Reklama

Światowa Rada Kościołów po 70 latach wraca do miejsca swoich narodzin

2018-08-10 20:16

ts / Amsterdam (KAI)

jimmyweee/pl.wikipedia.org

Uroczystym nabożeństwem w miejscu swego założenia, Nieuwe Kerk (Nowym Kościele) w Amsterdamie, Światowa Rada Kościołów (ŚRK) będzie obchodzić 23 sierpnia 70-lecie swego istnienia. W nabożeństwie ekumenicznym weźmie udział sekretarz generalny ŚRK, pastor Olav Fykse Tveit i moderatorka Centralnego Komitetu tego gremium Agnes Abuom, a także liczni przedstawiciele Kościołów członkowskich.

Nabożeństwo poprzedzi jubileuszowe sympozjum na Wolnym Uniwersytecie w Amsterdamie pod hasłem: „Gościnność na pielgrzymiej drodze do pokoju i sprawiedliwości”. Swój udział zapowiedziała m.in. Mpho Tutu, córka laureata Pokojowej Nagrody Nobla z RPA, arcybiskupa Desmonda Tutu i dyrektorka „Desmond & Leah Tutu Legacy Foundation”. W południe ulicami centrum Amsterdamu przejdzie marsz pokoju, który będzie się zatrzymywał przy historycznych pomnikach, odnoszących się do jednego z wiodących haseł ŚRK: „Wspólnie na drodze w służbie sprawiedliwości i pokoju”.

Światowa Rada Kościołów powstała na I zgromadzeniu ogólnym w Amsterdamie w sierpniu 1948 r. Obecnie skupia ok. 350 Kościołów protestanckich, anglikańskich, prawosławnych, starokatolickich i niechalcedońskich. Kościoły w ponad 120 krajach członkowskich ŚRK skupiają ponad pół miliarda wiernych. Kościół katolicki nie należy do Rady, ale od czasów Soboru Watykańskiego II utrzymuje z nią bliskie kontakty; od 1965 r. istnieje Wspólna Grupa Robocza, złożona z przedstawicieli Stolicy Apostolskiej i ŚRK. Z okazji obecnego jubileuszu w czerwcu złożył wizytę w siedzibie ŚRK w Genewie papież Franciszek.

Reklama

Historyczne i ekumeniczne korzenia ŚRK leżą w ruchach studentów oraz świeckich XIX wieku, Światowej Konferencji Misyjnej (1910) w Edynburgu oraz encyklice patriarchy Konstantynopola z 1920 roku, w której zaproponowane zostało utworzenie „związku Kościołów” na wzór Ligi Narodów. Na przełomie lat 1938-1939 czołowi przedstawiciele ponad stu Kościołów postanowili utworzyć Radę Ekumeniczną, jednak w realizacji tego zamierzenia przeszkodził wybuch drugiej wojny światowej. Dopiero w 1948 r. można było tę ideę zrealizować.

W Nieuwe Kerk w Amsterdamie sprawowano nabożeństwo otwierające pierwsze zgromadzenie ogólne ŚRK.

Tagi:
Holandia

Reklama

Holandia poświęcona Niepokalanemu Sercu Maryi

2017-05-15 18:22

RV / Maastricht / KAI

Holenderscy biskupi poświęcili swe diecezje Niepokalanemu Sercu Maryi. Akt ten miał miejsce podczas nieszporów sprawowanych w średniowiecznej bazylice Wniebowzięcia w Maastricht. Obecni byli wszyscy urzędujący aktualnie ordynariusze i biskupi pomocniczy. Liturgii przewodniczył kard. Willem Eijk, metropolita Utrechtu.

BOŻENA SZTAJNER/ NIEDZIELA

W homilii zaznaczył, że o poświęcenie Niepokalanemu Sercu Rosji i innych krajów prosiła Matka Boża w Fatimie. Holenderski kardynał przypomniał szczególny kontekst objawień. Miały one miejsce, kiedy w Portugalii rządził bezwzględny antykościelny reżim: księża nie mogli nosić stroju duchownego, zlikwidowano zakony, jezuitów pozbawiono obywatelstwa, zakazano nauczania religii w szkołach. Przewidywano, że w ciągu dwóch pokoleń uda się wykorzenić z Portugalii katolicką wiarę. Tak jednak się nie stało, również dzięki odrodzeniu wiary po objawieniach Fatimie – przypomniał prymas Holandii, jednego z najbardziej zsekularyzowanych krajów Europy. Dodał, że na szczególną opiekę Maryi liczy teraz holenderski Kościół.

Kard. Eijk zwrócił też uwagę na profetyczny charakter objawień w Fatimie. Maryja zapowiedziała zarówno okrucieństwa XX w., będące konsekwencją odwrócenia się ludzi od Boga, jak i kryzys Kościoła. „Sytuacja Kościoła na pewno się nie polepszyła w naszym stuleciu – zaznaczył metropolita Utrechtu. Chrześcijaństwo jest najbardziej prześladowaną religią na świecie. Co gorsze, prześladowania nie pochodzą tylko z zewnątrz” – podkreślił kard. Eijk. Przypomniał on również, że jedno z objawień dotyczyło piekła, którego istnienie było i nadal jest negowane przez wielu chrześcijan. Bardzo rzadko wspomina się o nim również na katechezach i w homiliach. „Uroczyste ostrzeżenie Maryi trzeba jednak traktować poważnie” – powiedział prymas Holandii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Co z postem w Wielką Sobotę?

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 15/2004

Coraz częściej spotykam się z pytaniem, co z postem w Wielką Sobotę? Obowiązuje czy też nie? O poście znajdujemy liczne wypowiedzi na kartach Pisma Świętego. Chcąc zrozumieć jego znaczenie wypada powołać się na dwie, które padają z ust Pana Jezusa i przytoczone są w Ewangeliach.

Bożena Sztajner/Niedziela

Pierwszą przytacza św. Marek (Mk 9,14-29). Po cudownym przemienieniu na Górze Tabor, Jezus zstępuje z niej wraz z Piotrem, Jakubem i Janem, i spotyka pozostałych Apostołów oraz - pośród tłumów - ojca z synem opętanym przez szatana. Apostołowie są zmartwieni, bo chcieli uwolnić chłopca od szatana, ale ten ich nie usłuchał. Gdy już zostają sami, pytają Chrystusa, dlaczego nie mogli uwolnić chłopca od szatana? Usłyszeli wówczas znamienną odpowiedź: „Ten rodzaj zwycięża się tylko przez modlitwę i post”.
Drugi tekst zawarty jest w Ewangelii św. Łukasza (5,33-35). Opisuje rozmowę Pana Jezusa z faryzeuszami oraz z uczonymi w Piśmie na uczcie u Lewiego. Owi nauczyciele dziwią się, czemu uczniowie Jezusa nie poszczą. Odpowiada im wówczas Pan Jezus „Czy możecie gości weselnych nakłonić do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, wtedy, w owe dni, będą pościć”

Dwa rodzaje postu

Przyglądając się obu obrazom widzimy, iż św. Marek i św. Łukasz przekazują nam naukę Pana o poście w podwójnym aspekcie. Omawiają ten sam znak, okoliczności wydarzeń ukazują jednak zasadniczą różnicę motywów skłaniających do postu. Patrząc bowiem od strony motywów, dostrzegamy w Kościele dwa rodzaje postu.
O jednym pisze św. Marek, można by go nazwać postem ascetycznym. Obowiązuje nas w środę popielcową i wszystkie piątki. Powstrzymujemy się od pewnych pokarmów oraz innych dóbr, przyjemności, i to wzmacnia naszą wolę w walce o dobro. Tą formą prosimy Boga o moc nadprzyrodzoną w walce z szatanem.
Święty Łukasz w cytowanym urywku Ewangelii mówi o drugim rodzaju postu. Obowiązuje on w Wielki Piątek. Zalecany jest też bardzo przez Kościół w Wielką Sobotę. Można nazwać go postem ontologicznym. Jego sens można wyrazić parafrazując słowa Jezusa: „Gdy zabiorą nam młodego pana; nie chcę już ani jeść, ani pić, bo nie ma pana młodego - i dlatego jestem smutny”. Bywa przecież często tak, iż człowiek zmartwiony odmawia jedzenia. „Gdy Pan wróci, z chęcią siądę do posiłku!”

Post aż do Rezurekcji

W związku z rozumieniem postu w Wielkim Tygodniu ostatnio zostałem zapytany, czy rzeczywiście obowiązuje on i przez całą Wielką Sobotę, bowiem w przekonaniu wielu katolików przestrzegany jest tylko do momentu powrotu do domu ze święconką, co najczęściej ma miejsce w godzinach przedpołudniowych.
Otóż najpierw musimy sobie uświadomić, iż w nawiązaniu do wypowiedzi Pana Jezusa w relacji św. Łukasza, Rezurekcja jest dla Kościoła powszechnego znakiem, że Pan zmartwychwstał (czyli wrócił). Stąd logika znaku domaga się, aby post w Wielką Sobotę obowiązywał do tej Wigilii Paschalnej - Rezurekcji przez cały dzień. Można się więc pytać, dlaczego częste przekonanie o poszczeniu w Wielką Sobotę tylko do południa? Ma to po części swoją motywację historyczną, bowiem poprzedni Kodeks Prana Kanonicznego, wydany w 1917 r. przez papieża Benedykta XV ustanawiał post w Wielką Sobotę do godz. 12.00. Dlaczego? Otóż w tamtych czasach Wigilię Paschy, czyli Rezurekcję, odprawiano w sobotę rano. Wigilia zaś to znak Zmartwychwstania. Jeśli Pan już wrócił - zmartwychwstał - traci sens dalszy post. Widzimy więc, że liturgicznie jest to zrozumiałe.
Jednak dzisiaj, tak jak w pierwszych wiekach, odprawiamy Wigilię (czyli Rezurekcję), w nocy, po zachodzie słońca. Stąd logika znaku domaga się postu do czasu Wigilii. Potwierdza to Konstytucja o Świętej Liturgii Soboru Watykańskiego II. Mówi wyraźnie i poucza, że „post paschalny zachowuje się obowiązkowo w Wielki Piątek, a zachęca, zaleca w miarę możliwości w Wielką Sobotę” (n. 110).
Widzimy więc, iż post w Wielką Sobotę aż do Wigilii nie jest obowiązkiem, ale jest bardzo zalecany i zgodny z wymową liturgii Triduum Paschalnego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Baranek i wspólnota

2019-04-18 21:25

Magda Nowak

– Kiedy w ten Wielki Czwartek próbujemy po raz kolejny pokłonić się wobec tajemnicy Mszy św., to dziś wydobądźmy z niej te dwie prawdy: Baranek i wspólnota, dwie nieodłączne tajemnice każdej Mszy św. – powiedział bp pomocniczy archidiecezji częstochowskiej Andrzej Przybylski. Słowa te wybrzmiały podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w archikatedrze częstochowskiej na pamiątkę ustanowienia sakramentów kapłaństwa i Eucharystii.

Marian Sztajner/Niedziela

– Nie mamy wątpliwości, że baranek ofiarny to dla nas Chrystus, bo zawsze kiedy przyjmujemy Jego ciało przed komunią św. słyszymy te słowa: oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Ale czy przyjmujemy Go tylko dla siebie? Tylko dla własnej pobożności, świętości, bliskości z Bogiem? – pytał biskup. – Pan wyraźnie nam mówi, dlaczego Baranek nazywa się podczas Mszy św. komunią, bo Bogu chodzi o wspólnotę, bo tych wszystkich najważniejszych tajemnic, które w tych dniach będziemy przeżywać, Bóg nie czyni dla siebie. Bóg nie ponosi cierpienia dla samego siebie, żeby pokazać swoje bohaterstwo, Bóg nie umiera na krzyżu dla samego siebie i wreszcie nie zmartwychwstaje dla samego siebie, ale dla nas, dla każdego z nas.

Zobacz zdjęcia: Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Częstochowie

Bp Andrzej Przybylski podkreślił, że Eucharystia kształtuje w nas zdolność do jedności. – Jesteśmy wiarygodnymi uczniami Chrystusa tylko we wspólnocie. Kiedy będziemy głosić Ewangelię i nie będziemy żyć we wspólnocie, i nie będziemy zdolni do jedności, to nasza ewangelizacja nie będzie skuteczna, bo nam nikt nie uwierzy, że jesteśmy reprezentantami Boga, a nie umiemy jak Bóg się miłować, przebaczać, być jednym – stwierdził. Wskazał również, że Kościół to nie organizacja społeczna, stowarzyszenie czy instytucja, Kościół to relacja z Bogiem i nasze wzajemne relacje.

Tradycyjnie Liturgia Wielkiego Czwartku połączona była z obrzędem umycia nóg. Biskup Przybylski obmył stopy dwunastu mężczyznom na znak, jaki uczynił Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy obmywając stopy dwunastu apostołom, dając im tym przykład miłości i pokory. Eucharystia zakończyła się procesyjnym przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do ołtarza wystawienia tzw. Ciemnicy symbolizującej uwięzienie Chrystusa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem