Reklama

O. Federico Lombardi w Toruniu: Prawda jest fundamentem komunikacji

2018-04-17 14:59

xpb

Ks. Paweł Borowski

- Prawda jest fundamentem jakiejkolwiek komunikacji, bez prawdy komunikacja nie może istnieć – powiedział o. Fedrico Lombardi podczas międzynarodowej konferencji naukowej „W poszukiwaniu prawdy – od Mikołaja Kopernika do Benedykta XVI”. Konferencja odbyła się na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Głównym prelegentem i gościem konferencji był o. Federico Lombardi SI, prezes Watykańskiej Fundacji Józefa Ratzingera – Benedykta XVI, były dyrektor biura prasowego Stolicy Apostolskiej. Wśród uczestników konferencji byli m.in. biskup toruński Wiesław Śmigiel, biskup bydgoski Jan Tyrawa oraz emerytowany biskup toruński Andrzej Suski.

Podczas konferencji odbył się briefing prasowy, w którym o. Lombardi podkreślił znaczenie prawdy w życiu współczesnego człowieka.

Reklama

O. Lombardi podkreślił, że konferencja poruszająca problem prawdy jest bardzo potrzebna i aktualna. – Konieczne jest podjęcie dialogu wobec wyzwań przed, którymi stawia nas dzisiejszy świat i dzisiejsza kultura – mówił o. Lombardi.

W dobie szerzących się wiadomości znanych jako fakenews ważne jest budowanie wrażliwości na prawdę oraz na istotę komunikacji. – Prawda jest fundamentem jakiejkolwiek komunikacji, bez prawdy komunikacja nie może istnieć – dodał. Zaznaczył, że każde działanie zmierzające do wprowadzenia w błąd jest przeciwne naturze komunikacji.

Zobacz zdjęcia: O. Lombardi w Toruniu

Były rzecznik Watykanu zaznaczył, że w dobie szybkiego rozwoju środków społecznego przekazu odbiorcy szukają wiadomości, którym mogą zaufać. Ważne jest, by informacja była rzetelna. – Jestem zadowolony, że odbywa się taka dyskusja na temat rzetelności przekazywania informacji, czyli na temat prawdy – podkreślił.

- Każdy z nas staje przed pytaniem: co zrobić, żeby otrzymać informację, której możemy zaufać? Jest to istotny problem, z którego trzeba sobie zdawać sprawę – mówił o. Federico Lombardi. Podkreślił, że wielką rolę odgrywają tutaj dziennikarze, którzy powinni być osobami godnymi zaufania. Ich zadaniem jest budowanie wiarygodności, tylko wówczas wypełnią swoją misję w społeczeństwie.

Wśród prelegentów panelu głównego konferencji obok o. Lombardiego był prof. dr hab. Jacek Kubica, prorektor ds. Badań Naukowych Collegium Medicum UMK który mówił o poszukiwaniu prawdy w medycynie i ks. prof. dr hab. Mirosław Mróz, z katedry teologii moralnej i duchowości Wydziału Teologicznego UMK, który podkreślił, że wiedza jest szczególną cnotą.

W swoim wystąpieniu o. Federico Lombardi przypomniał nauczanie Benedykta XVI, który podkreślał, ze filozofia i teologia nie mogą się ani mieszać ani wykluczać. – Rozum musi zostać otwarty na kwestie prawdy, dobroci sensu życia i Boga. Musi pozostać otwarty na fascynujący dialog ze współczesnością – mówił o. Lombardi. Podkreślił także, że „niebezpieczeństwem w poszukiwaniu prawdy jest presja interesów i użyteczności”. Wskazał, ze poszukiwanie prawdy przez rozum jest właściwą częścią chrześcijańskiej tożsamości.

Poszukiwanie prawdy czasami sprowadza na manowce, prowadzi do przekraczania pewnych granic. Trzeba stawiać sobie pytania jak daleko nie jest zbyt daleko? – Tym, co pomaga jest etyka. Dążeniu do prawdy należy nałożyć „kaganiec” etyki – mówił prof. Jacek Kubica. Leczenie eksperymentalne związane jest ze świadomą i dobrowolną decyzją pacjenta.

Ks. prof. Mróz przypomniał słowa Mikołaja Kopernika, który powiedział, że „dążeniem uczonego, o ile ludzkiemu rozumowi pozwala na to Bóg, jest szukanie we wszystkim prawdy”. Wskazał, że trzeba walczyć o jakość wiedzy, nie o jej ilość. Jeśli straci ona jakość to wszystkie stracą na tym wszyscy. Wszystkie nauki muszą bowiem ze sobą współpracować. -Potrzebujemy dialogu i współpracy a nie konfliktu i sporu – dodał.

Po wygłoszeniu referatów rozpoczęły się panele dyskusyjne w poszczególnych grupach tematycznych. Wśród prelegentów byli przedstawiciele środowisk uniwersyteckich z całej Polski.

Organizatorem konferencji jest Koło Naukowe Cooperatores Veritatis im. Benedykta XVI, Wydział Teologiczny UMK oraz Fondazione Vaticana Joseph Ratzinger-Benedetto XVI przy współudziale województwa kujawsko-pomorskiego. Celem konferencji było interdyscyplinarne spojrzenie na prawdę o Bogu, człowieku i świecie.

Tagi:
konferencja

Reklama

Czy rodzina kocha życie? – konferencja naukowa na KUL

2019-03-20 14:22

dab / Lublin (KAI)

O współczesnych zagrożeniach rodziny i małżeństwa rozmawiali duszpasterze, przedstawiciele wspólnot i familiolodzy podczas X międzynarodowej konferencji naukowej „ŻYCIU – TAK” zatytułowanej „Czy rodzina kocha życie?”. Organizatorem panelu jest Instytut Nauk o Rodzinie i Pracy Socjalnej KUL. Jednym z gości spotkania był bp Wiesław Śmigiel, Przewodniczący Rady Episkopatu ds. Rodziny.

Holgers/pixabay.com

W swoim wystąpieniu bp Śmigiel mówił o formach wspierania małżeństwa i rodziny przez instytucje kościelne. – Rodzina jest priorytetem pastoralnym wszelkich działań pastoralnych Kościoła. Szczególnie w dobie kryzysu, naczelnym zadaniem księży i świeckich jest nieustanne głoszenie pozytywnej wizji małżeństwa i rodziny – powiedział hierarcha.

Biskup toruński zauważył, że w strukturach Kościoła w Polsce istnieje wiele instytucji powołanych do wspierania małżonków i rodzin. – Powoływane są parafialne i dekanalne poradnie życia rodzinnego, na szczeblu diecezjalnym istnieją specjalne grupy. Biskupi zdają sobie sprawę, że pracy jest dużo, dlatego potrzeba wykwalifikowanej pomocy duszpasterskiej. To bardzo dobrze, że istnieją przy wydziałach teologicznych Instytuty Nauk o Rodzinie, które kształcą nie tylko w kluczu socjologicznym, ale i aksjologicznym – tłumaczył bp Śmigiel.

Kolejnym z prelegentów był ks. prof. Waldemar Cisło, który podzielił się swoim doświadczeniem pomocy rodzinom, jakiej udziela kierowana przez niego organizacja „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”. – Wielu ludzi pyta, dlaczego pomagamy Syryjczykom na miejscu w warunkach wojny, a nie ewakuujemy ich do Polski. Odpowiedź jest prosta, rozerwalibyśmy więzy rodzinne. Sprowadzając, tylko przyczynimy się do rozbicia je jako osoby i ich otoczenie: rodziców, dziadków, kuzynów – wyjaśniał ks. Cisło.

Organizatorem konferencji jest Instytut Nauk o Rodzinie i Pracy Socjalnej KUL, działający w ramach Wydziału Teologii uczelni. Konferencja wpisuje się w obchody Narodowego Dnia Życia, Dnia Świętości Życia oraz Dnia Patronalnego Instytutu Nauk o Rodzinie i Pracy Socjalnej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświadcznie kard. Dziwisza ws. opinii o opieszałości Jana Pawła II w reakcji na przestępstwa seksualne

2019-03-20 14:29

md / Kraków (KAI)

Pojawiające się opinie, że Jan Paweł II był opieszały w kierowaniu odpowiedzią Kościoła na wykorzystywanie seksualne małoletnich przez niektórych duchownych, są krzywdzące i przeczą im historyczne fakty – podkreśla kard. Stanisław Dziwisz w przekazanym KAI oświadczeniu.

Archidiecezja Krakowska

Publikujemy treść oświadczenia:

Jan Paweł II jako papież nie zastępował biskupów w poszczególnych krajach w ich odpowiedzialności. Obserwując życie lokalnych Kościołów widział, jak sobie radzą z pojawiającymi się problemami. Gdy to było konieczne, przychodził im z pomocą, często z własnej inicjatywy. Robił to również na prośbę lokalnych episkopatów.

Właśnie w taki sposób reagował na kryzys dotyczący wykorzystywania seksualnego małoletnich. Gdy w latach 80-tych ubiegłego wieku kryzys ten zaczął fermentować w Kościele w Stanach Zjednoczonych, Papież najpierw obserwował poczynania episkopatu USA, a gdy doszedł do wniosku, że potrzebne mu są nowe narzędzia do walki z tymi przestępstwami, wyposażył przełożonych kościelnych w nowe uprawnienia. Były one dla biskupów jednoznacznym wskazaniem kierunku, w jakim powinna zmierzać ich walka. Wystarczy przypomnieć, że w 1994 r. Jan Paweł II wydał indult dla Stanów Zjednoczonych, a dwa lata później – dla Kościoła w Irlandii, zatwierdzając politykę znaną pod nazwą „zero tolerancji”. Papież był wstrząśnięty. Nie zamierzał tolerować przestępstw pedofilii w Kościele i wydał im walkę.

Gdy okazało się, że lokalne episkopaty i przełożeni zakonni wciąż nie radzą sobie z problemem, a kryzys się rozlewa na inne kraje, uznał, że nie dotyczy on tylko świata anglosaskiego, ale ma charakter globalny.

Wiemy, że w 2002 r. doszło w Stanach Zjednoczonych do fali ujawnień, jaką wywołały publikacje znane wszystkim pod nazwą „Spotlight”. Nie wszyscy jednak pamiętają, że na rok przed tymi wydarzeniami, w maju 2001 r., z inicjatywy Ojca Świętego został ogłoszony dokument „Sacramentorum sanctitatis tutela” (O ochronie świętości sakramentów). Wtedy również Papież promulgował normy „O najcięższych przestępstwach”. Znamy przełomowe znaczenie tego aktu prawnego. Jan Paweł II zarezerwował wszystkie przestępstwa seksualne na małoletnich przed 18. rokiem życia, popełnione przez duchownych, jurysdykcji trybunału apostolskiego Kongregacji Nauki Wiary. Zobowiązał też każdego biskupa i wyższego przełożonego zakonnego do zgłaszania do tej Kongregacji wszystkich takich przestępstw, których prawdopodobieństwo zostało potwierdzone w dochodzeniu wstępnym, przewidzianym przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Dalsze postępowanie toczyło się odtąd pod kontrolą trybunału apostolskiego.

Analizę kryzysu Jan Paweł II przedstawił w kwietniu 2002 r. kardynałom amerykańskim, którzy zostali wezwani do Watykanu po publikacji „Spotlight”. Dzięki jasnym zasadom, które wskazał Papież, skala nadużyć w Stanach zmniejszyła się. Do dziś ta analiza jest punktem odniesienia dla wszystkich, którzy wydali walkę przestępstwom wykorzystywania seksualnego małoletnich, popełnianym przez duchownych. Pomaga zdiagnozować kryzys i wskazać kierunek wyjścia z niego. Świadczy o tym watykański szczyt, zwołany przez papieża Franciszka, który w walce z tym problemem zdecydowanie kontynuuje drogę swoich poprzedników.

Na koniec muszę się odnieść do sprawy Maciela Delgollado. Janowi Pawłowi II przypisywane jest krycie jego przestępczej działalności. Fakty przemawiają zdecydowanie inaczej. Przypomnę tylko, że Kongregacja Nauki Wiary rozpoczęła dochodzenie w sprawie oskarżeń jeszcze za pontyfikatu Jana Pawła II, a konkretnie w grudniu 2004 r. Wówczas to wysłano ówczesnego promotora sprawiedliwości, a dziś arcybiskupa, Charlesa Sciclunę z drugim prawnikiem do Meksyku i Stanów Zjednoczonych, by przeprowadzili konieczne w tej sprawie czynności. Tylko za wiedzą i aprobatą Jana Pawła II mogła zostać podjęta decyzja o wszczęciu tego dochodzenia. Nie zostało one przerwane nawet na czas sede vacante po śmierci Jana Pawła II i dlatego mogło zostać zakończone wyrokiem na początku pontyfikatu Benedykta XVI.

kard. Stanisław Dziwisz arcybiskup senior archidiecezji krakowskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Czaja: Z całego serca przepraszam

2019-03-21 19:58

Drogi Panie Dariuszu,

Eliza Bartkiewicz/episkopat.pl

zwracam się do Pana tą drogą, ponieważ nie mam innej możliwości, a chcę się odnieść do słów Pana, które za pośrednictwem mediów skierował Pan w moją stronę.

Mój sekretarz i zarazem rzecznik Kurii Diecezji Opolskiej, ks. Joachim Kobienia wyjaśnił kolejny raz niektóre kwestie poruszone w Pana wypowiedzi. Mógłbym i ja, jeszcze coś dodać, ale nie to jest moim zamiarem.

Gorzkie słowa, jakie Pan skierował, wraz z mamą, w moją stronę, staram się zrozumieć i odczytuję je jako wyraz ogromnego bólu i cierpienia, i wielkiej traumy, które są pochodną straszliwego czynu pedofilii, którego dopuścił się wobec Pana, ks. Mariusz. Do tego doszły jeszcze rany związane z sytuacją w parafii, zwłaszcza niezrozumiała dla Pana modlitwa o zdrowie dla sprawcy. Chodzi o sytuację, która powstała jako nieprzewidziany rezultat obranej drogi dyskrecji, którą w dobrej wierze podjąłem, na prośbę Pana mamy. Jest mi bardzo przykro z tego powodu!

Z całego serca przepraszam Pana, podobnie jak w naszym pierwszym spotkaniu i w liście pasterskim, za to, czego dopuścił się wobec Pana ks. Mariusz. Przepraszam za wielką krzywdę, którą Panu wyrządził dopuszczając się przestępstwa pedofilii. Przykro mi też, że podjęta droga dyskrecji przysporzyła Panu, jeszcze więcej bólu i cierpienia.

Panie Dariuszu, boleję także bardzo nad stanem Pańskiego zdrowia i zarówno Panu, jak i mamie, oferuję konieczne wsparcie dla powrotu do pełni sił.

Szkoda, że odwołał Pan spotkanie, o które Pan prosił w środę popielcową. Być może udałoby się uniknąć tego wielkiego napięcia, które powstało. Ufam jednak, że Pan zachce się ze mną spotkać. Zawsze jestem gotów na takie spotkanie, w czasie którego mógłbym jeszcze raz, bardzo osobiście, Pana przeprosić. Niech Pan Bóg ma Pana w szczególnej opiece i uzdrowi wszelkie rany.

+ biskup Andrzej Czaja

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem