Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Abp Kupny: potrzeba większego społecznego zaangażowania ruchów katolickich

2017-10-24 19:47

lk / Warszawa / KAI

Eliza Bartkiewicz/episkopat.pl

Trzeba większego społecznego zaangażowania ruchów i stowarzyszeń katolickich w Polsce. Dobrą okazją do ich odważniejszej aktywności mogą być m.in. przyszłoroczne wybory samorządowe czy zaplanowane w skali lokalnej i ogólnopolskiej obchody 100. rocznicy odzyskania niepodległości. - Te wspólnoty to ogromny kapitał społeczny, którego może jeszcze teraz nie doceniamy – powiedział abp Józef Kupny, delegat KEP ds. ruchów i stowarzyszeń katolickich.

Abp Józef Kupny spotkał się we wtorek w sekretariacie Episkopatu Polski z diecezjalnymi delegatami ds. ruchów i stowarzyszeń katolickich. Jest to coroczne spotkanie, na którym m.in. omawiane są lokalne inicjatywy poszczególnych podmiotów.

Zdaniem arcybiskupa, zarówno liczebność wspólnot, jak i ich członków w Polsce wzrasta. Obok już znanych i zakorzenionych w Kościele w Polsce, pojawiają się nowe wspólnoty, które u progu swojej działalności potrzebują duszpasterskiego towarzyszenia.

W trakcie spotkania delegat KEP ds. ruchów i stowarzyszeń katolickich wskazał na potrzebę większego zaangażowania społecznego tych wspólnot oraz ich bardziej odważnego oddziaływania na środowiska, wśród których funkcjonują.

Reklama

Abp Kupny poinformował, że na mapie Kościoła w Polsce najliczniej reprezentowane są ruchy o charakterze pobożnościowym i modlitewnym. Przyznał, że trudno jest je motywować do bardziej aktywnego działania.

Tymczasem dobrą okazją do zwiększenia aktywności ruchów katolickich mogą być zarówno zbliżające się w przyszłym roku wybory samorządowe, jak i planowane za rok – w wymiarze ogólnopolskim, ale także lokalnym – obchody 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.

„To nie jest tak, że organizacją tych uroczystości i świętowaniem zajmują się władze państwowe. Także ruchy powinny zaznaczyć swoją radość z naszej niepodległości” – zaznaczył abp Kupny.

Wskazał, że dobrym punktem wyjścia do aktywniejszej refleksji nad historycznej rocznicy mogłoby być także zastanowienie się nad stanem naszego patriotyzmu dziś, o czym mówi m.in. przyjęty przez biskupów w kwietniu br. „Chrześcijański kształt patriotyzmu”.

Według arcybiskupa, w ruchach i stowarzyszeniach katolickich potrzeba bardziej upowszechniać naukę społeczną Kościoła i w świetle tej nauki formować członków tych wspólnot, ale i poprzez nich całe społeczeństwo.

„W życiu społecznym mamy ogromne problemy z myśleniem w kategoriach dobra wspólnego, solidarności, pomocniczości czy różnie rozumianych praw człowieka. Istotne jest zatem nie tylko przekazywanie wiedzy, ale też formowanie w tym duchu” – powiedział KAI abp Kupny.

Wspólnoty katolickie powinny też nadal – choć czynią to bardzo aktywnie – angażować się pomoc poszkodowanym w wyniku różnych kataklizmów czy klęsk żywiołowych, jakie mają miejsce w całym kraju.

Istotną przestrzenią zaangażowania jest też stałe wsparcie osób potrzebujących. Przykładem jest duży udział członków katolickich ruchów m.in. w program „Rodzina rodzinie” Caritas Polska, polegający na stałej pomocy finansowej rodzinom syryjskim.

Ruchy katolickie muszą być ponadto obecne na współczesnych areopagach, czego przykładem jest aktywność w mediach. – Mamy w tej chwili dobrą sytuację, jest zainteresowanie [regionalnych] publicznych ośrodków telewizyjnych i radiowych. Mamy oczywiście media katolickie. Ruchy powinny się w nich prezentować – argumentował abp Kupny.

Pytany o przykłady ruchów i stowarzyszeń katolickich, które mogłyby przejawiać większą aktywność społeczną, abp Kupny wskazał m.in. Akcję Katolicką, Ruch Focolare czy wspólnoty inspirujące się charyzmatami Ducha Świętego. – One są silne, ale powinny się bardziej zdynamizować – dodał.

Jego zdaniem, wspólnoty powinny śmiało wykorzystywać „wszystkie te możliwości, jakie daje demokracja”. – W obliczu wyborów samorządowych można np. w sali przyparafialnej zebrać członków ruchów z całej parafii czy dekanatu, zaprosić kandydata i przepytać go na temat różnych wyzwań społecznych. Ruchy mają takie prawo i powinny widzieć sens takich działań – powiedział arcybiskup.

Niezależnie od przyszłych działań, na obecne funkcjonowanie katolickich ruchów i stowarzyszeń można patrzeć optymistycznie. – To jest ogromny kapitał społeczny. Może jeszcze teraz go nie doceniamy. We wcześniejszych badaniach społecznych nawet tego potencjału nie uwzględniano, z wyjątkiem harcerstwa, pomijano np. zaangażowanie dzieci i młodzieży w liturgiczną służbę ołtarza czy schole. Zapomniano o tej olbrzymiej aktywności w parafiach – stwierdził abp Kupny.

To, jak ów potencjał współczesnej młodzieży w Kościele będzie wyglądał za lat 20, zdaniem abp. Kupnego, zależy od dnia dzisiejszego. W kontekście przyszłorocznych Światowych Dni Młodzieży w Panamie, według hierarchy potrzebne jest aktywizowanie duszpasterstw akademickich.

- Do sakramentu bierzmowania tę młodzież w Kościele mamy. Nieraz mówi się, że jest to sakrament pożegnania z Kościołem. Poza Wrocławiem, na wsiach widzę fantastyczną młodzież, która potem przenosi się na studia do miasta. Mogą albo uczestniczyć w duszpasterstwie i wtedy czują siłę wspólnoty, albo pozwolą się wchłonąć temu, co proponuje wielki świat, a nie zawsze proponuje dobrze – wyjaśnił w rozmowie z KAI abp Kupny.

„Światowe Dni Młodzieży pokazały, że młodzież jest chętna, ale trzeba jej stawiać zadania, spotykać się z nią, towarzyszyć jej” – dodał metropolita wrocławski.

Tagi:
opinie

Prasa Peru i Chile po wizycie papieża

2018-01-22 20:41

ts / Lima (KAI)

W pierwszych reakcjach po tygodniowej wizycie papieża Franciszka w Chile i Peru największe gazety Ameryki Łacińskiej dokonały zróżnicowanego bilansu tego wydarzenia. Z jednej strony krytycznie odnoszą się do wizyty w Chile, z drugiej – chwalą jako sukces wizytę w Peru.


Prasa Peru i Chile po wizycie papieża

W pierwszych reakcjach po tygodniowej wizycie papieża Franciszka w Chile i Peru największe gazety Ameryki Łacińskiej dokonały zróżnicowanego bilansu tego wydarzenia. Z jednej strony krytycznie odnoszą się do wizyty w Chile, z drugiej – chwalą jako sukces wizytę w Peru.

Gazeta „El Comercio” w Peru na całej pierwszej stronie umieszcza zdjęcie papieża wśród tłumów wiernych i tytułuje to cytatem jednego z papieskich przesłań: „Chrońcie swoją nadzieję – Owacyjne pożegnanie”. Także inna gazeta „La Repubblica” na plan pierwszy wysuwa zachętę Franciszka: „Nie pozwólcie odebrać sobie nadziei”.

Również gazeta sportowa „El Bocón” umieściła na pierwszej stronie zdjęcie papieża, ściskającego dłoń trenera piłkarskiej reprezentacji Peru, swego rodaka Ricarda Garecy. Nawiązując do słynnego gestu argentyńskiej gwiazdy futbolu Diego Maradonny z Mundialu 1986 w Meksyku, gazeta napisała: „Ręka Boga – Garece otrzymał błogosławieństwo papieża dla ekipy Peru na Mundialu 2018 w Rosji”.

W Chile ciągle jeszcze wspominana jest wizyta papieża w tym kraju zakończona 18 stycznia. „La Tercera” na pierwszej stronie zapowiada relację z tego wydarzenia: „Sprawa Barrosa pojawiła się także podczas wizyty w Peru”. Chilijskiemu biskupowi ofiary molestowania zarzucają przemilczanie przypadków molestowania seksualnego.

Argentyński dziennik „La Nación” relację z wizyty papieża na pierwszej stronie opatrzył tytułem zaczerpniętym z wypowiedzi Franciszka: „Polityka w Ameryce Łacińskiej jest chora”. A gazeta „El Día” pisze: „Papież przeciwko korupcji – pożegnanie pośród mas ludzkich”.

Lewicowa gazeta „Pagina 12” w dziale „Opinie” pod tytułem „Papafilia- Papafobia” stwierdza, że z wizyty papieża pozostaje medialny obraz, że papież starał się chronić biskupa, który ukrywał przypadki molestowania seksualnego. Jednocześnie Franciszek jest „jedyną siłą, która jest w stanie skupić naród w tak wielkiej masie”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Dlaczego nie możemy ulec

2018-02-07 10:50

Witold Gadowski, dziennikarz
Niedziela Ogólnopolska 6/2018, str. 15

zeevveez / Foter / Creative Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY 2.0)

Stoimy dziś przed poważnym problemem: Jak ochronić naszą wolność, suwerenność i godność, a jednocześnie przetrwać we współczesnym świecie? Jak zachować godność w świecie, w którym znacząco wzrasta ciśnienie i w którym gwałtownie zmienia się jego porządek? Na Polskę wpływ wywierają dziś różne żywioły: tradycyjnie bardzo silne są tu wpływy i ukryte moce Rosji, tradycyjnie także wielkie wpływy w Polsce mają Niemcy. Teraz – po zmianie rządów w Polsce – wielkie wpływy zdobyły w Warszawie także Stany Zjednoczone i ściśle sprzęgnięta z nimi diaspora żydowska.

Wahania struktury władzy nad Wisłą od 1990 r. niestety – w dużym stopniu – uzależnione są od zmian w hierarchii wpływów zewnętrznych. Mieliśmy zatem rządy wyraźnie ciążące w kierunku Moskwy, koalicje uwzględniające przede wszystkim interesy Berlina, a teraz władzę objęła opcja polityczna wyraźnie czerpiąca inspiracje z Waszyngtonu. Nie może zatem budzić najmniejszego zdziwienia fakt, że wraz ze zwiększeniem amerykańskiej aktywności w Polsce rozbudziły się także postulaty i żądania, które od wielu lat podnoszone są przez światowe ośrodki diaspory żydowskiej.

Atak Tel Awiwu na Polskę był nieprzewidziany tylko dla tych, którzy nie dość pilnie przyglądają się narracji żydowskiej konsekwentnie budowanej wobec Polski, szczególnie przez amerykańską diasporę tego narodu. Do tej narracji przyłączył się obecnie Izrael, władze tego kraju podjęły strategię totalnej konfrontacji z polskim rządem. Komunikat płynący z Tel Awiwu brzmi: Albo całkowicie się poddacie i upokorzycie przed nami, albo zostaniecie wgnieceni w ziemię.

Władze Izraela zaskoczyły Warszawę, gdyż nie da się ukryć, że dzisiejsza Polska należała dotąd do najbardziej przychylnych Izraelowi krajów w Europie. W okresie, gdy lewicowe rządy w europejskich krajach coraz mocniej popierały Palestyńczyków i krytykowały działania Izraela wobec tego kraju, Polska konsekwentnie stała po stronie państwa żydowskiego. Popieraliśmy Izrael i bezwzględnie potępialiśmy działania arabskich organizacji wojskowych i terrorystycznych.

Dziś w Warszawie panuje powszechne zdumienie: Jak wobec oczywistej proizraelskości polskich władz można zrozumieć brutalny i bezczelny atak Izraela na Polskę? Izrael jest tak bardzo przekonany o swojej przewadze i sile w dzisiejszym świecie, że zupełnie nie liczy się ani z polską wrażliwością, ani też z oczywistymi faktami. Polska, która poniosła największe straty w czasie II wojny światowej, teraz jest oskarżana o to, że nieomal pomagała Niemcom w dokonaniu niewyobrażalnych zbrodni.

USA jest dziś u szczytu swojej potęgi, w Waszyngtonie rządzi najbardziej przychylny Izraelowi – od lat – prezydent. To wszystko sprawiło, że niewielkie państwo Izrael rości sobie prawo do dyktowania wydarzeń w Polsce. W tym zamieszaniu nie sposób oczywiście pominąć interesów Rosji i Niemiec. Znaczącym faktem stała się zatem niedawna wizyta premiera Izraela w Moskwie i jego serdeczne uściski wymieniane z Władimirem Putinem. Światowe media tak komentowały to spotkanie: Putin podkreślił, że jest wdzięczny władzom Izraela za postawę wobec historii i dodał: „Jest to szczególnie ważne na tle odbywającego się w niektórych krajach europejskich niszczenia i bezczeszczenia monumentów żołnierzy radzieckich, którzy oddali życie za wyzwolenie więźniów nazistowskich obozów koncentracyjnych, za uratowanie Europy i świata przed nazizmem”.

W tym kontekście odżyły także domysły mówiące o tym, że Niemcy zapłacili już światowej diasporze żydowskiej ogromne kwoty m.in. za to, aby nie były wymieniane już jako sprawca zbrodni popełnionych w czasie II wojny światowej. Wielu publicystów od dawna snuje także domysły, że postępuje proces poszukiwania tzw. winowajcy zastępczego, na którego przerzuci się część niemieckiej winy. Do tego od wielu miesięcy dochodziły wieści że w USA trwają prace nad wprowadzeniem prawa stanowiącego o tym, że mienie ofiar niemieckich zbrodni popełnionych w trakcie II wojny światowej – w całej Europie – powinno być zwrócone diasporze żydowskiej. W tak mało klarownej atmosferze nagle wybucha gwałtowna awantura z Izraelem, w której żydowskie państwo absolutnie nie liczy się z polską godnością i prawdą wynikającą z badań historycznych.

Jak w takiej sytuacji pozostać wolnym krajem, wolnymi obywatelami i jednocześnie nie dać się uwieść łatwej pokusie wzbudzenia w sobie skrajnych emocji i jak nie dać do siebie dostępu najgroźniejszemu uczuciu – nienawiści?! Właściwie – jako państwo, jako naród i jako pojedynczy ludzie – nie możemy już ustąpić. Nie możemy pozwolić na to, aby w naszym kraju główną rolę zaczęli odgrywać obcy. Musimy twardo stać na swoim stanowisku, otwarci na rozmowy, na wymianę argumentów, ale nieustępliwi, jeśli chodzi o prawdę historyczną i naszą narodową wrażliwość. Stanęliśmy na krawędzi – jeśli nasze władze ją przekroczą, to niestety wszyscy poczujemy się po prostu skrzywdzeni i poniżeni.

Jeśli władzom Izraela chodzi dziś o poniżenie Polaków, to muszą się przekonać, że napotkają twardą postawę. Tylko bowiem twarda postawa potrafi skłonić agresorów do przemyśleń i nie rozzuchwali ich w stosunku do naszych interesów. To ważny moment w naszej historii, on przesądzi o tym, czy będziemy w stanie dalej budować suwerenność naszego kraju.

W Polsce może być biednie, możemy mieć poważne problemy z wewnętrznym porozumiewaniem się i z gospodarką, ale nie wolno nam zrezygnować z poczucia własnej wartości, honoru i godności. To konieczny warunek, po spełnieniu którego nasza wspólnota nadal będzie miała potencjał do rozwoju. Jeśli natomiast damy sobie narzucić narrację, w której jesteśmy postrzegani jako współwinni niemieckich zbrodni, to niestety nic lepszego nas już nie będzie czekało.

Godnością i honorem nikogo się nie nakarmi, jednak bez tego etosu polskość będzie karlała i pogrążała się w marazmie, jakiego zwykle doświadczają narody, które dały się złamać i w konsekwencji skazane są już jedynie na karlenie. Narzucenie Polsce roli pomocnika Niemiec w zbrodni Holokaustu sprawi, że przestaniemy wierzyć w sens trudnego wysiłku budowania naszej trudnej niepodległości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Bronakowski: polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem

2018-02-20 20:04

jk / Toruń (KAI)

- Kościół nie walczy z alkoholem, ale o godność człowieka. Polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem - mówił bp Tadeusz Bronakowski na rozpoczęcie ogólnopolskiej konferencji pt. „Wolni w Chrystusie” zorganizowanej w Toruniu w dniach 20 i 21 lutego przez Zespół Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości, Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej oraz Fundację Rozwoju Polski. Konferencja przybliża i promuje ogłoszony 13 lutego w Warszawie „Narodowy Program Trzeźwości”.

Katarzyna Cegielska
Bp Tadeusz Bronakowski

Konferencję „Wolni w Chrystusie” rozpoczęto Mszą św. pod przewodnictwem bp. Tadeusza Bronakowskiego sprawowaną w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu.

Część wykładową, która odbyła się w Auli WSKSiM w Toruniu rozpoczął bp Tadeusz Bronakowski, przewodniczący Zespołu Komisji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości, która „w roku jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę, w trosce o trzeźwość, która jest fundamentem wolności osobistej i narodowej, jako dar i zadanie Narodowego Kongresu Trzeźwości, wszystkim rodakom w kraju i za granicą” ogłosiła Narodowy Program Trzeźwości (NPT). - Kościół nie walczy z alkoholem, ale o godność człowieka. Polskość nie może kojarzyć się z pijaństwem - podkreślił na wstępie bp Bronakowski i zauważył, że NPT jest swoistą syreną alarmową mającą wybudzić społeczeństwo ze szkodliwego snu. Ma być przyczynkiem do dyskusji oraz wołaniem o mobilizację społeczną.

O realizacji NPT w polskich parafiach i wśród Polaków za granicą opowiadał ks. prof. KUL dr hab. Piotr Kulbacki. Prelegent zwrócił uwagę na to, że proponowany program jest długofalowy, obliczony na okres jednego pokolenia, gdyż ma na celu „trwałe przekształcenie kultury i zmianę postaw”. Przybliżył także kilka aspektów akcji „Nie piję, bo kocham”, która propaguje m.in. dobrowolną abstynencję i przypomina o okresach szczególnej intensyfikacji działań pro abstynenckich w Kościele, jakimi są np. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu, Wielki Post, czy miesiąc sierpień. Podkreślił również, że rolą NPT jest ożywienie prac trzeźwościowych na poziomie diecezji i parafii, a co za tym idzie - zwrócenie się w kierunku rodziny, która jest podstawowym miejscem do wychowania w trzeźwości.

Kolejny temat w telekonferencji przybliżył ks. dr Marek Dziewiecki, który skupił się na zdefiniowaniu pojęć wolność i trzeźwość oraz przedstawił alkoholizm jako zjawisko występujące w sferze psychologicznej, społecznej i duchowej funkcjonowania człowieka.

Ks. dr Marek Dziewiecki podkreślał, że wolność została dana człowiekowi po to, by mógł kochać. W tym kontekście należy patrzeć w sposób szeroki na trzeźwość, która jest wolnością w myśleniu, przeżywaniu emocjonalnym, podejmowaniu decyzji i budowaniu więzi z Bogiem, samym sobą i drugim człowiekiem. Alkoholizm niszczy te wszystkie wymiary wolności.

Agonią człowieka uzależnionego jest zranienie w wolności przyjmowania miłości – alkoholik nie chce przyjmować miłości, bo ten, kto kocha, stawia wymagania. W efekcie uzależniony zatraca zdolność wrażliwości na cierpienie kochających i używa wolności, by od tej miłości uciekać. – Tu nie wystarczą tłumaczenia, że umiera na raty – podkreślał ks. dr Dziewiecki. Jedynym ratunkiem jest cierpienie własne, czyli pozostawienie uzależnionego z wszelkimi konsekwencjami jego postępowania tak, by miał szansę powiedzieć sobie „zmieniam się albo umieram”.

Jako dar i zadanie NPT przedstawił prof. nzw. dr hab. Krzysztof Wojcieszek, który podkreślał, że obecne pijaństwo w Polsce jest spuścizną historii naszego kraju. Badania pokazują, że wyraźnie rosło od lat 50-tych XX wieku, czyli w czasie ustroju totalitarnego. Nie ma też większego znaczenia fakt, że aktualnie w Polsce funkcjonują jedne z najbardziej restrykcyjnych przepisów dotyczących trzeźwości, bowiem 200 lat zaborów wykształciło w Polakach wewnętrzny sprzeciw wobec prawa i mimo, że surowe, nie jest przestrzegane np. 75% osób łamie zakaz sprzedaży alkoholu osobom poniżej 18 roku życia.

– Potrzeba środowiskowego wzmocnienia działania prawa – mówił prof. Wojcieszek. NPT w takim ujęciu jawi się jako dar i szansa na wyjście z tzw. „grzechu cudzego”, który dominuje w alkoholizmie jako cudze niedopatrzenie, brak reakcji, czy złe wzorce i w efekcie wepchnięcie kogoś w dramat uzależnienia. Prelegent podkreślił, że przyjęcie takiego daru stawia określone wymagania przed społeczeństwem, gdyż skłania po pierwsze do promocji NPT, a następnie wprowadzania go w życie najlepiej poprzez jeden dobrze wybrany projekt praktyczny do realizacji rocznej.

Prelegenci podkreślali, że Kościół – kapłani i świeccy, głównie ci zaangażowani w życie ruchów i wspólnot, są szczególnie powołane do realizacji tego programu, gdyż spojrzenie na alkoholizm tylko w kategoriach choroby jest spłaszczeniem problemu i pominięciem sfery duchowej i sumienia. Jak zaznaczyli prelegenci, jednym z wymiarów alkoholizmu jest zaprzeczanie jego istnienia oraz bycie współuzależnionym, co z kolei, mimo cierpienia, blokuje chęć zmian.

Druga część ogólnopolskiej konferencji „Wolni w Chrystusie” odbędzie się 21 lutego w Auli WSKSiM w Toruniu. Poruszone zostaną m.in. kwestie uzależnienia behawioralnego, czy kosztów uzależnień.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem