Reklama

Ks. Bernard Czernecki kawalerem Orderu Orła Białego

2017-11-11 12:32

st (KAI) / Warszawa / KAI

Krzysztof Sitkowski/KPBP
Ks. Bernard Czernecki otrzymuje Order Orła Białego

Za działalność na rzecz niepodległości i sprawiedliwości społecznej, zwłaszcza wśród górników, Orderem Orła Białego odznaczony został ks. prał. Bernard Czernecki. Podczas sobotniej uroczystości w Pałacu Prezydenckim krzyże Orderu Odrodzenia Polski otrzymali natomiast o. prof. Jacek Salij i ks. Henryk Zieliński.

Orderem Orła Białego odznaczony został ks. prał. Bernard Czernecki. Wyróżnienie wręczone zostało za zasługi dla Rzeczpospolitej, jako niezłomnego kapelana „Solidarności”, wspierającego duchowo i materialnie polskich górników, krzewiącego ideę walki o Polskę niepodległą i sprawiedliwą, a także propagowanie postaw patriotycznych.

Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski odznaczony został dominikanin. o. prof. Jacek Salij. Orderem doceniono jego zasługi dla rozwoju teologii i filozofii, a także działalność na rzecz transformacji ustrojowej Polski oraz pracę literacką i publicystyczną.

Z kolei Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za budowanie więzi społecznych i międzypokoleniowych w działalności dziennikarskiej i duszpasterskiej uhonorowano redaktora naczelnego Tygodnika „Idziemy” ks. Henryka Zielińskiego.

Reklama

Wręczenie odznaczeń odbyło się w Święto Niepodległości. Order Orła Białego i Odrodzenia Polski to najwyższe odznaczenia państwowe przyznawane przez prezydenta RP za zasługi dla Rzeczpospolitej.

***

Ks. Bernard Czernecki urodził się 28 kwietnia 1930 w Kobiórze. Studia teologiczne odbył w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. 29 czerwca 1954 przyjął święcenia kapłańskie w bazylice piekarskiej z rąk bpa Z. Golińskiego.

Pełnił funkcje wikariusza w parafiach Imienia Jezus w Katowicach-Brynowie (1954-1955), św. Mikołaja w Lublińcu (1955-1957), św. Józefa w Świętochłowicach (1958-1962), św. Michała w Michałkowicach (1963-1967), św. Pawła w Pawłowie (1967-1968).

W latach 1968-1974 był administratorem parafii św. Pawła w Nowym Bytomiu oraz dziekanem dekanatu Ruda Śląska, a następnie proboszczem parafii św. Katarzyny w Jastrzębiu-Zdroju (1974-1979).

W latach 1979-1994 był proboszczem kościoła NMP Matki Kościoła w Jastrzębiu-Zdroju. W 1994 roku przeszedł na emeryturę, ale pozostał w Jastrzębiu, gdzie pomaga w pracy duszpasterskiej.

Był archidiecezjalnym duszpasterzem ludzi pracy, kapelanem Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ „Solidarność”. Pełnił też funkcję kapelana śląsko-dąbrowskiej „Solidarności”. Od 1985 jest kanonikiem honorowym Kapituły Metropolitalnej w Katowicach, a od 1986 kapelanem Jego Świątobliwości.

O. Jacek (Eugeniusz) Salij urodził się 19 sierpnia 1942 r. w Budach, gmina Werba, powiat Dubno, w województwie wołyńskim. W maju 1943 r. jego rodzina została wywieziona do Niemiec (Wiry k. Świdnicy), a po wojnie zamieszkała w Piławie Dolnej koło Dzierżoniowa. W młodym wieku wstąpił do dominikanów, gdzie otrzymał zakonne imię Jacek i 21 sierpnia 1958 roku złożył pierwsze śluby. Sześć lat później, 29 listopada 1964 roku złożył profesję solemną.

W latach 1960–1967 odbył studia teologiczne w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Ojców Dominikanów w Krakowie, które kontynuował w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1971 uzyskał doktorat, w 1979 habilitację, a w 1992 profesurę.

W 1970 został pracownikiem Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (od 1999 Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego). W Katedrze Historii Dogmatów w latach 1970–1971 zajmował stanowisko asystenta, a w latach 1971–1979 adiunkta. Następnie w latach 1979–1989 był adiunktem, a w latach 1989–1990 docentem w Katedrze Teologii Dogmatycznej I. W 1990 został profesorem nadzwyczajnym. Objął funkcję kierownika Katedry Teologii Dogmatycznej I, którą pełnił do przejścia na emeryturę w 2013 roku.

W latach 1971–1983 był duszpasterzem sekcji kultury Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 1973 został współpracownikiem miesięcznika „W Drodze”. W 1979 był jednym z założycieli ruchu „Gaudium vitae”. W 1982 został duszpasterzem środowisk nauczycielskich związanych z „Solidarnością”. W tym samym roku głosił w Wielkim Poście rekolekcje dla internowanych m.in. w Jaworzu i Darłówku.

W 1983 miał być jednym z ekspertów na Synodzie Biskupów w Rzymie, jednakże z powodu odmowy wydania paszportu nie wziął w nim udziału. Został konsultorem Komisji Nauki Wiary Episkopatu Polski i członkiem Sekcji Dogmatycznej Teologów Polskich.

W 1975 jako sygnatariusz Listu 59 i w 1976 podpisując Memoriał 101 wyraził sprzeciw wobec planowanych zmian w Konstytucji PRL. W latach 70. i 80. publikował w niezależnych pismach, m.in. w „Zapisie” i „Aneksie”. W latach 1982–1989 działał w podziemnej Radzie Edukacji Narodowej. W 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. W latach 1993–1996 był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.

Wszedł w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oraz PEN Clubu. W kadencji 2011-2015 był członkiem Prezydium Komitetu Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk. Promotor szeregu prac doktorskich, autor 59 książek, ponad 400 artykułów i licznych tłumaczeń. Obecnie m.in. felietonista tygodnika „Idziemy”.

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 3 maja 2007 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W 1998 otrzymał nagrodę Fundacji Polcul. W 2004 został laureatem Feniksa, nagrody przyznawanej przez Stowarzyszenie Wydawców Katolickich.

Ks. Henryk Zieliński urodził się 2 grudnia 1960 w Nowym Dworze Mazowiecki na terenie parafii Górki Kampinowskie. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk kardynała Józefa Glempa dnia 2 czerwca 1985. Posiada licencjat teologii na kierunku liturgika (PWTW).

Od 1994 pracował jako redaktor „Niedzieli Warszawskiej”. Jest twórcą i redaktorem naczelnym wydawanego od września 2015 r. tygodnika warszawsko-praskiego "Idziemy".

W latach 1999 – 2004 był wiceprezesem Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. Od 2005 r. jest członkiem Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Jest komentatorem życia społecznego i religijnego. Duszpastersko związany jest z warszawską parafią Nawrócenia Św. Pawła Apostoła w diecezji warszawsko-praskiej.

Tagi:
order

Order Związku Piłsudczyków dla bł. Karola Habsburga

2017-11-08 23:27

Włodzimierz Rędzioch

3 października 2004 r. Jan Paweł II, podczas ostatniej w swym pontyfikacie Mszy św. beatyfikacyjnej, wyniósł do chwały ołtarzy pięcioro sług Bożych, wśród nich Karola I Habsburga.

Joanna Łukaszuk-Ritter

W homilii Papież tak przedstawił postać nowego błogosławionego: „Podstawowym zadaniem chrześcijanina jest szukanie we wszystkim woli Bożej, rozpoznanie jej i wypełnienie. Przed tym wyzwaniem codziennie stawał mąż stanu i chrześcijanin Karol Habsburg. W jego oczach wojna była «czymś strasznym». Przejąwszy władzę w okresie burzliwych wydarzeń pierwszej wojny światowej, starał się wspierać pokojową inicjatywę mojego poprzednika Benedykta XV. Od samego początku cesarz Karol pojmował swój urząd jako świętą służbę poddanym sobie ludom. Jego główną troską była realizacja powołania chrześcijanina do świętości również w działalności politycznej. Przy tym wielką wagę przywiązywał do kultywowania miłości społecznej. Niech będzie przykładem dla nas wszystkich, zwłaszcza dla tych, na których spoczywa ciężar odpowiedzialności politycznej w dzisiejszej Europie!”

Przyszły błogosławiony Karol, który objął tron po śmierci Franciszka Józefa pod koniec 1916 r., podejmował nieskuteczne działania na rzecz zakończenia wojny i utrzymania monarchii austro-węgierskiej, przy czym chciał ją przekształcić w federację autonomicznych krajów narodowych. Pisał o tym w Manifeście „Do moich ludów”. Jego wysiłki spełzły na niczym i wraz z upadkiem cesarstwa niemieckiego, upadła monarchia Habsburgów w Austrii i na Węgrzech.

Joanna Łukaszuk-Ritter

Decyzją państw Ententy (Wielkiej Brytanii, Francji i Rosji) został wywieziony na wyspę Maderę na Oceanie Atlantyckim – towarzyszyła mu żona, a później także dzieci. Cesarska rodzina żyła na wyspie w bardzo trudnych warunkach ekonomicznych, gdyż została pozbawiona wszystkich dóbr a na dodatek skradzione zostały ich rodowe klejnoty. Karol Habsburg zmarł niespodziewanie na zapalenie płuc w wieku 35 lat. Został pochowany w kościele Nossa Senhora do Monte w stolicy Madery, Funchal, a jego pogrzeb zgromadził 30 tys. ludzi. Tam też znajduje sie jego grobowiec, chociaż podejmowane były próby sprowadzenia jego doczesnych szczątków do kościoła kapucynów w Wiedniu, gdzie znajduje się krypta cesarska.

Warto wspomnieć, że ojciec Karola Wojtyły, Karol senior, był podoficerem wojska austriackiego i dał synowi imię Karol właśnie na cześć ostatniego cesarza Austrii, a drugie imię Józef, na pamiątkę cesarza Franciszka Józefa. Jan Paweł II, gdy spotkał się kiedyś z cesarzową Zytą, żoną Karola I Habsburga, zwrócił się do niej słowami: „Miło mi powitać cesarzową mojego ojca”.

Związek Piłsudczyków Rzeczypospolitej Polskiej postanowił przyznać pośmiertnie ostatniemu cesarzowi Austrii, bł Karolowi Habsburgowi, Order Honorowy Związku. Jako motywację podano: „W podziękowaniu i w dowód wdzięczności za ułaskawienie 116 Legionistów marszałka Józefa Piłsudskiego oraz wizji Europy wolnych narodów”. Z incjatywą tą wystąpiła pani Danuta Nemling, Polka mieszkającej od wielu lat w Wiedniu - jej wuj był wśród ułaskawionych legionistów.

Uroczystość odbyła się w niedzielę 5 listopada 2017 r. o godz. 16.00 w kościele pałacowym (Schloßkirche Hetzendorf) w Hetzendorf (południowo-zachodnia dzielnica Wiednia). Rektorem i kustoszem tego szczególnego kościoła pałacowego jest od stycznia 2011 r. kapłan z Polski, ks. Wojciech Kucza (wychowanek kard. Karola Wojtyły, ks. Kucza przyjął święcenia kapłańskie 2 czerwca 1985 roku z rąk Jana Pawła II w Bazylice św. Piotra w Watykanie). Po beatyfikacji Karola Habsburga w kościele został umieszczony portret błogosławionego Cesarza, obok którego umieszczono relikwiarz z jego relikwiami pierwszego stopnia. Od 2008 r. rektoralny kościół pałacowy, należący do Diecezji Wiedeńskiej, otrzymał decyzją kard. Christopha Schönborna tytuł pamięci bł. cesarza Karola („Seliger Kaiser Karl Gedächtniskirche”).

Honorowymi gośćmi uroczystości byli Ambasador RP Jolanta Róża Kozłowska, attaché wojskowy RP pułkownik Adam Stępień, pani Danuta Nemling oraz członkowie Związku Piłsudczyków Rzeczypospolitej Polskiej, wśród nich Wiesław Leszek Ząbek, Julian Aleksander Michaś, Zdzisław Uliński. Prof. dr hab. Wiesław Jan Wysocki wygłosił wykład historyczny na temat znaczenia gestu ułaskawienia legionistów polskich.

Odznaczenie, złoty Krzyż Związku Piłsudczyków, za wybitne zasługi w krzewieniu idei i czynów marszałka Józefa Piłsudskiego otrzymali również hrabia Peter zu Stolberg-Stolberg oraz ks. Wojciech Kucza.

Joanna Łukaszuk-Ritter
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niemcy: zabito proboszcza francuskojęzycznej parafii w Berlinie

2018-02-23 20:52

pb (KAI/Il Sismografo) / Berlin

Wieczorem 22 lutego został zabity proboszcz francuskojęzycznej parafii w Berlinie. 54-letni ks. Alain-Florent Gandoulou pochodził z Konga. Szczegóły morderstwa nie zostały na razie ujawnione przez policję, która zatrzymała mężczyznę podejrzanego o dokonanie zabójstwa.

дзроман / Foter.com / CC BY

Francuskojęzyczna parafia w Berlinie Zachodnim została utworzona po II wojnie światowej dla stacjonujących tam żołnierzy francuskich. W ostatnich latach stała się głównie ośrodkiem duszpasterskim dla katolików z Afryki.

Jest to czwarty kapłan katolicki zabity od początku br. 18 stycznia w Malawi zginął ks. Tony Mukomba, a 5 lutego w Meksyku ks. Germain Muñiz García i ks. Iván Añorve Jaimes.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem