Reklama

Dziękujemy konsekrowanym

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 5/2010

Ich święto

2 lutego obchodzimy Dzień Życia Konsekrowanego, rokrocznie od 1997 r. W specjalnym orędziu papieskim, wystosowanym wówczas przez Jana Pawła II, zostały wyodrębnione trzy zasadnicze cele tego święta: uwielbienie Boga za wielki dar życia konsekrowanego; poznawanie go i pogłębianie dlań szacunku; świętowanie niezwykłych dzieł, dokonywanych przez osoby konsekrowane.
Święto zostało ustanowione w rok po wydaniu adhortacji posynodalnej „Vita consecrata” (1996). Papież podkreślał w niej, iż „życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji”. W dokumencie wyodrębniono 5 form życia konsekrowanego: instytuty zakonne oddane całkowicie kontemplacji, instytuty zakonne oddane dziełom apostolskim tzw. czynne, instytuty świeckie, stowarzyszenia życia apostolskiego oraz stan dziewic, pustelników i wdów poświęconych Bogu.
Osoby konsekrowane praktykują rady ewangeliczne przez profesję, czyli śluby składane publicznie wobec przedstawicieli Kościoła. Po kilkakrotnie ponawianych ślubach czasowych składa się śluby wieczyste, obowiązujące do końca życia, nazywane profesją wieczystą. Ślub czystości zawiera w sobie obowiązek wstrzemięźliwości w celibacie, jest zarazem wyborem Chrystusa jako jedynej miłości. Ślub ubóstwa zobowiązuje osoby konsekrowane do życia dalekiego od ziemskich bogactw, pracowitego i ubogiego, a także do zależności od przełożonych w dysponowaniu dobrami materialnymi. Ślubem posłuszeństwa osoby konsekrowane zobowiązują się do podporządkowania własnej woli prawowitym przełożonym.
Jak podkreśla ks. Tomasz Rusiecki, Wikariusz Biskupi ds. Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, zasadniczą „istotą życia konsekrowanego jest naśladowanie Chrystusa na drodze rad ewangelicznych, czyli przez życie w czystości, ubóstwie, posłuszeństwie. Jest to więc przyjęcie i zaakceptowanie najbardziej radykalnej formy życia Ewangelią - oddanie się Jezusowi w sposób niepodzielny, pełniejszy i większy, niż czynią to wszyscy wierni świeccy”.
2 lutego - jak co roku - osoby konsekrowane spotkają się w bazylice o godz. 11. na Eucharystii celebrowanej pod przewodnictwem bp. Kazimierza Ryczana, który wygłosi także słowo Boże. Mszę św. w katedrze poprzedzi wspólna modlitwa i medytacja nad życiem konsekrowanym w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach, gdzie każdego miesiąca odbywają się dla sióstr zakonnych dni skupienia.
Ale 2 lutego to także ważne przesłanie dla nas wszystkich, zwyczajnych katolików - mamy szansę dostrzec bogactwo życia konsekrowanego wokół nas, zarówno w konkretnych działaniach apostolskich, jak i w modlitwie, choćby w zakonach kontemplacyjnych, której znaczenia nie można przecenić.

W diecezji

Trochę statystyki z diecezji kieleckiej:
Zakony i zgromadzenia męskie - 110 (ze święceniami kapłańskimi i bez święceń);
12 zgromadzeń męskich;
16 domów;
367 sióstr zakonnych;
26 zgromadzeń żeńskich apostolskich;
3 zakony kontemplacyjne;
1 Instytut Świecki Chrystusa Króla (w diecezji 29 członkiń);
2 dziewice konsekrowane - przygotowują się 2;
1 wdowa - przygotowują się 4 i 1 wdowiec;
Przygotowuje się 1 kandydat na pustelnika.
Mówiąc o zakonach mamy na myśli te, które charakteryzują się „sędziwym wiekiem”; zgromadzenia powstawały później, już po okresie średniowiecza. W diecezji kieleckiej najdłużej posługują ojcowie cystersi z Jędrzejowa, a najkrócej Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego w Kielcach. W realiach diecezjalnych warto wyodrębnić jeszcze zakony i zgromadzenia kontemplacyjne (klauzurowe): siostry karmelitanki bose w Kielcach, siostry norbertanki w Imbramowicach, siostry bernardynki w Chęcinach i św. Katarzynie; zgromadzenia kontemplacyjno-czynne (wszystkie oprócz klauzurowych) oraz stowarzyszenia życia apostolskiego (np. pallotyni i salezjanie w Kielcach).
Warto wspomnieć, że po kilku latach nieobecności powróciły do diecezji siostry salezjanki, a w 2009 r. do sanktuarium Miłosierdzia Bożego przybyły siostry ze Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego.

Reklama

Radykalizm zamiast bylejakości

Ks. Rusiecki uważa, że potrzeba posługiwania osób konsekrowanych w diecezji jest ogromna - wielu księży proboszczów chciałoby mieć siostry zakonne w parafii jako katechetki, zakrystianki, organistki. Zaznacza się też swoisty renesans zakonów klauzurowych. - Pomimo różnych atrakcji proponowanych przez świat, wielu poszukuje głębszego życia duchowego. Zauważyć można, że ludzie młodzi bardzo intensywnie szukają takiego życia i potrzebują miejsc i przewodników duchowych. Obecnie klasztory klauzurowe pełnią swego rodzaju rolę duchowych oaz na pustyni świata. Radykalizm jest bardziej pociągający od rozwodnionych propozycji zlaicyzowanego świata, który nie odpowiada na podstawowe pytania człowieka. Wbrew pozorom, młodzi ludzie potrafią być radykalni w podejmowaniu decyzji i przeżywaniu życia, które wymaga radosnego trudu. Życie radykalne jest ciekawsze od życia, które nic nie kosztuje. Zakony klauzurowe są więc dla młodych ciekawą propozycją życia z Bogiem, Jego miłością, kontemplacją i także duchem pokuty. To że zakony klauzurowe przeżywają renesans znaczy, że Bóg nie przestał powoływać, a one nie straciły na aktualności. Ich aktualność w Kościele i świecie nie polega na podejmowaniu działań społecznych, lecz na działaniu duchowym, które jest działaniem szczególnego rodzaju, jest dążeniem do coraz doskonalszej miłości, czyli świętości. Życie oddane w całości Bogu na małym skrawku ziemi, przestrzeni - nie jest bezczynne. Ono jest wsparciem dla Kościoła, dla świata, dla zmagających się z trudnościami. Jan Paweł II w 1994 r. założył na terenie Watykanu klasztor klauzurowy, aby siostry z różnych klasztorów kontemplacyjnych na świecie wspierały posługę papieża i Kościół przez swą modlitwę i ducha pokutnego - wyjaśnia ks. Rusiecki.
Za faktami i liczbami opisującymi stan życia konsekrowanego w diecezji kieleckiej kryje się zatem ogromne bogactwo. Zakonnicy prowadzą parafie i kształtują ich codzienne życie oraz duchowość w zgodzie ze swym charyzmatem, kierują także domami opieki społecznej czy poradniami uzależnień. Siostry pomagają w parafiach, katechizują, prowadzą przytułki, przedszkola, świetlice, domy opieki i wszelkie dzieła miłosierdzia. I służą wielkim darem modlitwy. Za to wszystko dziękujemy im w dniu ich święta.

Reklama

Liderze już czas! EDK 2019 czeka na Ciebie!

2019-01-16 09:38

Ks. Jarosław Raczak

Przygotuj innym drogę do spotkania z Bogiem! Poszukiwani liderzy Ekstremalnej Drogi Krzyżowej 2019

Archiwum organizatorów

Noc, cisza, samotność i co najmniej 40 kilometrów wędrówki. Ekstremalna Droga Krzyżowa to forma duchowości dla tych, którzy nie boją się wyzwań. Rozpoczęła się rekrutacja liderów, którzy zainicjują EDK w swojej okolicy, aby dać innym możliwość przeżycia tego wielkopostnego nabożeństwa w niecodziennej formie.

W piątek 12 kwietnia już po raz jedenasty odbędzie się Ekstremalna Droga Krzyżowa. Tylko w 2018 r. wydarzenie przyciągnęło 80 tys. uczestników, w 353 miejscowościach, którzy pokonali 720 tras. Ekstremalna Droga Krzyżowa jest już obecna na całym świecie.

Aby w tegorocznym wydarzeniu wzięło udział jak najwięcej osób, potrzebni są liderzy, którzy zainicjują EDK w swojej okolicy.

Czym jest Ekstremalna Droga Krzyżowa

Piesza, nocna wędrówka w ciszy i samotności, co najmniej 40 kilometrów. Ekstremalna, bo trzeba pokonać tę trasę w nocy, samotnie i w skupieniu. Bez rozmów i pikników. Musi boleć, by opuścić swoją strefę komfortu i powiedzieć Bogu: jestem tutaj nie dlatego, że masz coś dla mnie zrobić, jestem, bo chcę się z Tobą spotkać. Ekstremalna Droga Krzyżowa to wyzwanie dla tych, którzy nie boją się wycieńczenia.

EDK to czas zmagania

– Na początku jest normalnie, po prostu idę, co jakiś czas stacja, krótka modlitwa – tekst rozważań czytany w świetle czołówki – opowiada o swoich doświadczeniach Bartek, jeden z uczestników EDK. – Zmaganie może zacząć się na 18, 30, albo jeszcze innym kilometrze. I raczej zostanie do końca – dodaje.

Z błogosławieństwem Papieża

W zeszłym roku Papież Franciszek, łącząc się duchowo z Organizatorami i wszystkimi Uczestnikami Ekstremalnej Drogi Krzyżowej, zachęcał do ufnego powierzenia Chrystusowi siebie, swoich rodzin, przyjaciół i nieprzyjaciół, by w każdym z nich zamieszkał pokój i moc Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Na wędrówkę śladami Chrystusa, jednocząc się w modlitwie, Ojciec Święty udzielił wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Liderzy poszukiwani

Trwają poszukiwania Liderów Rejonów – osób, które stworzą EDK w swoich miejscowościach, dając tym samym możliwość wzięcia udziału w tej wyjątkowej Drodze innym osobom ze swojego otoczenia. Im więcej Liderów, tym więcej ludzi będzie miało możliwość odkryć tę formę duchowości.

Lider rejonu EDK odpowiada m.in. za wyznaczenie trasy w swojej okolicy i przygotowanie jej opisu, promocję wydarzenia w lokalnym środowisku.

Już czas!

Liderze! Za kilka miesięcy trasami EDK przejdzie tysiące osób. To od nas zależy, czy stworzymy im warunki do spotkania z Bogiem i rozpoczęcia piękniejszego życia. Nadszedł czas, by przygotować trasy i rejony do EDK 2019.

Dołącz do nas! Wejdź na: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Archiwiści podziękowali paulinom za wkład w ocalenie narodowego dziedzictwa

2019-02-20 21:01

mir/Radio Jasna Góra / Jasna Góra (KAI)

- To wielkie zadanie chronić przeszłość, niektórzy czynili to z narażeniem życia - mówił dziś na Jasnej Górze o. prof. Janusz Zbudniewek, historyk Kościoła. Przedstawiciele Archiwum Akt Nowych podziękowali Zakonowi Paulinów za pomoc w ocaleniu dużej części zbiorów w czasie II wojny światowej. W tym roku przypada 100-lecie podpisania przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego Dekretu o organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami.

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Mszy św. odprawionej w Kaplicy Matki Bożej przewodniczył bp Henryk Tomasik. Ordynariusz diecezji radomskiej podziękował troszczącym się o naszą kulturę i dokumentację dotyczącą „wielkich polskich spraw”. W modlitwie uczestniczyła ponad 20-osobowa delegacja archiwistów, w tym trzech dyrektorów archiwów państwowych.

Tadeusz Krawczak dyrektor Archiwum Akt Nowych zwrócił uwagę na wielką rolę jasnogórskich paulinów, którzy w czasie wojny przechowali część narodowego zasobu archiwalnego. Sporej części nie dało się uratować od wojennej pożogi. Jak podaje Krawczak, 37 kilometrów dokumentów z Archiwum Akt Nowych Niemcy spalili już po Powstaniu Warszawskim, 3 listopada 1944 r. Zbiory innych archiwów warszawskich zostały zniszczone przez hitlerowców w czasie Powstania Warszawskiego.

W listopadzie 1944 r. zwieziono na Jasną Górę najcenniejsze materiały przeznaczone do wywozu do Niemiec. Jak wyjaśnia o. prof. Janusz Zbudniewek, historyk Kościoła i Zakonu Paulinów, Jasna Góra na trasie między Warszawą a Katowicami była punktem zbornym wypatrzonym przez historyka, zasłużonego archiwistę, profesora Uniwersytetu Poznańskiego, Kazimierza Kaczmarczyka, który od grudnia 1939 do lipca 1940 roku porządkował jasnogórskie archiwum.

Dokumenty – jak podaje prof. Zbudniewek - w ponad 480 wielkich kartonach i ok. 800 workach materiałów w teczkach zwieziono na Jasna Górę. To były najcenniejsze materiały, sięgające dwunastego stulecia po rok 1944, które udało się przewieźć pracownikom polskim, za zgodą życzliwych Niemców. Kazimierz Kaczmarczyk uczestniczył w gromadzeniu i zabezpieczaniu archiwaliów wywiezionych z Warszawy nad którymi sprawował nadzór do marca 1945 roku.

Dyrektor Archiwum Akt Nowych Tadeusz Krawczak złożył na Jasnej Górze ryngraf jako wotum dziękczynne.

Z kolei o. Marian Waligóra, przeor Jasnej Góry przekazał w darze kopię Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, aby mogła zawisnąć w Archiwum Akt Nowych na pamiątkę dzisiejszej modlitwy. Paulin wyraził radość, że Jasna Góra, wpisując się w duchowe życie Polaków, w duchowe życie ludzi Kościoła, ludzi wierzących, mogła też stać się ważnym miejscem, które posłużyło przechowaniu pamięci narodu, w postaci archiwaliów. „Bardzo dziękuję za to, że razem z państwem możemy dziś, w ramach tej Mszy św., dziękować Bogu za to, że możemy też naszą pracą wpisywać się w wielkie dziedzictwo historii naszej Ojczyzny”- mówił przeor Jasnej Góry.

W 2019 r. trwają obchody stulecia istnienia sieci archiwów państwowych. 7 lutego 1919 r. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski podpisał "Dekret o organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami”. Obecnie sieć archiwów państwowych tworzy 75 instytucji, w tym 30 regionalnych, do których należy 39 wydziałów zamiejscowych i 3 ekspozytury, a także 3 archiwa centralne z siedzibami w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem