Reklama

Dobry Samarytanin z Kielc

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 21/2010

Tak jak przez wiele lat pochylał się nad łóżkiem schorowanej mamy - świętej Marychny, tak samo pochyla się nad łóżkami szpitalnymi swoich pacjentów w Świętokrzyskim Centrum Onkologii. - To musiał być jakiś plan - mówi dr Stanisław Góźdź

W marcu br. dr n. med. Stanisław Góźdź, dyrektor Świętokrzyskiego Centrum Onkologii, odbiera w Watykanie medal „Dobry Samarytanin” - „w uznaniu za jego pochylenie się nad cierpiącym i wielką miłość do chorych”. Jednocześnie zostaje konsultantem w Papieskiej Radzie ds. Zdrowia. W rodzinnym mieście jest inaczej, bo przecież żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Akurat wiadomość o wyróżnieniu zbiega się z rewelacjami w prasie - informacją o gigantycznym, liczącym 53 mln długu ŚCO - największej placówki medycznej w regionie.
- Pacjenci czytając taki news, sugerujący jakiś przekręt, mogą czuć się oszukani - przyznaje dr Góźdź. Brakuje przecież informacji, że ten dług wiąże się z tzw. nadwykonaniami za rok ubiegły i obecny, długiem szpitali świętokrzyskich wobec ŚCO za świadczone dla nich usługi oraz zmniejszonym o 11 mln budżetem NFZ w 2010 r. - co stawia problem w zupełnie innym świetle.
Nikt dziś nie wyobraża sobie leczenia pacjentów chorych onkologicznie z regionu bez Centrum. Tylko do 2020 r. zachorowalność w Polsce na nowotwory wzrośnie o 300 proc. - prognozuje Polska Unia Onkologiczna, którą dr Góźdź współtworzy. Codziennie z porad i pomocy Centrum korzysta 1500- -1800 osób. Rocznie z różnorakiego wsparcia i usług medycznych - 180 tys. pacjentów!, w tym 20 proc. spoza naszego regionu - co daje także pewien czytelny obraz wysokich standardów leczenia, profesjonalizmu i jakości opieki medycznej świadczonych przez ŚCO.

Trzeba marzyć i wierzyć

- Tak mówi dziś dr Góźdź. On jako młody lekarz (ukończył Akademię Medyczną w Białymstoku w 1974 r.) po stażu, na specjalizacji z onkologii w Warszawie zamarzył o wybudowaniu szpitala w Kielcach dla chorych na raka, i to z diagnostyką. Plan nierealny z oczywistych przyczyn: w Kielcach brakuje wówczas jakiegokolwiek zaplecza naukowego dla takiej inicjatywy. Góźdź jednak nie rezygnuje łatwo. Znajduje sojusznika dla swojej idei w osobie prof. Tadeusza Koszarowskiego, posła, naukowca i chirurga onkologa, który wspiera ideę i pomaga przeforsować plan dotacji. Trzeba marzyć i wierzyć.
Kiedy w 1983 r. po latach starań, rozmowach i konsultacjach w Ministerstwie Zdrowia udaje się w małych Kielcach, a nie gdzieś w metropolii, rozpocząć budowę nowoczesnego szpitala, wielokrotnie miejscowe władze kwestionują w ogóle potrzebę takiej inwestycji. Budowa idzie różnym tempem i z kłopotami finansowymi, ale udaje się ją uratować przed fiaskiem. Nowy wojewoda Józef Poskłonka po argumentacji dr. Góździa jest przekonany, że powstająca placówka jest niezbędna. Szpital przyjmuje pierwszych pacjentów już w lutym 1991 r., w 1995 r. zostaje przekształcony w Świętokrzyskie Centrum Onkologii. Udaje się także utworzyć zespół specjalistów dla zaplecza diagnostycznego, który obecnie pracuje w powstałych w ŚCO zakładach: Patologii, Diagnostyki Obrazowej, Panendoskopii, Medycyny Nuklearnej oraz w laboratoriach: Biochemicznym, Mikrobiologii, Markerów Nowotworowych, Genetyki i Metod Fizycznych. Dyrektor jest dumny ze swojej kadry naukowej. - To ludzie z rejonu od Wisły po Pilicę, z naszego świętokrzyskiego - mówi. Dzięki nim sprzęt medyczny jest w pełni wykorzystany, prowadzone są ważne badania naukowe. Pacjenci Centrum mają zapewnioną kompleksową opiekę onkologiczną, a ich rodziny objęte są wsparciem. Od początku szpital dba o jakość leczenia i diagnostykę. W 1996 r. właśnie do ŚCO trafia najnowocześniejszy rezonans magnetyczny. Dziś Centrum także jest w czołówce diagnostyki w Polsce - najnowszej klasy sprzęt medyczny, pozwalający wykryć nawet dwumilimetrowej wielkości rakowe komórki - PET pozytonowy tomograf emisyjny - trafił do Kielc rok temu, do nowo utworzonego zakładu. To zasługa posła PiS Przemysława Gosiewskiego, który również był wielkim orędownikiem powstania ośrodka PET. W ubiegłym roku z badań PET skorzystało ponad 170 osób.

Gabinet Szefa - na trzecim

Jak zarządzać taką instytucją (ŚCO zatrudnia ponad 1400 osób), sprostać problemom i wyzwaniom, które piętrzą się każdego dnia, a do tego być normalnym lekarzem, który udzieli pomocy, zbada, wysłucha i będzie miał czas dla cierpiącego człowieka? Przeciążenia i obciążenia psychiczne - bardzo duże. - Bez modlitwy nie dałbym rady - mówi dr Góźdź. Mój gabinet jest na drugim piętrze, gabinet Szefa (kaplica - przyp. K. D.) otwarty 24 godziny na dobę mieści się na trzecim - wyjaśnia. - Fascynujemy się współczesną techniką, osiągnięciami naukowymi. To wszystko jest potrzebne. Możemy wyleczyć wiele nowotworów. Jednak im więcej wiemy, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że tak naprawdę oglądamy świat przez dziurkę od klucza, bo człowiek to dusza i ciało - podkreśla.
Wsparcie duchowe, modlitwę traktuje jako uzupełnienie terapii. Dlatego tak ceni pracę kapelanów - ojców Mariusza i Sergiusza.
- Wiem, że w tym szpitalu musi być kaplica otwarta non stop. Dusza chorego jest rozedrgana ze strachu, z wątpliwości, pełna różnych pytań. Tutaj dokonują się wielkie rzeczy i tylko ojcowie i pacjenci o nich wiedzą - mówi. Pochylanie się co dzień nad cierpiącym uczy pokory. - Człowiek widzi swoją skończoność i skończoność tego świata. Dochodzi się do wielkiej tajemnicy. Tego nie da się pojąć bez Boga. Tutaj, w szpitalu, obcuję ze świętymi ludźmi - powtarza dr Góźdź. I nie da się zrozumieć jego słów bez historii jego dzieciństwa, kiedy spotkał świętą za życia.

Reklama

Harvard

Mały Stanisław Góźdź mieszka z rodziną w Kielcach, w domu przy pl. Moniuszki. Otrzymuje wychowanie katolickie, dorasta w tradycjach patriotycznych. Pradziadowie walczyli w powstaniu styczniowym, dziadowie w Legionach, stryj Marcin zginął w wojnie polsko-bolszewickiej w 1918 r., ojciec był żołnierzem Armii Krajowej.
- W domu panują proste, jasne zasady: modlitwa, praca, warsztat, rodzina - streszcza. Staszek, jako jeden z pięciorga dzieci szewca, także Stanisława, i Marii przez czterdzieści lat przykutej chorobą do łóżka, już w wieku pięciu lat wprowadzony jest w arkana rzemiosła, które ojciec wykonywał z prawdziwym zamiłowaniem całe życie. Buty od szewca-artysty Stanisława Góździa nosi w tych czasach sam bp Czesław Kaczmarek i inni duchowni. Pod okiem taty Staszek sprawia buty dla różnych klientów o różnych gustach i wymaganiach. Rano idzie do Nazaretu na lekcje. Po powrocie do domu pomaga z rodzeństwem opiekować się mamą i pracuje w warsztacie ojca. Wakacje? Raczej urlop w pracy - kilkunastodniowy. W każdą niedzielę służy w katedrze do Mszy św., którą celebruje bp Kaczmarek. - Miałem ten honor i zaszczyt - przyznaje. Ministranturę pełni do końca szkoły średniej z oddaniem. - Z perspektywy czasu mogę ocenić, że takie wychowanie to był Harvard - podsumowuje.

Jestem synem szewca

Mijają lata. W zdeformowanych chorobą dłoniach matki Staszka przesuwają się kolejne paciorki różańca, na jej twarzy maluje się ten sam łagodny spokój. Staszek obserwuje cierpliwość i pokorę świętej Marychny - tak zwraca się do niej rodzina. - Widać potęgę modlitwy. Codziennie przyjmuje Pana Jezusa w Komunii św., którą przynoszą jej księża, z czasem także młody ks. Marian Florczyk, ks. Kazimierz Gurda - przyszli biskupi. Rodzinę wspierają także jej przyjaciele - ks. Edward Materski, dziś biskup, i ks. Andrzej Zuberbier.
Razem z postępującym cierpieniem matki i jej hiobowym wręcz oddaniem się woli Bożej w nieszczęściu, u Stanisława dojrzewa naturalnie wybór drogi - medycyny. - Mam szczęście, że wychowałem się właśnie w takim domu. Jestem dumny, że jestem synem szewca i leżącej jak Łazarz matki. Wszystko to: warsztat i praca, cierpienie matki, jej agonia trwająca tydzień to jak najlepsza lekcja wiary… To musiał być jakiś plan. Dzięki temu inaczej patrzę na swojego chorego, bo widzę w nim swoją matkę - wyznaje. - Przez to także wiem, co znaczy łaska wiary w życiu człowieka. Wiara to droga, która prowadzi do Szefa - mówi. Nawet ruch podczas codziennego biegu traktuje jako „kontemplację, czas na spotkanie z Bogiem wśród zieleni, w śniegu, w deszczu albo w wietrze”.

Św. Elżbieta zawsze czeka

Kiedy Stanisław decyduje się założyć własną rodzinę (poślubił Elżbietę, koleżankę z sąsiedztwa), powraca do gniazda przy pl. Moniuszki. Od wielu lat mieszka z żoną i rodzeństwem w harmonii i zgodzie w tym samym domu, gdzie całe życie byli świadkami wielkiej miłości: szewca Stanisława i świętej Marychny. Baśń? - To była najbardziej zakochana para, nawet w wieku osiemdziesięciu lat. Pełnia odpowiedzialności, szczerości, oddania - mówi dr Góźdź. Taki też związek stara się budować w swoim małżeństwie ze świętą Elżbietą - tak nazywa swoją żonę, która codziennie prawie od czterdziestu lat czeka na niego w domu. - Osoby, która ma tyle cierpliwości jak ona, nie spotkałem - wyznaje. Jest szczęśliwym ojcem (ma dwóch synów Wojtka i Michała) i dziadkiem. Nie miał czasu dla swoich dzieci, było tysiące innych spraw: budowa onkologii, nauka, pacjenci. Teraz jednak może się cieszyć z rodziny synów i patrzeć, jak dorastają wnuki: Marysia, Jaś i Małgosia, a nawet je rozpieszczać.

Odznaczenie od prezydenta Kaczyńskiego

3 Maja 2009 r. podczas uroczystości na Zamku Królewskim w Warszawie prezydent RP Lech Kaczyński odznacza dr. Góździa z Kielc Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „Polonia Restituta”. Doktor z dystansem podchodzi do zaszczytów, ale jest mu przyjemnie, że „nie jest nadany przez jakiś układ polityczny, lecz wystąpili o niego pacjenci”. - Oni najbardziej mnie znają, wiedzą, kim ja jestem - tłumaczy. - To była ostatnia wielka patriotyczna uroczystość prezydenta Lecha Kaczyńskiego - mówi dziś z żalem.

To, co się na pewno opłaca

Dr Góźdź co dzień toczy walkę z potężnym przeciwnikiem, walkę o życie i zdrowie swoich pacjentów. Nowotwory stają się największym problemem społecznym XXI wieku. I mimo że wciąż otrzymuje atrakcyjne propozycje z innych ośrodków, odpowiada: - Stąd pochodzę. Ten szpital i potrzeby moich pacjentów z każdym dniem są coraz większe i coraz to inne. Zgodnie z własnym sumieniem muszę czynić starania, by im pomóc.
Podkreśla, że onkologia daje inną optykę każdego dnia. Widzi ulotność chwili i kruchość życia. Zawsze „przychodzi tylko na jeden dzień do pracy, bo nie wie, co Szef wymyśli”. - Dlatego to, co się na pewno opłaca, to starać się czynić dobrze i jeszcze raz czynić dobrze. Chociaż dziś może to być traktowane jako głupia naiwność... - mówi dr Góźdź.

Tę wspólnotę miał na myśli papież, gdy mówił o wykorzystywaniu zakonnic

2019-02-18 20:52

pb (KAI/freres-saint-jean.org/VaticanNews), st / Lyon

W czasie lotu z Abu Zabi do Rzymu 5 lutego papież Franciszek odpowiedział na pytanie o wykorzystywanie seksualne zakonnic przez niektórych duchownych. Przyznał, że takie zjawisko istnieje i że „z tego powodu paru księży zostało usuniętych” z kapłaństwa, a nawet rozwiązano pewne żeńskie zgromadzenie zakonne.

wikipedia.com
O. Marie-Dominique Philippe, 2005 r.

Dyrektor ad interim Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Alessandro Gisotti wyjaśnił później, że papież miał na myśli francuski Instytut Sióstr św. Jana i św. Dominika, wywodzący się spośród byłych członkiń żeńskiej gałęzi kontemplacyjnej Wspólnoty św. Jana. Jej założyciel, o. Marie-Dominique Philippe już po swej śmierci w 2006 r. został oskarżony o zachowania sprzeczne z czystością, jakich miał się dopuścić wobec sióstr. Poinformował o tym - „z własnej inicjatywy” - w 2013 r. ówczesny przeor generalny Braci św. Jana.

Założyciel

Marie-Dominique Philippe urodził się w 1912 r. w Cysoing na północy Francji jako ósme z dwanaściorga dzieci, z których siedmioro wybrało życie zakonne (w tym znany w Polsce o. Thomas Philippe OP, współzałożyciel wspólnot Arki). W 1930 r. wstąpił do zakonu dominikanów, a w 1936 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1939-45 i 1951-62 wykładał filozofię i teologię w Le Saulchoir (znanym dominikańskim domu studiów prowincji paryskiej), zaś w latach 1945-82 na uniwersytecie we Fryburgu Szwajcarskim.

Wokół o. Philippe skupiła się grupa studentów pragnących jedności między nauczanymi prawdami i osobistym życiem nauczającego. 8 grudnia 1975 r. w cysterskim opactwie Lérins we Francji, w trakcie głoszonych przez niego rekolekcji, zawiązała się wspólnota braci. Reguła wspólnoty, której patronowała francuska mistyczka Marta Robin, została oparta na Ewangelii św. Jana.

O. Philippe był cenionym rekolekcjonistą dla księży i osób konsekrowanych. W domu Marty Robin przez 17 lat prowadził także rekolekcje dla członków powołanych przez nią Ognisk Miłości. W 1981 r. Wspólnota św. Jana osiadła w Burgundii. Po roku powstało zgromadzenie sióstr kontemplacyjnych, dwa lata później zgromadzenie sióstr apostolskich. Dziś około 550 braci oraz 300 sióstr kontemplacyjnych i apostolskich żyje w kilkudziesięciu domach zakonnych na całym świecie.

Cechą charakterystyczną Wspólnoty jest poszukiwanie prawdy poprzez studiowanie filozofii i teologii. Szczególne miejsce zajmują tu myśl św. Tomasza z Akwinu i metafizyka. Wspólnota nie ma ukierunkowanego charyzmatu apostolskiego - pragnie służyć Kościołowi modlitwą i poszukiwaniem prawdy, a dzieła apostolskie podejmuje w zależności od lokalnych potrzeb. Np. we Francji bracia i siostry pracują wśród narkomanów, w Wilnie zajmują się formacją w diecezjalnym seminarium duchownym, a w Bukareszcie organizują opiekę nad tzw. dziećmi ulicy.

Wokół zgromadzeń skupiają się też świeccy sympatycy duchowości św. Jana: oblaci, którzy przyrzekają żyć zgodnie z radami ewangelicznymi: ubóstwem, czystością i posłuszeństwem na tyle, na ile stan i obowiązki im pozwolą - inaczej wygląda życie małżonków, ludzi wolnych, czy osób w podeszłym wieku. Wraz z braćmi i siostrami tworzą oni Rodzinę św. Jana.

Kryzysy

Do pierwszego kryzysu doszło w męskiej gałęzi Wspólnoty. Pojawiały się zarzuty o presję psychologiczną, zrywanie więzi z rodziną, brak opieki medycznej, metody formacyjne właściwe sektom, co przełożeni kategorycznie odrzucali. Jednak w 2000 r. bp Raymond Séguy, ówczesny ordynariusz Autun, pod którego władzą znajdował się instytut, wyraził zaniepokojenie zmęczeniem fizycznym i moralnym braci, wyczerpaniem, zachowaniami sprzecznymi z życiem chrześcijańskim i religijnym. Skłoniło to Stolicę Apostolską do mianowania trzech asystentów, którzy mieli doradzać i pomagać w kierowaniu Wspólnotą.

W 2009 r. doszło do kryzysu w żeńskiej gałęzi kontemplacyjnej Wspólnoty. Według samych sióstr, problemy dotyczyły zarządzania oraz różnic poglądów na temat powołania, co zakłócało ich jedność. Z tego powodu kard. Philippe Barbarin z Lyonu, któremu siostry podlegały, zwolnił z funkcji przeoryszy generalnej s. Alix Parmentier, która współpracowała z o. Philippe przy zakładaniu instytutu sióstr kontemplacyjnych i od 1982 r. nim kierowała. Po uzgodnieniu z watykańską Kongregacją ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego kard. Barbarin mianował nową przełożoną generalną. Decyzji tych nie zaakceptowała jednak część (ponad 30) sióstr, które postanowiły opuścić zgromadzenie.

W związku z tym kongregacja mianowała komisarza, którego władza jest taka jak przełożonej generalnej. Został nim bp Jean Bonfils z Nicei, którego zadaniem było przywrócenie zgromadzeniu jedności. Kongregacja nakazała też, aby cztery siostry z dawnej rady generalnej, w tym s. Alix, nie wywierały wpływu na resztę zgromadzenia.

Zdaniem bp. Bonfilsa, zgromadzenie sióstr kontemplacyjnych św. Jana przeżywało kryzys wzrostu, co jest typowe dla każdego zakonu, który po okresie fundacji musi przejść do fazy instytucjonalizacji. Tłumaczył, że s. Alix jest już w wieku, w którym powinna ustąpić ze stanowiska, tym bardziej, że Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje, że przełożeni nie powinni zbyt długo rządzić bez przerwy. Hierarcha podkreślał, że siostry powinny też uzgodnić między sobą, jaki jest charyzmat ich instytutu. Konieczne jest odnalezienie równowagi między czasem poświęcanym na modlitwę, studia biblijne i teologiczne, samotność, życie liturgiczne, wspólnotowe, pracę ręczną czy odpoczynek. Wspólnota św. Jana należała do najbardziej dynamicznie rozwijających się nowych gałęzi życia zakonnego. Wielokrotnie jednak rodzice młodych sióstr, czy też byłe zakonnice, które opuściły zgromadzenie, wskazywały na trudności: nadmierne obciążanie pracą najmłodszych sióstr czy problemy związane ze zdrowiem fizycznym i psychicznym.

W 2011 r. nowym komisarzem został bp Henri Brincard z Puy-en-Velay. Rok później siostry, które opuściły zgromadzenie, założyły w Kordowie w Hiszpanii Instytut Sióstr św. Jana i św. Dominika. Dołączyło do nich 70 nowicjuszek z dotychczasowej żeńskiej gałęzi kontemplacyjnej. Jednak w styczniu 2013 r. papież Benedykt XVI rozwiązał instytut. W 2014 r., w porozumieniu ze Stolicą Apostolską, bp Brincard zaproponował siostrom, które opuściły Wspólnotę św. Jana, by stworzyły stowarzyszenie wiernych, które w przyszłości stanie się wspólnotą zakonną, pod warunkiem wykluczenia z niego wspomnianych wcześniej czterech sióstr z rady generalnej. W sierpniu 2014 r. powstała w diecezji San Sebastian wspólnota Maria Stella Matutina (Maryi Gwiazdy Zarannej). W lutym 2016 r. zmarła s. Alix Parmentier.

Zarzuty

W międzyczasie, w 2013 r. przeor generalny o. Thomas Joachim poinformował swych współbraci o istnieniu świadectw nt. uchybień w dziedzinie czystości w życiu założyciela Wspólnoty. O. Marie-Dominique Philippe miał się ich dopuścić wobec kobiet, których był kierownikiem duchowym.

List do wszystkich braci Wspólnoty powstał w wyniku kapituły generalnej, jaka odbyła się w dniach 9-29 kwietnia 2013 r. Przyznając, że postać założyciela była dotychczas poddawana „pewnej idealizacji”, o. Joachim ujawnił, że podczas kapituły wspomniał o „świadectwach zgodnych i wiarygodnych w oczach tych, którzy mieli do nich dostęp (władz kościelnych i naszego zgromadzenia, w tym mnie), mówiących, że o. Philippe czasem podejmował działania sprzeczne z czystością wobec dorosłych kobiet, którym towarzyszył”. Według rzecznika Wspólnoty, br. Renaud-Marie, sprawa dotyczyła od pięciu do dziesięciu przypadków, wśród których nie było jednak stosunku płciowego.

O. Joachim dodał, że o. Philippe pozostaje założycielem Wspólnot i przyznał, że sam wiele mu zawdzięcza, w tym formację filozoficzną i teologiczną. „Moja wdzięczność pozostaje nienaruszona. Umiejmy wszyscy zachować tę wdzięczność za to, co otrzymaliśmy od niego, bardziej uświadamiając sobie charyzmat, którego był narzędziem, i czuwajmy nad swoim życiem, aby się bardziej uświęcać” - napisał przeor.

Wyjaśnienie

Po wypowiedzi papieża Franciszka i sprecyzowaniu jej przez Gisottiego, przeor generalny braci oraz przeorysze generalne sióstr kontemplacyjnych i sióstr apostolskich ogłosili 7 lutego br. w internecie list, w którym wyrazili głębokie współczucie „kobietom, które wielkodusznie ofiarując swe życie Bogu, stały się ofiarami” nadużyć, a także zapewniając o zaangażowaniu w walkę z nadużyciami „w komunii z papieżem Franciszkiem”.

- Rodzina św. Jana potępia nadużycia seksualne i nadużycia władzy swego założyciela, stwierdzone na podstawie zgodnych świadectw. Wśród kobiet-ofiar tych nadużyć znajdowały się siostry. Zgodne świadectwa sióstr i byłych sióstr mówią także o nadużyciach popełnionych w przeszłości przez braci. Zostały już na nich nałożone sankcje, a w [kolejnych] przypadkach trwają procedury. Władze Braci św. Jana są zdecydowane, by każdy przypadek nadużyć był potraktowany zgodnie z wytycznymi Kościoła katolickiego i prawa cywilnego - zapewnili przełożeni Wspólnoty.

Podkreślili, że od kilku lat bracia podejmują liczne działania, mające na celu zapobieganie sytuacjom nadużyć i zajmowanie się nimi: ulepszenie rozeznawania powołaniowego, formowanie dojrzałości uczuciowej braci, wprowadzenie procedur (zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską), obejmujących m.in. przekazywanie informacji organom sądowym, stworzenie komisji (w skład której weszli także świeccy), mającej badać świadectwa, zeznania i skargi dotyczące nadużyć.

Ponadto 80 sióstr, z których obecnie składa się żeńska gałąź kontemplacyjna, podporządkowało się decyzjom władz kościelnych podjętym w 2009 r. i wprowadziło wówczas żądane reformy, „dotyczące zarządzania i wpływu”. - Siostry św. Jana nigdy nie zostały rozwiązane - zaznaczyli przełożeni. Natomiast w 2014 r. papież Franciszek ostatecznie wykluczył z życia zakonnego „cztery byłe odpowiedzialne, które sprzeciwiały się decyzjom podjętym przez władze kościelne i promowały rozłam”. Zarówno siostry, jak i bracia św. Jana od kilku lat „podejmują pracę nad odbudową [Wspólnoty] i naprawą tego, co powinno być poprawione, w pełnej współpracy z Rzymem i z pomocą podmiotów zewnętrznych”.

Osoby, które były ofiarami nadużyć ze strony członków Rodziny św. Jana mogą pisać do Komisji SOS Nadużycia, powołanej przez Wspólnotę, na adres: sos.abus@stjean.com lub na adres otwarty przez Konferencję Biskupów Francji: paroledevictimes@cef.fr.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski na spotkaniu nt. ochrony małoletnich w Kościele

2019-02-19 12:28

mp, bpkep / Warszawa (KAI)

Od kilku dni abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący KEP jest hospitalizowany z powodu ostrego zapalenia płuc, dlatego Konferencję Episkopatu Polski na spotkaniu nt. ochrony małoletnich w Kościele reprezentował będzie Zastępca Przewodniczącego KEP abp Jędraszewski.

Grzegorz Jakubowski/KPRP

Publikujemy pełną treść komunikatu:

Komunikat o delegacji Konferencji Episkopatu Polski na spotkanie w Watykanie nt. ochrony małoletnich w Kościele

Od kilku dni abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący KEP jest hospitalizowany z powodu ostrego zapalenia płuc, dlatego Konferencję Episkopatu Polski na spotkaniu przewodniczących episkopatów z Papieżem Franciszkiem w Watykanie nt. ochrony małoletnich w Kościele reprezentował będzie abp Marek Jędraszewski, Zastępca Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. W skład polskiej delegacji wchodzą również: bp Artur Miziński, Sekretarz Generalny KEP oraz o. Adam Żak, Koordynator KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży.

Ks. dr Paweł Rytel-Andrianik

Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem