Reklama

Pani Kasia od Księdza Jerzego

Milena Kindziuk
Edycja warszawska 42/2008

Warszawski Żoliborz. Naprzeciwko grobu ks. Jerzego, w budynku plebanii przy parafii św. Stanisława Kostki jest dawne mieszkanie duszpasterza ludzi pracy. To właśnie w nim, na pierwszym piętrze, znajduje się Archiwum ks. Jerzego. Tutaj urzęduje jego szefowa, Katarzyna Soborak

Gdy wchodzę do środka, w oczy rzucają się stosy kolorowych plakatów, z dużym zdjęciem ks. Popiełuszki. Widnieje na nich zaproszenie na obchody 24. rocznicy śmierci ks. Jerzego. Katarzyna Soborak właśnie przywiozła te plakaty z drukarni. Teraz zawisną one w warszawskich kościołach.
Szefowa Archiwum pomoże jeszcze proboszczowi wypisywać zaproszenia na rocznicową Mszę św.: dla posłów, senatorów, władz samorządowych, a także dla księży. Potem ułoży modlitwę wiernych i przygotuje listę delegacji „Solidarności”, by poszczególne grupy mogły się zarejestrować, gdy przyjadą 19 października do Warszawy.
I tak jest rok w rok. Od dwudziestu czterech lat. - Ale nie jest to dla mnie ciężar - mówi pani Soborak. - Sprawa ks. Jerzego jest w moim życiu naprawdę najważniejsza.

Nie liczy godzin i lat

Katarzyna Soborak, rocznik 1934, pochodzi z Ciechanowa. Gdy miała dziesięć lat, jej ojciec, AK-owiec, zginął w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Za ojca została potem usunięta ze szkoły. Aby zdać maturę, musiała się przenieść do stolicy.
Obecnie mieszka z mężem na warszawskich Bielanach. Od dawna słynie w środowisku jako „pani Kasia od Księdza Jerzego”. Zawsze elegancka, niezwykle zadbana, gotowa spotykać się z ludźmi i służyć temu wszystkiemu, co wiąże się z propagowaniem kultu ks. Popiełuszki. Nie zważa na zdrowie, nie liczy godzin i lat. Na własne życzenie, z potrzeby serca i poczucia misji wypełnia dyżury w żoliborskim Archiwum.
Na dobre swą działalność zaczęła w listopadzie 1984 r., kiedy znalazła się w zespole tworzącym Służbę Informacyjną, którą powołał przy parafii pw. św. Stanisława Kostki ówczesny proboszcz - ks. Teofil Bogucki.
- Zaczęliśmy wówczas zbierać i porządkować informacje o ks. Jerzym i jego kulcie - wspomina pani Katarzyna. - Przede wszystkim rejestrowaliśmy wszystkie pielgrzymki przybywające do grobu ks. Jerzy i wystawialiśmy księgi pamiątkowe, do których wpisują się pątnicy. - Pamiętam, kiedy w księdze swój autograf składał Papież Jan Paweł II, gdy był przy grobie w 1987 r. - mówi Katarzyna Soborak. Była też świadkiem pobytu w tym miejscu Margaret Thatcher, Georga Buscha, Waclava Havla. Czasem udaje jej się „złapać” takiego pątnika - VIP-a i nagrać jego wypowiedź. Tak było np. z kard. Lustigerem, który w 2001 r. modlił się przy grobie razem z Prymasem Polski. Soborak wspomina: - Kard. Lustiger podkreślał, że ks. Jerzy jest męczennikiem, który mówił prawdę swoim życiem oraz, że Bóg dał mu łaskę podobieństwa do Chrystusa. Były to niezwykle mocne, ale jakże prawdziwe słowa.
Od roku 1994 Katarzyna Soborak kieruje Służbą Informacyjną. Z całą pewnością jest dzisiaj tą osobą, bez której nie może powstać żadna publikacja o ks. Jerzym. Bo to ona ma „klucze” do Archiwum. W sensie dosłownym i przenośnym. W kilka minut może znaleźć i udostępnić potrzebne materiały, w tym także zdjęcia, spośród kilku tysięcy dokumentów zgromadzonych w Archiwum. Zbierała je zresztą po śmierci ks. Jerzego całymi latami, wykupywała prawa autorskie i to wszystko gromadziła. Potem porządkowała chronologicznie, opisywała i układała w albumach. Dziś jest w stanie zidentyfikować i dokładnie opisać każde z wielu tysięcy zdjęć, a także podać dokładną datę, nazwisko fotografa i okoliczności wykonania fotografii.
Pani Katarzyna pomaga też w pisaniu artykułów, prac doktorskich, przyjmuje w Archiwum wszystkich, którzy chcą uzyskać informacje o ks. Jerzym. Jest wreszcie konsultantką filmów. Także najnowszej produkcji w reżyserii Rafała Wieczyńskiego pt. „Popiełuszko”.
Katarzyna Soborak, razem z Zofią Grzelczyk - także bardzo oddaną sprawie ks. Jerzego - od 1984 r. gromadzi kasety magnetofonowe z nagraniami homilii ks. Jerzego, rękopisy jego kazań czy rozmaitych zapisków. Jest w stanie w jednej sekundzie odnaleźć dane kazanie i powiedzieć, czego dokładnie dotyczy, przywołać jego treść oraz powiedzieć gdzie, kiedy i z jakiej okazji zostało wygłoszone. Wreszcie, to pani Soborak zajmuje się gromadzeniem tzw. łask, czyli cudów, które dokonały się za przyczyną ks. Jerzego. Z wieloma ludźmi, którzy składali takie świadectwa, pani Katarzyna rozmawiała. - Pamiętam kobietę, która opowiadała, że modląc się przy grobie ks. Popiełuszki odzyskała wzrok - wyznaje.
To właśnie kult ks. Jerzego i dokonujące się cuda stały się bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego Kapłana Męczennika. Ale zanim do tego doszło, Katarzyna Soborak zebrała świadectwa o łaskach w potężne tomy, oprawiła, dołączyła do tego kilka tysięcy listów z podziękowaniami i z prośbą o wyniesienie ks. Jerzego na ołtarze i wraz z delegacją księży, zaniosła to wszystko do kard. Glempa. Prosiła, by postarał się w Watykanie o rozpoczęcie procesu. Był to rok 1994. W czerwcu 1995 r. kard. Glemp powołał Komisję ds. Przygotowania Procesu, a w roku 1997 proces się rozpoczął. Katarzyna Soborak wtedy weszła w skład Trybunału Beatyfikacyjnego i została notariuszem na szczeblu diecezjalnym. Potem, w 2001 r. została odznaczona przez Prymasa srebrnym medalem „Zasłużonemu w posłudze dla Kościoła i narodu”.

Wnuk Jerzy

„Przygoda” pani Katarzyny z ks. Jerzym zaczęła się prosto, zwyczajnie, jak w życiu. Był rok 1982. Za strajk „Solidarności” została wyrzucona z pracy - Instytutu Chemii Przemysłowej. Koledzy zaczęli organizować dla niej zbiórki pieniędzy, dzięki czemu miała środki do życia. Tak się jednak złożyło, że po trzech miesiącach Katarzynę Soborak przywrócono do pracy i wypłacono jej nawet zaległe pensje. Wtedy wpadła na pomysł, by oddać zebrane przez przyjaciół pieniądze i przeznaczyć je dla tych, którzy potrzebują wsparcia. I poszła z tą propozycją do ks. Jerzego. Poprosiła, by przekazał te fundusze komuś potrzebującemu. Ks. Jerzy się zgodził.
Potem Katarzyna Soborak razem z mężem zaczęła regularnie przychodzić na Msze za Ojczyznę, które odprawiał na Żoliborzu ks. Popiełuszko. - Urzekły mnie kazania, które dawały tak wiele pokoju i nadziei - mówi.
Państwo Soborakowie odwiedzali czasem ks. Jerzego w jego mieszkaniu. - Pamiętam, jak w stanie wojennym podarował nam wodę kolońską i paczkę herbaty. Bardzo się ucieszyliśmy, bo sklepy świeciły przecież pustkami - mówi. Wspomina, że w pokoju Księdza zwykle było tłoczno i gwarno. Największe tłumy jednak zapamiętała z ostatnich imienin księdza, kiedy cały pokój wręcz tonął w ludziach i kwiatach.
W kwietniu 1984 r. ks. Jerzy pobłogosławił ślub córki pani Katarzyny. Kiedy po śmierci ks. Popiełuszki, jej córka urodziła syna, oczywiste było, że nazwie go: Jerzy.

Reklama

Ostatnie spotkanie

Pani Soborak ma w pamięci chwile, kiedy ks. Jerzy był szykanowany i przesłuchiwany w Pałacu Mostowskich w Warszawie. - Dyżurowaliśmy w kilkuosobowych grupach, by wyrazić solidarność z ks. Jerzym i towarzyszyć mu potem w drodze do domu - opowiada. Ze łzami w oczach przywołuje dzień, w którym rozmawiała z ks. Popiełuszką, w jego pokoju, po podrzuceniu materiałów wybuchowych do mieszkania. - Był blady, twarz miał właściwie czarną. Do końca życia nie zapomnę jego wyrazu twarzy, smutnych oczu i rozżalenia - mówi. - Można było wyczuć, że on naprawdę był gotowy na wszystko i że zdawał sobie sprawę, że w każdej chwili może zginąć.
Po tej rozmowie, następnego dnia pani Katarzyna odnalazła kioskarkę, która widziała, że jacyś mężczyźni wchodzili na klatkę schodową i wnosili ciężkie paczki do mieszkania ks. Popiełuszki. Były to podrzucone, kompromitujące materiały i broń. Po rozmowie z panią Soborak, kioskarka zaprosiła ją do domu i dokładnie o wszystkim opowiedziała.
- Poprosiłam, by ta kobieta udała się do ks. Jerzego i mu o tym opowiedziała. I tak się stało - wspomina Katarzyna Soborak. Po raz ostatni z ks. Jerzym widziała się 16 października 1984 r., trzy dni przed porwaniem. Zamieniła z nim kilka zdań po Mszy św. i poszła do domu. Później, z Dziennika telewizyjnego dowiedziała się, że ks. Jerzy został uprowadzony. Przeczuwała najgorsze.

Gdy nas już nie będzie...

W kościeła św. Stanisława Kostki pani Katarzyna przychodzi niemal codziennie, mimo że nie jest to jej parafia.
- Nie mogłam zostawić tego miejsca, gdy zabrakło w nim ks. Jerzego - mówi. Tę „służbę” traktuje jako rodzaj powinności i życiowe powołanie, któremu się poświęciła. Od ponad dwudziestu lat pani Soborak w Archiwum na Żoliborzu spędza lwią część swego życia. Zmieniają się ludzie, zmieniają się księża, a ona trwa, niezmiennie, już ponad ćwierć wieku.
Teraz czeka na beatyfikację ks. Jerzego. - Choć on z pewnością cieszy się już chwałą nieba - mówi. - Aby się o tym przekonać, wystarczy odwiedzić muzeum, które utworzył na Żoliborzu ks. Zygmunt Malacki. Jestem mu za to bardzo wdzięczna, gdyż ono zostanie na zawsze. Nas już nie będzie, a Muzeum Ks. Jerzego będzie przemawiać do kolejnych pokoleń.

Reklama

Katedra św. Piotra darem Chrystusa dla Kościoła

Benedykt XVI
Niedziela Ogólnopolska 10/2006, str. 3

Włodzimierz Rędzioch
Figura św. Piotra

Liturgia łacińska celebruje święto Katedry św. Piotra. Chodzi o bardzo starą tradycję, której świadectwa mamy w Rzymie już pod koniec IV wieku, będącą wyrazam wdzięczności Bogu za misję powierzoną apostołowi Piotrowi i jego następcom. „Katedra” to dosłownie tron biskupa stojący w kościele będącym matką diecezji, z tej racji nazwany właśnie „katedrą”. Stanowi symbol władzy biskupa, w szczególności jego „magisterium”, to znaczy ewangelicznego nauczania, którego jako następca Apostołów ma on strzec i przekazywać dla dobra całej wspólnoty chrześcijańskiej. Kiedy biskup bierze w posiadanie Kościół partykularny, który został mu powierzony, to - w mitrze na głowie i z pastorałem w ręku - zasiada na katedrze. Z tego miejsca będzie przewodził, jako nauczyciel i pasterz, pielgrzymce wierzących, w wierze, nadziei i miłości.

Co było zatem „katedrą” św. Piotra? Wybrany przez Chrystusa jako „skała”, na której zbuduje Kościół (por. Mt 16, 18), rozpoczął swoją posługę w Jerozolimie po Wniebowstąpieniu Pana i po Zesłaniu Ducha Świętego. Pierwszą „siedzibą” Kościoła był Wieczernik; jest prawdopodobne, że w tej sali, gdzie również Maryja, Matka Jezusa, modliła się razem z uczniami, było specjalne miejsce, zarezerwowane dla Szymona Piotra. Następnie siedzibą Piotra stała się Antiochia, miasto położone nad rzeką Orontes, w Syrii, w ówczesnych czasach trzecia metropolia imperium rzymskiego, po Rzymie i Aleksandrii w Egipcie. Pierwszym biskupem tego miasta, ewangelizowanego przez Barnabę i Pawła, gdzie „po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami” (Dz 11, 26), był Piotr. Martyrologium Rzymskie przed reformą kalendarza odnotowywało również specjalne obchody Katedry św. Piotra w Antiochii. Stamtąd Opatrzność poprowadziła Piotra do Rzymu, gdzie zakończył swój bieg w służbie Ewangelii męczeństwem. Dlatego siedziba w Rzymie, która otrzymała największy zaszczyt, przyjęła na siebie również posługę, jaką Chrystus powierzył Piotrowi, aby był w służbie wszystkich Kościołów partykularnych, celem budowania i jedności całego Ludu Bożego.

Siedziba w Rzymie została w ten sposób uznana za siedzibę następców św. Piotra, zaś „katedra” Biskupa Rzymu reprezentuje katedrę Apostoła, któremu Chrystus kazał paść całą swoją owczarnię. Potwierdzają to najstarsi Ojcowie Kościoła, jak na przykład św. Ireneusz, biskup Lyonu, który w swoim traktacie Przeciw herezjom opisuje Kościół w Rzymie jako „największy i najstarszy, uznawany przez wszystkich; … założony i zbudowany w Rzymie przez dwóch najczcigodniejszych Apostołów, Piotra i Pawła”; i dodaje: „Z tym Kościołem, z racji jego najznakomitszego pochodzenia, musi zgadzać się Kościół powszechny, to znaczy wierni, którzy gdziekolwiek się znajdują” (Przeciw herezjom, III, 3, 2-3).

Włodzimierz Rędzioch
Ołtarza Katedry, który jest oświetlony na tę okazję świecami

Tertulian z kolei stwierdza: „Ten Kościół w Rzymie, jakże jest błogosławiony! Sami Apostołowie wlali w niego swoją krew, całą doktrynę” (Napomnienia dla heretyków, 36). Katedra Biskupa Rzymu reprezentuje nie tylko jego posługę wspólnocie rzymskiej, ale również jego misję przewodzenia całemu Ludowi Bożemu.

Celebrowanie święta Katedry św. Piotra oznacza zatem przypisywanie jej wielkiego znaczenia i wymiaru duchowego oraz uznawanie jej za uprzywilejowany znak miłości Boga, odwiecznego i dobrego Pasterza, który chce zgromadzić cały swój Kościół i prowadzić go po drogach zbawienia. Spośród wielu świadectw Ojców chciałbym przytoczyć świadectwo św. Hieronima, pochodzące z jego listu do Biskupa Rzymu, szczególnie interesującego, gdyż zawarte jest w nim bezpośrednie odniesienie właśnie do „katedry” Piotra, przedstawiające ją jako pewny fundament prawdy i pokoju. Św. Hieronim tak pisze: „Postanowiłem zasięgnąć rady katedry św. Piotra, gdzie znajduje się ta wiara, którą wysławiał Apostoł; przychodzę teraz, aby prosić o pokarm dla mojej duszy tu, gdzie przedtem otrzymałem szatę Chrystusa. Nie idę za innym prymatem, jedynie za Chrystusowym; dlatego jestem w jedności z twoim błogosławieństwem, to znaczy z katedrą Piotra. Wiem, że na tej skale jest zbudowany Kościół” (Listy I, 15, 1-2).

Drodzy Bracia i Siostry, w absydzie Bazyliki św. Piotra, jak wiecie, znajduje się monument poświęcony katedrze Apostoła, dzieło Berniniego, zrealizowane w formie wielkiego tronu z brązu, podtrzymywanego przez figury czterech Doktorów Kościoła, dwóch zachodnich, św. Augustyna i św. Ambrożego, oraz dwóch wschodnich, św. Jana Chryzostoma i św. Atanazego. Zapraszam Was, abyście się zatrzymali przed tym wymownym dziełem, które dziś możemy podziwiać, udekorowanym licznymi świecami, i pomodlili się w sposób szczególny w intencji posługi, jaką Bóg mi powierzył. Wznosząc wzrok ku witrażowi z alabastru, który otwiera się światłem wprost na katedrę, przyzywajcie Ducha Świętego, ażeby zawsze podtrzymywał swym światłem i swoją mocą moją codzienną posługę całemu Kościołowi. Za to, jak i za Wasze pobożne skupienie, z całego serca Wam dziękuję.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Żak: normy ogłoszone przez Franciszka działają

2019-02-22 19:48

pb (KAI Rzym) / Rzym

Usuwanie z urzędu biskupów, którzy błędnie reagowali na przypadki wykorzystywania seksualnego przez duchownych świadczy o tym, że normy ogłoszone przez Franciszka działają – uważa o. Adam Żak, koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży z ramienia Konferencji Episkopatu Polski i dyrektor Centrum Ochrony Dziecka przy Akademii „Ignatianum” w Krakowie. Skomentował on dla KAI trwający w Watykanie „szczyt” na temat ochrony małoletnich w Kościele przed wykorzystywaniem seksualnym.

Adam Tarnowski
O. Adam Żak

Przypomniał, że od 2016 r. obowiązuje motu proprio Franciszka „Come una madre amorevole” (Jak miłująca matka), definiujące odpowiedzialność przełożonych kościelnych i ustanawiające procedury, w jaki sposób reagować na ich błędy, zaniedbania czy zaniechania. Zwrócił uwagę, że na watykańskim spotkaniu mocno podkreślana jest przejrzystość, jak również konieczność nie tylko przyjęcia odpowiedzialności, ale także „zdania sprawy z włodarstwa swego”. Obwarowanie tego regułami mogłoby się znaleźć w takim vademecum. Byłoby ono obowiązujące jako „pomoc w zachowaniu norm prawnych, które są jasno zdefiniowane i określają sposób postępowania” kościelnych przełożonych.

Odnosząc się do faktu, że zdarzały już przypadki zdejmowania biskupów z urzędu z powodu złego reagowania na przypadki wykorzystania seksualnego, o. Żak wskazał, iż najnowsze przykłady są z Chile, gdzie po głośnym oddaniu się wszystkich biskupów do dyspozycji papieża, pięciu z nich zostało usuniętych z urzędu, a dwóch ze stanu duchownego. – To oznacza, że normy ogłoszone przez Franciszka działają – stwierdził duchowny.
Zauważył, że parę miesięcy papież wyjaśnił, jak on te normy stosuje. – Były postulaty, żeby ustanowić w Stolicy Apostolskiej jeden trybunał dla biskupów. Ale Franciszek dla każdego przypadku ustanawia osobny trybunał i posyła go na miejsce, żeby sprawę zbadał i dał propozycję sentencji. Być może dlatego nie za bardzo wiadomo publicznie, jak to przebiega. Nie od razu odnotowujemy, że jakiś biskup wraz z dwoma prawnikami zostali wysłani w jakiś rejon świata. A takie przypadki były. Uświadomiłem to sobie, kiedy kard. Raymond Burke został wysłany na wyspę Guam, by osądzić miejscowego arcybiskupa – powiedział dyrektor Centrum Ochrony Dziecka.
Jego zdaniem ta metoda zapewnia większą niezależność, ponieważ ustanowienie jednego trybunału dla wszystkich przypadków prowadziłoby do polecania przeprowadzenia dochodzenia na miejscu, co w sytuacji, gdy oskarżonym jest urzędujący biskup może prowadzić do koluzji. Sprawując władzę, mógłby on wpływać na pracę dochodzeniową, na bazie której trybunał rozpoczyna swoje postępowanie – wyjaśnił o. Żak.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem