Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Modlitwa lekarzy i za lekarzy

2018-02-23 19:09

AKW

Anna Wyszyńska

Bp Andrzej Przybylski w koncelebrze z ks. inf. Marianem Mikołajczykiem odprawił 23 lutego 2018 r. w Kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze Mszę św. dla lekarzy zrzeszonych w częstochowskim Oddziale Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich. Pielgrzymka, odbywająca się w okresie Wielkiego Postu, miała swoją specyfikę, bo jak zauważył na wstępie bp Przybylski, pielgrzymując w tym szczególnym czasie, chcemy uczyć się od Maryi bliskości Krzyża i Jej bliskości wobec Syna, który „w swoim człowieczeństwie wchodzi na drogę cierpienia i umierania”.

– Módlmy się za środowisko lekarzy, którzy często stają wobec ludzi cierpiących, chorych, umierających – mówił Biskup. – Módlmy się za tych tutaj obecnych i tych nieobecnych, by całe środowisko lekarzy chciało w swojej pokorze uczyć się od Jezusa i jego Matki Maryi tego towarzyszenia ludziom. Dziękujmy za każdego lekarz, którego Bóg postawił na naszej drodze życia, bo wszyscy byliśmy, jesteśmy, albo będziemy pacjentami. Będziemy bardzo potrzebowali dobroci i służby lekarza.

Bp Andrzej Przybylski zauważył, że Chrystus występuje w Ewangelii najczęściej w roli lekarza, bardzo skutecznego lekarza, do którego przychodzili ludzie z różnymi schorzeniami, a on dotykał ich i leczył. – Każdy lekarz powinien być blisko Jezusa, aby od niego nauczyć się medycznej sztuki, nie tyle technik medycznych, nowoczesnych sposobów leczenia, nowych środków farmaceutycznych, ale czegoś dużo ważniejszego – odniesienia do człowieka chorego – kontynuował Biskup.

Nauczycielką lekarzy jest również Maryja, która „do końca towarzyszyła cierpieniu swojego Syna. Od niej możemy się nauczyć odpowiedzialnej bliskości, czyli tego, by nie zostawiać pacjenta cierpiącego, nawet wtedy, gdy medycyna zawodzi, nie skutkuje już żadna terapia”.

Reklama

Bp Przybylski zauważył, że „środowisko lekarskie czasem gubi drogi Jezusa, Jezusową naukę i Jezusową moralność”. Nawiązując do sprawy eutanazji podkreślił, że „nie wolno śmierci zadawać”, ale nie wolno też jej przeszkadzać stosując, czasem pod naciskiem rodziny pacjenta, tzw. uporczywą terapię. – Mądry lekarz wie, i w swojej mądrości potrafi ocenić, że śmierci mu zadać nie wolno, ale śmierci czasem nie powinien przeszkadzać, ale spokojnie i bez niekoniecznego bólu towarzyszyć umieraniu – mówił bp Andrzej Przybylski.

Na zakończenie Mszy św. lekarze odnowili Akt Zawierzenia Maryi Polskich Lekarzy Katolickich, oddając w jej ręce swoje powołanie i swoją pracę, ślubując otoczenie troską każdego człowieka od jego poczęcie aż do naturalnej śmierci. Akt odczytała dr n. med. Wanda Terlecka, prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Katolickich w Polsce.

Anna Wyszyńska
Tagi:
bp Andrzej Przybylski

Bp Przybylski: w szkole Maryi chcemy uczyć się mądrości

2018-09-07 21:09

Ks. Mariusz Frukacz

„Tu na Jasnej Górze jest szczególnie ważna szkoła dla każdego człowieka. To szkoła Maryi. To szkoła, w której można nauczyć się życia, Pana Boga. Można się nauczyć bardzo wielu przydatnych do życia spraw” – mówił w homilii bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej, który 7 września przewodniczył Mszy św. w kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze, z racji rozpoczęcia nowego roku szkolnego szkół województwa śląskiego.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela
Zobacz zdjęcia: Bp Przybylski: w szkole Maryi chcemy uczyć się mądrości

Na Jasnej Górze zgromadzili się przedstawiciele Kuratorium Oświaty, dyrektorzy i pracownicy szkół województwa śląskiego oraz blisko 70 pocztów sztandarowych szkół województwa śląskiego. W Mszy św. wzięli udział m. in. poseł Lidia Burzyńska (PiS), Urszula Bauer, śląski kurator oświaty.

Mszę św. z bp. Przybylskim koncelebrował o. Jan Poteralski podprzeor Jasnej Góry - Patrzymy na krzyż, a pod krzyżem widzimy Maryję. Pod matczynym płaszczem Maryi rozpoczynamy nowy rok szkolny i katechetyczny. Szkoła to podstawa budowania przyszłości narodu polskiego. A w szkole rozum i wiara przenikają się – mówił na początku Mszy św. o. Poteralski.

W homilii bp Przybylski nawiązał m. in. do Światowych Dni Młodzieży w Częstochowie, w 1991 r. - Niezapomnianym wydarzeniem w dziejach Polski, Częstochowy i Jasnej Góry był rok 1991, kiedy w sierpniu przybyły rzesze młodych ludzi z całego świata. Nigdy w Częstochowie nie było tak wielu młodych ludzi, jak wtedy. Przyjechali na Jasną Górę na zaproszenie św. Jana Pawła II. Bo tu na Jasnej Górze jest szczególnie ważna szkoła dla każdego człowieka. To szkoła Maryi. To szkoła, w której można nauczyć się życia, Pana Boga. Można się nauczyć bardzo wielu przydatnych do życia spraw – mówił bp Przybylski.

- Od wieków tak wielu pielgrzymów przybywa do szkoły Maryi nie tylko, żeby coś otrzymać, ale się czegoś nauczyć – kontynuował biskup.

Bp Przybylski podkreślił znaczenie szkoły w życiu każdego człowieka - Nikt z nas nie ma wątpliwości, ze powinien chodzić do szkoły. Bo szkoła to jakieś szczególnie ważne miejsce w rozwoju każdego z nas. Człowiek musi zdobywać wiedzę. Dobra szkoła jest nam potrzebna do tego, żebyśmy byli mądrzy. To jest jakiś kapitał dla każdego z nas – mówił bp Przybylski i dodał: „ Jeśli będziemy mądrymi ludźmi, to nie będziemy głupio żyć. To nie będziemy dokonywać głupich wyborów. A przez to nie zmarnujemy życia. I osiągniemy w tym życiu coś pięknego i wartościowego”.

- Również w szkole Maryi chcemy uczyć się mądrości. Jest pewna delikatna różnica w mądrości ludzkiej i w Mądrości Bożej – przypomniał biskup.

Biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej wskazał na przykład Apostoła Narodów - Św. Paweł przed nawróceniem i odkryciem Chrystusa twierdził, że wystarczy mu taka ludzka mądrość. Uważał, że wystarczy mu, że pójdzie do najlepszej wówczas szkoły filozoficznej, pozna Biblię. I kiedy przeżył pod Damaszkiem wielkie spotkanie z Jezusem, kiedy się nawrócił i stał się z prześladowcy Boga i Jego Kościoła wielkim budowniczym wspólnot kościelnych, to zaczął pisać w swoich listach, że ta ludzka mądrość była niesłychanie ważna, ale byłaby głupstwem bez Mądrości Bożej – mówił biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej.

- Ważne i potrzebne są te szkoły ludzkie, w których uczymy się ludzkich rzeczy, ale one będą niepełne jeśli nie będzie tej Mądrości Bożej, a tym samym szkoły Maryi – podkreślił biskup i pytał: Dlaczego każdy człowiek potrzebuje tych dwóch mądrości?

- To jest bardzo ważne, żebyśmy wszyscy nauczyli się historii Polski, poprawnie języka polskiego, języków obcych, matematyki, fizyki. To wszystko, po ludzku rzecz biorąc jest niesłychanie ważne, ale jak w tym wszystkim nie będzie jakiejś Bożej Mądrości, to możemy wiedzę nieumiejętnie wykorzystać, a czasem wręcz źle wykorzystać – odpowiedział biskup.

- Czego uczymy się w szkole Boga i szkole Maryi? – pytał dalej bp Przybylski - Bóg uczy nas, że jest Miłością. I chce nam powiedzieć, że wszystko, co wiemy, to trzeba wykorzystać z miłością. Bóg jest Prawdą i chce nam powiedzieć, że dobrze, że masz tyle informacji, ale nie po to, aby kłamać i manipulować, ale żeby tworzyć prawdę – podkreślił bp Przybylski.

- Boża Mądrość to jest taka mądrość, która uczy nas jak tę ludzką mądrość i wiedzę wykorzystać dla dobra ludzi – dodał biskup.

- Szkoła Maryi, do której jako szkoły przychodzimy, uczy nas czegoś bardzo ważnego. Obok obrazu Matki Najświętszej jest relikwia św. Jana Pawła II, jego przestrzelony, zakrwawiony pas. Jan Paweł II nigdy nie ukrywał tego, że uczył się wiary i życia w szkole Maryi. I kierował się w życiu hasłem: „Totus Tuus” (cały Twój). W tym zawołaniu dla niego ważne było słowo „cały”. Tak, żeby być scalonym i nie być człowiekiem rozbitym – kontynuował duchowny.

Bp Przybylski zaznaczył, że „najważniejszym owocem każdego nauczania i wychowania jest scalenie człowieka” - Mamy coraz więcej wiedzy. Żyjemy w takim podzielonym świecie, jak nigdy dotąd. Dzisiaj każdy młody człowiek stając przed telewizorem, wchodząc w Internet w jednym momencie może być w kilku światach informacji, wartości, w kompletnie niespójnych rzeczywistościach, to jak on ma się poskładać. Jak on ma być cały – mówił biskup i dodał: „Jest mnóstwo ludzi, którzy w tym bardzo bogatym w informacje świecie nie dają sobie rady z życiem. Jest mnóstwo młodych ludzi mądrych, mówiących wieloma językami, mających dużo informacji, a kompletnie rozbitych. Dlatego nie wystarczy nam ludzka mądrość”.

- Potrzebujemy tej Bożej Mądrości, która nam uporządkuje cały ten świat wiedzy i sprawi, że wiedząc dużo nie będziemy rozbici, ale scaleni. Będziemy szli droga dobra, prawdy i piękna – zakończył bp Przybylski

Uczestnicy Mszy św. zawierzyli nowy rok szkolny Matce Bożej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odpust na Hubach w Roku Św. Stanisława Kostki

2018-09-19 18:29

Agata Iwanek

Agata Iwanek
Relikwie św. Stanisława kostki w parafii Patrona na wrocławskich Hubach

„Dzisiejsze czasy, współczesne media pokazują nam ludzi sukcesu, autorytety i kiedy przeżywamy tak piękną uroczystość, jak wspomnienie patrona własnej świątyni, to uświadamiamy sobie, że również Kościół daje nam wzory do naśladowania”. – mówił ksiądz Bartosz – „W prefacji słyszymy: przykład świętych nas pobudza, a ich bratnia modlitwa nas wspomaga, abyśmy osiągnęli zbawienie”. Ksiądz pytał o to, czy Stanisław Kostka, patron polskiej młodzieży, może być wzorem do naśladowania. W wieku 17 lat uciekł z domu, działał wbrew rodzicom i był nieposłuszny... Nie ma co, świetny wzór. Typowy nastolatek, który jak zwykle miał własnym plan na życie… Ale co to był za plan! Uciekł, ponieważ miał silne pragnie serca – zostać zakonnikiem. Działał wbrew rodzicom i był nieposłuszny, ponieważ ci zabraniali mu wstąpić na drogę zakonną. Parafianie mogą być dumni, że patronuje im tak wspaniały święty. Nic dziwnego, że został patronem dzieci i młodzieży. Miał ufność dziecka Bożego i determinację nastolatka, a to właśnie te cechy doprowadziły go do świętości. Stanisław zmarł w wieku 18 lat. Ksiądz Bartosz podkreślał, że „młodość była świadectwem jego doskonałości”. Świętość nie jest więc luksusem przysługującym tylko tym, którym zaczęła siwieć już broda. Stanisław Kostka osiągnął doskonałość przez dojrzałą duchowość w bardzo młodym wieku - podkreślał kaznodzieja licznie zebranym w świątyni parafianom.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem