Reklama

Płyta - Wojna totalna

Upraszajmy zmarłym Boże miłosierdzie

Krzysztof Szewczyk
Edycja legnicka 51/2004

Człowiek jest powołany do wiecznego szczęścia, do życia w jedności ze swoim Stwórcą. l chociaż grzech pierworodny poważnie zranił ludzką naturę i spowodował oddalenie się człowieka od Boga, Jezus Chrystus przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie ma moc ją uzdrowić i przywrócić nam utracone Boże dziecięctwo. Tę prawdę przypomina nam św. Jan w swoim Pierwszym Liście: „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3,1). Wszystko teraz zależy już tylko od dobrej woli człowieka, od jego wyboru i otwartości na Bożą łaskę. Podobnie jak kiedyś przez usta Mojżesza, tak dzisiaj słowami Pisma Świętego, Bóg ciągle nam przypomina: „Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo” (Pwt 30,19). Bóg zatem pragnie naszego szczęścia i powołuje nas do świętości, ale do niej nie zmusza. Nasza przyszłość, nasze szczęście z Bogiem zależy tylko od nas. Święty to człowiek, który całkowicie żyje dla Chrystusa, który swoje życie kształtuje według nauki Ewangelii. Prawie każdego dnia w swej liturgii Kościół wspomina takich ludzi oddanych Panu, którzy cieszą się wiecznym z Nim przebywaniem. Jednak święty to nie tylko ten, którego Kościół uroczyście kanonizował. To również człowiek, który mając świadomość swojej grzeszności i słabości, w cichości serca nieustannie podąża za swoim Panem. A takich niekanonizowanych i niewymienianych w liturgii Kościoła świętych jest u Boga z pewnością wielu. Cytowany już wyżej św. Jan, opisując swoją nadprzyrodzoną wizję chwały niebieskiej pisze: „Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem” (Ap 7,9). To ci, co trafnie odczytali swoje powołanie i umieli na nie odpowiedzieć całym swoim życiem. Listopadowa uroczystość Wszystkich Świętych przypomina nam te niezliczone zastępy świętych dusz, abyśmy wraz z nimi wielbili Stwórcę za Jego miłość. Bo kiedy oddajemy cześć Świętym, tak naprawdę przecież oddajemy cześć Duchowi Świętemu, który kształtował ich życie i któremu byli oni posłuszni. To właśnie od nich mamy uczyć się codziennie na nowo odczytywać swoje powołanie i u nich szukać pomocy wtedy, gdy codzienny krzyż ciąży nam, dodają nam otuchy, wstawiają się za nami przed Ojcem. „To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku” (Ap 7,14b).
Ewangelia według św. Mateusza ukazuje Jezusa wygłaszającego do tłumów Osiem Błogosławieństw. Wielu słuchających Go widziało w Nim obiecanego Mesjasza. Słyszeli, że naucza z mocą, że uzdrawia chorych, a nawet duchy nieczyste są Mu posłuszne (por. Mk 1, 27). Lecz oni oczekiwali mesjasza politycznego, który wyzwoli ich kraj od panowania Rzymian i zapoczątkuje czasy wspaniałego dobrobytu. A cóż usłyszeli? Oto, Jezus zamiast spodziewanego bogactwa, ogłasza szczęśliwymi ludzi ubogich, zamiast wezwania do buntu Mistrz chwali ludzi cierpliwie znoszących wszelkie prześladowania, zwłaszcza w obronie wiary i prawdy. Czy takiego oczekiwali Mesjasza?
Od opisanego wydarzenia minęło dwa tysiące lat. Zmieniły się czasy i ludzie, lecz nauka Ewangelii zawsze jest ta sama. Dziś Chrystusowy program świętości skierowany jest do ludzi XXI wieku. Czy od tamtych czasów wiele się zmieniło? Nadal świat z uporem głosi kult bogactwa. Ludzie pokładają swoją nadzieję w pieniądzu, czyniąc go swoim bożkiem. Jak w tej pogoni za dobrobytem przyjąć Chrystusowe wezwanie do ubóstwa? Czy można być cichym w świecie, w którym szerzy się przemoc, a o wartości człowieka decyduje jego siła i przebiegłość? Jak można być dziś błogosławionym, gdy mówienie prawdy i życie według niej uważane jest za naiwność i głupotę?
Ale podobnie jak kiedyś w stosunku do Izraelitów, tak i dziś w odniesieniu do nas, Pan swojej nauki nie zmienia. Od swoich uczniów oczekuje wierności Jego słowu. Nie ukrywa przed nimi, że jest to droga trudna, czasem pełna cierpień (por. Łk 12,21). Takiej postawy oczekuje On od nas i dziś. Gdy zatem słyszymy o świętych, „którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili” (Ap 7,14), nie myślimy tylko o męczennikach bestialsko zamordowanych za wiarę. Od ucisku nie jest wolny żaden człowiek decydujący się żyć według Ewangelii. Droga do świętości jest zawsze pełna codziennych wyrzeczeń i cierpień. Pan mnie na tę drogę zaprasza. Czy zdecyduję się pójść za Nim?
W „wielkim ucisku” są też ci, którzy w chwili śmierci nie byli na tyle święci, aby natychmiast zjednoczyć się ze swoim Stwórcą. Umarli w grzechach powszednich lub nie odbyli jeszcze na ziemi swojej pokuty. Kościół naucza, że oczekują pomocy od nas, oczekują naszej modlitwy. Dlatego modlimy się za zmarłych, ofiarujemy Msze św, wspominamy ich imiona w modlitwach wypominkowych. Wypraszamy w ten sposób naszym zmarłym Miłosierdzie Boże. „Kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki, Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 11,26).

Św. Łukasz – patron Służby Zdrowia

Oprac. Józef Rydzewski
Edycja podlaska 41/2001

Janusz Szpyt, „Św. Łukasz”/fot. Graziako

18 października Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty. W tym dniu świętuje cała Służba Zdrowia: lekarze, pielęgniarki, siostry zakonne pracujące w szpitalach i domach opieki, jednym słowem wszyscy, którzy mają coś wspólnego z pomocą chorym, ponieważ patronuje im św. Łukasz.

Według Ojców Kościoła św. Łukasz urodził się w Antiochii Syryjskiej i był poganinem. Z zawodu był lekarzem. Należał do ludzi dobrze obeznanych z ówczesną literaturą i wykształconych. Świadczy o tym jego piękny język grecki, dokładność informacji i umiejętność korzystania ze źródeł. Pewien uczony żyjący w VI wieku pisze, że św. Łukasz będąc malarzem, namalował obraz Matki Bożej, który zabrała z Jerozolimy cesarzowa Eudoksja i przesłała go w darze św. Pulcherii - siostrze cesarza. Odtąd ta legenda stała się powszechna i autorstwo wielu starożytnych obrazów jest przypisywane św. Łukaszowi.

Św. Łukasz nie należał do 72. uczniów Pana Jezusa. Św. Paweł umieszcza go wśród osób nawróconych z pogaństwa. Po przyjęciu chrześcijaństwa Łukasz stał się współpracownikiem św. Pawła i towarzyszem jego misyjnych podróży. Św. Łukasz jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. To właśnie jemu zawdzięczamy prawie wszystkie wiadomości o: zwiastowaniu narodzin św. Jana Chrzciciela i Pana Jezusa, nawiedzeniu św. Elżbiety, narodzeniu Pana Jezusa, pokłonie pasterzy i całym dzieciństwie Jezusa. Bardzo starannie zabrał się do pisania Ewangelii. Sam to potwierdza we wstępie: "Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami oraz sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś mógł przekonać się o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono" (Łk 1, 1-4). W swojej Ewangelii Łukasz przedstawił Chrystusa jako lekarza dusz i ciał ludzkich. Przekazał nam przypowieść o synu marnotrawnym, o odpuszczeniu grzechów jawnogrzesznicy i skruszonemu łotrowi na krzyżu. Bardzo pięknie Dante nazwał św. Łukasza, a mianowicie: historykiem łagodności Chrystusowej. Niemniej cennym dziełem są Dzieje Apostolskie. To właśnie z nich dowiadujmy się o tym, co działo się bezpośrednio po wniebowstąpieniu Pana Jezusa.

Według tradycji św. Łukasz poniósł śmierć męczeńską w Achai. Nie wiemy jednak gdzie znajduje się jego grób. Symbolem św. Łukasza i jego Ewangelii jest wół, ponieważ Autor rozpoczyna swą Ewangelię opisem ofiary Starego Testamentu. Inna interpretacja tej ikonografii mówi, że wół symbolizuje ciężką i systematyczną pracę historyka jaką wykonał św. Łukasz opisując życie Zbawiciela.

W katakumbach Kommodylli w Rzymie znajduje się fresk z VII wieku przedstawiający św. Łukasza w stroju rzymskim. W Polsce nie spotyka się kościołów ani ołtarzy św. Łukasza. Za to jego wizerunek wśród czterech Ewangelistów jest niemal wszędzie, w rzeźbie i na obrazach. Jego imię spotyka się rzadziej, choć ostatnio zaczyna być popularne. Do chwały ołtarzy zostało wyniesionych 12 świętych o imieniu Łukasz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Parada Pułaskiego w Filadelfii

2018-10-18 19:53

o. Maciej Karpiński OSPPE

Październik jest miesiącem polsko-amerykańskiego dziedzictwa w USA. Z tej okazji w niedzielę, 14 października odbyła się po raz 85. Parada Pułaskiego w Filadelfii. Tegoroczna parada była szczególna z powodu setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. W wydarzeniu wzięło udział wiele grup i organizacji polonijnych, wśród nich oczywiście z Amerykańskiej Częstochowy. Najpiękniej zaprezentowały się dzieci z Polskiej Szkoły dokształcającej im. Matki Bożej Częstochowskiej.

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Sama Parada odbyła się na Benjamin Franklin Blvd. Parkway i trwała około dwóch godzin. Choć wydarzenie to w historycznej pierwszej stolicy USA jest zdecydowanie mniejsze niż w na nowojorskiej Piątej Alei, to była to wspaniała prezentacja polskiej kultury i tradycji, radosnego śpiewu i tańców.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem