Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Rahel Kebebe Tshay

Mass media w diecezji tarnowskiej

2018-09-12 10:49

oprac. Redakcja

chombosan – stock.adobe.com

Mass media w diecezji tarnowskiej

1. „Gość Tarnowski” - Pamięć diecezji i cyfrowy kontynent

Od 25 lat w diecezji tarnowskiej jest wydawana lokalna edycja „Gościa Niedzielnego”, najpoczytniejszego katolickiego tygodnika opinii w Polsce.

Tygodnik zaprosił do diecezji biskup tarnowski Józef Życiński, a pierwszy numer „Gościa Tarnowskiego” ukazał się 29 sierpnia 1993 roku z okazji koronacji obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu. „Gość Tarnowski” jest pamięcią diecezji. Rejestruje religijne bogactwo życia lokalnego Kościoła w wymiarze diecezjalnym i parafialnym. Pisze o wielu inicjatywach ewangelizacyjnych, promuje katolickie stowarzyszenia, ruchy i wspólnoty. Priorytetem dziennikarskiej pracy jest towarzyszenie ludziom młodym w rozeznawaniu ich drogi życia i powołania. „Gość Tarnowski” prezentuje zaangażowanie młodych w życie parafii i diecezji. Ukazuje również świadectwa wiary, miłości do Boga i Kościoła zachęcając w ten sposób do naśladowania dobrych przykładów chrześcijańskiego bycia w świecie.

Jako tygodnik religijno-społeczny nie zaniedbuje ludzi ubogich oraz tych, którzy przychodzą im z pomocą. Włącza się w kampanie społeczne na rzecz potrzebującym, wspiera działalność Caritas. W duchu odpowiedzialności za misje pisze o zaangażowaniu misyjnym Kościoła tarnowskiego, przybliża pracę tarnowskich misjonarzy, promuje misyjne dzieła ewangelizacyjne, a zwłaszcza Papieskie Dzieła Misyjne i Kolędników Misyjnych.

Reklama

„Gość Tarnowski” jest także strażnikiem kulturowego dziedzictwa diecezji tarnowskiej. Przybliża bogactwo kultury materialnej i duchowej diecezji, historię lokalnych społeczności, piękno przyrody i zabytków przeszłości. Patrzy w przyszłość ewangelizując przez dobrą informację w przestrzeni wirtualnej. Od pięciu lat „Gość Tarnowski” intensywnie działa w sieci internetowej poprzez stronę tarnow.gosc.pl oraz profil fb.

Dzięki pracy dziennikarzy i współpracowników wspólnota czytelników „Gościa Tarnowskiego”, tak wydania tygodniowego jak i codziennego w internecie, coraz bardziej rośnie. W ciągu pięciu lat powstała internetowa społeczność licząca sobie blisko 1 mln 200 tys. użytkowników, a średnia odsłon w ostatnim tylko półroczu wyniosła prawie 3 mln 300 tys.

Redakcja/kontakt:

ks. Zbigniew Wielgosz, kierownik oddziału; e-mail: zbigniew.wielgosz@gosc.pl; tel. 666 830 805;

Beata Malec-Suwara, e-mail: beata.suwara@gosc.pl, tel. 666 830 807; Grzegorz Brożek, e-mail: grzegorz.brozek@gosc.pl, tel. 666 830 806;

Adres: „Gość Tarnowski”, ul. Katedralna 1, 33-100 Tarnów, telefon/faks (14) 626 15 50; e-mail tarnow@gosc.pl

2. Katolicka Agencja Informacyjna 

Katolicka Agencja Informacyjna na polskim rynku medialnym jest dla dziennikarzy podstawowym źródłem informacji o Kościele – również tarnowskim.

O życiu Kościoła tarnowskiego KAI informuje na bieżąco. Jest ona drugą co do wielkości agencją religijną w Europie, pierwszą i największą na terenie Europy Środkowo-Wschodniej. Na polskim rynku medialnym stanowi dla dziennikarzy podstawowe źródło informacji o Kościele.

Codzienne serwisy informacyjne KAI, przygotowywane przez dziennikarzy specjalizujących się w tematyce religijnej, docierają do niemal wszystkich większych redakcji w Polsce. Wykorzystuje je zarówno prasa, jak też rozgłośnie radiowe, portale internetowe oraz stacje telewizyjne. Dzięki pracy ponad pięćdziesięciu korespondentów krajowych i zagranicznych odnotowywane są wszystkie znaczące w życiu Kościoła wydarzenia.

Katolicka Agencja Informacyjna działa pod auspicjami Konferencji Episkopatu Polski. Powstała ona w 1993 roku z inicjatywy bp. Józefa Życińskiego. Ważną rolę odgrywają systematycznie organizowane przez Agencję konferencje prasowe, towarzyszące niemal wszystkim istotnym w skali kraju wydarzeniom religijnym. KAI prowadzi także portal https://mlodzi.ekai.pl/ poświęcony młodzieży. Agencja jest również obecna w mediach społecznościowych.

O tym co dzieje się w diecezji tarnowskiej można przeczytać na https://ekai.pl/ Depesze KAI dwa razy dziennie mogą także docierać do diecezjan za pośrednictwem Internetowego Dziennika Katolickiego. Poranna edycja IDK zawiera przegląd prasy: co media – świeckie i katolickie – piszą dziś o Kościele i na jakie problemy zwracają uwagę. Wieczorne wydanie IDK to panorama religijnych wydarzeń dnia: Polska, świat i Stolica Apostolska.

Korespondentką KAI w diecezji tarnowskiej jest Ewa Biedroń, dziennikarka radia RDN Małopolska.

Adres: Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa; tel. sekretariat: +48 22 635 77 18; dziennikarze w Warszawie: info@ekai.pl; z diecezjalną korespondentką KAI w Tarnowie można się kontaktować mailowo: ewa@rdn.pl

3. Niedziela Małopolska/„Tarnowska” - Zapewnia stałą formację

Od wiosny 2018 roku „Niedziela” na stałe zagościła w parafiach Kościoła tarnowskiego, tym samym na jej łamach wyodrębniono specjalne miejsce na tematy dotyczące naszej diecezji.

Gdy ponad 12 lat temu kard. Stanisław Dziwisz, ówczesny metropolita krakowski, zapraszał Tygodnik Katolicki „Niedziela” do archidiecezji krakowskiej, zaproponował, aby lokalnemu dodatkowi nadać tytuł „Niedziela Małopolska” (NM). Wyjaśnił, że edycja powinna służyć nie tylko Kościołowi krakowskiemu, ale sięgać dalej na południe Polski. Zespół krakowski stara się tę ideę realizować publikując materiały dotyczące również Kościoła tarnowskiego. Zadaniem regionalnych dodatków „Niedzieli” jest przede wszystkim służenie lokalnym Kościołom, w tym pokazywanie dobrych przykładów zachęcających do naśladowania.

Wiosną 2018 r. biskup tarnowski Andrzej Jeż wyraził zgodę na stałą obecność „Niedzieli” w parafiach Kościoła tarnowskiego. Od tamtej pory redakcja przeznaczyła na łamach NM specjalne miejsce na tematy dotyczące diecezji tarnowskiej. Co tydzień publikowane są teksty opisujące bogactwo i różnorodność tarnowskiego Kościoła. Towarzyszy im zawsze myśl bp. Andrzeja Jeża, bo przypominanie nauczania Pasterza pomaga formować człowieka.

NM liczy na życzliwe wsparcie ze strony kapłanów i ich zachętę skierowaną do wiernych, aby sięgali po ten dobry katolicki tygodnik. Jego lektura zapewnia stałą formację i pomaga na co dzień żyć zgodnie z Ewangelią.

Redakcja/kontakt:

Maria Fortuna- Sudor – redaktor odpowiedzialna Niedzieli Małopolskiej;

Dziennikarze/korespondenci:

Ewa Biedroń (Tarnów), Anna Zboch (Dębica), Lucyna Ruchała (Nowy Sącz). Tygodnik zaprasza do współpracy kolejnych korespondentów!

Adres: www.niedziela.pl (w zakładce edycji małopolskiej jest osobne miejsce poświęcone diecezji tarnowskiej); tel. 605 825 450, mail: redakcja.krakow@niedziela.pl

4. Portal Diecezji Tarnowskiej

Dla wielu jest to pierwsze i najszybsze źródło multimedialnych informacji o diecezji tarnowskiej, a jako że internet nie zna granic, dostępne jest ono na całym świecie.

Informacje z życia Kościoła tarnowskiego, zapowiedzi wydarzeń, kalendarium Pasterza – to wszystko można znaleźć na Portalu Diecezji Tarnowskiej. Obok relacji z najważniejszych kościelnych wydarzeń, są tutaj też zapowiedzi tego, co będzie się działo w najbliższych miesiącach. Na PDT znajdują się również informacje dotyczące działalności Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i wszystkich instytucji diecezjalnych. Na bieżąco zamieszczane są komunikaty kurialne oraz kalendarium Biskupa Tarnowskiego.

W skład Portalu Diecezji Tarnowskiej wchodzi Redakcja Mediów Internetowych, do której należą: redakcja diecezjalnego profilu facebookowego, Twittera, kanału YouTube oraz Flickr’a. Na kanale YouTube PDT można znaleźć bardzo dużo filmów. Są tutaj relacje, homilie, rozmowy z ciekawymi ludźmi, a także świadectwa. Diecezjalny Flickr to bogata galeria zdjęć z życia Kościoła tarnowskiego, z funkcją umożliwiającą ich pobieranie w wysokiej jakości.

Wiadomości i relacje zamieszczane na PDT są czytanie nie tylko przez duchowieństwo i wiernych diecezji tarnowskiej, ale również przez kapłanów i świeckich przebywających za granicą diecezji czy kraju.

Redakcja/kontakt:

Ks. Marian Kostrzewa – redaktor naczelny Portalu Diecezji Tarnowskiej i Redakcji Mediów Internetowych e-mail: mariankostrzewa@op.pl; tel. 600 856 170;

Adres: www.diecezja.tarnow.pl. Z redakcją można kontaktować się pisząc na adres: redakcja@diecezja.tarnow.pl. Zapraszamy do współpracy parafie i instytucje diecezjalne.

Fb: facebook.com/DiecezjaTarnowska

Twitter: twitter.com/diecezjatarnow

YT: Diecezja Tarnowska

5. Promyczek Dobra i Mały Promyczek

„Promyczek Dobra” jest miesięcznikiem znanym w całej Polsce a nawet za granicą. Od kilku lat towarzyszy mu młodszy brat „Mały Promyczek”. Powiedzieć, że są to czasopisma dla dzieci, to nic nie powiedzieć, albowiem „Promyczki” to mnóstwo inicjatyw, idei, wydarzeń, które mały dziecięcy świat, czynią naprawdę wielkim.

„Promyczek Dobra” adresowany jest do dzieci w wieku od 6 do 9 lat. Ukazuje się w Nowym Sączu od 1991 roku, i jest drugim co do wielkości nakładu miesięcznikiem dla dzieci w Polsce. Blisko 1000 egzemplarzy „Promyczka” dociera do polonijnych dzieci w krajach Europy Zachodniej.

Na 28 stronach czasopisma podejmowane są tematy związane z szeroko pojmowaną edukacją polonistyczną, z wiedzą ogólną o Polsce i świecie, no i oczywiście z formacją religijną. Wszystko to przedstawiane jest z wykorzystaniem różnorodnych form: prozy, poezji, rebusów, krzyżówek oraz cieszących się obecnie dużą popularnością komiksów. Do miesięcznika dodawane są sprawiające dzieciom wiele radości płyty czy różnego rodzaju gadżety.

Z redakcją „Promyczka Dobra” współpracuje wielu grafików, poetów i literatów, którzy znając upodobania dzieci, starają się sprostać wymaganiom czytelników. Od samego początku redakcję tworzą wolontariusze, osoby na co dzień pracujące zawodowo z dziećmi, ale za pracę w redakcji niepobierające żadnych honorariów. Redakcja współpracując z wieloma instytucjami, organizuje dla dzieci z całej Polski kilka cyklicznych konkursów: konkurs Kaligraficzny BAKAŁARZ, konkurs Polskiej Poezji Religijnej „Pierścień św. Kingi”, oraz Ogólnopolski Festiwal Piosenki Dziecięcej SKOWRONECZEK. Wielką popularnością cieszą się również konkursy plastyczne.

Wydawcą miesięcznika jest Wydawnictwo Diecezji Tarnowskiej PROMYCZEK, które w 2016 roku zdecydowało się na wydawanie drugiego miesięcznika „Małego Promyczka” dla młodszych dzieci (od 3 do 6 lat). Wydawnictwo PROMYCZEK sprawuje także opiekę nad zespołem wokalno-tanecznym Promyczki Dobra oraz tworzy Filmotekę Promyczka – wydaje i produkuje wartościowe filmy dla dzieci. Posiada też własny sklep internetowy, portal, kanał na YT Promyczek NS i profil na FB

Redakcja /kontakt:

Ks. Andrzej Mulka – dyrektor wydawnictwa i redaktor naczelny; a.mulka@promyczek.pl tel. +48 696 458 279;

Adres: Wydawnictwo PROMYCZEK, Plac Kolegiacki 4, 33-300 Nowy Sącz; tel. 18 44 34 400; www.promyczek.pl e-mail: wydawnictwo@promyczek.pl

6. RDN Małopolska RDN Nowy Sącz - Nasza diecezja i nasz region.

Audycje, informacje, transmisje poświęcone życiu Kościoła tarnowskiego i regionu – to wszystko można usłyszeć w Radiu RDN. Rozgłośnia diecezjalna jest lokalnym środkiem informacji i ewangelizacji w południowej Polsce. Każdego dnia w RDN jest transmisja Mszy Świętej.

Radio, które działa od 1993 roku, nadaje całodobowy program we wschodniej części Małopolski oraz zachodniej Podkarpacia, obejmując swym zasięgiem 1,5 mln potencjalnych słuchaczy. RDN jest radiem informacyjno-muzycznym, ewangelizacyjnym i stacją, która promuje w Polsce muzykę chrześcijańską. Radio jest obecne na wszystkich ważnych uroczystościach religijnych i regionalnych, m.in. radiowa ekipa towarzyszy przez dziewięć dni Pieszej Pielgrzymce Tarnowskiej na Jasną Górę, zapewniając duchową łączność z tymi, którzy zostali w domach. W programie radia, obok codziennej Mszy Świętej, są także Koronka do Bożego Miłosierdzia i modlitwa różańcowa. Dziennikarze i reporterzy stacji przygotowują Wiadomości RDN, programy religijne i publicystyczne. Natomiast programy autorskie to m.in. promocja kultury, historii, nauki i pokazywanie ludzi z pasją. Radio tworzy ok. 50 osób.

Rozgłośnia posiada wóz transmisyjny umożliwiający nadawanie relacji z dowolnego miejsca w Polsce czy w Europie. Stacja należy do Forum Niezależnych Rozgłośni Katolickich. RDN wspiera pomysły i działania na rzecz rozwoju społeczności lokalnych, organizuje i włącza się w akcje charytatywne. RDN prowadzi także w Tarnowie sklep Radiowe Dzieło Miłosierdzia.

Radio jest obecne w mediach społecznościowych, ma swój kanał RDN TV na YouTube, działa na Facebooku, Twitterze i Instagramie. W internecie można też posłuchać kanałów tematycznych. Dziennikarze RDN przygotowują też gazetę „Na fali”, która jest gratisowo dystrybuowana wśród mieszkańców Tarnowa i regionu.

Redakcja/kontakt:

Ks. Piotr Adamczyk – dyrektor RDN Małopolska i RDN Nowy Sącz, tel. 882 430 671;

RDN Małopolska: ul. Bema 14, 33-100 Tarnów, tel. 14 627 50 50; email: info@rdn.pl mailto:info@rdn.pl ; częstotliwość: 103,6 FM; strona internetowa: http://www.rdn.pl/

RDN Nowy Sącz: Plac Kolegiacki 4, 33-300 Nowy Sącz; tel. 18 449 06 00, email: sacz@rdn.pl mailto:sacz@rdn.pl; częstotliwości: 101,2 FM (Nowy Sącz); 88,3 FM (Krynica Zdrój); 105,1 FM (Limanowa).

7. SYNAJ.TV

Synaj.tv to telewizja internetowa, w której pracują młodzi dla młodych.

Działanie Synaj.tv widać było już na Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie (Diecezjalne Biuro Medialne). Od tamtej pory telewizja się rozwinęła: szuka głębiej i dalej. Misją Synaj.tv jest dzielić się tym, co jest wartościowe i co może wypełnić życie zwłaszcza młodego człowieka. Dobre wartości nie ograniczają się jedynie do murów kościoła. Synaj tv. odszukuje i promuje interesujące oraz inspirujące (zwłaszcza dla młodych) osobowości – jej ambicją jest dotarcie do każdego miejsca, w którym dzieje się dobro.

Redakcja Synaj.tv., zrzeszająca 20 młodych ludzi, wychodzi z założenia, że życie chrześcijanina może być ciekawe i pełne pasji. Jest otwarta na młodych, którzy chcą pisać, filmować, mówić o tym, co dobre, piękne i interesujące. Dzięki medialnym szkoleniom, warsztatom, spotkaniom i przede wszystkim własnej kreatywności tworzy ciekawe materiały, które pokazują obraz młodzieży w diecezji tarnowskiej.

Redakcja/kontakt:

Bernadetta Cich – redaktor odpowiedzialna;

Adres: www.synaj.tv; media społecznościowe:

YT: Diecezja Tarnowska SYNAJ

Fb: SYNAJ.tv Diecezja Tarnowska

IG: synaj.tv; kontakt: email: synaj@synaj.tv

Tagi:
Tarnów

Nowy Sącz: poświęcenie nowego kościoła pw. św. Jana Pawła II

2018-10-24 13:07

Lucyna Ruchała

Chłód i przelotny deszcz nie zniechęciły parafian, którzy licznie przybyli na uroczystość poświęcenia nowego kościoła pw. św. Jana Pawła II na os. Barskim w Nowym Sączu. To jednocześnie uroczystość odpustowa ku czci patrona parafii. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył ordynariusz diecezji tarnowskiej bp Andrzej Jeż, który również poświęcił świątynię. – Tak jak nasz kościół zaczął istnieć na tym osiedlu i stawać się punktem orientacyjnym w wymiarze architektury, zewnętrznym, równocześnie staje się punktem odniesienia w naszych codziennych decyzjach, w naszym postępowaniu – powiedział podczas homilii bp Andrzej Jeż.

Lucyna Ruchała

Od otrzymania pozwolenia na budowę, do wspólnego świętowania przy Stole Eucharystycznym w nowym już kościele, minęły niespełna 4 lata. – Pamiętam zabiegi z zakupem działki. Po ludzku nie można było jej kupić. Widziałem, jak w sposób cudowny otwierają się kolejne drzwi i możliwości – wspominał Biskup ordynariusz. Nowy kościół łączy elementy tradycji z nowoczesnością, podobnie zresztą jak sama parafia, która powstała jako „córka” wspólnoty bazyliki św. Małgorzaty w Nowym Sączu. Początki sięgają roku 2010, kiedy to 30 października po zakończeniu misji parafialnych odbyła się Droga Krzyżowa ulicami miasta. – Wyruszono w kierunku osiedli Barskie i Westerplatte, niosąc ważący ponad 100 kg i wysoki na 4 metry drewniany krzyż, który został postawiony na tym placu, obecnie obok domu parafialnego – wspomina ks. Zbigniew Biernat, proboszcz parafii. Wspólnota wiernych wiele razy gromadziła się przy krzyżu podczas kościelnych uroczystości; tam były celebrowane Msze św. i inne nabożeństwa pod przewodnictwem kapłana.

Zobacz zdjęcia: Poświęcenie kościoła pw. Jana Pawła II

Jedną z ważniejszych dat w historii parafii jest czerwiec 2011 r. – wtedy kard. Stanisław Dziwisz przekazał relikwie krwi bł. Jana Pawła II ks. Zbigniewowi Biernatowi. W drugiej połowie lutego 2013 r. rozpoczęto budowę kaplicy, w której potem odbywały się nabożeństwa – aż do dnia poprzedzającego poświęcenie nowej świątyni. Przez krótki czas kaplica organizacyjnie należała do parafii św. Małgorzaty, ale 6 sierpnia 2013 r. na mocy dekretu biskupa diecezjalnego stała się oficjalnie samodzielną wspólnotą. W tym roku mija 40 lat od wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża. Minęły też 4 lata, odkąd wspólnym wysiłkiem parafian, przyjaciół, sponsorów, parafii patronackich rozpoczęto budować świątynię. Teraz wierni modlą się już w nowym kościele, choć jeszcze sporo prac wykończeniowych pozostało do zrealizowania.

W uroczystość i radosne świętowanie zaangażowało się mnóstwo osób, dla których wybrzmiały słowa podziękowania. Te szczególne jednak powędrowały w stronę parafian. – Bez was nie byłoby tej dzisiejszej uroczystości. I mogę powiedzieć, że to jest szczególnie wasze święto, wasz dzień. I Bogu niech będą dzięki za moich parafian – podsumował ks. proboszcz Zbigniew Biernat. Warto również dodać, że w tym roku po raz pierwszy w diecezji tarnowskiej wspomnienie św. Jana Pawła II obchodzimy tego samego dnia co na całym świecie, dzięki zmianom w kalendarzu liturgicznym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Orędzie na II Światowy Dzień Ubogich

2018-11-15 10:58

(KAI/BP Watykan) / Watykan

„Poczujmy się wszyscy w tym dniu dłużnikami ubogich, abyśmy poprzez wyciągnięte ręce do siebie nawzajem mogli zrealizować zbawcze spotkanie, które umacnia wiarę, urzeczywistnia miłość i umożliwia nadzieję w kroczeniu bezpiecznie na drodze do Pana, który przychodzi” – zaapelował Ojciec Święty w orędziu na II Światowy Dzień Ubogich. Będzie on obchodzony w XXXIII niedzielę zwykłą, która w tym roku przypada 18 listopada. Hasłem tego dnia są słowa psalmu „Biedak zawołał, a Pan go usłyszał” (Ps 34,7).

congerdesign/pixabay.com

Biedak zawołał, a Pan go usłyszał

1. ”Oto biedak zawołał, a Pan go wysłuchał” (Ps 34,7). Te słowa Psalmisty stają się też naszymi wtedy, gdy stykamy się z różnymi formami cierpienia i marginalizacji, doświadczanymi przez wielu braci i sióstr, których zazwyczaj określamy ogólnym terminem "ubodzy". Piszącemu te słowa Psalmiście nie jest obca ta sytuacja, wręcz przeciwnie, doświadcza on ubóstwa bezpośrednio, a jednak przekształca je w pieśń uwielbienia i dziękczynienia Panu. Psalm ten również dziś nam pozwala zanurzyć się w różne formy ubóstwa, zrozumieć kim są prawdziwi ubodzy, na których mamy zwrócić wzrok, by usłyszeć ich wołanie i rozeznać ich potrzeby.

Słowa te mówią nam przede wszystkim o tym, że Pan wysłuchuje ubogich, wołających do Niego i jest dobry wobec tych, którzy z sercem rozdartym przez smutek, samotność i wykluczenie w Nim szukają schronienia. Pan wysłuchuje wszystkich poniżonych, pozbawionych godności, którzy pomimo tego, co ich spotkało, mają siłę do zwrócenia wzroku ku górze, aby otrzymać światło i pocieszenie. Wysłuchuje On prześladowanych w imię fałszywej sprawiedliwości, uciskanych przez politykę niezgodną z zasadami i zastraszonych przez przemoc; mimo to świadomych, że w Bogu mają swojego Zbawiciela. To, co wyłania się z tej modlitwy, to przede wszystkim poczucie powierzenia się i zaufania Ojcu, który wysłuchuje i przyjmuje. Dzięki tym słowom możemy głębiej zrozumieć błogosławieństwo wypowiedziane przez Jezusa: "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5,3).

Pomimo tego wyjątkowego i pod wieloma względami niezasłużonego oraz niemożliwego do pełnego wyrażenia doświadczenia, wyczuwa się pragnienie podzielenia się nim z innymi, przede wszystkim z tymi, którzy tak, jak Psalmista, są biedni, odrzuceni i zmarginalizowani. W rzeczywistości nikt nie może czuć się wyłączony z miłości Ojca, szczególnie w świecie, który bogactwo czyni pierwszym celem i zamyka osoby na innych.

2. Psalm charakteryzuje postawę ubogiego i jego związek z Bogiem za pomocą trzech czasowników. Przede wszystkim "wołać". Stan ubóstwa nie wyraża się mową, lecz staje się krzykiem, który rozdziera niebiosa i dochodzi do Boga. Co oznacza wołanie ubogiego, jeśli nie cierpienie i samotność, rozczarowanie i nadzieję? Możemy zadać sobie pytanie: dlaczego ten krzyk, który wznosi się przed oblicze Boga, nie może dosięgnąć naszych uszu, pozostawiając nas obojętnymi i biernymi ? W takim Dniu jak ten, który dziś przezywamy, jesteśmy wezwani do poważnego rachunku sumienia, aby zrozumieć, czy naprawdę potrafimy słuchać ubogich.

Potrzebujemy zasłuchania w ciszę, aby rozpoznać ich głos. Jeśli mówimy za dużo, nie zdołamy ich usłyszeć. Obawiam się, że często wiele inicjatyw, nawet godziwych i koniecznych, jest bardziej ukierunkowanych na samozadowolenie, niż na prawdziwe rozpoznanie wołania ubogiego. Z powodu tego ukierunkowania na samozadowolenie, gdy ubodzy zaczną wznosić swoje wołanie, to nasza reakcja nie będzie odpowiednia, ponieważ nie będziemy w stanie wczuć się w ich sytuację. Staliśmy się więźniami kultury, która nakłania do przeglądania się w lustrze i do nadmiernej troski o siebie, uważając, że wystarczy gest altruizmu aby być zadowolonym, bez konieczności bezpośredniego zaangażowania.

3. Drugi czasownik to "odpowiedzieć". Jak mówi Psalmista, Pan nie tylko słyszy wołanie ubogiego, ale również mu odpowiada. Jego odpowiedź, jak potwierdza cała historia zbawienia, jest pełnym miłości udziałem w sytuacji ubogiego. Tak było, gdy Abraham wyraził Bogu pragnienie posiadania potomstwa, chociaż on i jego żona Sara, już w podeszłym wieku, nie mogli mieć dzieci (Rdz 15,1-6). Tak się stało, gdy Mojżesz, za pośrednictwem płonącego krzewu ognia, otrzymał objawienie Imienia Bożego i misję, aby wyprowadzić lud z Egiptu (por. Wj 3,1-15). I ta odpowiedź potwierdzała się podczas całej wędrówki ludu na pustyni, kiedy odczuwał dotkliwy głód i pragnienie (por. Wj 16,1-16; 17,1-7), i kiedy popadał w najgorszą nędzę: w niewierność przymierzu oraz w bałwochwalstwo (por. Wj 32,1-14).

Odpowiedzią Boga wobec ubogiego jest zawsze interwencja zbawcza, by opatrzyć rany duszy i ciała, aby przywrócić sprawiedliwość i godne życie. Odpowiedź Boga jest również wezwaniem, aby każdy, kto wierzy w Niego, czynił to samo według swoich ludzkich możliwości. Światowy Dzień ubogich zamierza być maleńką odpowiedzią całego Kościoła, rozsianego po całym świecie, skierowaną do wszystkich ubogich, aby nie myśleli, że ich krzyk upadł w próżnię. Prawdopodobnie będzie kroplą wody na pustyni ubóstwa, mimo to jednak może stać się oznaką dzielenia z potrzebującymi, aktywnego odczuwania obecności brata i siostry. Biedni nie potrzebują aktu delegacji, ale osobistego zaangażowania tych, którzy słuchają ich wołania. Troska wierzących nie może ograniczać się do pewnej formy pomocy - chociaż koniecznej i opatrznościowej na początku - ale wymaga owej „wrażliwości miłości” (Adhortacja Apostolska Evangelii gaudium, 199), która traktuje drugiego jako osobę i szuka jego dobra.

4. Trzeci czasownik to "wyzwolić". Ubogi z Biblii żyje pewnością, że Bóg działa na jego korzyść, aby przywrócić mu godność. Nędza nie jest kwestią wyboru, ale wynikiem samolubstwa, pychy, chciwości i niesprawiedliwości. Zło jest tak stare, jak człowiek, ale to grzech właśnie dotyka tak wielu niewinnych i prowadzi do dramatycznych konsekwencji społecznych. Wyzwalające działanie Pana jest aktem zbawienia wobec tych, którzy przedstawili Mu swój smutek i udrękę. Niewola ubóstwa zostaje złamana mocą działania Boga. Wiele Psalmów opowiada i celebruje historię zbawienia, która znajduje odzwierciedlenie w osobistym życiu ubogiego: „Bo On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka, ani nie ukrył przed nim swojego oblicza i wysłuchał go, kiedy ten zawołał do Niego” (Ps 22,25). Możliwość kontemplacji oblicza Boga jest znakiem Jego przyjaźni, Jego bliskości, Jego zbawienia. „Boś wejrzał na moją nędzę, uznałeś udręki mej duszy […] postawiłeś me stopy na miejscu przestronnym.” (Ps 31,8-9). Podarować biednemu „przestronne miejsce” jest równoważne z uwolnieniem go z „sideł myśliwego” (por. Ps 91,3), z pułapki zastawionej na jego drodze, tak aby mógł on kroczyć szybko i pogodnie spoglądać na życie. Boże zbawienie przyjmuje formę wyciągniętej ku ubogiemu ręki, która ofiaruje gościnność, chroni i pozwala odczuć przyjaźń, której potrzebuje. I poczynając od tej konkretnej i namacalnej bliskości, rozpoczyna się prawdziwa droga wyzwolenia: „Każdy chrześcijanin i każda wspólnota są wezwani, by być narzędziami Boga na rzecz wyzwolenia i promocji ubogich, tak aby mogli oni w pełni włączyć się w społeczeństwo. Zakłada to, że jesteśmy uważni na krzyk ubogiego i gotowi go wesprzeć” (Adhortacja apostolska Evangelii Gaudium, 187).

5. Wzrusza mnie fakt, że tak wielu ubogich utożsamiło się z Bartymeuszem, o którym mówi Ewangelista Marek (zob. 10.46-52). Niewidomy Bartymeusz siedział przy drodze i żebrał (w. 46), a usłyszawszy, że Jezus przechodzi, „zaczął wołać” i wzywać „Syna Dawida”, by miał litość nad nim (por w. 47). „Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał” (w.48). Syn Boży usłyszał jego wołanie: „Co chcesz, abym ci uczynił?” A niewidomy mu odpowiedział: „Rabbuni, żebym przejrzał” (w. 51). Ta strona Ewangelii przedstawia to, co Psalm zwiastował jako obietnicę. Bartymeusz to ubogi, który pozbawiony jest podstawowych możliwości, takich jak wzrok i praca. Również dzisiaj wiele dróg prowadzi do różnych form niepewności! Brak podstawowych środków do życia, marginalizacja, gdy nie jest się już w pełni swoich sił roboczych, różne formy niewolnictwa społecznego, pomimo postępów osiągniętych przez ludzkość... Iluż ubogich, podobnie jak Bartymeusz, jest dziś na skraju drogi i szuka sensu swojej sytuacji! Ilu zastanawia się, dlaczego zeszli na dno tej otchłani i jak można się z niej wydostać! Czekają, aż ktoś podejdzie do nich i powie: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię!” (w. 49).

Niestety, często się zdarza coś zupełnie przeciwnego. Ubodzy słyszą słowa, które są zarzutami i zaproszeniem do milczenia oraz do cierpienia. Są to głosy konfliktowe, często uzależnione od strachu wobec ubogich, którzy są traktowani nie jako ludzie potrzebujący, ale jako przynoszący niepewność, niestabilność, dezorientację w codziennych nawykach, a zatem godni odrzucenia i trzymania się od nich z dala. Mamy skłonność do tworzenia dystansu między nami a nimi i nie zdajemy sobie sprawy, że w ten sposób oddalamy się od Pana Jezusa, który ich nie odrzuca, ale wzywa do siebie i pociesza. Jak stosownie brzmią w tym przypadku słowa proroka o stylu życia wierzącego: „rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać” (Iz 58,6-7). Taki sposób postępowania pozwoli na to, że grzech zostanie odpuszczony (por. 1 P 4,8), że sprawiedliwość pójdzie swoją drogą i wtedy, gdy zawołamy do Pana, On odpowie i rzeknie: oto jestem! (por. Iz 58,9).

6. Ubodzy są pierwszymi, którzy potrafią rozpoznać obecność Boga i świadczą o jego bliskości w ich życiu. Bóg pozostaje wierny swojej obietnicy i nawet w ciemności nocy nie pozbawia ciepła Swojej miłości i Swojego pocieszenia. Jednak by pokonać przytłaczający stan ubóstwa koniecznym jest, aby ubodzy doświadczyli obecności braci i sióstr, którzy się o nich troszczą, a otwierając drzwi serca i życia dadzą odczuć, że są przyjaciółmi i rodziną. Tylko w ten sposób możemy odkryć "zbawczą moc ich egzystencji" i "umieścić ją w centrum życia Kościoła" (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 198).

W ten Światowy Dzień jesteśmy zaproszeni do nadania treści słowom psalmu: „Ubodzy będą jedli i nasycą się” (Ps 22, 27). Wiemy, że w świątyni jerozolimskiej, po rytuale ofiary, odbywało się przyjęcie. W ubiegłym roku w wielu diecezjach to doświadczenie wzbogaciło obchody pierwszego Światowego Dnia Ubogich. Wielu odnalazło ciepło domu, radość świątecznego posiłku i solidarność tych, którzy zechcieli podzielić się stołem w prosty i braterski sposób. Chciałbym, aby również w tym roku i w przyszłości Dzień ten był świętowany pod znakiem radości z nowo odkrytej rzeczywistości bycia razem. Modlitwa we wspólnocie i dzielenie się posiłkiem w niedzielę to doświadczenia, które wprowadzają nas na nowo do pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej, którą opisuje Ewangelista Łukasz w całej swojej oryginalności i prostocie: „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. […] Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.” (Dz 2,42.44-45).

7. Jest wiele inicjatyw, które codziennie podejmuje wspólnota chrześcijańska, aby okazać bliskość i ulgę w wielu formach ubóstwa, które widzimy. Często współpraca z innymi organizacjami, które działają niekoniecznie z pobudek wiary, ale ze względu na ludzką solidarność, może przynieść pomoc, której sami nie bylibyśmy w stanie osiągnąć. Świadomość, że w niezmierzonym świecie ubóstwa nawet nasz wkład jest ograniczony, słaby i niewystarczający, prowadzi do wyciągnięcia ręki do innych, aby wzajemna współpraca mogła skuteczniej osiągnąć cel. Jesteśmy umotywowani wiarą i przykazaniem miłości, ale uznajemy inne formy pomocy i solidarności, które po części stawiają przed sobą te same cele; pod warunkiem że nie zaniedbujemy tego, co jest właściwe nam, to znaczy doprowadzić wszystkich do Boga i do świętości. Dialog z innymi doświadczeniami i pokora gotowości naszej współpracy, bez jakichkolwiek uprzedzeń, jest adekwatną i w pełni ewangeliczną odpowiedzią, jakiej możemy udzielić.

W pomocy ubogim nie chodzi o odegranie pewnej roli, by uzyskać pierwszeństwo działania, ale to, byśmy mogli pokornie przyznać, że to Duch Święty sugeruje gesty, które są znakiem odpowiedzi i bliskości Boga. Kiedy znajdujemy okazję, aby zbliżyć się do ubogich, musimy zdać sobie sprawę z tego, że pierwszeństwo należy do Niego, gdyż to On otworzył nasze oczy i nasze serce na nawrócenie. Ubodzy nie potrzebują osób, które działają aby zadowolić najpierw siebie. Ubodzy potrzebują miłości, która potrafi się ukryć i zapomnieć o wyrządzonym dobru. Prawdziwym pierwszym planem działania jest Pan oraz ubodzy. Ten, kto oddaje się na służbę, jest narzędziem w ręku Boga, aby ukazać Jego obecność i Jego zbawienie. Wspomina o tym św. Paweł pisząc do chrześcijan w Koryncie, którzy rywalizowali ze sobą pod względem charyzmatów, szukając tych najbardziej prestiżowych: „Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was».” (1 Kor 12, 21). Apostoł czyni ważną uwagę podkreślając, że członki ciała, które wydają się słabsze, są właśnie najbardziej potrzebne (zob. w. 22); „a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują.” (w. 23-24). Dając podstawowe nauczanie o charyzmatach, Paweł poucza wspólnotę także o ewangelicznej postawie wobec jej najsłabszych i najbardziej potrzebujących członków. Z dala od uczucia pogardy i litości wobec nich; uczniowie Chrystusa są powołani raczej, aby okazać im szacunek, dać im pierwszeństwo w przekonaniu, że są oni znakiem prawdziwej obecności Jezusa wśród nas. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. (Mt 25,40).

8. Dzięki temu zrozumiałym staje się, jak odległy jest nasz styl życia od stylu życia świata, który chwali, postępuje i naśladuje tych, którzy mają władzę i bogactwo, jednocześnie marginalizując ubogich i uważa ich za odpadki i coś wstydliwego. Słowa Apostoła są zaproszeniem, by wypełnić ewangeliczne wezwanie do solidarności ze słabszymi i mniej obdarzonymi członkami ciała Chrystusowego: „Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki” (1 Kor 12,26). Tak samo w Liście do Rzymian napomina nas: „Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach! Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne (12,15-16). Takie jest powołanie ucznia Chrystusa; ideał, do którego musimy nieustannie dążyć, aby coraz bardziej asymilować w nas „dążenia Jezusa Chrystusa” (Flp 2, 5).

9. Słowo nadziei staje się naturalnym zakończeniem, do którego prowadzi wiara. Często to właśnie ubodzy podważają naszą obojętność, która jest owocem wizji życia zbyt skoncentrowanego na sobie oraz nadmiernie powiązanego z teraźniejszością. Wołanie ubogiego jest również okrzykiem nadziei, poprzez który manifestuje on pewność, że zostanie wyzwolony. Nadzieja ta oparta jest na miłości Boga, który nie porzuca tego, kto mu się powierza (por. Rz 8, 31-39). Święta Teresa z Ávili napisała w swojej Drodze doskonałości: "Ubóstwo jest dobrem, które zawiera w sobie wszystkie dobra świata; zapewnia nam wielkie panowanie, to znaczy: czyni nas właścicielami wszystkich ziemskich dóbr, ponieważ sprawia, że nimi gardzimy "(2, 5). Na miarę tego, jak jesteśmy w stanie rozpoznać prawdziwe dobro, stajemy się bogaci przed Bogiem oraz mądrzy przed sobą i przed innymi. Jest dokładnie tak: na tyle, na ile zdoła się nadać właściwy i prawdziwy sens bogactwu, wzrasta się w człowieczeństwie i staje się zdolnym do dzielenia się z innymi.

10. Zapraszam braci Biskupów, Kapłanów a w szczególności Diakonów, na których nałożono ręce dla służby ubogim (por. Dz 6,1-7), zapraszam Osoby konsekrowane oraz Świeckich, którzy w parafiach, stowarzyszeniach oraz ruchach dają konkretną odpowiedź Kościoła na wołanie ubogich, aby przeżyli w ten Światowy Dzień Ubogich jako uprzywilejowany moment nowej ewangelizacji. Ubodzy nas ewangelizują, pomagając nam odkrywać każdego dnia piękno Ewangelii. Nie przegapmy tej okazji do bycia łaskawymi. Poczujmy się wszyscy w tym dniu dłużnikami ubogich, abyśmy poprzez wyciągnięte ręce do siebie nawzajem mogli zrealizować zbawcze spotkanie, które umacnia wiarę, urzeczywistnia miłość i umożliwia nadzieję w kroczeniu bezpiecznie na drodze do Pana, który przychodzi.

Z Watykanu, 13 czerwca 2018 r

Wspomnienie liturgiczne św. Antoniego z Padwy

FRANCISZEK

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież: najlepszą odpowiedzią na obojętność jest miłość

2018-11-17 19:56

vaticannews / Watykan (KAI)

Najlepszą odpowiedzią, jaką można dać naszemu społeczeństwu, które niejednokrotnie spycha na margines osoby niepełnosprawne, jest broń miłości, ale nie ta fałszywa, cukierkowata, tylko ta prawdziwa, konktetna i pełna szacunku – to słowa Papieża skierowane do członków włoskiego Ruchu Apostolatu Niewidomych, którzy zostali przyjęci na audiencji z okazji 90. rocznicy jego powstania.

Grzegorz Gałązka

Franciszek przywołał postać założycielki ruchu, Marii Motty, która zakładając go, pragnęła formować ludzi samodzielnych i zdolnych do bycia świadkami wiary także poprzez swoją niepełnosprawność. Dodał, że wielką radością dla Kościoła jest fakt, iż członkowie Apostolatu Niewidomych od lat wspierają ubogich i cierpiących szczególnie w południowych regionach świata, gdzie osób niewidomych i żyjących w trudnych warunkach jest bardzo dużo.

Papież zwrócił także uwagę na dwa charakterystyczne elementy charyzmatu ruchu. Pierwszym jest wzajemna współpraca i wspieranie się osób widzących i niewidomych, a drugim pomoc osobom ubogim.

"W ten sposób przyczyniacie się do wzrostu Kościoła ubogiego i dla ubogich, doświadczając, że i oni mogą wiele nas nauczyć i że postawienie ich w centrum jest uprzywilejowaną drogą ewangelizacji. Wasze konkretne zaangażowanie w pomoc i wsparcie ubogich czyni was protagonistami w dziele ewangelizacji, który Kościół prowadzi pośród najbardziej odrzuconych – powiedział Ojciec Święty. - Wszyscy bowiem jesteśmy wezwani do odkrycia w nich Chrystusa, do użyczenia im naszego głosu w ich sprawach, ale także do bycia ich przyjaciółmi, słuchania ich, zrozumienia i przyjęcia tajemniczej mądrości, którą Bóg chce nam przez nich przekazać".

Odwołując się do zaangażowania członków Ruchu Apostolatu Niewidomych w pomoc ubogim Ojciec Święty zaznaczył, że nawet, jeżeli doświadczamy własnej małości wobec ogromnych problemów tego świata, to jesteśmy mocni w miłości Bożej i wszyscy zostaliśmy powołani do zatroszczenia się o kruchość ludu i świata, w którym żyjemy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem