Reklama

25-lecie sakry bp. Adama Lepy

2013-01-06 11:52

lg / Łódź / KAI

BOŻENA SZTAJNER

Bp Adam Lepa przewodniczył 5 stycznia Mszy św. z okazji 25-lecia swojej sakry biskupiej. Towarzyszyło mu dziesięciu arcybiskupów i biskupów, dziesiątki kapłanów, siostry zakonne i wierni świeccy. Liturgia została odprawiona w bazylice archikatedralnej w Łodzi.

Na początku liturgii abp Marek Jędraszewski przeczytał list gratulacyjny, jaki przesłał biskupowi Lepie papież Benedykt XVI. "Z głębi serca składamy życzenia z okazji srebrnego jubileuszu biskupstwa i wyrażamy podziękowania za wszystkie duszpasterskie działania wypełniane owocnie, roztropnie i wiernie dla duchowego dobra kapłanów i wiernych świeckich" - napisał Ojciec Święty.

Metropolita łódzki podkreślił, że jest bardzo wdzięczny biskupowi pomocniczemu "za mądrość i życzliwość, którymi od 4 miesięcy wspomaga go w duszpasterzowaniu w Kościele łódzkim".

Reklama

Z kolei abp Władysław Ziółek przypomniał w homilii drogę powołania biskupiego jubilata. Podkreślał, że rozpoczęło się ono w momencie najważniejszego w dotychczasowej historii diecezji łódzkiej wydarzenia, czyli wizyty Jana Pawła II w Łodzi. Życzył też bp. Lepie, aby "nieustannie, z tą samą stałością, w miłości i cierpliwości, zabiegał o wiarę, która jest towarzyszką życia, pozwalającą dostrzegać na nowo nieustannie cuda, jakich Bóg dla nas dokonuje. Żyjąc wiarą nastawioną na uchwycenie znaków czasu w chwili obecnej, bądź w dalszym ciągu dla wiernych Kościoła łódzkiego żywym znakiem obecności Chrystusa Zmartwychwstałego".

Na ręce jubilata przyszło wiele listów gratulacyjnych. Na zakończenie liturgii dwa z nich - od prymasa Polski, abp. Józefa Kowalczyka i przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Józefa Michalika, odczytał wicekanclerz łódzkiej kurii, ks. Jarosław Pater. Prymas Kowalczyk podkreślił szczególnie wagę misji, "pełnionej w czasie, kiedy Kościół musiał się borykać z wielorakimi trudnościami w realizowaniu swojej misji zbawczej". Z kolei abp Michalik zauważył w liście, że bp Lepa jest "wybitnym znawcą tematyki komunikacji społecznej i zachęca nas do zaufania ludziom pracującym w mediach, aby prawo do prawdy i dobra mogło być uszanowane. Ale rozeznając niebezpieczeństwa manipulacji, odważnie nas przed nimi przestrzega".

Bp Lepa, dziękując za obecność i wspólną modlitwę, podkreślił rolę darów, jakie każdy człowiek otrzymał, "największych i tych bardzo małych, wręcz niedostrzegalnych", a biskupstwo, powołując się na słowa Jana Pawła II, określił jako "dar i tajemnicę". Jubilat zwrócił uwagę, że daty związane z jego sakrą biskupią, wskazują na patronów: św. Ambrożego, św. Bazylego Wielkiego i św. Grzegorza z Nazjanzu. "Wszyscy trzej są biskupami i doktorami Kościoła" - podkreślił biskup pomocniczy archidiecezji łódzkiej.

W liturgii uczestniczyło 10 arcybiskupów i biskupów, kilkudziesięciu księży, siostry zakonne i znaczna grupa wiernych. W bazylice archikatedralnej obecna była prezydent Łodzi Hanna Zdanowska, marszałek województwa Witold Stępień i przedstawiciele wojewody. Jubileusz bp. Lepy świętowali też rektorzy łódzkich uczelni i przedstawiciele parlamentu. Muzyczną część liturgii wzbogacił chór "Harmonia".

Tagi:
jubileusz Łódź bp Adam Lepa

Łódź: Te Deum Laudamus za 30 lat posługi bp. Adama Lepy

2018-01-07 19:12

xpk / Łódź (KAI)

Trzydzieści lat posługi biskupiej pozwoliło mi głębiej poznać, jaki sens mają słowa: biskupstwo oznacza obowiązek, a nie zaszczyt! Dzisiaj, może jak nigdy dotąd, zdaję sobie sprawę w jakim stopniu wypowiadane słowo, jest niewspółmierne w stosunku do otrzymanych darów oraz do powinności, której na imię wdzięczność. – mówił bp Adam Lepa podczas uroczystość jubileuszowych, które odbyły się w niedzielę w łódzkiej katedrze.

Piotr Drzewiecki

2 stycznia minęło 30 lat od chwili, kiedy w łódzkiej katedrze ks. Adam Lepa otrzymał sakrę biskupią z rąk ówczesnego Prymasa Polski, kardynała Józefa Glempa. 7 stycznia w łódzkiej katedrze św. Stanisława Kostki sprawowana była Msza święta dziękczynna, podczas której Kościół łódzki dziękował za 30 lat posługi biskupa Adama.

Podczas liturgii kazanie opierające się o ewangeliczny fragment mówiący o Chrzcie Jezusa w Jordanie, wygłosił metropolita łódzki abp Grzegorz Ryś. Odniósł się on do trzeciej Osoby Trójcy Świętej, tj. Ducha Świętego, który jak w momencie chrztu zstąpił na Jezusa, tak w czasie święceń biskupich dotknął serca biskupa Adama Lepy.

- Namaszczenie Duchem do misji, do posłania! Pomazaniec – takim się objawia Jezus nad Jordanem. To jest ta godność, którą biskup Adam w sobie nosi, w pełni od trzydziestu lat! On wskazuje na Jezusa. Mówi: uważajcie, jest Jezus! Idzie Jezus! On udzielił wam Ducha. Ma moc to uczynić, a jednocześnie udziela Ducha In presona Christi. To znaczy, ten Jezus przepowiadany w naszej osobie, staje się obecny. W naszej osobie działa. W naszej osobie jest mocny. Przez nasza posługę udziela Ducha. – tłumaczył arcybiskup.

Nawiązując do Chrztu Jezusa w Jordanie zauważył, że - Jezus ma moc, aby nas zanurzyć w Duchu Świętym. Ma moc nas napełnić Duchem Świętym! To jest cel Jego misji – dać nam Ducha Świętego! Kto nie żyje w Duchu Świętym jest martwy, jest jak Adam ulepiony z gliny w raju, a dopiero, kiedy Bóg na niego tchną, wówczas ożył! – podkreślił kaznodzieja.

Przypominając o latach posługi jubilata zauważył - ile razy w czasie tych 30 lat biskup Adam wkładał na ludzi ręce udzielając im Ducha Świętego w świeceniach, w bierzmowaniu, w chrzcie, w sakramencie pokuty? Ile razy udział Ducha, nie sam z siebie, ale In presona Christi! – dodał łódzki pasterz.

Odnosząc się do zawołania biskupiego Lepy, arcybiskup łódzki zaznaczył, że motto kształtuje człowieka. – nie chodzi o to co robił w życiu, tylko jakim jest człowiekiem. Że jest człowiekiem mądrości i cierpliwości. Taki jest! (…) W mądrości i cierpliwości Pan prowadzi ludzkie serce. Nie chodzi o nogi do wędrowania, ale o serce z jakim idziesz ku drugiemu człowiekowi. O serce, które jest pełne miłości i cierpliwości. Chodzi o miłość Boga i cierpliwość Chrystusa, nie o naszą! W tej miłości i w tej cierpliwości mamy wędrować z sercem ku ludziom – zakończył arcybiskup. Przed błogosławieństwem dziękując zebranym za obecność i modlitwę w czasie dzisiejszej uroczystości, dostojny jubilat raz jeszcze złożył podziękowanie arcybiskupowi seniorowi Władysławowi Ziółkowi, za przygotowanie przed 30 laty uroczystości konsekracyjnych oraz współpracę w diecezji przez cały ten czas posługi.

Biskup Adam Lepa podzielił się także swoim doświadczeniem sprzed 30 lat. - Głęboko przeżyłem pierwsze biskupie błogosławieństwo, z pastorałem w reku, podczas, którego wykonywano hymn „Te Deum Laudamus”. A wcześniej wyjaśniłem sens mojego biskupiego zawołania In caritate et patentia (W miłości i cierpliwości) podkreślając, że w jego treści wpisane są najważniejsze zręby mojej posługi biskupiej. Wszak jeżeli w tej posłudze przestaje istnieć miłość i cierpliwość, wszystko traci sens. – zaznaczył biskup Lepa.

Po zakończeniu liturgii jubilat przyjmował gratulacje i życzenia w Wyższym Seminarium Duchownym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chrystus Zmartwychwstał - Prawdziwie Zmartwychwstał!

Abp Józef Michalik, Metropolita Przemyski
Edycja przemyska 17/2011

Drodzy Archidiecezjanie!

Tegoroczne święta Wielkiej Nocy przeżyjemy w pełnym rozkwicie wiosny, a wiosna to piękno nowego, budzącego się życia jeszcze utrwala, prowadzi do zwycięskiego owocowania.
Wielkanoc to najważniejsze święta chrześcijańskie, wyrosłe z Mojżeszowego przymierza z Bogiem, przymierza, które znalazło swe szczególne wypełnienie w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, Bożego Syna, naszego Zbawiciela. Pascha oznacza przejście - z niewoli do wolności, ze śmierci do życia, z trudności i załamań do nadziei zwycięskiej, twórczej. I to są właśnie moje życzenia i moje pragnienie, aby obudziły się realne nadzieje na zmartwychwstanie wiary w możliwości odrodzenia - przywrócenia do życia - godności naszego narodu, gotowości do podjęcia walki o codzienną uczciwość, dobroć i życzliwość, o większą miłość do bliskich i do nieprzyjaciół, do obcych, innych, słabych i załamanych, aby nie zabrakło im pomocnych dłoni. Bardzo pragnę, aby obudziły się sumienia omdlałe, zmęczone, uśpione i dały dowody życia. Ojczyźnie i narodowi naszemu potrzebni są ludzie odważnego myślenia i gorącego serca, ludzie kochający prawdę aż do oddania za nią życia. Polska potrzebuje dziś gigantów ducha, którzy w prostocie i pokorze serca opowiedzą się za prawem do życia dziecka poczętego, za wiernością prawu naturalnemu w życiu społecznym, za kulturą słowa w życiu prywatnym i publicznym. Po raz kolejny widzimy, jak trudno jest przyjąć prawdę o sobie, o naszej historii, prawdę o naszej słabości i grzechu - niekiedy nawet wykreślamy ją z pamięci i sumienia.
Duszpasterski program zachęca nas do większej bliskości z Bogiem - do takiej jedności, która jest Komunią - aby razem z Nim, Panem życia i Zwycięzcą śmierci, przeżywać doświadczenia, szukać sukcesów i zwyciężać trudności. Warto sobie uświadomić, że na drodze promocji dobra i piękna nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który śmiercią pokonał grzech, nie czyjś grzech - mój własny grzech, grzech we mnie.
Całym sercem życzę wierzącym w Chrystusa, aby pogłębiali wiarę, aby odczuli Jego obecność w codziennym życiu, aby Go życiem głosili innym, ubogacając ich pokojem i radością.
Szukającym wiary - aby ją znaleźli. Pan znajdzie sposób!
Niewierzącym - aby dobrocią i życzliwością swojego szczerego serca ubogacali nas wszystkich i radowali się z odwzajemnionych życzliwości.
Uczniowie z Emaus spotkawszy Pana wrócili do Jerozolimy, by podzielić się tą radością i obdarzyć innych swoim świadectwem. To moje życzenia na dni, które nas czekają po radosnym przeżywaniu tegorocznych Świąt. Niech one trwają w darze naszego świadectwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gdzie jest Jezus?

2019-04-22 15:48

Agnieszka Bugała

Na ten dzień czekaliśmy! Od chwili rozstania w Edenie, gdy odrzuciliśmy Boga, nie było sposobu, aby wrócić i znów zamieszkać razem z Nim. Bóg jednak znalazł sposób! Do Edenu wraca się przez mękę Jezusa, śmierć na krzyżu i pustkę Wielkiej Soboty. „Zbudź się, o śpiący, a zajaśnieje ci Chrystus!” (por. Ef 5, 14).

Agnieszka Bugała
Figura św. Marii Magdaleny w jednym z kościołów w Barcelonie

Po śmierci Jezusa Maria Magdalena prawie nie spała. Ten, który zmienił jej życie, umarł, a ona nie zdołała Go obronić, choć spróbowała wszystkiego, naprawdę wszystkiego. Zaciskając w dłoniach zbroczone krwią kamienie na wzgórzu Golgoty, przypominała sobie bez końca, że „kto jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamień” (por. J 8, 7) i przekładała je z ręki prawej do lewej i z lewej do prawej, i znów. Sen nie chciał przyjść. Czas po złożeniu ciała Chrystusa do grobu musiał być dla niej torturą. Tajemnicza zapowiedź dnia trzeciego i całkowita niemożność zrozumienia tej zapowiedzi... Czy była kiedyś większa próba dla ludzkiej wiary niż te godziny po Jego śmierci? Nie mogła znaleźć sobie miejsca. Noc nie chciała się skończyć, wszędzie panowała ciemność. Wyszła z domu i, owinięta chustą, wraz z dwiema innymi kobietami rozpoczęła wędrówkę do grobu w ogrodzie Józefa z Arymatei. Było wilgotno i mglisto. Sunąc do przodu, wygładzała kolejne myśli, które jak fale jeziora po piasku delikatnie przesuwały się w głowie: jedna po drugiej, jedna po drugiej.

Odkąd Go spotkałam, nigdy mnie nie oszukał.

Odkąd Go poznałam, nigdy mnie nie zawiódł.

Uratował mnie od śmierci duszy.

Uratował mnie od demonów.

Kochałam Go.

Musiał mówić prawdę.

Kamień był odsunięty. Ciemność, która wypełniła wejście do grobu, zatrzymała ją. Drżała i nie umiała zrobić kroku. I nagle głos: „Niewiasto, czemu płaczesz?”. A potem: „Mario” w ciszy poranka dnia trzeciego, wbrew temu, że grób jest przecież końcem życia, kresem i pustynią! „Mario” – wypowiedziane tu, w ziemskim ogrodzie, ale tak naprawdę wypowiedziane przecież z Drugiego Brzegu. „Rabbuni” – wyszeptane jej głosem, ale jakby spoza niej, resztką sił i nadziei. To On! Ten sam, a już inny! Fizycznie obecny i żywy, choć przecież to Jego zimne, sztywne ciało ocierała z krwi pod krzyżem.

„Zbudź się, który śpisz!” – czytamy w starożytnej homilii. Paschalny przełom ujawnił się zatem od serca, a nie od oficjalnych wystąpień. Maria Magdalena poddała się miłości, która nie oblicza, która działa wbrew logice. Została w ogrodzie nawet wtedy, gdy inne niewiasty odeszły. Logika nie każe trwać nikomu przy pustym grobie, a ona trwała... W zawołaniu jej po imieniu Chrystus odmienił życie Marii Magdaleny po raz kolejny. Ona niczego nie musiała rozumieć. Po prostu wiedziała, bo odczytała Serce Pana. I nic już nie było ważne, nawet aniołowie we wnętrzu grobu. Całe jej wnętrze jeszcze przed chwilą rozdzierało jedno pytanie: GDZIE JEST JEZUS?

To najważniejsze pytanie każdego życia, to sedno ludzkiego bólu. W wielkanocny poranek odpowiedź jaśnieje światłem Zmartwychwstania i pociechą: szukanie Boga już jest wyznaniem miłości. Ci, którzy naprawdę Go szukają – znajdują. Nie gorszmy się tymi, którzy szukają. Po nabrzmiałym od bólu Triduum cały stworzony świat drży od dźwięków „Alleluja”, a ziemię ogarnia niewypowiedziana radość ze zwycięstwa Chrystusa. Zwycięstwa ostatecznego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem