Reklama

Forum wizja Rozwoju

Zamojski Dzień Papieski

2018-06-13 21:15

Ks. Krzysztof Hawro

Ks. Krzysztof Hawro/Niedziela

12 czerwca to wyjątkowa data dla Hetmańskiego Grodu i całej Diecezji Zamojsko–Lubaczowskiej. Tego dnia wspominamy bowiem wizytę Ojca Świętego Jana Pawła II, który przybył do Zamościa 12 czerwca 1999 roku.

To były historyczne i bardzo ważne trzy godziny. 200 tys. - tylu wiernych z regionu i całej Polski czekało od samego rana w Zamościu na swojego papieża, który przybył do Polski podczas VII Pielgrzymki Apostolskiej do Ojczyzny.

Papież modlił się w katedrze, przejechał przez renesansowy Rynek, spotkał się z władzami miasta, poświęcił szpital swego imienia. Przy kościele Matki Bożej Królowej Polski, odbyła się liturgia słowa. Papież zwrócił się do rolników, podkreślając godność ich zawodu, apelował o odpowiedzialność za środowisko naturalne. W Zamościu powiedział słowa chyba najdobitniej wyrażające jego tęsknotę za krajem, a zarazem opisujące piękno zamojskiej ziemi i całego Roztocza: "Tu z wyjątkową mocą przemawia błękit nieba, zieleń lasów i pól, srebro jezior i rzek. Tutaj śpiew ptaków brzmi szczególnie znajomo, po polsku".


Reklama

Dla upamiętnienia wizyty Następcy św. Piotra w Zamościu co roku 12 czerwca organizowany jest Zamojski Dzień Papieski. Obchody tego dnia wpisuje się Diecezjalny Dzień Osób z Niepełnosprawnością, który rozpoczęła Eucharystia w zamojskiej katedrze, po czym uczestnicy przeszli na Zamojski Rynek, gdzie miało miejsce wspólne śpiewanie osób niepełnosprawnych i ich opiekunów dla Jana Pawła II.

W godzinach wieczornych na scenie Zamojskiego Rynku wręczone zostały nagrody i wyróżnienia dla osób szczególne zaangażowanych w działalność Katolickiego Radia Zamość. Trzem osobom wręczono statuetki „Przyjaciel Katolickiego Radia Zamość”. Dodatkowo Katolickie Radio Zamość, jak co roku, i tym razem jako główny organizator przedsięwzięcia, dostrzegło osoby i instytucje, wręczając im nagrody Semper Fidelis (łac. zawsze wierny).

Tygodnik Katolicki „Niedziela” swoim najwyższym odznaczeniem - statuetką Sursum Corda obdarował bp. Marian Rojka, ordynariusza diecezji zamojsko-lubaczowskiej, który „ Od początku swojej posługi w diecezji otoczył opieką i życzliwością redakcję "Niedzieli Zamojsko – Lubaczowskiej". Swoją serdeczność i dobroć okazuje tym, którzy tworzą redakcję, osobom, których praca była obecna w historii redakcji, a przede wszystkim czytelnikom, do których co tydzień na łamach "Niedzieli" kieruje „Pasterski głos” i „Myśl na tydzień” – napisała w piśmie motywacyjnym Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna „Niedzieli”. Natomiast Medale "Mater Verbi" otrzymali od "Niedzieli": ks. Krystian Malec i Zbigniew Tracichleb, prezes firmy LHS. Wręczenia tych wyróżnień dokonali ks. Jacek Molka, redaktor z Częstochowy, i ks. Krzysztof Hawro, redaktor odpowiedzialny "Niedzieli Zamojsko – Lubaczowskiej".

Kulminacyjnym punktem świętowania 19. rocznicy obecności Ojca Świętego w Zamościu był koncert Piotra Rubika wraz z solistami, orkiestrą i chórem. Na zamojskiej scenie wraz z Piotrem Rubikiem wystąpili soliści: Zofia Nowakowska, Agnieszka Przekupień, Marta Moszczyńska, Michał Gasz, Grzegorz Wilk, Michał Bogdanowicz, narrator Jakub Wieczorek, a także Wrocławski Chór Akademicki pod dyrekcją Alana Urbanka, Orkiestra Filharmonii Dolnośląskiej z Jeleniej Góry. Widzowie byli zachwyceni koncertem, a artyści wdzięczni za gromkie oklaski. Zespół Piotra Rubika kilkakrotnie bisował.

Na zakończenie koncertu bp Marian Rojek udzielił błogosławieństwa wszystkim zgromadzonym.

Tagi:
Dzień Papieski Zamość

Niedziela radiowa w Dąbrowicy

2018-03-28 10:57

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 13/2018, str. IV

Katolickie Radio Zamość w ramach cyklu spotkań „Niedziela Radiowa” tym razem odwiedziło parafię św. Maksymiliana Kolbego w Dąbrowicy

Joanna Ferens
Św. Maksymilian Maria Kolbe, patron dąbrowickiej parafii

Był to wyjątkowy czas spotkania ze wspólnotą parafialną oraz jej duszpasterzem, a także doskonała okazja do zapoznania się z historią parafii, a także z jej codzienną działalnością.

Parafia należy do dekanatu Biłgoraj Północ Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej. Jej początki sięgają do roku 1982, kiedy to rozpoczęto starania o budowę kościoła parafialnego, które nadzorował proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Biłgoraju – ks. Florian Fornal. Poświęcenia nowo wybudowanej świątyni, jeszcze jako kościoła filialnego parafii św. Marii Magdaleny w Biłgoraju, dokonał, 17 sierpnia 1986 r. bp Jan Śrutwa, ówczesny biskup pomocniczy diecezji lubelskiej.

Historia parafii

Parafia w Dąbrowicy została erygowana w roku powstania diecezji zamojsko-lubaczowskiej, dokładnie 9 czerwca 1992 r. przez pierwszego biskupa diecezjalnego Jana Śrutwę i w ubiegłym roku obchodziła 25-lecie swojego istnienia. Teren parafii został wydzielony z parafii św. Marii Magdaleny w Biłgoraju oraz z parafii św. Michała Archanioła w Soli. Na początku w głównym ołtarzu znajdował się obraz Św. Maksymiliana Kolbego wykonany przez Marka Terleckiego z Zamościa, dziś, po remoncie całego prezbiterium, w centrum ołtarza znajduje się dwumetrowa figura Jezusa Miłosiernego, zaś po obu jego stronach obrazy Matki Bożej Częstochowskiej i św. Maksymiliana. Warto dodać, że przy świątyni znajduje się dzwonnica, a w niej trzy dzwony konsekrowane w 1991 r. przez bp. Piotra Hemperka. Pierwszym proboszczem parafii w Dąbrowicy został ks. Antoni Gębala, który sprawował tę funkcję do 1998 r., po nim parafię objęli dziś już śp. ks. Bolesław Małek i śp. ks. Andrzej Kucewicz, zaś obecnie tę funkcję od ośmiu lat sprawuje ks. Józef Bednarski, który jest również diecezjalnym duszpasterzem rolników. Z terenu parafii wywodzi się pięć sióstr zakonnych, jeden kapłan i jeden werbista, o. Jarosław Różański z Polskiej Prowincji Zgromadzenia Słowa Bożego. Z Dąbrowicy pochodził również tragicznie zmarły w 2007 r. w Alpach ks. Zbigniew Antosz.

Parafia obecnie

Obecnie parafia w Dąbrowicy liczy ok. 1200 mieszkańców. Na jej terenie znajduje się Szkoła Podstawowa, w której za katechizację odpowiada ks. Józef Bednarski i katechetka Monika Frąk. W parafii znajdują się relikwie św. Maksymiliana Kolbego i błogosławionych ojców franciszkanów o. Zbigniewa Strzałkowskiego i Michała Tomaszka, którzy zginęli śmiercią męczeńską w Peru. Działa tutaj również wiele grup modlitewnych, m.in. Legion Maryi, Apostolstwo Matki Bożej Dobrej Śmierci, Apostolat Złota Róża czy Różaniec Rodziców za Dzieci.

Podczas Niedzieli Radiowej wszystkich zebranych w świątyni powitał proboszcz parafii – ks. Józef Bednarski, który jednocześnie dziękował pracownikom diecezjalnej rozgłośni za przybycie i składał życzenia z okazji jubileuszu 20-lecia radia. – W ten piękny jubileusz życzę, w imieniu swoim i moich parafian, wszystkim pracownikom naszego diecezjalnego radia, aby św. Maksymilian był orędownikiem przed Panem Bogiem i wypraszał dla was Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski. Cieszcie się opieką Maryi, Matki Odkupiciela, patronki naszej diecezji oraz pozyskujcie nowych radiosłuchaczy – wskazał proboszcz dąbrowickiej parafii.

Z Bogiem możliwe jest wszystko

Słowo Boże wygłosił ekonom diecezji zamojsko-lubaczowskiej ks. Miłosław Żur, który przywołał postać św. Maksymiliana Kolbego i jego wielki wkład w istnienie mediów katolickich w Polsce. – Patron tej parafii, kiedy wrócił do Polski po studiach w Rzymie, wiedział, że trzeba uczynić wszystko, by media służyły człowiekowi, prawdzie i były przedłużeniem głosu kaznodziejów, katechetów, rekolekcjonistów i dobrych rodziców. Wiemy, jak te media są ważne, bo o nie toczy się walka i my w tej walce zwyciężamy, kiedy szukamy źródła informacji, która będzie nas budowała, uskrzydlała i pomagała nam mądrze i twardo stąpać po ziemi – podkreślił kaznodzieja.

Ks. Miłosław Żur podkreślał także wielką misję ewangelizacji realizowaną przez Katolickie Radio Zamość. – Nasze radio jest narzędziem, którym również Kościół się posługuje, aby dotrzeć do serc, by pokazać, ku czemu warto się zwracać, gdzie szukać pomocy i gdzie jest to źródło, które daje wodę żywą. Szatan będzie wciąż nas próbował zniechęcić, ale nie wolno nam zapomnieć, że pomimo naszych słabości, prawdziwym lekarzem jest Jezus Chrystus, który wciąż czeka na nas w sakramencie pokuty i chce nas karmić swoim ciałem w Komunii św. Musimy ufać, że z Panem Bogiem wszystko jest możliwe – wskazał.

Niedziela Radiowa w Dąbrowicy odbyła się w przeddzień uroczystości ku czci św. Józefa, który jest patronem Księdza Proboszcza. Z tej okazji jedna z parafianek, Katarzyna Strzęciwilk, napisała dla ks. Józefa wiersz, będący również pięknymi życzeniami, zaś odczytała go jej synowa, Halina Strzęciwilk.

W drodze do Boga

– Zapraszam do gościnnej i uroczej parafii w Dąbrowicy. Tutaj możemy nasze modlitwy do Pana Boga zanosić przez orędownictwo św. o. Maksymiliana i męczenników polskich w Peru: o. Zbigniewa i o. Michała. Główne uroczystości odpustowe ku czci Patrona naszej parafii odbywają się co roku w niedzielę po 14 sierpnia, który jest liturgicznym wspomnieniem św. Maksymiliana Kolbego. Dlatego już dzisiaj gorąco zapraszam do ufnej modlitwy za wstawiennictwem tego wyjątkowego orędownika. Św. o. Maksymilian był wielkim czcicielem Niepokalanej, nie wahał się oddać swojego życia najpierw na służbę Maryi, wybierając zarówno koronę czystości, jak i męczeństwa, a później za drugiego człowieka, w niemieckim obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Ponadto życzę wszystkim pracownikom i słuchaczom Katolickiego Radia Zamość i czytelnikom „Niedzieli Zamojsko-Lubaczowskiej” nowych odbiorców na kolejne lata prowadzenia ludzi do Pana Boga i Królestwa Niebieskiego poprzez codzienne przekazywanie Dobrej Nowiny – mówił na zakończenie spotkania ks. Bednarski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Poznań: drzewo dębu i życzenia dla archidiecezji na jubileusz 1050-lecia

2018-06-23 18:41

msz / Poznań (KAI)

Baner z życzeniami dla archidiecezji i ziemia w woreczkach przywieziona z wszystkich parafii – to dary, które towarzyszyły podczas drugiego dnia obchodów jubileuszu 1050-lecia najstarszego biskupstwa na ziemiach polskich. Jubileuszowe drzewko zostało postawione przed ołtarzem na placu katedralnym.

Monika Mężyńska / pl.wikipedia.org

Na pamiątkę obchodów jubileuszu 1050 lat biskupstwa w Poznaniu w ziemi z wszystkich 413 parafii na Ostrowie Tumskim zostanie zasadzony dąb. Ziemię w woreczkach przywieźli przedstawiciele parafii archidiecezji.

Chętni mogli też napisać życzenia dla archidiecezji na banerze zawieszonym przy katedrze.

Obchody jubileuszowe odbywają się pod hasłem „Poznań. Chrystus i my”. Ich celem jest ukazanie natury i misji Kościoła, lepsze poznanie jego historii i zaangażowanie wiernych w działalność ewangelizacyjną. 

Biskupstwo poznańskie powstało w 968 r. i do roku 1000 obejmowało całe państwo polskie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tato - ten, który steruje łodzią

2018-06-23 22:25

Agnieszka Bugała

Jeśli rodzina jest wielkim statkiem płynącym po wzburzonym morzu - ojciec stoi na mostku i trzyma ster. Nie może z niego schodzić wtedy, gdy okręt wykonuje najtrudniejszy manewr, skręt w zupełnie nowym kierunku. To on, kapitan, zna współrzędne, zagrożenia i cel wyprawy. Jeśli nie zna - naraża rodzinę na to, że ta utknie na mieliźnie albo roztrzaska się o skały.

Marta Sadownik

Są sprawy ważniejsze niż Himalaje

Monika od pięciu lat jest żoną. Zaraz po studiach zaczęła pracę, nieźle zarabia. Jej mąż Jacek, uznany fotograf, wciąż w rozjazdach. Chcieliby mieć dziecko, ale przyznają, że to by mogło zmienić ich dotychczasowy tryb życia. Dlatego czekają. Może za dwa, trzy lata? Muszą to zaplanować. Tomek z Asią zdecydowali się na dziecko trzy lata po ślubie. Ona na jakiś czas zrezygnowała z pracy, jest w domu. Ponieważ mieszkają z rodzicami, jej mama aktywnie uczestniczy w zajmowaniu się dzieckiem. To sprawia, że Tomek przestał się angażować w pomoc przy córce. Wycofał się na bezpieczną, jak mówi, dla mężczyzny pozycję - fotel przed telewizorem. Pierwszy z nich nie chce zrezygnować z tego, co robi teraz ani podjąć wyzwania. Drugi podjął, ale szybko pozwolił, aby za sterem stanęła żona i teściowa. Obydwaj panowie nie słyszeli o wietrze w żaglach, który niesie statek, ani o smaku przygód, jakie wynikają z bycia tatą.

„Są sprawy ważniejsze niż Himalaje” - pisał w książce pt. „Mój pionowy świat” Jerzy Kukuczka. „15 grudnia odleciała pierwsza grupa. Beze mnie. Są sprawy ważniejsze niż Himalaje. Najważniejsze. W sylwestra urodził nam się syn. Daliśmy mu na imię Maciek”.

Smutny raport o współczesnych sternikach

Kobieta staje z drżeniem przed mężem, który boi się zostać tatą, i pokazuje ciążowy test. Dla młodych małżeństw to często trudna próba miłości. Dla kobiety reakcja męża decyduje o sposobie przeżywania ciąży. Mężczyzna, oświadczając się kobiecie, biorąc ślub, musi wiedzieć, czy chce mieć dziecko i co robić, gdy zostanie ono poczęte, a później narodzi się. To jest dowód na jego odpowiedzialność za okręt, którym wypłynął.

Ojcem nie jest mężczyzna tylko wtedy, gdy podejmuje inicjatywę powołania nowego życia. On musi kontynuować to dawanie życia swemu dziecku dzień po dniu. Gdy da życie ciału, musi potem obudzić inteligencję, serce i sumienie dziecka. To długi proces, a podtrzymując nasze obrazowanie o statku i kapitanie, to po prostu bardzo długi rejs. Ojciec, jako kapitan okrętu, musi sobie z tego zdawać sprawę.

Dwa marzenia przyszłych rodziców

Większość mężczyzn wyobraża sobie ojcostwo jako czas górskich wypraw, jazdy na rowerze, długich dystansów w basenie, meczów piłki nożnej, wędkowania. Wyobrażają sobie syna, którego będą mogli uczyć, któremu będą mogli przekazywać swoją wiedzę. Bo mężczyzna dojrzały chce dzielić z dziećmi swój męski świat - pasje, zadania, trudne do zdobycia szczyty, wiedzę. Kobieta, gdy myśli o dziecku, koncentruje się raczej na jego bezradności, maleńkości i swoją rolę widzi jako ta, która osłania, zabezpiecza, pomaga. Nie naraża na ryzyko i wyzwania. Chce ukryć, zatrzymać.

Chodź, zbudujemy most

Dojrzały mężczyzna, świadomy własnej tożsamości, będzie dążył do wyprowadzenia dziecka na zewnątrz domu, własnych słabości i wreszcie rodziny. Do pokonywania przeszkód i trudności. Poda rękę i pozwoli wyruszyć własną drogą. Przyjdzie przecież dzień, że dziecko zechce opuścić łódź i wsiąść na własną. Ojciec musi być tym, który pomaga dorastać do tej chwili. Więcej - on wie, że ta chwila jest już zaplanowana w przyszłości, a jego rola to uformowanie nowego sternika - jeśli to syn, albo towarzyszki sternika - jeśli to córka. Świadomość obojga - mamy i taty - musi być na tyle duża, aby matka nie zabraniała ojcu na męski sposób realizowania rodzicielstwa. Koniecznie muszą się uzupełniać, jednak nie mogą myśleć, że są w stanie zastąpić siebie w pełnieniu tych ról. Ojciec uczy dzieci świata mężczyzn - tych, którzy bronią słabszych i pokrzywdzonych, walczą o uczciwość i sprawiedliwość, dbają o ekonomiczne zaplecze rodziny. Kochają wiernie i decyzyjnie - bez odwołania miłości pod wpływem nabrzmiałych do granic emocji.

Sternik musi czasem zmienić kurs, aby ocalić okręt przed katastrofą, ale nie rezygnuje z celu wyprawy. Dla katolickich rodzin tym celem musi być życie wieczne, wszystko inne - zaszczyty, tytuły, pieniądze - nie ma sensu.

Nie mów, co robić, po prostu rób to, co dobre

Ale jak być ojcem, który wychowuje? Dzieci nie lubią długich kazań. Ani małe, ani starsze. Wyłączają swoją uwagę, a ojcowie często złoszczą się i skarżą, mówiąc: „Mój syn mnie nie słucha, córka ma mnie za nic”. Ważna informacja dla każdego taty: ojciec nie przekazuje systemu wartości, wygłaszając długie przemowy przy kuchennym stole lub w trakcie jazdy samochodem. On na co dzień stara się żyć w taki sposób, aby dzieci bez nudnych kazań wiedziały, co powinny robić. Jan Paweł II często w swych opowieściach wracał do obrazka zapamiętanego z dzieciństwa: tato, wdowiec, modlący się na kolanach przy łóżku. Nie musiał pan Wojtyła mówić potem: „Módl się, Karol, tak trzeba”. Syn widział i dowiadywał się w najlepszy ze sposobów: „Skoro mój tata tak robi, to widocznie jest to dobre”.

Jeśli tato krzyczy na mamę i mówi o niej, używając obraźliwych słów, na nic zdadzą się wzniosłe przemowy o szacunku dla kobiet. Jeśli tato jest właścicielem firmy i nie wynagradza uczciwie swych pracowników - na nic puste frazesy o uczciwości. Jeśli tato głosił szczytne, antykomunistyczne idee, a po latach okazało się, że jednak należał do PZPR, trudno, by dziecko nie poczuło się oszukane. Jeśli niedzielne przedpołudnie to dla ojca czas wypadu na ryby, nie można się dziwić, że dziecko nie chce chodzić do kościoła. Dziecko wie, czym i w jaki sposób żyją jego rodzice, szybko odkrywa podwójność.

Tato nie może karać milczeniem

To, co ważne dla ojców, gdy dzieci nie są posłuszne, to nie próbować się na nie obrażać. Manifestowanie swojej rodzicielskiej władzy, obnoszenie się ze zranioną dumą rodzica - ostentacyjne milczenie, które trwa czasem kilka dni, nie zmieniają naszych dzieci. Rodzą wyolbrzymione poczucie winy i nie uczą rozwiązywania konfliktów. Pokazują postawę egoisty: „Nie robisz, jak ja chcę, to się obrażam”. Jakie będzie małżeństwo dziecka, które wkroczy w dorosłość z takim bagażem doświadczeń? Już dziś rokuje ciche dni z żoną i dąsy, zamiast rzeczowej rozmowy. Tato musi nauczyć siebie, a potem swoje dziecko rozmawiać o sytuacjach trudnych, o rozczarowaniach. Męskim językiem, innym niż ten, którego w takich rozmowach używa mama, ale to jego obowiązek. Nie wystarczy, że nauczymy dziecko mówić „dzień dobry” niemiłym sąsiadom, ono musi przede wszystkim umieć stawić czoła trudnościom.

Tym, którzy czekają na dziecko

Jeśli przyjąć, że dzień narodzin dziecka jest linią startu dla rodzicielstwa, to kobieta bierze przed startem dłuższy rozbieg. Ma dziewięć miesięcy na to, aby w dniu przyjścia na świat dziecka być dobrze przygotowaną. Jest sam na sam z maleństwem. Dzielą tlen, pokarm, krew, przestrzeń. Nie ma fizycznego zespolenia większego niż to. Mężczyzna - mąż, ojciec dziecka - jest w innej sytuacji, ale powinien, podejmując świadomy wysiłek, wykorzystać czas ciąży najlepiej jak to możliwe. Nie może być zaskoczony.

Nasza miłość zaprasza tu dziecko...

Ktoś pięknie powiedział, że już w oczach żony wita się dziecko, które pocznie się z miłości. W to zdanie wpisuje się wdzięczność żonie za trud dziewięciu miesięcy, ale też świadoma zgoda na to, aby ta właśnie kobieta była matką moich dzieci. Nie inna, nie przypadkowa. Właśnie ta. Zresztą, choć innym językiem, ale taką właśnie zgodę wyrażają małżonkowie słowami przysięgi małżeńskiej: deklarują, że przyjmą potomstwo, jakim Bóg ich obdarzy. Ta przysięga zobowiązuje również do tego, aby od początku mężczyzna podejmował konkretne kroki w przygotowywaniu siebie do bycia ojcem. Jeśli rany wyniesione z domu w relacji z własnym ojcem są zbyt głębokie, jeśli nie ma wzorców - może się okazać, że trudno podjąć ten wysiłek. Ale nie trzeba się bać. Instynkt ojcowski budzi się powoli, a Bóg, którego małżonkowie zapraszają do swojej miłości przez sakrament, pomaga w stawaniu się tatą. On, który pierwszy jest Ojcem, może pomóc w tym trudnym rejsie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem