Reklama

Refleksje chicagowskie

Ze skarbca Eucharystii: Pokarm prawdziwego życia

Ks. Adam Galek
Niedziela w Chicago 51/2004

W naszym zsekularyzowanym świecie nastąpiło „stopniowe zeświecczenie zbawienia” - powiedział Jan Paweł II. Walczy się o człowieka, ale o człowieka pomniejszonego, sprowadzonego jedynie do wymiaru horyzontalnego, który obraca się wokół potrzeb doczesnych. My zaś potrzebujemy wartości duchowych, których próżno szukać w świecie materialnym. Wychodząca ponad potrzeby materialne dusza każdego człowieka potrzebuje podobnie jak ciało pokarmu. W przypadku ducha jest to pokarm dający nam życie wieczne, którym jest przecież Jezus Chrystus.
Wiemy, że Jezus przyszedł, by przynieść zbawienie, które obejmuje całego człowieka i wszystkich ludzi, otwierając przed nimi wspaniałe horyzonty przyszłego życia. W Chrystusie Bóg dał się w pełni poznać i wskazał nam drogę wiodącą do Niego. On jest drogą każdego człowieka w pielgrzymce do Ojca. Każdy człowiek musi przebyć tę drogę, żyjąc na tej ziemi, niezależnie czy poznał Jezusa, czy też nie. Zadaniem uczniów Jezusa jest głoszenie tej drogi jako zbawienia człowieka i pokazywanie jej swoim życiem.
Uczniowie Jezusa od samego początku pokazywali, jak znaleźć tę drogę. Była to droga katechumenatu, czyli odkrywania przez wiarę zmartwychwstałego Pana. Katechumeni byli wtajemniczani w życie wspólnoty uczniów Chrystusowych. Stopniowe wtajemniczanie prowadziło zawsze do wspólnoty eucharystycznej wtedy, kiedy uczniowie spotykali się na „łamaniu chleba”. Spotykanie na Eucharystii z Jezusem i karmienie się Nim jako pokarmem stawało się codziennym pragnieniem uczniów Jezusowych. Przyjmowanie Jezusa pod postaciami eucharystycznymi było nie tylko pobożną praktyką religijną grupy, ale prowadziło do zmiany postaw moralnych, zgodnie z tym, czego żądał osobiście Jezus od każdego z uczniów. Przyjmując Jezusa do swego serca, uczeń postępował w życiu tak, jak sam Jezus. Dlatego św. Paweł mógł powiedzieć: „już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). To zjednoczenie przez żywą obecność Jezusa przemieniało całą wspólnotę, a wszyscy, którzy patrzyli z zewnątrz, z podziwem mówili o chrześcijanach: „popatrzcie, jak oni się miłują”.
Jak daleko odeszliśmy od takiego rozumienia Eucharystii? Czy Eucharystia, w której uczestniczymy, zmienia nasze serca, czyli postawy moralne? A może wychodząc z kościoła, zapominamy, że nadal jesteśmy chrześcijanami? Przyjmujemy wzory zachowań przeciwnych Jezusowi. Nie dajemy świadectwa, że Jezus w nas żyje. Karmimy się innym pokarmem, który daje nam świat, a który prowadzi nas często do zguby i zabijania w nas człowieczeństwa. Pomniejszamy swoje człowieczeństwo - zamiast wzrastać, malejemy i upodabniamy się w konsekwencji do świata zwierząt.
Dlaczego przyjmując Jezusa, nie upodabniamy się do Niego od razu, jakby automatycznie? Otóż cały mechanizm wewnętrznej zmiany zależy od naszej woli, której nikt nie może zmienić oprócz nas samych. To od nas zależy, czy chcemy żyć według Jezusowej woli, czy ciągle utrzymujemy swoje poglądy. Dopiero oddanie swojej woli Jezusowi prowadzi do skutecznej przemiany naszego życia. Tylko taka droga może zaprowadzić do Ojca.
Karmiąc się Jezusem w Eucharystii, przyjmujemy nie jakiś magiczny znak, ale Tego, który nieustannie pragnie dokonać w nas zmiany naszego ego w Jego wolę. On sam nie może dokonać tego wbrew naszej woli, gdyż bardzo kocha naszą wolność, którą my nie zawsze do końca rozumiemy. Aby nastąpiła w uczniu Jezusowym zmiana woli, musi powstać w nim mocne pragnienie życia takiego, jakiego oczekuje Chrystus. W pierwszej kolejności łączy się ze zmianą naszego myślenia, a w dalszej konsekwencji własnego działania. Oddając codziennie naszą wolę Jezusowi, zauważymy któregoś dnia, że już naszej woli nie ma, tylko wszystko jest Jego. Dokonuje się to nie w sposób automatyczny, ale uwidacznia się jako proces ciągłego naszego duchowego wysiłku nawracania się do Chrystusa.
Słyszałem kiedyś opowiadanie o pobożnym kapitanie, który prowadził statek wojenny. Ów kapitan codziennie uczestniczył we Mszy św., którą odprawiał kapelan w maleńkiej okrętowej kaplicy. W Eucharystii uczestniczyła również załoga statku. Dziwili się bardzo marynarze, że ich kapitan każdego ranka przystępował do Komunii św. Pewnego dnia postanowili powiedzieć mu otwarcie, że nie rozumieją tego, iż on codziennie przystępuje do Komunii św., a dla nich jest taki szorstki, niecierpliwy i nawet używa wulgarnych słów pod ich adresem. Kapitan, paląc fajkę ze spokojem, tym razem odpowiedział im krótko: „Moi drodzy, powinniście nieustannie dziękować Jezusowi za to, że ja codziennie przystępuję do Komunii św. i uczę się od Niego, jak wypełniać Jego wolę w stosunku do was. Gdybym nie robił tego każdego dnia, to już z pewnością połowę z was wyrzuciłbym za burtę”.
Podobnie być może ktoś irytuje się z tego powodu, że wielu katolików przystępuje do Komunii św., a w życiu postępują oni niezgodnie z zasadami Chrystusowej miłości i przebaczenia. Pomijając tutaj, może nawet liczne, przykłady bezmyślności w przyjmowaniu pokarmu prawdziwego życia podczas Eucharystii, najlepiej uczynimy, jeśli zastanowimy się sami, kogo przyjmujemy w Komunii św. Jaki to już postęp zrobiliśmy w swoim życiu duchowym, przyjmując tyle razy ten Pokarm prawdziwego życia? Czy Pokarm ten zmienia nas w lepszych ludzi, żyjących według Chrystusowej nauki. W Chrystusie bowiem żyjemy, poruszamy się i w Nim jesteśmy. To w Eucharystii Jezus zwraca nam siebie samych już odmienionych i przenikniętych na wskroś Jego wolą, Jego Miłością. Pokarm Eucharystii daje nam moc do wytężonego wysiłku duchowego całego naszego życia, dzisiejszego i jutrzejszego, życia osobistego i złączonego z życiem innych ludzi. Posileni pokarmem Eucharystii i zjednoczeni z Jezusem, nie tylko głosimy Jezusa, ale przede wszystkim Nim żyjemy.

Reklama

„Najdroższe Stópki” ratują życie!

2019-03-25 12:09

Była połowa lat 70. ubiegłego wieku. W Stanach Zjednoczonych obowiązywały już okrutne przepisy aborcyjne pozwalające zabijać nienarodzone dzieci niemal bez ograniczeń. Przemysł aborcyjny rozwijał się w zastraszającym tempie. W środowisku pro-life kolportowano fotografie uśmierconych dzieci, które miały uzmysłowić, że nie mamy do czynienia ze „zlepkiem komórek”. Jedno z takich zdjęć, na którym bardzo wyraźnie widać było stópki dziesięciotygodniowego nienarodzonego dziecka, trafiło w ręce młodej projektantki Virginii Evers. Kobieta była wstrząśnięta. To zdjęcie prześladowało ją przez kolejne tygodnie.

Była pewna, że musi coś z tym zrobić. Na podstawie zdjęcia zaprojektowała model stópek w skali 1:1 i zleciła wykonanie pierwszej niewielkiej partii metalowych odlewów w formie zawieszek. „Najdroższe Stópki” – bo tak je nazwała – spotkały się z dużą aprobatą w środowisku pro-life. Okazało się, że ich widok jest znakomitym pretekstem dla obrońców życia do podjęcia rozmowy z kobietami zdecydowanymi na aborcję i próby odwiedzenia ich od decyzji. „Najdroższe Stópki” były tak sugestywne i przemawiające do wyobraźni, że wiele kobiet po ich zobaczeniu i wyjaśnieniu, że właśnie tak wyglądają teraz nóżki ich dziecka, rezygnowało z aborcji. Virginia Evers wiedziała już, że to niezwykłe dzieło. Wraz z mężem podjęli radykalną decyzję. Porzucili dotychczasowe zajęcia i postanowili resztę życia poświęcić na rozpowszechnianie po całym świecie „Najdroższych Stópek”. Założyli fundację „Heritage House 76” i przyjęli założenie, że wszystkie środki pozyskane z rozpowszechniania odlewów będą przeznaczać na produkcję i dystrybucję kolejnych. Tym samym liczba rozprowadzanych zawieszek gwałtownie rosła i przekroczyła granice Stanów Zjednoczonych. Niedługo po tym „Najdroższe Stópki” zostały uznane za międzynarodowy symbol ruchów pro-life. Kilka lat temu Państwo Evers przeszli na emeryturę. Dzieło ich życia – fundację „Heritage House 76” – prowadzą dzisiaj ich dzieci.

W Polsce dziełem rozpowszechnia oryginalnych „Najdroższych Stópek” fundacji Eversów zajmuje się pracownia San Gabriele, tworząca rękodzielnicze dewocjonalia. „Najdroższe Stópki” dostępne są w formie bransoletki na rękę. „Staraliśmy się, by wzór był uniwersalny zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn oraz był bardzo prosty, by nic nie rozpraszało najważniejszego elementu: «Najdroższych Stópek». Wiedzieliśmy od państwa Eversów, że najważniejsze, by stópki zwróciły uwagę i sprowokowały pytanie: co to jest?” – dowiadujemy się w San Gabriele.

Jeśli ktoś chciałby bransoletkę z „Najdroższymi Stópkami” i w ten sposób pragnąłby się włączyć w dzieło ich popularyzacji, znajdzie je na stronie pracowni: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna

2019-03-25 20:42

Ks. Mariusz Frukacz

Marian Sztajner/Niedziela
Dzień Świętości życia w katedrze częstochowskiej

„Chrystus przychodzi po to, aby nasze życie przyjąć i przemienić. Jakże ta prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna. Zwłaszcza kiedy człowiek i systemy polityczne i społeczne mają swoje zamysły, które są antystworzeniem” - mówił abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, przewodnicząc w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego Mszy św. w archikatedrze Świętej Rodziny w Częstochowie. Msza św. była również dziękczynieniem w 27. rocznicę podniesienia diecezji częstochowskiej do rangi archidiecezji.

Zobacz zdjęcia: Uroczystość Zwiastowania Pańskiego w katedrze

Mszę św. z metropolitą częstochowskim koncelebrowali m.in. członkowie kapituły bazyliki archikatedralnej oraz duszpasterze rodzin z archidiecezji. Obecni byli przedstawiciele ruchów i stowarzyszeń prorodzinnych m.in. Stowarzyszenia Rodzin Katolickich i Ruchu Domowego Kościoła.

W homilii abp Depo podkreślił, że „Uroczystość Zwiastowania Pańskiego jest świętem Chrystusa Zbawiciela i Najświętszej Dziewicy Maryi” - Bóg niepojęty i nieogarniony dla umysłu ludzkiego w Osobie Syna stał się Bogiem z nami i dla naszego zbawienia – podkreślił abp Depo.

- Syn przyjął wszystko, co ludzkie oprócz grzechu, aby nas za cenę ofiary z samego siebie przywrócić do godności dzieci Boga i usynowić. Nie odrzucił i nie potępił natury skażonej grzechem, ale ją przemienił. Łaska jakiej Bóg nam udziela buduje na naturze i ją udoskonala – kontynuował metropolita częstochowski i dodał: „Oznacza to dla nas przyjęcie siebie takim, jakim się jest i całej historii swojego życia na wzór Maryi, w całej prostocie spotkań z Bogiem”..

Metropolita częstochowski zaznaczył, że „życie duchowe nie polega na oderwaniu się od rzeczywistości i stworzeniu jakiegoś idealnego ja, czy wymarzonego świata bez bólu, cierpienia, niezrozumienia i śmierci”.

- Wiara w Jezusa Chrystusa Odkupiciela domaga się, aby przyjąć siebie i otaczający nas świat takim, jakim on jest, ale jednocześnie otworzyć się na działanie łaski, która przemienia – kontynuował arcybiskup.

- Bóg objawia siebie w rzeczywistości świata, a nie obok niego. Objawia się w historii naszego świata, a nie poza nią. Chrystus przychodzi po to, aby nasze życie przyjąć i przemienić. Jakże ta prawda o obecności Boga jest w naszym świecie bardzo potrzebna. Zwłaszcza kiedy człowiek i systemy polityczne i społeczne mają swoje zamysły, które są antystworzeniem – podkreślił abp Depo.

- Chrześcijańska duchowość urzeczywistnia się zawsze we wspólnocie Kościoła. Nie ma wspólnoty wiary chrześcijańskiej bez Kościoła i bez eucharystii. Logika wcielenia Syna Bożego prowadzi nas nie tylko do adoracji i uwielbienia Boga za Jego miłość, ale również do ludzi, zwłaszcza tych, którym możemy usłużyć, tych którzy oczekują naszej pomocy, poczynając od poczęcia pod sercem matek, aż po naturalną śmierć – kontynuował metropolita częstochowski.

- Wcielona miłość Syna Bożego jest pokorną służbą, poświęceniem życia za przyjaciół przez śmierć na Golgocie. Tej ewangelicznej miłości, wrażliwości i odwagi wiary na potrzeb nasze i innych uczy nas dzisiaj Jego Matka, Maryja – zakończył abp Depo.

Po homilii odbył się obrzęd ślubowania i przyjęcia do Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Ślubowanie to złożyło 26 osób. Natomiast przed końcowym błogosławieństwem metropolita częstochowski udzielił specjalnego błogosławieństwa matkom oczekującym narodzin dziecka.

Abp Depo podziękował również za wierną służbę Kościołowi redaktor naczelnej „Niedzieli” Lidii Dudkiewicz, jako kontynuatorce dzieła i służby ks. inf. Ireneusza Skubisia. Metropolita częstochowski podziękował również ks. dr. Jerzemu Bieleckiemu, który pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Niedzieli”.

Metropolita częstochowski równocześnie mianował ks. dr. Jarosława Grabowskiego nowym redaktorem naczelnym tygodnika katolickiego „Niedziela”.

Po Mszy św. w auli przy archikatedrze członkowie ruchów i stowarzyszeń rodzinnych dzielili się świadectwami swojej wiary i uczestniczyli w modlitwie uwielbienia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem