Reklama

„Danusza”, uśmiech delikatny jak tęcza

Helena Manikowska
Edycja toruńska 36/2008

Jest wrzesień - miesiąc pamięci narodowej. Przez wiele lat wspominamy okropieństwa wojny. Dlaczego zakopano do grobu niepamięci lub wystawiono na drwiny pomoc wielu ludzi miłosiernego serca, takich jak: nieżyjąca już pani Solveig Raabe, nieznani adresaci z Portugalii i wielu, wielu innych?

Urodziła się we Włocławku. Nie pamięta trudów II wojny światowej. Ojciec szybko został wzięty do hitlerowskich więzień, a po ostatnim osadzeniu w Rawiczu wrócił w 1945 r. z gruźlicą płuc i kompletnie wyniszczony. Paczki z Portugalii od nieznanych adresatów jeszcze w czasie wojny niewiele osłodziły smutny czas bez ojca, z niepokojami i cierpieniem wojennym. Jednak zagrożoną gruźlicą Danusię potrafił umieścić w grupie 26 dzieci, które w 1947 r. pojechały na prawie 3-miesięczne wakacje, na zaproszenie do rodzin w Norwegii. 3 dni podróży pociągiem, potem z Gdańska statkiem „Piłsudski” do Bergen. „Okręt kołysał mocno i dlatego wszyscy chorowali na morską chorobę, ja też chorowałam, ale niemocno” - relacjonowała Danusia w swoim pierwszym i jedynym liście do Polski do kochanej mamusi i tatusia. Gdy wyszli z okrętu, pisała: „W porcie poczekaliśmy do rana. Rano przy wysiadaniu sypali nam głowy białym proszkiem na wszy. Czy kto je miał, czy nie, miał być posypany. Potem wsiedliśmy w pociąg i jechaliśmy nim 3 godziny...”.
I wreszcie Danusia Godlewska z grupą znalazła się na miejscu spotkania z rodzinami norweskimi. Każde dziecko było zaopatrzone w identyfikator z danymi osobowymi oraz nazwiskiem i adresem rodziny zapraszającej. Dzieci zostały już wzięte przez swoje rodziny, a Danusia ciągle czekała... była zszokowana i płakała. W końcu jednak w eleganckim aucie przyjechała elegancka pani Solveig Raabe i zabrała ją do swego domu w Borgeskogen. „Po polsku nikt tam mówić nie umie. Trzeba tylko porozumiewać się na migi albo rysunkiem”. I tak trwała rozmowa serc przez cały pobyt w rodzinie pani Solveig. Jej córeczka w wieku Danusi i młodszy synek szybko znalazli porozumienie i radość wspólnej zabawy. „Danusza” była zdziwiona, że „na ścianach tych państwa nie ma żadnych świętych obrazów”. Jednak codziennie modliła się przy łóżeczku, wszak była już po I Komunii św. Pani Solveig umiała znaleźć odpowiednio nabożną papeterię na list do Polski.
Znajomi przychodzili oglądać wychudzoną, polską, 9-letnią dziewczynkę (22 kg) niewiele więcej ważącą od 3-letniego synka pani Solveig. „Danusza” została poddana kuracji odżywienia. Zaczęto ją karmić i ważyć dla sprawdzenia co 2 tygodnie. Opanowała wiele słów języka norweskiego. Rozrywką stały się samodzielne, drobne zakupy w sklepie, oczywiście, z nagrodą w postaci loda albo banana. Lody to było odkrycie, przybrana córka „Danusza” zapamiętała je do dziś. Ich smaku nie odczuła potem nigdy w żadnych lodach. Solveig brała także „Danuszę” na spacer po plaży i tam prosiła o zaśpiewanie polskiego hymnu zaprzyjaźnionym rodzinom. Razem też wysłały 2 paczki do mamusi w Polsce. Małżonek pani Solveig był, podobnie jak ojciec „Danuszy”, w obozie niemieckim, stało się to więc szansą na wymianę listów w latach późniejszych. „Danusza” nie widywała nikogo z grupy polskich dzieci, z którymi jechała do Norwegii. Spotkanie tej grupki na zakończenie wakacyjnego pobytu udokumentowano tylko zdjęciem.
Danuta Godlewska wróciła do swojej rodziny, do Polski, do szkoły. Ojciec bardzo chorował. Pani Solveig wspomagała go lekarstwami i tzw. złotymi zastrzykami, które były bardzo drogie, nawet jak na warunki norweskie. W 1950 r. ojciec zmarł. Potem były studia, przeprowadzka do Torunia, założyła rodzinę, urodziła syna Jacka.
Pani Solveig dochowała wierności swojej przybranej córce „Danuszy”. Przez 41 lat od jej wyjazdu z Norwegii utrzymywała kontakt w setkach listów, przysyłała paczki, które były cenne dla nie najlepiej sytuowanej materialnie rodziny. Mąż Roman, asystent na uniwersytecie, jej zarobki początkującej nauczycielki, potem bibliotekarki - nie były zbyt wysokie. Aż doszło do ponownego spotkania w Norwegii, pojechali Danusia i Jacek. Roman zmarł na krótko przed ich wyjazdem. Radości ze spotkania nie było końca. Jak pisała o tym norweska, regionalna gazeta, „łzami zalewała się 78-letnia Solveig Raabe z Porsgrunn, gdy po 41 latach rozłąki mogła znowu spotkać przybraną córkę. I znowu na ustach Danuty pojawił się uśmiech delikatny jak tęcza...
Do dziś sporo starszych osób pamięta smak czekolady czy mleka w proszku z metalowej puszkiUNRRA. Do dziś wiele pań tuli w ramionach pamięci lalkę z główką z porcelany, gładzi błękitną sukienkę z falbankami, paskiem wiązanym w tyle na kokardę i rękawkami na kształt bufki... był też taki czas dziecięcego uśmiechu.
Może dlatego właśnie teraz nie jesteśmy zwolnieni z obowiązku stworzenia w naszych sercach przestrzeni miłości, kształtowania wrażliwości i wyobraźni miłosierdzia.

Reklama

Czechy: bezpodstawnie oskarżony duchowny chce wrócić do posługi kapłańskiej

2019-02-19 15:05

st (KAI) / Jesenik

Chcę służyć ludziom i Bogu, a powrót do kapłaństwa jest dla mnie najważniejszy – powiedział agencji ČTK ks. Adam Stanisław Kuszaj, którego sąd w Jeseniku po 8 latach uniewinnił z zarzutów seksualnego wykorzystania ministranta. Zgromadzenie salwatorianów zapowiedziało skierowanie do Stolicy Apostolskiej prośby o odwołanie nałożonej na duchownego kary suspensy.

Fotolia.com

Jeden z ministrantów (mający wówczas 16 lat) oskarżył go o to, że w 2009 roku wykorzystał go seksualnie. W 2011 roku sąd uznał winę polskiego kapłana i skazał go na pół roku więzienia, w zawieszeniu na 2 lata. Zakazał mu także pracy z osobami do 18 lat. Ksiądz Adam został suspendowany, odsunięty od pracy w parafii i pracował jako robotnik. W 2016 roku pojawili się nowi świadkowie w tej sprawie. Trzy osoby - znajomi poszkodowanego byłego ministranta, zeznały że już po wyroku skazującym księdza, słyszały od młodego człowieka w prywatnych rozmowach, iż całe oskarżenie jest nieprawdziwe i zostało przez niego wymyślone z zemsty na księdzu, który przestał dawać jego rodzinie pieniądze. Wówczas sprawa sądowa została wznowiona. Sąd zlecił ponowne badania psychiatryczne głównego świadka oskarżenia czyli byłego ministranta. Biegli po badaniach ustalili, że jego zeznania są niewiarygodne. Na niejawnej rozprawie sąd przesłuchał też nowych świadków. Według obrońcy księdza Kuszaja, dowodów na jego niewinność było więcej. Wyrok uniewinniający ogłoszono 13 lutego.

Przełożony Salwatorianów w Republice Czeskiej, ks. Leszek Rackowiak zapowiedział, że z chwilą uprawomocnienia się wyroku zgromadzenie zwróci się do Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego o zdjęcie z duchownego kary suspensy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: jesteśmy umiłowanymi dziećmi Bożymi

2019-02-20 10:47

st (KAI) / Watykan

O wiernej i żarliwej miłości Boga do każdego z ludzi mówił dziś papież podczas audiencji ogólnej. Kontynuując cykl katechez o modlitwie „Ojcze Nasz” papież skomentował wezwanie „Ojcze, który jesteś w niebie”. Jego słów wysłuchało w auli Pawła VI około 7 tys. osób. Wcześniej w bazylice watykańskiej spotkał się z 2,5 tys. wiernych z archidiecezji Benewentu we Włoszech.

Vatican Media

Na wstępie, celem lepszego zrozumienia ojcostwa Boga Franciszek zachęcił do oczyszczenia i przekroczenia naszych wyobrażeń miłości rodzicielskiej. Miłość Boga jest miłością całkowitą, jakiej my w tym życiu zasmakowujemy jedynie niedoskonale. „Mężczyźni i kobiety są wiecznie żebrakami miłości, szukają miejsca, w którym byliby ostatecznie kochani, ale go nie znajdują. Jak wiele w naszym świecie jest zawiedzionych miłości!” – zauważył papież.

Ojciec Święty podkreślił ulotny charakter ludzkiej miłości, będącej „obietnicą, którą trudno dotrzymać, usiłowaniem, które wkrótce wysycha i wyparowuje, trochę tak jak rano, gdy słońce wschodzi i usuwa nocną rosę”. Dlatego „jesteśmy żebrakami, którym w drodze grozi, że nigdy nie znajdą w pełni tego skarbu, którego szukają od pierwszego dnia życia: miłości”.

Franciszek wskazał, że jest także miłość Ojca „który jest w niebie”, adresowana do każdego człowieka, jedyna i wierna miłość Boga. Zaznaczył, że wyrażenie „w niebie” nie chce wyrażać dystansu, ale radykalną odmienność, inny wymiar.

„Nikt z nas nie jest sam. Jeśli nawet na nieszczęście twój ojciec ziemski zapomniał o tobie, a ty żywiłeś do niego urazę, nie odmówiono tobie podstawowego doświadczenia wiary chrześcijańskiej: poznania, że jesteś umiłowanym dzieckiem Bożym i że nie ma nic w życiu, co mogłoby ugasić Jego namiętną miłość do ciebie” – powiedział papież na zakończenie swej katechezy.


Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiejsza audiencja odbywa się w dwóch miejscach - najpierw spotkałem się z wiernymi z Benewentu, którzy byli w bazylice św. Piotra. A teraz – z wami. Zawdzięczamy to delikatności Prefektury Domu Papieskiego, która nie chciała, byście się zaziębili. Trzeba im za to podziękować. Dziękuję!

Kontynuujemy katechezy na temat „Ojcze nasz”. Pierwszym krokiem każdej modlitwy chrześcijańskiej jest wejście w tajemnicę ojcostwa Boga. Nie można modlić się jak papugi. Albo wejdziesz w tajemnicę, będąc świadomy, że Bóg jest twoim ojcem, albo nie będziesz się modlił. Jeśli modlisz się z innym nastawieniem – to nie modlisz się. Jeśli chcę się modlić, to muszę uznać, że Bóg jest moim ojcem i zaczyna się tajemnica. Aby zrozumieć jak bardzo Bóg jest naszym ojcem, myślimy o postaciach naszych rodziców, ale zawsze musimy je „udoskonalić”, oczyścić. Mówi o tym również Katechizm Kościoła Katolickiego: „Oczyszczenie serca dotyczy powstałych w naszej historii osobistej i kulturowej wyobrażeń ojca lub matki, które wpływają na naszą relację do Boga” (nr 2779).

Nikt z nas nie miał doskonałych rodziców, podobnie jak my, z kolei nigdy nie będziemy doskonałymi rodzicami ani pasterzami. Wszyscy mamy wady. Nasze związki miłości zawsze przeżywamy pod znakiem naszych ograniczeń, a także naszego egoizmu, dlatego są one często skażone pragnieniami posiadania lub manipulowania innymi. Dlatego niekiedy deklaracje miłości przeradzają się w uczucia gniewu i wrogości. „Popatrz twych dwoje przed tygodniem tak bardzo się kochało, a dzisiaj śmiertelnie się nienawidzą”. To widzimy każdego dnia, z tego właśnie powodu, że wszyscy mamy w swoim wnętrzu przykre korzenie, które nie są dobre, i czasami wychodzą na wierzch, czyniąc zło.

Stąd, gdy mówimy o Bogu jako o „ojcu”, myśląc o obrazie naszych rodziców, szczególnie jeśli nas kochają, jednocześnie musimy iść dalej. Ponieważ miłość Boga pochodzi od Ojca „który jest w niebie”, zgodnie z wyrażeniem, do którego używania zaprasza nas Jezus: jest to miłość całkowita, jakiej my w tym życiu zasmakowujemy jedynie niedoskonale. Mężczyźni i kobiety są wiecznie żebrakami miłości, potrzebujemy miłości, szukają miejsca, w którym byliby ostatecznie kochani, ale go nie znajdują. Jak wiele w naszym świecie jest zawiedzionych miłości!

Grecki bóg miłości jest najbardziej tragiczny ze wszystkich: nie jest jasne, czy jest on istotą anielską, czy też demonem. Mitologia mówi, że jest on synem Porosa i Penii, czyli przebiegłości i ubóstwa, którego losem jest niesienie w sobie samym nieco rysów tych rodziców. Stąd możemy myśleć o ambiwalentnej naturze ludzkiej miłości: zdolnej do rozkwitania i agresywnego życia w pewnej godzinie dnia, a zaraz potem usychania i obumierania; to co pojmuje, zawsze jej umyka (por. PLATON, Uczta,). Istnieje pewne wyrażenie proroka Ozeasza, które bezlitośnie ukazuje wrodzoną słabość naszej miłości: „Wasza miłość jest jak poranny obłok, jak rosa, która wcześnie znika” (6, 4). Oto, czym jest często nasza miłość: obietnicą, którą trudno dotrzymać, usiłowaniem, które wkrótce wysycha i wyparowuje, trochę tak jak rano, gdy słońce wschodzi i usuwa nocną rosę.

Ileż razy my, ludzie kochaliśmy w taki sposób słaby i niestały - doświadczyliśmy tego, że kochaliśmy, ale ta miłość się rozpadła, lub stała się słabą – wszyscy tego doświadczyliśmy. Pragnąc miłości, zderzyliśmy się z naszymi ograniczeniami, z ubóstwem naszych sił: nie mogąc dotrzymać obietnicy, która w dniach szczęścia zdawała łatwa do realizacji. W końcu nawet apostoł Piotr się lękał i musiał uciekać, nie był wierny w umiłowaniu Jezusa. Zawsze istnieje ta słabość, która sprawia, że upadamy. Jesteśmy żebrakami, którym w drodze grozi, że nigdy nie znajdą w pełni tego skarbu, którego szukają od pierwszego dnia życia: miłości.

Jest jednak inna miłość, miłość Ojca „który jest w niebie”. Nikt nie powinien wątpić, że jest adresatem tej miłości. On nas kocha, mnie miłuje – możemy powiedzieć. Jeśli nawet nasz ojciec i matka nas nie kochali – hipoteza mająca potwierdzenie w dziejach - to jest Bóg w niebie, który kocha nas tak, jak nikt nigdy tego nie uczynił i nie może uczynić. Miłość Boga jest zawsze niezmienna. Prorok Izajasz mówi – posłuchajcie, jakie to piękne!: „Czy może kobieta zapomnieć o swym niemowlęciu? Czy może nie miłować dziecka swego łona? Lecz gdyby nawet ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie! Oto wyryłem cię na moich dłoniach” (49, 15-16). Dzisiaj tatuaż jest w modzie: „wyryłem cię na moich dłoniach”. Zrobiłem sobie twój tatuaż na moich dłoniach jestem na dłoniach Boga i nie mogę tego usunąć. Miłość Boga jest jak miłość matki, która nigdy nie może zapomnieć o swoim dziecku. „Lecz gdyby nawet ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie!”. To jest miłość doskonała! Tak bardzo jesteśmy miłowani przez Boga. Jeśli rozpadłyby się nawet wszystkie nasze ziemskie miłości, a nie zostało by nam w ręce nic innego jak tylko pył, to zawsze jest dla nas wszystkich płonąca, jedyna miłość Boga.

W głodzie miłości, który wszyscy odczuwamy, nie szukajmy czegoś, co nie istnieje: jest on natomiast zaproszeniem do poznania Boga, który jest ojcem. Taka była na przykład droga nawrócenia św. Augustyna: młody i błyskotliwy retor szukał po prostu wśród stworzeń czegoś, czego nie mogło mu dać żadne stworzenie, aż któregoś dnia miał odwagę wznieść spojrzenie. I tego dnia poznał Boga, Boga, który miłuje.

Wyrażenie „w niebie” nie chce wyrażać dystansu, ale radykalną odmienność, inny wymiar miłości, miłość niestrudzoną, która będzie trwała zawsze, która jest zawsze w zasięgu ręki. Wystarcza powiedzieć: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…” – a ta miłość przychodzi.

Dlatego nie lękajcie się! Nikt z nas nie jest sam. Jeśli nawet na nieszczęście twój ojciec ziemski zapomniał o tobie, a ty żywiłeś do niego urazę, nie odmówiono tobie podstawowego doświadczenia wiary chrześcijańskiej: poznania, że jesteś umiłowanym dzieckiem Bożym i że nie ma nic w życiu, co mogłoby ugasić Jego namiętną miłość do ciebie. Dziękuję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem