Reklama

Pryzmaty rozdane

Ks. Waldemar Wesołowski
Edycja legnicka 49/2011

W dniach 16-17 listopada w Legnicy odbywał się IX Festiwal Piosenki Studenckiej Pryzmat, współorganizowany przez Duszpasterstwo Akademickie Ikona

Podczas pierwszego dnia przesłuchań w PWSZ w Legnicy wystąpiło 7 solistów i 6 zespołów. Po pierwszym dniu do finału jury zakwalifikowało 3 solistów i 3 zespoły. Tym razem poziom był bardzo zróżnicowany, podobnie jak wiek wykonawców, dlatego jurorzy nie mieli łatwego zadania. W ocenie postawiono mocny akcent na twórczość własną oraz sposób prezentowania się na scenie. W kategorii soliści zwyciężczynią została licealistka Maria Rutkowska. W kategorii zespoły zwyciężył „Emerald Green” śpiewający poezję. Zespół ten przyjechał aż z Piły. Na zakończenie IX Festiwalu Piosenki Studenckiej Pryzmat swoim występem rozbawił publiczność legnicki zespół „Melody Lovers”, zaś po rozdaniu nagród wystąpiła gwiazda wieczoru, zespół „Czerwony Tulipan”, który swoimi piosenkami oraz elementami kabaretu zachwycił legnicką publiczność, otrzymując owacje na stojąco. Poza konkursem jury wyróżniło Nikolę Wardę - najmłodszą uczestniczkę festiwalu, zaś nagroda publiczności powędrowała do Anny Kostrzyckiej. Organizatorami Festiwalu Pryzmat są: Duszpasterstwo Akademickie Ikona, PWSZ oraz Legnickie Centrum Kultury.

Legnickie forum muzyczne

Legnicki festiwal Piosenki Studenckiej Pryzmat wszedł już na stałe do kalendarza wydarzeń zarówno duszpasterstwa akademickiego, jak i wyższych uczelni, które znajdują się w Legnicy. Jednak w tym roku formuła festiwalu była poszerzona. Organizatorzy dla zachęty dali możliwość zaprezentowania swoich talentów również uczniom szkół średnich. Podczas IX Pryzmatu wystąpiła najmłodsza uczestniczka - gimnazjalistka, której wysiłek nie został niezauważony przez jury. Otrzymała, poza konkursem, wyróżnienie. To z pewnością duża zachęta dla młodziutkiej wykonawczyni, tym bardziej że była w licznym gronie starszych kolegów i koleżanek. Poszerzenie formuły wynika również z faktu, że zazwyczaj studia w Legnicy trwają krótko. W większości przypadków do licencjatu lub tytułu inżyniera, potem młodzież wędruje do Wrocławia lub innych miejsc, gdzie kontynuuje naukę. Tegoroczny Pryzmat, zresztą jak i poprzednie, dla młodzieży, która pasjonuje się muzyką, jest forum, na którym mogą zaprezentować swoje talenty. A te z pewnością są godne podziwu. Jednym z warunków uczestnictwa, który jest niezmienny i nie ma od niego wyjątków, jest to, że wykluczony jest playback czy półplayback, zatem muzyka i śpiew muszą być na żywo. Na tym polega cały urok. Wszyscy mają równe szanse. Kolejny festiwal pokazał, że mamy wielu młodych utalentowanych ludzi, dla których muzyka jest prawdziwą pasją. Ciekawe jest to, że w tegorocznej edycji festiwalu zdecydowana większość uczestników to nowi ludzie, którzy wcześniej nie występowali (przynajmniej w PWSZ). Drugą ciekawostką jest to, że rozpiętość gatunków muzycznych była imponująca. Była poezja śpiewana, aranżacje utworów znanych piosenkarzy czy zespołów, były też elementy rapu (tym razem publiczność zachwycił klerycki zespół „Semen”), jazzu, była muzyka gospel w wykonaniu kilkudziesięcio-osobowego chóru, a także mocniejsze, rockowe uderzenie.
Ks. Jan Pazgan, główny organizator zauważa - widać, że młodzi mają w sobie wiele energii, wiele pomysłów, nie czują się wyśpiewani przez to, co dociera do nas, na co dzień z radia czy innych mediów. Wspaniałe jest to, że młodzież sięga po muzykę bardziej ambitną, w której ważny jest nie tylko dźwięk, ale też i słowa. Swoim występem, tekstem chcą przekazać informację o tym, co czuje młody człowiek, co jest dla niego ważne w życiu, jak patrzy na świat i jak go widzi. To jest wspaniałe. A my, po prostu dajemy scenę i możliwości zaprezentowania tego wielkiego bogactwa. Pokazując też innym, jak wspaniałą i ambitną mamy młodzież.

Wiele talentów, jeden cel

Ks. Jan Pazgan, duszpasterz akademicki, podkreśla też - poprzez muzykę człowiek kształtuje swoją osobowość. Nasz festiwal od początku miał na celu pokazywanie najlepszej strony człowieka, młodego człowieka. Czasem mamy taki stereotyp myślenia, że młodzi nic nie potrafią, że młodzież jest zła, krzykliwa, rozrabia, że młodym nic się nie chce itd. Nasz festiwal obala ten stereotyp. Pokazuje, że prawda wygląda inaczej. Trzeba też podkreślić, że sam występ na scenie podczas festiwalu to już tylko efekt tego, co od długiego czasu, czasem od wielu lat, dokonuje się gdzieś w zaciszu domu czy garażu rodziców (uśmiech), a zatem owoc wytężonej pracy. Żeby się zgrać w zespole, żeby opracować utwory własne czy aranżacje, trzeba czasu i wysiłku. My jesteśmy świadkami owoców tej pracy. Przez organizowanie festiwalu dajemy młodym sygnał, że warto to robić, warto walczyć. Taka praca rozwija całego człowieka. A występ daje też możliwość spotkania w dobrym towarzystwie, w dobrej atmosferze. To też rozwija.
Wiadomo, że festiwal polega na tym, że trzeba wyłonić zwycięzców. Jednak, jak podkreśla ks. Jan, wszyscy uczestnicy zasługują na wyróżnienia za odwagę, za występ, za swoją muzykę. Oczywiście poziom techniczny bywa różny. Jedni to amatorzy, którzy zupełnie sami tworzą to, co kochają, inni mają więcej doświadczenia, mają wsparcie profesjonalistów, pobierają lekcje muzyki czy śpiewu lub zajmują się tym w swoich muzycznych szkołach. Poziom zatem jest zróżnicowany. Jednak i jednych, i drugich łączy to samo - pasja. I to warto doceniać.

Reklama

Trudne werdykty jury

Jak co roku jury festiwalu, złożone z legnickich muzyków, ma twardy orzech do zgryzienia. Różnorodność gatunków muzycznych, sposobów prezentacji, wieku - to wszystko nie ułatwia zadania. Jednak decyzje muszą zapaść. W rozmowie z przewodniczącym jury Benedyktem Ksiądzyną dowiedziałem się, że w tym roku poziom był bardzo zróżnicowany. Byli wykonawcy, którzy zachwycili swoim występem, byli i tacy, którzy muszą jeszcze popracować nad muzyką, tekstem i sposobem prezentacji. Najwyżej, jak zwykle, oceniane są utwory własne i teksty własne. Dalej, pod uwagę brany jest także sposób wykonania oraz sposób zaprezentowania się na scenie. - Warto podkreślić, że wszyscy sięgają po wspaniałe wzorce, różnie to bywa z wykonaniem, jednak trzeba docenić to, że wszyscy idą w dobrym kierunku. Jednym wychodzi to lepiej - to mobilizuje do dalszej pracy, innym nieco gorzej, ale to też powinna być mobilizacja, bo mają talent, który można i trzeba rozwijać - dodaje Przewodniczący. Dla wielu wykonawców, którzy prezentowali się na legnickiej scenie w poprzednich edycjach ten festiwal był próbą sił, skocznią do dalszej kariery. O niektórych finalistach dziś słyszymy, że osiągają pierwsze sukcesy, nagrywają swoje płyty, zapraszani są na występy. To cieszy i utwierdza w przekonaniu, że ten festiwal jest potrzebny.

Festiwal - dzieło wielu ludzi

Każdy Pryzmat to dzieło trzech instytucji: duszpasterstwa Akademickiego Ikona, Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej, Legnickiego Centrum Kultury. Do tego grona należy dołączyć wolontariuszy, studentów, wszystkich, którzy czasem niezauważeni, przyczyniają się do wspaniałej organizacji. To owoc wspólnej pracy i wspólnego wysiłku. Wszystkim należą się wielkie brawa. W dzisiejszych czasach takie inicjatywy nie są możliwe bez sponsorów i fundatorów nagród. Na szczęście tych też nie brakuje, choć wiadomo - kryzys. Wszyscy jednak są głęboko przekonani, że w młodzież warto inwestować, to przyniesie dobre owoce. Wszystkim zatem należą się wielkie podziękowania.

Finał z przytupem

Jak na festiwal Pryzmat przystało, oprócz uczestników konkursu, swoimi talentami podzielił się w tym roku duet skrzypcowy, a także zespół wokalny „Melody Lovers”, który podczas finału rozbawił legnicką publiczność swoim śpiewem i humorem. Każdy festiwal kończy się występem, koncertem zaproszonej gwiazdy. Na scenie pojawiali się już znakomici wykonawcy, m.in. Tomek Kamiński, zespół „Raz Dwa Trzy”, Grzegorz Turnau, zespół „Pod Budą”, Antonina Krzysztoń. Tym razem miał wystąpić zespół „Stare Dobre Małżeństwo”. Jednak z powodu choroby jednego z członków zespołu, zostały odwołane wszystkie koncerty. Z Olsztyna przyjechał jednak zespół „Czerwony Tulipan” grający i śpiewający muzykę dla duszy, poezję śpiewaną, aranżacje utworów wielkich wykonawców (m.in. Czesława Niemena). Był to również pokaz niezwykłych talentów kabaretowych i teatralnych. Podczas koncertu publiczność włączała się w śpiew, a momenty kabaretowe rozbawiały do łez. Owacje na stojąco na zakończenie występu mówią same za siebie.

Finaliści IX Pryzmatu:

Kategoria soliści:
Maria Rutkowska, Gloria Janeczek, Sylwia Lamek
Kategoria zespoły:
„Emerald Green”, „Semen”, „Przeciwziemia”

Dlaczego data Wielkanocy jest zmienna

Ks. Józef Dębiński
Edycja włocławska 16/2003

Sashkin/pl.fotolia.com

Wielkanoc jest świętem ruchomym, którego data wielokrotnie była przedmiotem sporu. Obecnie przyjmuje się, że to święto przypada w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, tj. po 21 marca.
Niejakim problemem przy ustaleniu daty Wielkanocy jest różnica w dacie ukrzyżowania Chrystusa podana w Ewangeliach synoptycznych (św. Marka, św. Mateusza i św. Łukasza) i w Ewangelii św. Jana. Różnica ta spowodowana jest żydowskim systemem liczenia dnia, czyli od zachodu do zachodu słońca. Stąd pytanie, jak powinien być zaliczony wieczór 14. nizan. Obydwa ujęcia miały swoich zwolenników. Kościoły wschodnie opowiadały się za dniem 14., a zachodnie - za 15. Kwestia ta została w końcu rozstrzygnięta na pierwszym soborze ekumenicznym w Nicei (Turcja) w 325 r., gdzie przyjęto oficjalnie datę 15.
Zgodnie z kalendarzem żydowskim i przekazami Ewangelii, Chrystus został ukrzyżowany 14. nizan, a zmartwychwstał w niedzielę po 14. nizan. Tę praktykę za św. Janem Apostołem przyjął Kościół w Małej Azji i obchodził uroczystości wielkanocne w dwa dni po 14. nizan. Zwolenników takiego terminu Świąt Wielkanocnych nazywano kwartodecymanami.
Praktyka Kościoła na Zachodzie była inna. Uroczystości wielkanocne obchodzono w niedzielę po 14. nizan, natomiast pamiątkę śmierci Chrystusa czczono w piątek przed niedzielą. Należy zauważyć, iż Kościoły małoazjatyckie, podkreślając dogmatyczny punkt widzenia, obchodziły dzień śmierci Chrystusa jako dzień radości - odkupienia. Zachód zaś akcentował mocniej punkt widzenia historyczny i obchodził dzień śmierci Chrystusa jako dzień żałoby, smutku, postu.
Nie można nie wspomnieć o trzeciej grupie chrześcijan, o tzw. protopaschistach, którzy po zburzeniu Jerozolimy nie trzymali się ściśle kalendarza żydowskiego i często obchodzili uroczystości wielkanocne przed 14. nizan.
Biskup Smyrny Polikarp w 155 r. udał się do Rzymu, do papieża Aniceta, w celu ustalenia jednego terminu Świąt Wielkanocnych dla całego Kościoła. Do porozumienia jednakże nie doszło. Sprawa odżyła w 180 r., za papieża Wiktora, kiedy opowiedziano się za niedzielnym terminem Wielkanocy. Papież polecił - pod karą ekskomuniki - przestrzegać nowo ustalonego terminu święcenia Wielkanocy. Mimo tego polecenia, metropolia efezka z biskupem Polikarpem na czele trzymała się nadal praktyki 14. nizan. Zanosiło się nawet na schizmę, ale nie doszło do niej dzięki zabiegom św. Ireneusza, biskupa Lyonu.
Dopiero na I soborze powszechnym w Nicei (325 r.) przyjęto dla całego Kościoła praktykę rzymską. Uchwały Soboru nie zlikwidowały jednak różnic pomiędzy Kościołami wschodnimi i zachodnimi. Należy pamiętać, że Rzym i Aleksandria używały odmiennych metod obliczania daty. Metoda aprobowana przez Rzym zakładała zbyt wczesną datę równonocy - 18 marca, gdy tymczasem Aleksandryjczycy ustalili ją poprawnie.
By położyć kres tej dwoistości, Synod Sardycki (343 r.) podniósł na nowo kwestię dnia wielkanocnego, ustalając wspólną datę na 50 lat. Inicjatywa przetrwała jednak zaledwie kilka lat. Po raz kolejny spór próbował zażegnać cesarz Teodozjusz (346--395). Prosił biskupa aleksandryjskiego Teofilosa o wyjaśnienie różnic. W odpowiedzi biskup, opierając się na metodzie aleksandryjskiej, sporządził tabelę chronologiczną świąt Wielkanocy. Jego zaś kuzyn, św. Cyryl, kontynuując dzieło wuja, wskazał przy okazji, na czym polegał błąd metody rzymskiej. Metoda aleksandryjska uzyskała pierwszeństwo i została zaakceptowana dopiero w połowie V w.
Z polecenia archidiakona Hilarego, Wiktor z Akwitanii w 457 r. rozpoczął pracę nad pogodzeniem metody rzymskiej i aleksandryjskiej. Hilary, już jako papież, zatwierdził obliczenia Wiktora z Akwitanii i uznał je za obowiązujące w Kościele. Od tego czasu obydwa Kościoły obchodziły Wielkanoc w tym samym czasie.
Największego przełomu w zakresie ustalenia daty Wielkanocy dokonał żyjący w VI w. scytyjski mnich, Dionysius Exiguus (Mały). Stworzył on chrześcijański kalendarz, rozpoczynając rachubę lat od narodzenia Chrystusa. To nowe ujecie chronologii zapanowało w Europie na dobre w XI w., a w świecie greckim dopiero w XV w. Chcąc uzyskać datę Wielkanocy, średniowieczny chronolog znalazł tzw. złotą liczbę danego roku (tj. kolejny numer roku w 19-letnim cyklu lunarnym), a potem sprawdzał w tabelach datę pełni księżyca. Znalazłszy ją, szukał pierwszej pełni po równonocy, czyli po 21 marca. Potem sprawdzał tabelę tzw. liter niedziel, która podawała datę Niedzieli Wielkanocnej.
Również Mikołaj Kopernik, na zamku w Olsztynie, gdzie przebywał przez pięć lat, własnoręcznie wykonał tablicę astronomiczną, na której wykreślił równonoc wiosenną. Było to ważne m.in. przy ustalaniu Wielkanocy.
Po XVI-wiecznej reformie kalendarza i wprowadzeniu w 1582 r. kalendarza gregoriańskiego po raz kolejny rozeszły się drogi Wschodu i Zachodu. Niedokładność kalendarza juliańskiego spowodowała przesunięcie względem rzeczywistej daty wiosennej równonocy, dziś wynoszące 13 dni.
Pod koniec XX i na początku XXI w. można zauważyć tendencje do wprowadzenia stałej daty Wielkanocy. Takie propozycje przedstawiano już na forum Ligi Narodów i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dał temu też wyraz w Konstytucji o liturgii II Sobór Watykański oraz patriarcha Konstantynopola Atenagora I w wielkanocnym orędziu z 1969 r., wzywając do usuwania różnic pomiędzy Kościołami i ustalenia wspólnej daty Wielkanocy.
Spośród proponowanych stałych dat sugerowana jest najczęściej druga niedziela Wielkanocy, co pokrywałoby się z ogólnym trendem ustaleń daty śmierci Chrystusa na dzień 3 kwietnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Maryjny program Prymasa Wyszyńskiego to nasz testament

2019-03-26 19:19

it / Jasna Góra (KAI)

Beatyfikacja prymasa Wyszyńskiego jest nam dziś bardzo potrzebna - uważa częstochowski bp Andrzej Przybylski. Był on wraz z innymi gośćmi uczestnikiem kolejnego spotkania w cyklu „Prymas Jasnogórski w drodze na ołtarze”, które odbywają się na Jasnej Górze. Są one okazją do spotkania świadków życia i posługi kard. Stefana Wyszyńskiego. Ostatnie dotyczyło „obecności” Sługi Bożego w częstochowskim sanktuarium. To na podstawie książki „Jasnogórskie wspomnienia. Zapiski osobiste”.

Archiwum Instytutu Prymasa Wyszyńskiego
„Miłość jest niejako dowodem osobistym naszego pochodzenia z Boga-Miłości, jest znakiem rozpoznawczym naszego synostwa Bożego” – kard. Stefan Wyszyński

- Nie ustawajmy w modlitwie o beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego i rozpamiętywaniu dziedzictwa ks. Prymasa - zachęcał bp Andrzej Przybylski. Jego zdaniem wyniesienie na ołtarze tego wielkiego Prymasa jest nam w Polsce naprawdę bardzo potrzebne: w życiu społecznym, narodowym i duchowym.

- Jako adept w biskupstwie nieraz słyszę postulaty, że w tym zamęcie w Polsce, zwłaszcza moralnym, kulturowym, bardzo przydał by się taki nowy Wyszyński i ciągle słyszy się wołanie o takiego Wyszyńskiego. I myślę, że w tym wołaniu jest właśnie prośba o jego beatyfikację i nasze odrodzenie – mówił hierarcha.

Częstochowski biskup pomocniczy przypomniał, że prymas Wyszyński w testamencie pozostawił nam program, który wszystkich nas zobowiązuje. - Program dla Kościoła w Polsce nie może być sztywny, ten program to credo, to Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo, i Śluby Jasnogórskie, i Matka Boża Jasnogórska – powiedział biskup. Zauważył, że maryjność ks. Prymasa była czymś bardzo praktycznym: „to nie kwestia wrażliwości czy duchowości, to Ona jest naszym programem”.

Zachęcał byśmy ten program „nieśli” dalej, bo „może nie narodzić się drugi Wyszyński, ale Matka Boża ciągle jest ta sama”.

Świadkowie życia i posługi Prymasa Wyszyńskiego mówili o niezwykłych związkach Sługi Bożego z Jasnogórską Maryją Królową Polski. Hanna Zyskowska, redaktor książki „Jasnogórskie wspomnienia. Zapiski osobiste” przypomniała, że udokumentowanych jest aż 603. dni pobytu ks. Prymasa na Jasnej Górze a wynika to z osobistych zapisków ks. Kardynała, które prowadził od czasu nominacji na Prymasa Polski.

- Jasna Góra była dla niego przede wszystkim domem Matki, on tutaj czuł się bardzo dobrze, tu odpoczywał a jednocześnie tutaj prowadził naród. Jasna Góra była dla niego amboną, z której mówił kazania do całego narodu. W archiwum Instytutu Prymasowskiego jest ponad 3 tys. kazań autoryzowanych a duża ich część to „głos z Jasnej Góry” – mówiła Hanna Zyskowska. Autorka podkreśliła, że książka ukazuje zwierzenie życia Prymasa Matce Bożej i jego ukierunkowanie nas na Maryję. – Ta publikacja to także pokazanie, że Jasna Góra nie zapomina o ks. Prymasie i jest mu wdzięczna – podkreśla p. Zyskowska.

O. Samuel Pacholski, dyrektor wydawnictwa Paulinianum nakładem, którego książka się ukazała przypominał, że Prymas Wyszyński był nie tylko konfratrem Paulinów czyli przyjacielem Zakonu, ale był protektorem. – On uczynił z Jasnej Góry centrum duszpasterstwa w Polsce i jeśli chcemy, by Jasna Góra nadal była tym centrum, to to jest nasza misja na teraz i nasz związek z Prymasem – mówił paulin.

O. Józef Płatek były generał Paulinów, świadek jasnogórskiej posługi ks. Prymasa zwraca uwagę, że pobytów kard. Wyszyńskiego na Jasnej Górze było znacznie więcej niż 603 dni. – Zawsze kiedy przejeżdżał przez Częstochowę wstępował do Matki Bożej. Czasem były to bardzo krótkie wizyty, żałuję, że one nie były odnotowywane, ale ja oni też zaświadczam – mówił o. Płatek.

Przedstawił bogatą teczkę, w której paulini skrzętnie przechowują listy Prymasa Stefana Wyszyńskiego, które pisał do zakonnych przełożonych i do pojedynczych ojców.

Książka „Jasnogórskie wspomnienia. Zapiski osobiste” to uzupełnienie pracy o. prof. Zachariasza Jabłońskiego wydanej 15 lat temu pod tytułem: ”Jasnogórskie Kalendarium Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego”. Publikacja umożliwia śledzenie – rok po roku, miesiąc po miesiącu, dzień po dniu, niemal godzina po godzinie – procesu kształtowania się wielkiego zafascynowania i głębokiej miłości Prymasa do Matki Boskiej Częstochowskiej.

Jak napisał w słowie wstępnym prof. Antoni Jackowski „ w światowej literaturze przedmiotu brak jest podobnego opracowania, umożliwiającego odtworzenie tego typu więzi między konkretnym człowiekiem a danym sanktuarium”.

W pracy wykorzystane zostały archiwalia znajdujące się w zbiorach Instytutu Prymasowskiego w Warszawie oraz archiwum Zakonu Paulinów na Jasnej Górze. Autor przedstawił poszczególne dni Prymasa na jasnej Górze w postaci odrębnych zapisów podejmowanych zajęć, w miarę możliwości nawet z podaniem godzin. Te harmonogramy dzienne ukazują Sługę Bożego jako tytana pracy i modlitwy, zwłaszcza że prowadził ponadto diariusz - notatki osobiste.

Orgom posługi ewangelizacyjnej nie tylko wyraża się tym, że Prymas niemal każdego dnia wygłaszał kilka kazań, przemówień, refleksji modlitewnych i referatów, ile raczej różnorodnością grup słuchaczy , poczynając od biskupów poprzez duszpasterzy, zakonników i siostry zakonne, przedstawicieli stanów i wielu zawodów a kończąc na wielotysięcznych rzeszach pielgrzymów przybywających na jasnogórskie uroczystości.

W większości te wystąpienia były Prymasa Polski były przedłożeniami formacyjnymi i programowymi, uwzględniającymi nauczanie Soboru Watykańskiego II, aktualny program duszpasterski Kościoła w Polsce , jak również sytuację społeczno-polityczną kształtowaną przez władze totalitarne, z różnym natężeniem propagujące ideologię ateistyczną i zwalczające Kościół jako wroga. Podane tematy czy fragmenty wypowiedzi stanowią jedynie ilustrację i służą wzbudzeniu zainteresowania czytelnika tekstami niż ich pełne przybliżenie.

Jasnogórskie kalendarium nie ogranicza się do samego pobytu Sługi Bożego na jasnej Górze, ukazuje również propagowanie kultu Matki Bożej jasnogórskiej zarówno na forum Kościoła powszechnego, jak i utrwalania wśród Polonii świata. Obrazuje też jak pogłębiała się osobista więź ks. Prymasa z matką Bożą Jasnogórską a także rozwijanie jego inicjatyw duszpasterskich służących formowaniu pobożności maryjnej o wymiarze eklezjalnym.

Podczas spotkania pojawiły się pytania o możliwość beatyfikacji tego Prymasa Jasnogórskiego w częstochowskim Sanktuarium. Uczestnicy uznali, że byłoby to spełnieniem prośby samego kard. Stefana Wyszyńskiego: „chcę zawsze stać na progu kaplicy, choć by mnie wszyscy potrącali”.

Kolejne spotkanie w cyklu „Prymas jasnogórski w drodze na ołtarze” odbędzie się 30 kwietnia. Jak zwykle poprzedzone będzie Mszą św. o rychłą beatyfikację Sługi Bożego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem