparciem: rodzina, ojciec dziecka, lekarz? Przecież to ludzie wierzący. Niech kobieta decyduje sama i sama zostanie z tym problemem. Kto im powie o depresji, o myślach samobójczych kończących się bardzo często samobójczymi próbami? Lepiej powiedzieć: niech kobieta decyduje sama i niech sama z tym zostanie na resztę życia. A co na to Kościół, którym jesteśmy? Dlaczego tak nieśmiało wprowadza uroczystość Dnia Dziecka Utraconego? Dlaczego dowiadujemy się o tym przypadkowo? Niestety księża w parafiach, albo nie wiedzą o tym wydarzeniu, albo nie uznają za istotne o tym informować. Zróbmy coś wspólnie, aby informacja o DDU dotarła do jak największej liczby rodziców po stracie. Jak to jest ważne wiedzą tylko oni! – podkreśliła pani Iwona.

Natomiast w Radomsku w kościele pw. św. Ojca Pio odprawiona została Msza św., na której zgromadzeni odmówili różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci. Następnie odbyła się modlitwa przy pomniku Dziecka Utraconego.

Również modlitwa różańcowa i Msza św. odbyły się w Wieluniu w Klasztorze Sióstr Bernardynek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Kard. Krajewski: kiedy zaczynam czytać Pismo święte, ono czyta moje życie

2018-09-22 17:42

xpk / Łódź (KAI)

- Kiedy zaczynam czytać Pismo święte, ono mnie czyta, ono czyta moje życie, a ja zaczynam widzieć świat, tak jak widzi je Bóg. Słowo Boże jest dobre wtedy, gdy ktoś się rodzi i umiera, kiedy ktoś jest zakochany i jest po uszy w grzechu i wyjść nie może, ono jest dobre na każde cierpienie – mówił kardynał Krajewski podczas swojej kardynalskiej Mszy prymicyjnej w łódzkiej katedrze.

Grzegorz Gałązka

W łódzkiej bazylice archikatedralnej św. Stanisława Kostki w trzy miesiące od nominacji kardynalskiej odbyła się Msza święta prymicyjna kardynała Konrada Krajewskiego, który w tej samej katedrze 30 lat temu z rąk abp. Władysława Ziółka przyjął święcenia kapłańskie.

W liturgii obok abp. Grzegorza Rysia i abp. seniora Władysława Ziółka uczestniczyli biskupi pomocniczy bp Ireneusz Pękalski i bp Marek Marczak, kapłani, siostry zakonne i licznie zgromadzeni wierni z całej archidiecezji.

Kardynał, przywołując przypowieści o ziarnie i siewcy z dzisiejszej ewangelii, odniósł się do swojego życia - Doskonale pamiętam, kiedy byłem nieurodzajną glebą, kiedy nie chciałem słuchać tego, co mówi Bóg. Kiedy ono padało, nawet mnie porywało, ale potem piękno tego świata, wszystko co jest związane z moim ciałem, zabierało ten głos, niszczyło, nie było żadnego wzrostu. Ale Jezus mówi, że jest jeszcze diabeł, a papież Franciszek dopowiada – on tańczy najpierw wobec niego, potem wobec kardynałów, metropolitów, arcybiskupów i zabiera wszystko, żeby się nie urodziło, by zniknęło. Ziarnem, które Jezus rzuca nawet wtedy, kiedy nie jesteśmy w stanie tego przyjąć, jest słowo Boże – zaznaczył kardynał.

Kaznodzieja zwrócił uwagę na znaczenie i rolę słowa Bożego w codzienności, w domu, w życiu. - Wszystkie książki, jakie mamy w swojej bibliotece, to jest słowo ludzkie, ale jest jedna księga, która jest słowem Boga. Dlaczego jest gdzieś w biblioteczce, skoro po czytaniu jej mówimy: oto słowo Boże, oto słowo Pańskie? Podnosimy je, okadzamy, uroczyście wnosimy. Gdzie w twoim domu jest Pismo święte? A może warto je wyjąć, by poznać Boga, by dowiedzieć się czego On ode mnie chce? – pytał.

Kardynał podzielił się także swoim doświadczeniem codziennego czytania ewangelii i wielkiego szacunku do słowa Bożego. – Czytam codziennie Pismo święte, ono we mnie wzrasta, ono jest we mnie. Zacznijmy i my dzisiaj czytać słowo Boże. Nie patrzmy na innych, na całą archidiecezję, ale na siebie. Wyjmijmy dzisiaj Pismo Święte – apelował do zebranych. – Codziennie czytam ewangelię na następny dzień i staram się tą ewangelią żyć. Przypominam sobie ją wieczorem, w południe i przed zaśnięciem. Nieraz nie pamiętam, zapomniałem i wtedy idę i czytam na nowo – dzielił się swoim doświadczeniem kardynał.

Po komunii świętej wszyscy zebrani w katedrze odśpiewali hymn Te Deum Laudamus, dziękując za pierwszego kardynała, który pochodzi z archidiecezji łódzkiej.

Z życzeniami zwrócił się do kardynała prymicjanta arcybiskup łódzki, który przypomniał, że "choć przez swoją posługę kardynalską należysz do kleru rzymskiego, to wiedz, że ta katedra jest nadal twoim domem. To jest dom twojego powołania. Wracaj do tego domu, odkrywaj swoje powołanie, żyj nim, wypełnij je i osiągnij świętość, tego wszyscy ci życzymy" - mówił abp Ryś.

Po zakończonej liturgii w domu biskupim każdy mógł osobiście złożyć życzenia kardynałowi prymicjantowi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

KEP: będzie specjalny dzień modlitw o świętość małżeństw i rodzin

2018-09-26 15:55

tk / Płock (KAI)

Niedziela Świętej Rodzin będzie dniem modlitw o świętość małżeństw i rodzin – postanowili dziś biskupi zgromadzeni na zebraniu plenarnym w Płocku. „Poprosimy duszpasterzy o to, by w tym dniu, w każdej polskiej parafii wierni mieli możliwość odnowienia przyrzeczeń małżeńskich” – poinformował KAI bp Wiesław Śmigiel, przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny.

Duszpasterstwo rodzin było jednym z tematów kończącego się dziś w Płocku zebrania plenarnego Episkopatu.

W tej chwili trwają prace nad powołanie specjalnej komisji, której zadaniem będzie przygotowanie nowego dyrektorium duszpasterstwa rodzin. Opracowanie zajmie się m.in. odnowionym sposobem prowadzenia przygotowań do sakramentu małżeństwa.

Bp Śmigiel zaznaczył, że w Kościół w Polsce ma sprawdzony model duszpasterstwa rodzin. Działa on w parafiach, oprócz tego działają poradnie specjalistyczne w wymiarze ponadparafialnym, dekanalnym albo miejskim. Niemniej biskupi zastanawiają się nad wprowadzeniem nowych, uzupełniających form przygotowania do życia w małżeństwie i rodzinie.

„Jest to konieczne bo problemów w tej dziedzinie jest mnóstwo – przyznał bp Śmigiel. - Po pierwsze zdajemy sobie sprawę, że bardzo wiele małżeństw nie wytrzymuje próby czasu, bo nie jest w stanie rozwiązywać stojących przed nimi problemów. Dlatego tak wiele małżeństw się rozpada” – zaznacza duchowny dodając, że plaga rozwodów, która dotknęła Zachód przeniosła się także do Polski.

„Trzeba pomyśleć, jakie narzędzia dać tym młodym ludziom by przygotować ich do tego, aby zdawali sobie sprawę jakie są konsekwencje sakramentu małżeństwa oraz żeby potrafili rozwiązywać problemy, jakie się pojawią” – powiedział KAI bp Śmigiel. Ważna jest także umiejętność bardzo realistycznego spojrzenia przez narzeczonych na swoje przyszłe małżeństwo w perspektywie całego życia we dwoje.

Przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny poinformował, że biskupi szukają rozwiązań mając do dyspozycji wspólnoty, które od dawna prowadzą działalność na rzecz narzeczonych i małżeństw, np. Spotkania Małżeńskie. Prowadzą one rekolekcje i warsztaty, w których małżonkowie czy narzeczeni otrzymują narzędzie umożliwiające im rozwiązywanie problemów lub przygotowanie się do ich rozwiązywania, jak dialogi małżeńskie, zaznaczył bp Śmigiel.

Duszpasterstwo rodzin było jednym z tematów kończącego się dziś w Płocku zebrania plenarnego Episkopatu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem