Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Watykan: kard. Müller przypomina pasterzom o obowiązku doprowadzenia wiernych do zbawienia

2019-02-09 11:59

st (KAI/NCR) / Watykan

Monika Książek/Niedziela

O obowiązku prowadzenia wiernych drogą wiodącą do zbawienia w obliczu „rosnącego zamieszania” na temat doktryny Kościoła przypomniał kard. Gerhard Ludwig Müller. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary ogłosił 8 lutego b.r., „Manifest wiary”.

W czterostronicowej publicznej deklaracji wydanej w kilku językach kard. Müller przypomniał szereg podstawowych artykułów wiary, wskazując, że zadaniem pasterzy jest prowadzenie powierzonych im wiernych na drodze wiodącej do zbawienia.

PRZECZYTAJ TEKST MANIFESTU W JĘZYKU POLSKIM

ZOBACZ

„Dzisiaj wielu chrześcijan nie jest już świadomych podstawowych nauk wiary, a zatem istnieje coraz większe zagrożenie zagubienia drogi do życia wiecznego” – pisze. Zaznacza, że „głównym celem Kościoła jest prowadzenie ludzkości do Jezusa Chrystusa” i podkreśla znaczenie Katechizmu Kościoła Katolickiego jako „pewnej normy doktryny wiary”, który został napisany, aby przeciwstawić się „dyktaturze" relatywizmu”. Niemiecki kardynał nalega, aby wierni stanowczo przeciwstawiali się nawrotowi do starożytnych herezji, które postrzegają Jezusa Chrystusa „tylko jako dobrą osobę, brata i przyjaciela, proroka i moralistę”.

Reklama

Podkreśla, że Kościół, założony przez Chrystusa jako „widzialny znak i narzędzie zbawienia", nie „odzwierciedla siebie, lecz światło Chrystusa, które jaśnieje na jego obliczu”. Nie jest „stowarzyszeniem utworzonym przez człowieka, którego strukturę jego członkowie przegłosowali zgodnie ze swą wolą, ale pochodzenia boskiego” - wyjaśnia emerytowany prefekt Kongregacji Nauki Wiary. Kard. Müller zaznacza, że przekaz wiary jest „nierozerwalnie związany z ludzką wiarygodnością jej głosicieli, którzy w niektórych przypadkach porzucili powierzony im lud, niepokojąc go i poważnie szkodząc jego wierze”. Cytuje Pismo Święte, ostrzegając przed tymi, którzy „zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią - będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom” (2 Tm 4,3-4).

Potwierdza, że jeśli Komunia Święta zostanie przyjęta niegodnie - np. przez osoby rozwiedzione żyjące w nowych związkach cywilnych lub nie będące w pełnej komunii z Kościołem - nie zostaną one doprowadzone do zbawienia. Podkreśla przykazanie Kościoła, by co najmniej raz w roku przystąpić do spowiedzi, wyjaśnia niemożliwość wyświęcenia kobiet i ostrzega, że osoba, która umrze w grzechu śmiertelnym bez pokuty, będzie na zawsze oddzielona od Boga. Prawo moralne, jak mówi, jest „prawdą wyzwalającą” i drogą zbawienia, której „nie można relatywizować”.

Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary napomina biskupów, którzy „wolą być politykami”, niż głosić Ewangelię, wskazując, że powoduje to, iż wiele osób zastanawia się, jaki jest cel Kościoła. Przypomina także wiernym o sądzie ostatecznym, „ciasnej bramie” do nieba i „straszliwej możliwości”, że osoba, która sprzeciwia się Bogu do końca swego życia „potępia się natychmiast i na zawsze”. Odpowiadając na krytykę, że wielu duszpasterzy i biskupów nie naucza trudnych prawd wiary, kardynał Müller ostrzega, że „milczenie” o tych prawdach jest „największym oszustwem”- jak wyraźnie ostrzega Katechizm Kościoła Katolickiego.

„Jest to końcowa próba Kościoła, czyli «oszukańcza religia, dająca ludziom pozorne rozwiązanie ich problemów za cenę odstępstwa od prawdy» (KKK 675). Jest to oszustwo Antychrysta, który przychodzi «zwodząc wszelką nieuczciwością tych, którzy są na drodze do zagłady, ponieważ nie umiłowali prawdy prowadzącej do zbawienia» (2 Tes 2, 10)” – czytamy w manifeście.

Cytując drugi list św. Pawła do Tymoteusza, były prefekt Kongregacji Nauki Wiary wzywa biskupów i kapłanów, „głoś słowo, nalegaj w porę i nie w porę, upominaj, karć i zachęcaj, nauczając z wielką cierpliwością. Przyjdzie bowiem czas, że odrzucą zdrową naukę. Wybiorą sobie nauczycieli, aby słuchać tego, co miłe dla ucha” (2 Tm 4,2-3).

Kardynał Müller kończy modlitwą do Matki Bożej, błagając ją o wyjednanie łaski „trwania w wierności bez wahania w wyznawaniu prawdy o Jezusie Chrystusie”.

PRZECZYTAJ TEKST MANIFESTU W JĘZYKU POLSKIM

Tagi:
kardynał

Peru: ustąpił kard. J. L. Cipriani – ks. Carlos Castillo Mattasoglio nowym arcybiskupem Limy

2019-01-25 22:59

kg (KAI) / Lima

Papież Franciszek przyjął 25 stycznia dymisję arcybiskupa Limy kard. Juana Luisa Ciprianiego Thorne’a i mianował na jego miejsce urodzonego w stolicy Peru prawie 69-letniego ks. Carlosa Gustavo Castillo Mattasoglio. Kardynał skończył 28 grudnia ub.r. 75 lat i – zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego – wyrażając gotowość ustąpienia, oddał się do dyspozycji Ojca Świętego. Swój urząd piastował równo 20 lat – od 9 stycznia 1999, a od 21 lutego 2001 był kardynałem.

Grzegorz Gałązka

Jego odejście z urzędu zamyka pewien ważny okres w dziejach Kościoła w Limie i w Peru na przełomie XX i XXI wieku. Należy on niewątpliwie do najwybitniejszych postaci życia publicznego w swoim kraju.

Przyszły kardynał urodził się 28 grudnia 1943 w Limie jako czwarte z 11 dzieci Enrique i Isabel Ciprianich, należących do Opus Dei. Do 1960 uczył się w stołecznych szkołach katolickich, po czym do 1966 studiował na miejscowej politechnice, a po jej ukończeniu pracował jako inżynier przemysłowy. Będąc wysokiego wzrost uprawiał koszykówkę i nawet występował w reprezentacji swego kraju, która w latach sześćdziesiątych odniosła wiele sukcesów w mistrzostwach i innych zawodach w Ameryce Południowej.

Sport nie zgasił w nim jednak głębokiej wiary i powołania kapłańskiego. Związany od dziecka z Opus Dei został 10 czerwca 1962 formalnie jego członkiem i rozpoczął studia na Opusowym Międzynarodowym Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie, kontynuując je następnie Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie. Po przyjęciu 21 sierpnia 1977 w Madrycie święceń kapłańskich wrócił do kraju i tam zajmował się działalnością wykładową oraz pełnił różne funkcje w miejscowym oddziale Opus Dei i był wicekanclerzem Uniwersytetu w Piurze.

23 maja 1988 św. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji Ayacucho; sakrę nominat przyjął 3 lipca tegoż roku. Równo 3 lata później został administratorem apostolskim tej archidiecezji a 13 maja 1995 - jej arcybiskupem metropolitą. Stamtąd 9 stycznia 1999 papież przeniósł go na podobne stanowisko do jego miasta rodzinnego, a na konsystorzu 21 lutego 2001 włączył go w skład Kolegium Kardynalskiego.

Uczestniczył w wielu ważnych wydarzeniach kościelnych, m.in. w zgromadzeniach Synodu Biskupów i w dwóch konklawe, na których wybrano Benedykta XVI (2005) i Franciszka (2013). Jest członkiem licznych organizmów Kurii Rzymskiej i reprezentował papieża na obchodach niektórych ważnych rocznic kościelnych. Otrzymał szereg najwyższych odznaczeń państwowych, m.in. Wielki Krzyż orderu "Słońce Peru" w 10. rocznicę na arcybiskupa stolicy, a w kilka tygodni później z tej samej okazji "Medal Limy". Od 2 maja 2012 jest członkiem Peruwiańskiej Akademii Nauk Moralnych i Politycznych.

Wyrazem uznania dla autorytetu kardynała był jego udział jeszcze jako arcybiskupa Ayacucho w mediacji między rządem a lewicowymi terrorystami z Ruchu Rewolucyjnego Tupac Amaru, którzy od grudnia 1996 do kwietnia 1997 przetrzymywali w rezydencji ambasadora Japonii w Limie ponad 70 dyplomatów-zakładników. Ciprianiemu i pozostałym członkom grupy pośredniczącej nie udało się doprowadzić do pokojowego rozwiązania problemu i ostatecznie specjalny oddział wojska odbił zakładników. Hierarcha bardzo przeżył taki rozwój sytuacji i rozpłakał się na konferencji prasowej po całym wydarzeniu.

Jednocześnie środki przekazu, zwłaszcza liberalne i lewicowe ostro krytykowały kard. J. L. Cipriani za jego bliskie związki z byłym prezydentem Alberto Fujimorim, oskarżanym o nadużywanie władzy i korupcję. Inne zarzuty dotyczyły obrony ks. Gabino Mirandy, usuniętego ze stanu duchownego przez Watykan za przypisywaną mu pedofilię oraz jego wypowiedzi na temat przemocy wobec kobiet. Kardynał miał powiedzieć, że według statystyk do aborcji wśród dziewczynek dochodzi nie wskutek ich wykorzystywania seksualnego, ale ponieważ bardzo kobiety same prowokują mężczyzn.

Nowy metropolita stolicy ks. Carlosa Gustavo Castillo Mattasoglio urodził się 28 lutego 1950 w Limie. Ma za sobą studia w zakresie nauk humanistycznych i społecznych na Wyższym Uniwersytecie Narodowym św. Marcina w stolicy, zakończone stopniem licencjusza. Wstąpił następnie do stołecznego wyższego seminarium duchownego im. Św. Turybiusza z Mogrovejo, po czym wyjechał na dalszą naukę do Rzymu i tam na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim ukończył w 1979 filozofię i w 1983 teologię. Po powrocie do kraju przyjął 15 lipca 1984 święcenia kapłańskie.

Pełnił następnie różne funkcje duszpasterskie w stołecznych parafiach, przez wiele lat był odpowiedzialny za duszpasterstwo młodzieży w stołecznej archidiecezji i w łonie episkopatu swego kraju. Był też członkiem rady uniwersyteckiej Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego Peru (2003-06), na którym od wielu lat wykłada teologię. Jest doktorem teologii, autorem wielu książek i artykułów z zakresu teologii i praktycznego przekazu wiary. Zna języki francuski i włoski. Jak sam pisze w swej autobiografii, jest miłośnikiem kolarstwa i pływania, które stara się uprawiać jak najczęściej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Komu zaufać?

2019-02-13 07:44

O. Dariusz Kowalczyk SJ
Niedziela Ogólnopolska 7/2019, str. 33

Ks. Dariusz Kowalczyk SJ/facebook.pl
Ks. Dariusz Kowalczyk SJ

Nie da się żyć bez zaufania. Sytuacja, w której nikomu się nie ufa, to piekło. Oczywiście, można sobie wyobrazić skrajne okoliczności, w których nie należy ufać tym, co są obok nas. Takie sytuacje tworzone są przez systemy totalitarne, które próbują osaczyć jednostkę z każdej strony. Totalitarne niszczenie zaufania wchodzi głęboko, także w relacje małżeńskie i rodzinne. Dzisiaj coś takiego się dzieje np. w Korei Północnej. Ale nawet w takiej sytuacji, gdy drugi człowiek budzi niepewność, pozostaje Bóg. Kard. François-Xavier Nguyen Van Thuan spędził 13 lat w więzieniu w Wietnamie. Na skrawkach papieru spisywał swoje refleksje, które przetrwały, a potem zostały opublikowane w książce „Modlitwy nadziei”. To świadectwo zaufania Bogu, a w Bogu także ludziom, choć oddalonym i bezradnym wobec wietnamskiego reżimu.

Zupełnie inna sytuacja ma miejsce wtedy, kiedy człowiek przechodzi na stronę zła, aby odnieść jakieś korzyści. I rzeczywiście jakiejś korzyści odnosi. Ale w perspektywie wieczności okazuje się to wybór – jak mówi Jeremiasz – „spalonego miejsca na pustyni, ziemi słonej i bezludnej”. Zasiadaniu w gronie szyderców, którzy mają władzę i pieniądze, psalmista przeciwstawia upodobanie w Prawie Pańskim. Droga występnych, choć nie wiadomo, jak byliby mocni, prędzej czy później zaginie. Sprawiedliwy zaś wyda dobre owoce w swoim czasie.

Jezus ufał Bogu Ojcu nawet wtedy, gdy umierał na krzyżu: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. I zmartwychwstał. I zasiadł po prawicy Ojca w niebie. Dlatego św. Paweł przekonuje, że „jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania”. Wydaje się, że dziś panuje, także w niektórych środowiskach w Kościele, swoisty horyzontalizm, tak jakby główną misją Kościoła było zaangażowanie społeczne. Tymczasem chrześcijańskie zaufanie Bogu wykracza poza doczesność i śmierć, bo dotyczy życia wiecznego. Ewangeliczny syty i zadowolony bogacz to ktoś, kto złożył nadzieję w swych dobrach, kto pojmuje swe życie jedynie w perspektywie 80-90 lat. Człowiek błogosławiony natomiast to ktoś, kto też umie i chce cieszyć się życiem, ale jeśli trzeba, umie – w imię dobra i prawdy – przyjąć cierpienie i wzgardę. Nie ucieka od krzyża za wszelką cenę, nie sprzedaje się, bo wie, że „wielka jest nagroda w niebie”. Perspektywa nieba nie przekreśla ziemskich radości, ale nadaje im inny, właściwy smak. Czyni nas wolnymi, ufającymi ludźmi w drodze ku szczęściu, które nie przemija.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tomasz Kozłowski: obraz Matki Bożej Jasnogórskiej pochodzi z Bełza na Ukrainie

2019-02-17 09:13

pab / Warszawa (KAI)

O Madonnach dawnej archidiecezji lwowskiej mówił Tomasz Kuba Kozłowski z Domu Spotkań z Historią w Warszawie podczas prelekcji wygłoszonej w Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej. Badacz historii Kresów przytoczył dzieje obrazów, które przez lata przyjmowały kult na terenie dawnej Rzeczpospolitej. Przypomniał, że czczony na Jasnej Górze słynny wizerunek Matki Bożej pochodzi z Bełza, znajdującego się obecnie na Ukrainie, zaledwie 4 km od granicy z Polską.

Prelekcja Tomasza Kozłowskiego byłą swego rodzaju pielgrzymką do dawnych miejsc kultu maryjnego na Kresach wschodnich. Rozpoczął od obrazu Matki Bożej Łaskawej z katedry lwowskiej. To przed jej obliczem król Jan Kazimierz 1 kwietnia 1656 r. złożył śluby, oddając Rzeczpospolitą pod opiekę Matki Boskiej, którą nazwał Królową Korony Polskiej. Wzorując się na tym wydarzeniu, prymas Polski kard. Stefan Wyszyński napisał tekst Ślubów Jasnogórskich, które episkopat Polski wraz z wiernymi złożył 26 sierpnia 1956 r.

Obecnie oryginał tego obrazu znajduje się w skarbcu na Wawelu, natomiast jego dwie wierne kopie przyjmują cześć w konkatedrze w Lubaczowie i w archikatedrze we Lwowie.

Następnie Kozłowski przedstawił obraz Matki Bożej Jasnogórskiej, który – jak przypomniał – pochodzi z Bełza, jednego z najstarszych grodów Ziemi Czerwieńskiej. – Książę Władysław Opolczyk w 1382 roku wywiózł, już wówczas słynący cudami obraz Czarnej Madonny, umieszczony na bełskim zameczku, na Jasną Górę. Od tego czasu kojarzymy go niemal wyłącznie z Częstochową i Jasną Górą – mówił. – Gdybyście przeprowadzili państwo ankietę na ulicach polskich miast, to nikt by nawet nie wpadł, że Czarna Madonna gdzieś z Kresów pochodzi – dodał.

– Jeszcze na początku XX wieku na ryngrafach, medalikach, pamiątkowych medalach umieszczano informację o bełskiej proweniencji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Ale od roku 1951, odkąd Bełz nie znajduje się już w granicach Rzeczypospolitej, związek terytorialny Matki Bożej Częstochowskiej z tą częścią ziem dawnej Rzeczpospolitej, była nader rzadko przypominana – przyznał.

Prelegent przypomniał też legendę, według której namalowanie obrazu przypisuje się św. Łukaszowi Ewangeliście, który wizerunek Maryi miał wymalować na blacie stołu w Jej domu w Nazarecie. Dopiero potem obraz został przeniesiony do Konstantynopola, a potem na Ruś Halicką i do Bełza, a stąd wreszcie na Jasną Górę.

Koordynator programu Warszawska Inicjatywa Kresowa opowiedział także o Matce Bożej Sokalskiej, który był jednym z najstarszych wizerunków maryjnych czczonych w Polsce. Oryginalnie namalowany na desce cyprysowej na wzór obrazu częstochowskiego, powstał w latach 90. XIV wieku. Przed nim modlił się m.in. król Jan III Sobieski. 8 września 1724 r. obraz Matki Bożej Sokalskiej został ukoronowany. W 1843 r. oryginalny obraz spłonął w pożarze kościoła i zabudowań klasztornych. Oficjalna kopia została koronowana i obecnie znajduje się w Hrubieszowie, gdzie erygowano Sanktuarium Marki Bożej Sokalskiej.

Kozłowski mówił także o Jazłowcu, gdzie marmurowy posąg Matki Bożej koronowano w lipcu 1939 roku; klasztorze dominikanów w Podkamieniu, w którym przed wizerunkiem Matki Bożej Śnieżnej klękali polscy królowie i świątyni dominikanów w Czortkowie, gdzie znajdował się obraz Matki Bożej Różańcowej. Opowiedział także o wizerunku Matki Dobrej Drogi czczonej w Kochawinie koło Stryja oraz Matki Boskiej Łaskawej, będącej kopią Madonny Częstochowskiej, z kościoła ormiańskiego w Stanisławowie.

Wszystkie te obrazy cieszyły się dużym kultem do XX wieku. Najtragiczniejsza w skutkach była II wojna światowa. Po zmianie granic, wizerunki maryjne z dawnej archidiecezji lwowskiej zostały przewiezione do Polski i umieszczone w kościołach w różnych regionach kraju.

Spotkaniu towarzyszyła wystawa Stanisława Szarzyńskiego pt. „Pamięć i Wiara. Kościoły na Kresach dawnej Rzeczypospolitej”.

Organizatorami prelekcji byli: Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, Stowarzyszenie Pamięci Polskich Termopil i Kresów oraz Klub Inteligencji Katolickiej w Przemyślu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem