Reklama

Łęczna

Bogdanka - dar dany od Boga

2018-12-06 06:07

Grzegorz Jacek Pelica

Grzegorz Jacek Pelica
Górnicze święto rozpoczyna wspólna modlitwa

Śpiewem ku czci św. Barbary, patronki braci górniczej, rozpoczęli uroczystą liturgię w dniu 4 grudnia pracownicy lubelskiego zagłębia węglowego. Modlitwie w kościele pw. św. Barbary w Łęcznej przewodniczył Metropolita Lubelski abp Stanisław Budzik w koncelebrze z proboszczami parafii leżących na obszarze wydobywczym „Bogdanki”. Obecni byli przedstawiciele parlamentu z posłem na Sejm Sylwestrem Tułajewem, władz: centralnych, wojewódzkich, związkowych z przewodniczącym Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” M. Królem oraz samorządowych miasta i powiatu. Przybył zarząd spółki Lubelski Węgiel „Bogdanka” z prezesem Arturem Wasilem, członkowie Rady Nadzorczej, górnicy z rodzinami, emerytowani pracownicy na czele z b. prezesem dr. S. Stachowiczem oraz uczniowie szkoły górniczej.

Adwent i dziękczynienie

Ksiądz Arcybiskup nawiązał do adwentowego czuwania, które „jest trwaniem przy jakiejś osobie lub sprawie, w nieustannej gotowości do działania i pomocy; strzeżeniu wspólnego dobra”, czego uobecnieniem są różne powołania (matka) i zawody (pielęgniarka): „Czuwając, przygotowujemy się na nasze ostateczne spotkanie z Bogiem, kiedy skończy się adwent naszego życia a rozpocznie wieczność (…). Adwent pragnie obudzić z uśpienia nasze serca i sumienia oraz przypomnieć, że przychodzący Bóg działa w naszym życiu. I to o wiele skuteczniej niż nasze ludzkie wysiłki”. Wysiłkom człowieka, jego pracy i zapobiegliwości Bóg powierzył skarby ziemi: „Mamy czynić sobie ziemię poddaną, roztropnie zarządzać jej zasobami. Znaki takiej roztropności widać w historii waszej kopalni; w poszukiwaniu nowych złóż, doskonaleniu zawodowym pracowników; wydajności wydobycia” – mówił do górników i kadry zarządzającej abp S. Budzik.

Reklama

W kontekście odbywającego się w Katowicach Światowego Szczytu Klimatycznego przypomniał, że „Bogdanka” dobrze służy Ojczyźnie i regionowi, a zużycie polskiego węgla w gospodarce nie stanowi wypadkowej zagrożenia degradacją środowiska i globalnym ociepleniem. „Strategia paryska” wiązałaby się dla nas ze zwiększeniem kosztów produkcji i stosowaniem nieopłacalnych w dłuższej perspektywie nośników energii, której zużycie wzrasta. W ramach dekarbonizacji można raczej rezygnować z importu węgla: „Nadal będzie potrzebne lubelskie zagłębie węglowe. Nadal będzie potrzebna Bogdanka” – podkreślił ks. Arcybiskup przypominając, że jest ona „danym od Boga darem Bożym, dla pomyślności górniczych rodzin i Ojczyzny, dla rozwoju województwa. Umiejmy za ten dar dziękować!”.

Fundamenty

Warunkiem poszanowania środowiska naturalnego jest współdziałanie człowieka z Bogiem. I mądre wykorzystanie „skarbów ukrytych w ziemi dla dobra człowieka, aby przynosiło dobre owoce także w sferze ducha. Praca jest na to, aby tworzyć piękno w sferze materii i ducha” – mówił Pasterz, przyjmując jako dar ołtarza bryłę węgla i kwiaty, w nawiązaniu do słów C.K. Norwida.

Przywołując hagiografię św. Barbary, która już 30. rok przychodzi z darem Eucharystii w łęczniańskiej parafii, ks. Arcybiskup wyjaśniał logikę działania Boga, który „z chaosu wyprowadza ład, ze śmierci – życie, z krzyża hańby – chwałę. Fundamentem życia każdego chrześcijanina jest Bóg: Jego miłość i troska o człowieka. Dzięki Chrystusowi obecnemu w Eucharystii możemy budować naszą jedność, solidarność i miłość. Kto ma Boga w sercu i kieruje się Jego wolą w postępowaniu, ten buduje swoje życie na skale i nic nie zdoła odłączyć go od miłości Boga, danej w Jezusie Chrystusie” – mówił za Apostołem Narodów, zachęcając do lektury Ewangelii: „Niech św. Barbara swoim mieczem rozcina gordyjski węzeł naszych społecznych problemów!” – życzył Pasterz.

Tajemnica Trzech dni

2019-04-10 10:24

Oprac. Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 15/2019, str. 18-19

Czy wiemy, kiedy tak naprawdę obchodzimy Triduum Paschalne? Co oznaczają gesty i symbole wykonywane w tym czasie w liturgii? Wyjaśniamy tajemnicę tych dni

Święta Paschalne rozpoczynają się Mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek (tak naprawdę ta Msza należy już do piątku), a kończą drugimi Nieszporami w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego. Triduum to piątek, sobota i niedziela (a nie czwartek, piątek i sobota). Święto, choć składa się z trzech dni, a każdy z nich ma inny charakter i świętujemy go w odmienny sposób, to jednak mamy do czynienia z jedną uroczystością – jedną tajemnicą: męką, śmiercią i zmartwychwstaniem naszego Pana.

Rozpoczynająca Święte Triduum Paschalne Msza Wieczerzy Pańskiej, która jest sprawowana w czwartek wieczorem (według tradycji żydowskiej, a także kościelnej, mówiącej o tym, że dzień zaczyna się po zachodzie słońca), należy już tak naprawdę do Wielkiego Piątku.

Po Mszy Wieczerzy nie ma błogosławieństwa, nie kończymy liturgii, bo ona jest kontynuowana w Liturgii Wielkiego Piątku (zwróćmy uwagę, że liturgii w Wielki Piątek nie zaczyna się znakiem krzyża).

Podczas Liturgii Wielkiego Piątku spożywamy przeistoczone Ciało Chrystusa. Przeistoczone kiedy? Właśnie podczas Mszy Wieczerzy. Podczas obydwu liturgii czyta się tę samą Ewangelię wg św. Jana. To tak naprawdę ta sama Eucharystia.

Mandatum, czyli umycie nóg

Obrzęd charakterystyczny dla Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek jest nawiązaniem do gestu Pana Jezusa, opisanego przez św. Jana Ewangelistę: „I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany” (13, 5). Obrzęd ten przypomina wszystkim sprawującym jakąkolwiek władzę w Kościele, w jaki sposób winni sprawować swój urząd – służąc i miażdżąc nieustannie swoją pychę.

Obnażenie ołtarza

Na koniec Mszy Wieczerzy Pańskiej, gdy Najświętszy Sakrament przenosi się do kaplicy przechowania, ołtarz zostaje obnażony. Nie ma obrusów, nie ma świeczników. Ten znak jest czyniony na pamiątkę obnażenia Jezusa z szat. Odbywa się on w milczeniu. Dawniej recytowano podczas tej czynności słowa psalmu: „Moje szaty dzielą między siebie i losy rzucają o moją suknię” (Ps 22,19).

Prostracja

To symboliczny gest padnięcia na twarz, rozpoczynający Liturgię Męki Pańskiej w Wielki Piątek. Biskup (lub przewodniczący liturgii) pada na twarz – jest to bardzo przejmujący znak, który odnosi nas również do momentu święceń prezbiteratu. Liturgia przypomina kapłanom, że kapłaństwo to tajemnica krzyża.

Adoracja Krzyża

Jest to kulminacyjny moment wielkopiątkowej liturgii.

Krzyż jest przysłonięty fioletową zasłoną. Adoracja Krzyża jest poprzedzona trzykrotnym wezwaniem: „Oto drzewo krzyża”, któremu towarzyszy stopniowe odsłanianie belek krzyża.

Zgodnie z tradycją Kościoła podchodzący do adoracji biskup w geście pokory ściąga ornat i buty.

Czuwanie na cześć Pana

Wszystkie obrzędy Wigilii Paschalnej odbywają się w nocy, nie wolno ich rozpocząć, zanim nie zapadnie zmrok, a należy je zakończyć przed świtem niedzieli. Charakter czuwania nawiązuje do istotnych wydarzeń w historii zbawienia, jak również jest wyrazem czujności chrześcijanina – oznacza gotowość na przyjście Pana.

Ogień

Na rozpoczęcie Liturgii Wigilii Paschalnej poza kościołem w odpowiednim miejscu przygotowuje się ognisko w celu pobłogosławienia nowego ognia. Jego płomień powinien być taki, aby rozproszyć ciemności i rozjaśnić noc. Duże znaczenie w tym obrzędzie ma zestawienie ciemności i światła, aby doświadczyć, z czego wyprowadził nas Chrystus. Światło Chrystusa wkracza w życie, aby rozproszyć ciemności. W historii zbawienia światło towarzyszy ukazywaniu się Boga (krzak gorejący, słup ognia, który prowadził Izraelitów).

Paschał

Od ogniska zapalamy świecę paschalną. To duża, bogato zdobiona woskowa świeca przygotowana na początku Wigilii Paschalnej. Wnoszona do nieoświetlonego kościoła staje się pierwszą zwiastunką Zmartwychwstania. Po wezwaniu: „światło Chrystusa” jej płomień zostaje przekazany wiernym i po chwili cała świątynia zostaje opromieniona blaskiem świec.

Na świecy umieszczone są symbole: cyfry bieżącego roku oraz pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu – odnoszą się one do Chrystusa Zmartwychwstałego, który jest Panem czasu. Natomiast przez pięć „gwoździ” wspomina się zbawczy wymiar Męki Jezusa i poniesionych przez Niego ran.

Liturgia chrzcielna

Wielka Noc Zmartwychwstania jest najbardziej odpowiednim czasem do udzielania chrztu. Woda staje się symbolem obmycia z grzechu pierworodnego, co dokonuje się w chrzcie. Chrzest lub odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych stają się centrum Paschy. Po chrzcie następuje wyrzeczenie się zła i wyznanie wiary. Jest ono złączone z tajemnicą chrztu i stanowi jego integralną część. Co raz dokonało się w chrzcie, Bóg będzie powtarzał przez różne wydarzenia w całym naszym życiu.

Procesja rezurekcyjna

To uroczyste ogłoszenie zmartwychwstania Chrystusa i wezwanie całego stworzenia do udziału w Jego triumfie. Procesja może się odbyć na zakończenie Wigilii Paschalnej, w nocy z soboty na niedzielę lub o świcie w wielkanocny poranek przed tradycyjną Rezurekcją. Na czele procesji niesie się krzyż przyozdobiony czerwoną stułą lub figurę Zmartwychwstałego – oba znaki symbolizują zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, piekłem i szatanem.

Wykorzystano treści katechez Wspólnoty Miłości Ukrzyżowanej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielka Sobota w Jerozolimie

2019-04-20 17:41

vaticannews / Jerozolima (KAI)

W Jerozolimie radosne Alleluja zabrzmiało już o świcie. Główne uroczystości Wigilii Paschalnej odbyły się w godzinach porannych w Bazylice Bożego Grobu. Liturgii przewodniczył abp Fouad Twal, do 2016 r. łaciński patriarcha tego miasta.

Fotolia.com

Celebracja rozpoczęła się w pobliżu Golgoty poświęceniem ognia, po czym arcybiskup zapalił wielkanocny paschał od ognia wiecznej lampki płonącej w pustym grobie Zbawiciela. Radosny śpiew orędzia paschalnego wypełnił swym echem całą bazylikę. Liturgia Słowa przypominała wiernym historię zbawienia i zakończyła się Ewangelią o zmartwychwstaniu, którą według wielowiekowej tradycji uroczyście odśpiewał abp Pierbatista Pizzaballa stojąc u wejścia do kaplicy Bożego Grobu.

W homilii administrator apostolski Patriarchatu Łacińskiego Jerozolimy podkreślił, że „Wigilia Paschalna zwraca naszą uwagę na całą historię zbawienia. Rozważamy więc Boga, który nas kocha i stwarza nas w miłości. Boga, który wybiera, uwalnia i prowadzi przez pustynię. Następnie kontemplujemy Boga, który przemawia do nas przez proroków i nigdy nie przestaje oczekiwać naszego powrotu do Niego”. Liturgia Wigilii paschalnej to nie tylko pamiątka, kontynuował abp Pizzaballa, także dziś Bóg przemawia do nas, kocha nas, prowadzi i przebacza.

W godzinach popołudniowych wewnątrz bazyliki Bożego Grobu odbyła się procesja do 14 stacji, która jest medytacją tajemnicy misterium paschalnego. Procesja rozpoczyna się przy kolumnie biczowania, następnie zatrzymuje się na Golgocie i trzykrotnie okrążyła kaplicę Bożego Grobu. Rozważanie kończy się wspomnieniem ukazania się Zmartwychwstałego Jezusa Marii Magdalenie. W Jerozolimie liturgię Wigilii Paschalnej zakończy Godzina Czytań przy pustym Grobie Zmartwychwstałego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem