Reklama

Na „Czerwonej Wyspie” z siostrą Stanisławą

S. M. Stanisława Kasperczyk
Edycja szczecińsko-kamieńska 49/2010

Na Madagaskar udałam się do mojego brata Tadeusza - jezuity, który pracuje tam od 23 lat i w tym roku obchodził swój srebrny jubileusz kapłaństwa. To, co zobaczyłam i czego doświadczyłam, nie jestem w stanie wyrazić.

Wśród uczuć dominował zachwyt spleciony z bólem. Zachwyt dotyczył piękna stworzonego świata. Ból chwytał za serce na widok wiosek i straszliwej biedy mieszkających tam ludzi. Przemierzyłam wiele tysięcy kilometrów. Madagaskar opleciony jest wokół górami. Jedne góry jawią się, jakby ruiny monumentalnych budowli; inne znów jakby pokryte ogromnym atłasem, poruszającym się na wietrze; a jeszcze inne, strzeliste, ginęły gdzieś w chmurach. Zdawać by się mogło, że niebo styka się tam z ziemią. Drogi najczęściej wiją się serpentynami raz pod górę, to znów w dół po dolinach. Gdy dosięgaliśmy szczytów, ukazywała się naszym oczom nieprzenikniona pustynia, na której nie widać było życia.
Wyspa posiada ogromne bogactwa materialne: złoto żmudnie wydobywane z rzek, szmaragdy odkrywane raz po raz w skałach oraz potężny wachlarz płodów ziemi. Kawa, herbata, wanilia, pieprz, pomarańcze, mandarynki, ananasy rosnące przy drogach i w lasach, cudowne krzewy kwiatowe. Lasy są wyposażone w niezliczone i jeszcze nieokreślone gatunki drzew. Mimo tego bogactwa mieszkańcy kraju żyją w skrajnej nędzy. Myślę o ludziach żyjących w buszu czy w wioskach. Ich mieszkaniem są lepianki z gliny, różnych traw, bambusów i rzadko z cegły, mające 6 m długości i 4 m szerokości. W chatce na podłodze jest rozłożona mata, a w kącie palenisko, na którym przyrządza się posiłek. Na jakikolwiek mebel nie ma już miejsca. Tak żyje większość Malgaszy. Jedynym pożywieniem jest ryż, który rośnie w pobliżu ich domostw. Ponieważ ryż do wzrostu, potrzebuje dużej ilości wody, dlatego osady znajdują się w pobliżu rzek. Woda z rzek służy do przygotowania posiłków, do nawadniania pól ryżowych, a także do higieny i prania odzieży, którą kobiety noszą w wielkich misach na głowach i suszą na trawie tuż przy rzekach. W niektórych rzekach woda nie wydawała się zachęcająca do użycia, gdyż mieszała się ze ściekami i była koloru szarego, co też sprzyja mnożeniu się komarów (a te przenoszą groźną malarię). Patrzyłam na dzieci, które nieumyte i w podartej odzieży radośnie bawiły się przed swoimi domkami, jakby nic im do szczęścia nie brakowało.
I to jest ów ból, który nasuwał mi pytania: co można uczynić, by w tych ludziach obudzić potrzebę innego życia? Dlaczego mimo tak wielkiego bogactwa, tyle rodzin cierpi niedostatek, a nawet nędzę? Zadawałam też sobie inne pytanie: czy ci ludzie, nieposiadający prawie nic - mam na uwadze ludzi z wiosek, gdyż w mieście żyją trochę inaczej - nie są bardziej szczęśliwi niż my, Europejczycy, uganiający się za bogactwem, które nie czyni nas i tak bardziej szczęśliwymi? To wyczytywałam z twarzy ludzi, którzy są najczęściej radośni, życzliwie ustosunkowani do siebie, także do mnie jako masery - siostry. Z podobną życzliwością i otwartością spotkałam się przy zetknięciu z siostrami zakonnymi rodzimego pochodzenia - Malgaszkami.
Podczas pobytu na Madagaskarze zdawałam sobie sprawę, że mój czas jest krótki, dlatego starałam się przyglądać z bliska pracy misjonarzy, zwłaszcza Polaków. Pytałam, co im daje siłę do tej trudnej posługi, gdy - jak sami mówili - nie widzą owoców pracy. Wprawdzie tubylcy cieszą się, gdy przybywa do nich misjonarz, ale o wiele głębiej zakorzenione mają swoje wierzenia i pokoleniowe tradycje. W danym plemieniu wielki wpływ na ludzi ma król i czarownik, a także rodzina, i ona najbardziej się liczy. Ogromne odległości, dzielące poszczególne wioski od kościoła parafialnego, nie pozwalają misjonarzom często odwiedzać swoich parafian. Spotykając chrześcijan, często miałam wrażenie, że oni nie wiedzą, iż np. dziś jest niedziela - dzień Pański. Rodziło to we mnie ogromny ból. Ludzie ci wprawdzie wierzą w jednego Boga, ale dla nich ten Bóg jest odległy i niezainteresowany ich losem. Natomiast według wierzeń, wszystkim kierują przodkowie, dlatego dla nich budują piękne grobowce, a gdy ludzi spotyka nieszczęście, przeżywają to jako karę ich przodków i starają się ich przebłagać. Praca misjonarzy nie jest zatem łatwa. Trzeba wielu lat ewangelizacji, aby uformować nowe pokolenia, którym uda się pokonać lęk zakorzeniony w rodzimej kulturze i tradycji.
Jedno co mnie pozytywnie uderzyło, to ogromna tolerancja ludzi, co do ich wiary. Katolicy, muzułmanie, protestanci czy należący do sekt, a tych jest bardzo dużo, odnoszą się do siebie z wzajemną życzliwością. To „wymieszanie” religii utrudnia jednak dotarcie prawdy Ewangelii - jako jedynej - do ludzkich serc.
Liturgia eucharystyczna szczególnie w niedzielę jest o wiele bardziej rozbudowana niż u nas. Msza św. trwa co najmniej dwie godziny, wypełniona pięknymi śpiewami. Wierni śpiewają na głosy, a przewodzi im kantor.
Jestem przekonana, że misjonarzom potrzeba wielkiej mocy ducha, by się nie zachwiali w nadziei, że kiedyś ich trud zrodzi dobre owoce wiary i zbawienia, toteż potrzebna jest im nasza modlitwa i ofiara, bo „Jeżeli Pańskiej nie macie pomocy, daremne dla was wstawać o północy” (Ps 127). Tylko Bóg jest Tym, który daje wzrost, siłę i rodzi nadzieję, że ziarno zasiane w płaczu, ktoś zbierze w radości w postaci dojrzałych kłosów.

Wysłuchał i opracował ks. Andrzej Suplat

Watykan: 2 kwietnia publikacja adhortacji Christus vivit

2019-03-25 13:58

st (KAI) / Watykan

2 kwietnia, w 14. rocznicę śmierci św. Jana Pawła II zostanie opublikowany tekst posynodalnej adhortacji apostolskiej „Christus vivit” podsumowującą ubiegłoroczne XV Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów na temat: „Młodzi, wiara i rozeznawanie powołania” – poinformował tymczasowy dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, Alessandro Gisotti.

Grzegorz Gałązka

Jak podaje na Twitterze włoski dziennik „Avvenire” data ta pragnie wskazać na chęć powiązania obydwu pontyfikatów bardzo miłowanych i bliskich nowym pokoleniom.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kraków: otwarcie procesu beatyfikacyjnego węgierskiego męczennika

2019-03-25 17:53

Joanna Folfasińska | Archidiecezja Krakowska

Joanna Adamik/archidiecezja krakowska
Trybunał procesu beatyfikacyjnego

25 marca 2019 roku, arcybiskup Marek Jędraszewski, po uzyskaniu zgody Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, powołał Trybunał do przeprowadzenia procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego Jánosa Esterházyego, świeckiego i ojca rodziny w następującym składzie: ks. dr Andrzej Scąber – delegat biskupa, o. dr hab. Szczepan Tadeusz Praśkiewicz OCD – promotor sprawiedliwości, o. Piotr Lamprecht OSA – notariusz. Postulator sprawy, o. Paweł Cebula OFM Conv., zwrócił się do metropolity i członków Trybunału z prośbą o rozpoczęcie i przeprowadzenie procesu oraz przedstawił zgromadzonym postać Sługi Bożego. W uroczystości wzięła udział między innymi rodzina

Janos Esterházy był działaczem węgierskich organizacji, funkcjonujących na terenie Słowacji, która po rozpadzie Austro-Węgier, w listopadzie 1918 roku, weszła w skład Czechosłowacji, podczas gdy przez setki lat stanowiła część Korony św. Stefana jako Górne Węgry. W związku z tym, jej terytorium zamieszkiwała ludność węgierska. Esterházy aktywnie działał na rzecz praw ludności węgierskiej, został przewodniczącym konserwatywnej Węgierskiej Partii i posłem do parlamentu Czechosłowacji. Korzystając ze swoich znajomości i koligacji rodzinnych – był synem węgierskiego arystokraty i Elżbiety, córki hrabiego Stanisława Tarnowskiego – pomagał Polakom, którzy przedzierali się przez Słowację, by przez Węgry i Rumunię, udać się na zachód, gdzie tworzyło się Wojsko Polskie. Za czyn pomocy polskim uchodźcom w czasie II wojny światowej został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego orderem Polonia Restituta. Przez cały okres trwania wojny, udzielał również pomocy Słowakom i Żydom, a w 1942 roku głosował w słowackim parlamencie przeciwko ich deportacji do obozów koncentracyjnych. Esterházy został aresztowany przez NKWD i zesłany do łagrów. Po trzech latach katorgi, odesłano go do Czechosłowacji, ponieważ tamtejszy rząd skazał go na karę śmierci za współpracę z Niemcami. Na skutek nacisków opinii publicznej, wyrok zamieniono na dożywotnie więzienie o zaostrzonym rygorze w Mírovie, gdzie na skutek wycieńczenia i chorób zmarł w 1957 roku. Jego ciało wrzucono do zbiorowej mogiły.

– Kluczem do męki, śmierci i cierpienia Jánosa Esterházyego są jego własne słowa: „Naszym znakiem jest krzyż”. Krzyż Chrystusa zwycięskiego i zmartwychwstałego jest kluczem, który pomaga zrozumieć całe życie, a szczególnie ostatni etap: uwięzienie w łagrze i cierpienie spowodowanych chorobą w więzieniach. – powiedział o. Cebula

Postulator zwrócił uwagę na cztery aspekty duchowości Esterházyego: pragnienie poddania się woli Bożej, umiłowanie obecnego w Eucharystii Chrystusa, obcowanie duchowe ze świętymi, a także kult Najświętszej Maryi Panny.

– Niech one pomogą nam odczytywać to, co Bóg chce powiedzieć przez swojego sługę i pomogą również wszystkim, którzy zamykają się przed poznaniem prawdy o Jánosu. – mówił na zakończenie.

Po wypowiedzi postulatora, nastąpił moment zaprzysiężenia. Pierwszy przysięgę złożył arcybiskup, następnie jego delegat, promotor sprawiedliwości, notariusz i postulator sprawy.

Po podpisaniu dokumentów, głos zabrał arcybiskup. Zacytował słowa utworu Zbigniewa Herberta „Przesłanie Pana Cogito”, podkreślając, że jest on świeckim wezwaniem do heroizmu i pochwałą tej postawy:

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę
idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch
ocalałeś nie po to aby żyć

masz mało czasu trzeba dać świadectwo
bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy
(…)

czuwaj – kiedy światło na górach daje znak – wstań i idź

dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

(…)

Bądź wierny Idź

Metropolita zaznaczył, że 20 lat później ukazał się list pasterski Jana Pawła II „Tertio Millennio Adveniente”, który miał przygotować wiernych do świętowania Roku Jubileuszowego.

“U kresu drugiego tysiąclecia Kościół znowu stał się Kościołem męczenników. Prześladowania ludzi wierzących — kapłanów, zakonników i świeckich — zaowocowały wielkim posiewem męczenników w różnych częściach świata. Świadectwo dawane Chrystusowi aż do przelania krwi, stało się wspólnym dziedzictwem zarówno katolików, jak prawosławnych, anglikanów i protestantów (…)To świadectwo nie może zostać zapomniane (…) W naszym stuleciu wrócili męczennicy. A są to często męczennicy nieznani, jak gdyby „nieznani żołnierze” wielkiej sprawy Bożej. Jeśli to możliwe ich świadectwa nie powinny zostać zapomniane w Kościele. Zgodnie z sugestią Konsystorza trzeba, ażeby Kościoły lokalne, zbierając konieczną dokumentację, uczyniły wszystko dla zachowania pamięci tych, którzy ponieśli męczeństwo (…)Największym hołdem dla Chrystusa ze strony wszystkich Kościołów na progu trzeciego tysiąclecia będzie ukazanie przemożnej obecności Odkupiciela w owocach wiary, nadziei i miłości złożonych poprzez ludzi tylu języków i ras, którzy poszli za Chrystusem różnymi drogami chrześcijańskiego powołania.” – pisał papież.

Arcybiskup zwrócił uwagę, że koncepcje Herberta i Jana Pawła II znacząco różnią się od siebie. Poeta powiedziałby, że choć Janos Esterházy był heroicznym człowiekiem, to ostatecznie przegrał, ginąc w Mírovie. Papież, pisząc o świętych męczennikach naszych czasów, wskazywał na zwycięstwo Chrystusa.

– Dokładnie 25 lat po opublikowaniu tego listu apostolskiego, pragniemy, powołując ten Trybunał, pokazać Jánosa Esterházyego jako wielkiego, nieznanego jeszcze, żołnierza wielkiej sprawy Bożej. Przez jego życie, w trudnych i dramatycznych czasach I połowy XX, chcemy pokazać żywotność Kościołów w Polsce, na Węgrzech, na Słowacji i w Czechach. Przez owoce wiary nadziei i miłości jego życia, pragniemy ukazać obecność Chrystusa Odkupiciela w naszych czasach (…) To dzisiejsze wydarzenie wpisuje się w życzenie Jana Pawła II, aby świętość dzieci Kościoła była przez sam Kościół stwierdzana i stawiana za wzór dla innych. Tak nam dopomóż Bóg! – mówił metropolita.

W uroczystości brała udział córka Jánosa Esterházego Alice Esterhazy-Malfatti, która w liście skierowanym do zebranych podkreśliła, że życie jej ojca zbudowane było na miłości. Dodała, że Sługa Boży ogromną miłością darzył cztery narody: polski, słowacki, czeski i węgierski.

– Tak bardzo kochał powierzonych sobie ludzi, że poświęcił za nich życie. Był przekonany, że społeczność i poczucie przynależności do niej muszą być budowane na przykładzie miłości i wspólnoty rodzinnej. Jego wiara i głęboka miłość do Boga utwierdziły go w tych przekonaniach. Ewangelia św. Jana mówi: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Mój ojciec w duchu tego ewangelicznego zadania zrealizował swoją służbę polityczną i znosił cierpienie (…) Niestety, w naszych społeczeństwach, wciąż musimy stawić czoła duchowemu dziedzictwu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, która chce wytępić wiarę i moralność (…) Tak jak mówił Jan Paweł II, ładne słowa: wolność, równość, braterstwo, staną się parodią, jeśli wykluczymy z nich Boga.

Na zakończenie listu, wyraziła nadzieję, że Chrystus obecny był w życiu i męczeństwie jej ojca. Podziękowała arcybiskupowi za podjęcie trudu procesu beatyfikacyjnego, który pokazuje, że konsolidację między narodami: polskim, węgierskim, słowackim i czeskim trzeba budować na Chrystusowym fundamencie.

List przesłał również kardynał Dominik Duka, metropolita praski i prymas Czech. Zapewniał w nim o duchowej łączności i podkreślił, że postawa, jaką János Esterházy prezentował w więzieniu to wzór chrześcijańskiego życia i postępowania.

Spotkanie zakończyła wspólna modlitwa i błogosławieństwo. Do 30 kwietnia 2019 roku można przekazać Kurii Arcybiskupiej w Krakowie wszystkie dokumenty, pisma i wiadomości dotyczące Sługi Bożego Jánosa Esterházyego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem