Reklama

Powołani do świętości

Z ks. dr. Michałem Machałem, specjalistą z zakresu prawa kanonicznego, biorącym czynny udział w procesach beatyfikacyjnych oraz promotorem sprawiedliwości przy procesie beatyfikacyjnym sługi Bożego ks. Aleksandra Zienkiewicza rozmawia Jakub Kocięba
Edycja wrocławska 49/2010

Jakub Kocięba: - Czym jest proces beatyfikacyjny?

Ks. Dr Michał Machał: - Proces beatyfikacji jest przede wszystkim weryfikacją przez kompetentne urzędy, organa kościelne w zakresie kwalifikacji kandydata na ołtarze - człowieka, który umiera w opinii świętości, którego grupa wiernych zgłasza jako kandydata na ołtarze. Wtedy Kościół podejmuje czynności sprawdzające, badające, weryfikujące postać pod kątem wszystkich wymagań, które są stawiane wobec takich osób i sprawdza, czy rzeczywiście można tej osobie nadać tytuł błogosławionej - czy świętej.

- Wyjaśnijmy zatem różnicę między procesem beatyfikacyjnym a kanonizacyjnym.

- Ta różnica sprowadza się przede wszystkim do tego, że beatyfikacja polega na zezwoleniu na oddawanie kultu publicznego kandydatowi na ołtarze. Natomiast kanonizacja oznacza nakazanie tego kultu publicznego osobie już będącej błogosławioną. Potocznie słyszymy o beatyfikacji, czy kanonizacji jako o uroczystych aktach, a nie wiemy, co się z nimi wiąże, nie wiemy, jaki jest sposób tej weryfikacji. Święty, błogosławiony należą do grona zbawionych cieszących się już pełnią szczęścia, pełnią stanu błogosławieństw. Jednak jest pewna różnica w sposobie traktowania przez Kościół osób zmarłych w opinii świętości.

- Ile osób zajmuje się procesem i kim są te osoby?

- Przede wszystkim grono tych osób, w których rękach spoczywają te sprawy określa prawo kanonizacyjne, ustanowione przez papieża Jana Pawła II konstytucją apostolską Divinus perfectionis Magister (1983 r). Wedle tego prawa odbywają się wszystkie kroki zmierzające najpierw do beatyfikacji, a potem do kanonizacji. To właśnie do kanonizacji zmierza każdy proces, beatyfikacja jest jakby jego fazą przejściową. Osoby są ciągle te same, jeśli chodzi o ich kompetencje i odpowiedzialność, zmienia się jedynie zakres ich pracy. Na etapie procesu beatyfikacyjnego istotne są przede wszystkim takie urzędy, jak: biskup diecezjalny, w którego diecezji toczy się, czy rozpoczyna się proces, delegat biskupa, postulator, promotor sprawiedliwości, notariusz oraz osoba, która będzie przekazywać ważne informacje w kontekście toczącego się procesu.

- Ksiądz w procesie beatyfikacji ks. Zienkiewicza jest promotorem sprawiedliwości. Co należy do obowiązków promotora?

- W gestii promotora sprawiedliwości leży przede wszystkim troska o to, żeby cały proces, wszystkie podejmowane kroki, były zgodne z prawem kościelnym i nauczaniem Kościoła. Promotor stoi na straży prawa i niezawodności, jest gwarancją tego, że proces mieści się w duchu Kościoła, dba o to, żeby nie nastąpiły błędy lub wątpliwości, żeby na dalszych etapach nie było sytuacji, które podważałyby czy niepotrzebnie komplikowały proces.

- Jak długo może trwać taki proces? W przypadku sługi Bożego ks. Aleksandra proces zaczyna się 15 lat po jego śmierci - to dużo czy mało?

- Powiedziałbym: optymalnie. Cenzura czasu rozpoczynania procesu jest ograniczona - nie może się on rozpocząć wcześniej niż 5 lat po śmierci Sługi Bożego. Znamy odstępstwa od tej reguły - tak było na przykład w procesie bł. Matki Teresy z Kalkuty czy Jana Pawła II, kiedy za dyspensą Ojca Świętego postępowanie mogło rozpocząć się wcześniej. Równocześnie proces ten nie może rozpocząć się później niż 30 lat po śmierci. Przyjmuje się, że to jest czas, kiedy powinny żyć jeszcze osoby, które mogą być świadkami w procesie beatyfikacyjnym i które mogą być źródłem najważniejszych informacji. Poza tym chodzi też o to, żeby po śmierci opadła fala pierwszych uczuć, bardziej emocji niż pełnych, dojrzałych, krytycznych ocen w stosunku do kandydata na ołtarze i żeby zaczęły funkcjonować bardziej dojrzałe kryteria.

- Czy w przypadku ks. Zienkiewicza możemy być pewni, że zostanie wyniesiony na ołtarze?

- To trudne pytanie. Kiedy rozpoczyna się proces, to jednocześnie zakłada się, że powinien on doprowadzić do celu - do beatyfikacji i następnie kanonizacji. Ja mam taki przywilej, że znałem osobiście ks. Zienkiewicza, należę do grona tych którzy spotkali go jako studenci. To było w seminarium, w 1974 r., kiedy rozpoczynałem studia. Miałem okazję doświadczać jego sposobu bycia, odnoszenia się do ludzi, do kleryków, do księży, nie jest mi to osoba obca. Jakkolwiek muszę przyznać, że na pewno jest różnica w postrzeganiu osoby ks. Aleksandra. Jestem pod wrażeniem na przykład tego, jak bardzo zafascynowani są ks. Zienkiewiczem ludzie z kręgu „Czwórki”. My, studenci z kręgu seminaryjnego, nie mieliśmy możliwości pełnego doświadczania jego osoby i jego atutów, aspektów świętości.

- Czy Kościół uwzględnia modlitwy i opinie wiernych w sprawie kanonizacji czy beatyfikacji?

- Jak najbardziej. Przede wszystkim opinia świętości, a więc prywatny kult kandydata na ołtarze jest warunkiem prowadzenia procesu. Gdyby nie było opinii świętości, która nie stanowi nic innego jak tylko prywatną formę kultu, to prowadzenie procesów byłoby niemożliwe. To dzięki prywatnemu, indywidualnemu, wyrażonemu nieraz przez mniejsze i większe grupy wiernych przeświadczeniu o świętości kandydata na ołtarze proces może się rozpocząć. Natomiast sensem beatyfikacji czy kanonizacji jest doprowadzenie do tego, że ten kult ma już charakter nie tylko prywatny, ale urzędowy, kościelny, oficjalny - sprawowany w liturgii.

- Często z ambon w naszych kościołach padają słowa, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości...

- Oczywiście. To jest podstawowe przesłanie, podstawowy element nauczania Kościoła. I myślę, że to przesłanie całemu Kościołowi z wielką mocą przypomniał papież Jan Paweł II, dzisiaj sługa Boży.

Z dolnośląskiej ziemi na ołtarze

Edyta Stein
św. Teresa Benedykta od Krzyża, urodzona 12 października 1891 we Wrocławiu - zginęła najprawdopodobniej 9 sierpnia 1942 w niemieckim obozie koncentracyjnym w Auschwitz - Żydówka z pochodzenia, obywatelka Niemiec, filozof, karmelitanka bosa (OCD), święta Kościoła katolickiego. 1 stycznia 1922 przyjęła chrzest, a w 1933r. wstąpiła do zakonu karmelitanek przyjmując imię Teresy Benedykty od Krzyża. 2 sierpnia 1942 w Holandii aresztowało ją gestapo, a po transporcie do Auschwitz została zagazowana.

Ks. Robert Spiske
błogosławiony, urodził się 29 stycznia 1821r. w Leśnicy na przedmieściach Wrocławia w ubogiej rodzinie. Dzięki pomocy kapłanów z wrocławskiej katedry mógł uczęszczać do szkoły, później do gimnazjum, następnie odbył studia filozoficzno-teologiczne na UWr. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 czerwca 1847r. i przez rok pracował we wrocławskim Seminarium. Jego praca duszpasterska związana była z Wrocławiem. Zasłynął jako opiekun ludzi biednych.
Ks. Spiske już jako wikariusz przy kościele NMP na Piasku założył Stowarzyszenie św. Jadwigi, które przekształciło się w Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi.

Ks. Jan Schneider
sługa Boży, wrocławski kapłan i działacz społeczny XIX w, który w połowie jako jeden z pierwszych zajął się organizacją pomocy dla dziewcząt i kobiet ze środowisk robotniczych. Urodził się w 1824 r. w malutkiej wiosce koło Prudnika. Skończył gimnazjum w Nysie, a po maturze, rozpoczął studia na UWr. Po studiach wstąpił do alumnatu, by przygotować się do życia kapłańskiego. Został wyświęcony 1 lipca 1849 r. w Kolegiacie św. Krzyża. Po święceniach dwa lata pracował jako wikary w Wiązowie, następnie trzy lata był wikariuszem w kościele NMP na Piasku we Wrocławiu, a od 1854 r. do śmierci, która nastąpiła 7 grudnia 1876 r. pracował w parafii św. Macieja. Dzieło wrocławskiego społecznika kontynuuje dziś Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej, które wyłoniło się z fundacji założonej przez ks. Schneidera.

Reklama

Ks. Bernard Lichtenberg
błogosławiony, urodził się 3 grudnia 1875 r. w Oławie. Studiował teologię w Innsbrucku i Wrocławiu, gdzie 21 czerwca 1899r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pracę duszpasterską prowadził najpierw w Nysie, a od połowy 1900 r. w Berlinie, gdzie rozwijał nowe ośrodki życia religijnego. Z odwagą bronił praw Kościoła. Po dojściu Hitlera do władzy nie zmienił swojego postępowania. Protestował przeciw nieludzkim warunkom panującym w obozach koncentracyjnych i przeciw stosowaniu eutanazji wobec psychicznie chorych, udzielał pomocy prześladowanym Żydom. W 1941 r. na podstawie donosu, został aresztowany a 22 maja 1942 r. skazano go na dwa lata więzienia. Następnie został wysłany do Dachau. W drodze do obozu zmarł. Proces beatyfikacyjny zakończył się 2 lipca 1994 r. ogłoszeniem w obecności Jana Pawła II dekretu o męczeństwie.

Ks. GerharBd Hirschfelder
błogosławiony, urodzony 17 lutego 1907r. ksiądz katolicki, duszpasterz młodzieży związany z ziemią kłodzką, więzień KL Dachau i męczennik. Uczył się w Gimnazjum Humanistycznym w Kłodzku. Naukę teologii, nie bez trudności gdyż był nieślubnym dzieckiem, kontynuował na UWr. 31 stycznia 1932 z rąk kard. Adolfa Bertrama odebrał święcenia kapłańskie. Przez 7 lat był wikarym parafii w Czermnej. Tam stał się niewygodnym dla władz narodowosocjalistycznych prezentując bezkompromisową postawę moralną. Trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau. Zmarł w obozowym lazarecie z powodu skrajnego wyczerpania i niedożywienia na zapalenie płuc. 27 marca2010 papież Benedykt XVI uznał śmierć duchownego za śmierć męczeńską. Uroczystości beatyfikacyjne odbyły się 19 września 2010 r. w katedrze w Münster.

S. Maria Luiza Merkert
błogosławiona, urodziła się 21 września 1817r. w Nysie, gdzie zmarła 14 listopada 1872r. - zakonnica katolicka, współzałożycielka Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, zwana przez historyków Śląską Samarytanką. W 1850r. Maria Merkert rozpoczęła w Nysie organizowanie Stowarzyszenia św. Elżbiety dla pielęgnacji opuszczonych chorych, a po przemianowaniu na zgromadzenie została wybrana jego pierwszą przełożoną. Funkcję tę pełniła przez 13 lat, aż do śmierci. W Nysie wybudowała dom macierzysty, a pod jej kierownictwem powstało 90 kolejnych domów zakonnych, 12 szpitali i wiele domów opieki aż w 9 diecezjach.

Oprac. KK

Reklama

Bóg naszej historii

2016-02-24 08:47

O. Dariusz Kowalczyk SJ
Niedziela Ogólnopolska 9/2016, str. 32-33

Ks. Dariusz Kowalczyk SJ/facebook.pl
Ks. Dariusz Kowalczyk SJ

„Jestem, który jestem” – odpowiada z płonącego krzewu Bóg Mojżeszowi, kiedy ten pyta Go o imię. Cóż to znaczy? Filozofowie dopatrują się w tym imieniu wskazania na Byt samoistny, który jest odwieczną przyczyną samego siebie. Tak! Bóg po prostu jest, a Jego istnienie nie potrzebuje wytłumaczenia, tak jak istnienie wszelkich bytów skończonych. Z drugiej strony trzeba zauważyć, że Biblia nie oferuje nam jakiejś filozofii, ale jest księgą historii zbawienia. W tej perspektywie „Jestem, który jestem” znaczy, że Bóg od zawsze jest obecny w historii swego ludu, w naszej historii. Nie jest On jakąś filozoficzną abstrakcją, o której można czasem podywagować, ale Bogiem konkretnej historii i konkretnych osób, „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. Każdy z nas mógłby wstawić tutaj swoje imię... Bycie wierzącym oznacza dostrzeganie obecności Boga we własnej historii, która jest cząstką historii wspólnoty Kościoła, narodu, świata.

W tym roku jesteśmy zaproszeni, by celebrować 1050-lecie Chrztu Polski. Chodzi m.in. o zobaczenie, że nasz chrzest wpisuje się w historię pokoleń, które, poczynając od Mieszka I, tworzą polski naród i Kościół nad Wisłą. Przy czym sakrament chrztu nie tylko tworzy naszą doczesną historię, ale też jednocześnie otwiera nas na wieczność, na Boga. W tej historii nie brakuje jednak także ciemnych stron, niewierności i zaprzaństwa, grzechu. W II czytaniu Paweł Apostoł zauważa, że w historii Izraela niektórzy pragnęli zła i dlatego polegli na pustyni. Jest to przestroga dla nas: „Komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł”. Trzeba nam robić w tym Wielkim Poście rachunek sumienia: Co zrobiłem, co zrobiliśmy z łaską chrztu? Dlaczego niekiedy tak łatwo dajemy się zwodzić i biegniemy za innymi bogami modnych ideologii? Dziś w Europie – niestety, także w Polsce – nie brakuje sił, które są nieprzychylne chrześcijańskiemu dziedzictwu. Chcą tworzyć wbrew Bogu nowego człowieka i nowe społeczeństwo. Mocą chrztu winniśmy się temu przeciwstawiać i świadczyć o Jezusie Chrystusie. Pocieszeniem, ale i ostrzeżeniem jest dla nas ewangeliczna przypowieść o figowcu, który nie przynosił żadnych owoców. Właściciel chce go wyciąć, by nie jałowił ziemi. Ale ogrodnik prosi jeszcze o czas: „okopię go i obłożę nawozem, może wyda owoc”. Tak postępuje z nami cierpliwy i miłosierny Bóg, który daje nam łaski, abyśmy wydali oczekiwane owoce. Nie bądźmy zatwardziali w swoim złym postępowaniu, bo wtedy zostaniemy wycięci albo raczej sami uschniemy.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień

Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia: środowisko pro-life staje się upolitycznione

2019-03-24 17:55

pra / Częstochowa (KAI)

Ruch pro-life w Polsce przeżywa kryzys, staje się upolityczniony; potrzebuje na nowo zbudować niezależność i podmiotowość - mówił Jakub Bałtroszewicz w czasie 39. Pielgrzymki Obrońców Życia na Jasną Górę. Prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia zwrócił uwagę, że środowisko pro-life potrzebuje wspólnego dzieła, które je zjednoczy i na nowo nada siłę.

Małgorzata Cichoń

„Niestety ruch pro-life staje się upolityczniony. Jesteśmy konsumowani przez różne ruchy polityczne dlatego, że jesteśmy słabi - mówił Jakub Bałtroszewicz w czasie sobotniej 39. Pielgrzymki Obrońców Życia na Jasną Górę. - Musimy nauczyć się od nowa budować podmiotowość, niezależność naszego środowiska. I ta potrzeba jest dzisiaj silniejsza niż kiedykolwiek. To wymaga naszego wspólnego wysiłku” - dodawał prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

Bałtroszewicz przypomniał, że powstała 26 lat temu Polska Federacja Ruchów Obrony Życia miała za zadanie reprezentowanie środowiska pro-life wobec polityki i mediów. „Federacja miała dać naszemu środowisku niezależność i podmiotowość - mieliśmy być partnerem dla polityki. Ostatnie lata pokazują, że przeżywamy bardzo duży kryzys naszego środowiska. Zaczęły być widoczne podziały. Federacja nie jest już tak silna jak kiedyś. Różnimy się co do zasad, w jaki sposób powinniśmy docierać do społeczeństwa i do polityków” - zauważył prezes PFROŻ.

Kierujący na codzień Fundacją JEDEN Z NAS Bałtroszewicz zachęcał przedstawicieli wszystkich organizacji tworzących Polską Federację Ruchów Obrony Życia do wysiłku w celu odbudowy podmiotowości środowiska pro-life w Polsce. „My jako Kościół, jako wspólnota wiernych mamy obowiązek bronić tych najbardziej bezbronnych, szczególnie nienarodzonych. Wydaje się, żeby ten ruch odbudować, żeby przywrócić Polskiej Federacji i ruchom pro-life w Polsce jedność i siłę, którą mogła się pochwalić 25 lat temu, kiedy osiągnęliśmy ten olbrzymi sukces ustawy za życiem, potrzeba jakiegoś wspólnego dzieła, potrzeba jakiegoś celu, do którego wszyscy będziemy zmierzać, na który będziemy pracować, którym będziemy się szczycić, który znowu da nam podmiotowość i głos” - mówił Bałtroszewicz.

Jakie to ma być dzieło? „Być może trzeba ogólnopolskiego marszu dla życia, takiego narodowego, który byłby marszem z prawdziwego zdarzenia, który wypełniłby Warszawę ludźmi - może 100 tys, może 200 tys. Czy to jest dzisiaj możliwe? Nie jest. Ale czy ciężko pracując bylibyśmy w stanie to wykonać? Mam taką nadzieję. I proszę wszystkich o modlitwę, by to było możliwe” - apelował prezes PFROŻ.

W swoim wystąpieniu Bałtroszewicz zwrócił także uwagę na różne metody działania obrońców życia w Polsce. „Mamy ruchy pro-life oparte na archetypie wojownika, które w bardzo brutalny sposób przekazują prawdę o aborcji i mamy też ruchy pro-life, które swoje działanie opierają na archetypie opiekuna” - wskazywał prezes PFROŻ podkreślając, że jemu osobiście, jego fundacji i całej Federacji bliższa jest ta druga postawa. Jak tłumaczył Bałtroszewicz, chciałby, żeby kobieta rozważająca aborcję nie bała się przyjść do jego fundacji po pomoc, a w przypadku organizacji opartych na archetypie wojownika strach przed osądem może to uniemożliwić.

W tym kontekście Bałtroszewicz poinformował o pierwszej w Polsce Poradni Bioetycznej, która od ponad dwóch lat działa w Krakowie, a z której pomocy w ubiegłym roku skorzystało cztery tysiące osób. „To tylko pokazuje, jak wielkie jest pragnienie wiedzy i szukania pomocy, jeżeli dana fundacja czy organizacja będzie opierała się na archetypie opiekuna, będzie zapraszała ludzi do tego, by przychodzili do niej po pomoc” - zwracał uwagę prezes Fundacji JEDEN Z NAS.

Bałtroszewicz podkreślił, że bardzo ważnym filarem pro-life jest edukacja. Podał przykład przewodnika „Bioetyka dla młodych” wydanego przez Fundację JEDEN Z NAS, Międzywydziałowy Instytut Bioetyki Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i francuską Fundację Jérôme’a Lejeune’a. „Jestem bardzo dumny z tego, że przewodnik „Bioetyka dla młodych” stał się dzisiaj w archidiecezji częstochowskiej podręcznikiem obowiązkowym dla ludzi przygotowują się do sakramentu małżeństwa. Oni czytają prawdę o osobie ludzkiej właśnie z tego podręcznika” - mówił Bałtroszewicz.

Na końcu swojego wystąpienia prezes PFROŻ wspomniał zmarłego w ubiegłym roku inż. Antoniego Ziębę, który przez blisko czterdzieści lat organizował Pielgrzymki Obrońców Życia na Jasną Górę. „Jestem dumny z tego, że mogłem go znać osobiście i nazywać swoim mentorem. Jego przykład życia inspiruje i daje siłę” - powiedział Jakub Bałtroszewicz.

Jakub Bałtroszewicz jest założycielem i prezesem zarządu Fundacji JEDEN Z NAS - pierwszej polskiej organizacji pro-life mającej status lobbysty w instytucjach Unii Europejskiej - która prowadzi portal obrony życia www.jedenznas.pl i współtworzy z Uniwersytetem Papieskim Jana Pawła II w Krakowie pierwszą w Polsce Poradnię Bioetyczną (www.poradniabioetyczna.pl). Bałtroszewicz jest też sekretarzem generalnym Europejskiej Federacji dla Życia i Godności Człowieka ONE OF US (www.oneofus.eu), zrzeszającej ponad czterdzieści organizacji z ponad dwudziestu krajów Europy.

W marcu 2018 roku został wybrany na prezesa Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, która zrzesza kilkadziesiąt organizacji prorodzinnych zajmujących się obroną życia poczętego oraz wspieraniem rodziny w różnych aspektach jej funkcjonowania: od niesienia pomocy materialnej poprzez edukację społeczeństwa aż do aktywnego uczestnictwa w życiu politycznym na szczeblu samorządowym, krajowym i unijnym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem