Reklama

Duże rodziny są fajne!

Z Tomaszem Pogorzelskim rozmawia Katarzyna Jaskólska
Edycja zielonogórsko-gorzowska 21/2012

KATARZYNA JASKÓLSKA: - Działa Pan od niedawna w zielonogórskim kole Związku Dużych Rodzin „Trzy Plus”. Co to za organizacja?

TOMASZ POGORZELSKI: - To stowarzyszenie ogólnopolskie założone kilka lat temu. Za główny cel stawia sobie poprawę postrzegania i wizerunku dużych rodzin w społeczeństwie. Wysuwa bardzo konkretne postulaty, które mają prowadzić do polepszenia warunków życia takich rodzin. Przez kilka lat działalności stowarzyszenie wypracowało pewną politykę na bazie m.in. doświadczeń europejskich - bo w wielu krajach funkcjonują zupełnie inne rozwiązania niż u nas, i to się sprawdza.
Tym, co rzeczywiście udaje się w tej chwili wprowadzać i co cieszy się dużą popularnością i zainteresowaniem, jest Karta Dużej Rodziny.

- Na czym to polega?

- Kartę Dużej Rodziny wprowadziło już wiele miast w Polsce, choćby Gdańsk, Wrocław, Grodzisk Mazowiecki, Warszawa, Rawa Mazowiecka, Łowicz itd. Włączają się w to również gminy. Jest to konkretne wsparcie rodzin wielodzietnych na szczeblu samorządowym. W Karcie Dużej Rodziny chodzi przede wszystkim o zniżkowe opłaty za korzystanie ze środków komunikacji miejskiej oraz tańszy dostęp do placówek kultury czy sportu i rekreacji. I nasze koło stara się, żeby taka Karta została wprowadzona również w Zielonej Górze.

- Na jakim etapie są te działania?

- Karta Dużej Rodziny musi zostać przyjęta przez Radę Miasta. Chodzi o to, żeby zaistniała w systemie regulacji prawnej. Forma realizacji Karty jest już mniej istotna; może być na przykład zintegrowana z miejską kartą biletową, która u nas funkcjonuje, może być zupełnie osobnym zaświadczeniem. Ważne jest, żeby było jasne, jak duże są te zniżki, komu przysługują (czy rodzinom mieszkającym w Zielonej Górze, czy może na terenie całej gminy). To wszystko ustala Rada Miasta, ona też wyznacza na to budżet. Podjęliśmy już wstępne rozmowy z radnymi. Spotkaliśmy się z bardzo pozytywnym nastawieniem. Już wcześniej były zresztą wśród radnych dyskutowane różne działania prorodzinne, tylko się nie skonkretyzowały. Zbieramy też podpisy popierające Kartę Dużej Rodziny, żeby całą sprawę nagłośnić. Chcielibyśmy też zorganizować jakąś dyskusję panelową, na którą zaprosilibyśmy radnych, dyrektorów szkół i inne zainteresowane środowiska.
Chcę tu zaznaczyć, że ze strony wielodzietnych rodzin nie są to żadne roszczenia. Ale trzeba sobie uzmysłowić, że jeśli rodzina liczy np. sześć osób, to jej wkład społeczny jest duży. Dla takiego domu kupuje się więcej ubrań, więcej żywności, a więc podatki płacone są też większe. Jednak w drugą stronę działa to tak, że domowy budżet często nie jest w stanie już udźwignąć wydatków na kulturę czy rekreację - a to też jest przecież potrzebne człowiekowi do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie. I nie mówię tu o rodzinach z marginesu, ale o normalnie funkcjonujących.

- No właśnie, ogólny obraz rodzin wielodzietnych w Polsce, zupełnie nie pokrywa się z rzeczywistością i jest mocno krzywdzący.

- Przyjęło się uważać, że w Polsce rodzina wielodzietna to rodzina patologiczna. Wiodące media kreują jakiś model i ludzie już się nie zastanawiają, że nie w każdym domu musi to tak wyglądać. Kiedy już się pokazuje rodzinę wielodzietną, to w tle musi być jakiś dramat, np. problem alkoholowy. Zewsząd jesteśmy namawiani do konsumpcyjnego stylu życia, wymaga się od nas większej wydajności i dyspozycyjności. Duża rodzina niekoniecznie idzie w parze z takim obrazkiem.
To postrzeganie trzeba zmienić. My z żoną mamy czwórkę dzieci i radzimy sobie dobrze. Jednak proszę sobie wyobrazić koszt naszego wspólnego wyjścia na basen, gdzie trzeba wykupić bilet nawet dla kilkumiesięcznego dziecka wnoszonego w foteliku, które nie skorzysta z tego basenu. A przecież takiego malucha trzeba wziąć ze sobą, bo gdzie go zostawić? Więc generalnie chodzi po prostu o to, żeby wyrównać szanse tych rodzin. To jeden z postulatów naszego Związku.

- Jak wyglądają inne?

- To różne rozwiązania. Zależy nam na zmianach w systemie podatkowym, które by prowadziły do sprawiedliwego obciążenia podatkowego rodzin wielodzietnych, na zmianach w systemie emerytalnym, które nie krzywdziłyby rodziców opiekujących się dziećmi w domu. Chcemy wydłużenia urlopu macierzyńskiego i płatnego urlopu wychowawczego, a także możliwości wyboru - czy rodzic chce oddać dziecko do przedszkola lub żłobka, czy decyduje się zostać z nim w domu (tzw. bon wychowawczy). Trzeba też urealnić system pomocy socjalnej dla rodzin niezamożnych, czyli np. podnieść progi dochodowe uprawniające do otrzymania świadczeń socjalnych, jak również wprowadzić tanie kredyty mieszkaniowe gwarantowane przez państwo.

- A czy fajnie jest mieć dużą rodzinę?

- W hierarchii wartości na pierwszym miejscu jest u mnie Pan Bóg, zaraz potem jest moje małżeństwo i rodzina. Dzieci dają nam niesamowitą radość i szczęście. Duża rodzina to często trud i wyzwania, i mniej czasu. Ale warto się tego podjąć. Jeszcze dziesięć lat temu, zanim poznałem moją żonę, nigdy bym nie powiedział, że będę miał taką rodzinę. Pan Bóg dał nam taką drogę i my czujemy się spełnieni. Życie to dla nas przede wszystkim relacje z innymi ludźmi, a nie zaspokajanie tylko swoich potrzeb.

Reklama

Co z postem w Wielką Sobotę?

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 15/2004

Coraz częściej spotykam się z pytaniem, co z postem w Wielką Sobotę? Obowiązuje czy też nie? O poście znajdujemy liczne wypowiedzi na kartach Pisma Świętego. Chcąc zrozumieć jego znaczenie wypada powołać się na dwie, które padają z ust Pana Jezusa i przytoczone są w Ewangeliach.

Bożena Sztajner/Niedziela

Pierwszą przytacza św. Marek (Mk 9,14-29). Po cudownym przemienieniu na Górze Tabor, Jezus zstępuje z niej wraz z Piotrem, Jakubem i Janem, i spotyka pozostałych Apostołów oraz - pośród tłumów - ojca z synem opętanym przez szatana. Apostołowie są zmartwieni, bo chcieli uwolnić chłopca od szatana, ale ten ich nie usłuchał. Gdy już zostają sami, pytają Chrystusa, dlaczego nie mogli uwolnić chłopca od szatana? Usłyszeli wówczas znamienną odpowiedź: „Ten rodzaj zwycięża się tylko przez modlitwę i post”.
Drugi tekst zawarty jest w Ewangelii św. Łukasza (5,33-35). Opisuje rozmowę Pana Jezusa z faryzeuszami oraz z uczonymi w Piśmie na uczcie u Lewiego. Owi nauczyciele dziwią się, czemu uczniowie Jezusa nie poszczą. Odpowiada im wówczas Pan Jezus „Czy możecie gości weselnych nakłonić do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, wtedy, w owe dni, będą pościć”

Dwa rodzaje postu

Przyglądając się obu obrazom widzimy, iż św. Marek i św. Łukasz przekazują nam naukę Pana o poście w podwójnym aspekcie. Omawiają ten sam znak, okoliczności wydarzeń ukazują jednak zasadniczą różnicę motywów skłaniających do postu. Patrząc bowiem od strony motywów, dostrzegamy w Kościele dwa rodzaje postu.
O jednym pisze św. Marek, można by go nazwać postem ascetycznym. Obowiązuje nas w środę popielcową i wszystkie piątki. Powstrzymujemy się od pewnych pokarmów oraz innych dóbr, przyjemności, i to wzmacnia naszą wolę w walce o dobro. Tą formą prosimy Boga o moc nadprzyrodzoną w walce z szatanem.
Święty Łukasz w cytowanym urywku Ewangelii mówi o drugim rodzaju postu. Obowiązuje on w Wielki Piątek. Zalecany jest też bardzo przez Kościół w Wielką Sobotę. Można nazwać go postem ontologicznym. Jego sens można wyrazić parafrazując słowa Jezusa: „Gdy zabiorą nam młodego pana; nie chcę już ani jeść, ani pić, bo nie ma pana młodego - i dlatego jestem smutny”. Bywa przecież często tak, iż człowiek zmartwiony odmawia jedzenia. „Gdy Pan wróci, z chęcią siądę do posiłku!”

Post aż do Rezurekcji

W związku z rozumieniem postu w Wielkim Tygodniu ostatnio zostałem zapytany, czy rzeczywiście obowiązuje on i przez całą Wielką Sobotę, bowiem w przekonaniu wielu katolików przestrzegany jest tylko do momentu powrotu do domu ze święconką, co najczęściej ma miejsce w godzinach przedpołudniowych.
Otóż najpierw musimy sobie uświadomić, iż w nawiązaniu do wypowiedzi Pana Jezusa w relacji św. Łukasza, Rezurekcja jest dla Kościoła powszechnego znakiem, że Pan zmartwychwstał (czyli wrócił). Stąd logika znaku domaga się, aby post w Wielką Sobotę obowiązywał do tej Wigilii Paschalnej - Rezurekcji przez cały dzień. Można się więc pytać, dlaczego częste przekonanie o poszczeniu w Wielką Sobotę tylko do południa? Ma to po części swoją motywację historyczną, bowiem poprzedni Kodeks Prana Kanonicznego, wydany w 1917 r. przez papieża Benedykta XV ustanawiał post w Wielką Sobotę do godz. 12.00. Dlaczego? Otóż w tamtych czasach Wigilię Paschy, czyli Rezurekcję, odprawiano w sobotę rano. Wigilia zaś to znak Zmartwychwstania. Jeśli Pan już wrócił - zmartwychwstał - traci sens dalszy post. Widzimy więc, że liturgicznie jest to zrozumiałe.
Jednak dzisiaj, tak jak w pierwszych wiekach, odprawiamy Wigilię (czyli Rezurekcję), w nocy, po zachodzie słońca. Stąd logika znaku domaga się postu do czasu Wigilii. Potwierdza to Konstytucja o Świętej Liturgii Soboru Watykańskiego II. Mówi wyraźnie i poucza, że „post paschalny zachowuje się obowiązkowo w Wielki Piątek, a zachęca, zaleca w miarę możliwości w Wielką Sobotę” (n. 110).
Widzimy więc, iż post w Wielką Sobotę aż do Wigilii nie jest obowiązkiem, ale jest bardzo zalecany i zgodny z wymową liturgii Triduum Paschalnego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Trzeba przylgnąć do serca Chrystusa

2019-04-23 21:00

mip (KAI/AW) / Warszawa

Nie wystarczy poznać Chrystusa intelektem, ale w relacji do niego powinniśmy uruchomić to, co nazywamy sferą uczuć, symbolicznie określaną sercem. Trzeba przylgnąć do Jego serca - powiedział bp Piotr Jarecki. Warszawski biskup pomocniczy odprawił we wtorek w stołecznym kościele św. Wojciecha dziękczynną Mszę świętą z okazji 25. rocznicy przyjęcia sakry biskupiej.

Odnosząc się do odczytanej Ewangelii biskup zwrócił uwagę na to, czego uczy nas dzisiaj Maria Magdalena. Hierarcha wskazał, że jest ona przykładem postawy nieustannego powracania do Chrystusa, przywoływania jego Zmartwychwstania. – Jest ona także świadectwem, że nie wystarczy poznać Chrystusa intelektem, ale w relacji do niego powinniśmy uruchomić to, co nazywamy sferą uczuć, symbolicznie określaną sercem. Trzeba przylgnąć do Jego serca – podkreślił hierarcha.

Bp Jarecki przypomniał również, że Maria Magdalena jest znakiem Bożego miłosierdzia. – Ona osobiście doznała miłosiernej miłości Boga i odpowiedziała na tę miłość. Na miłość odpowiada się miłością – zaznaczył biskup. Hierarcha zaznaczył, że Maria Magdalena uczy nas pogłębionego chrześcijaństwa. – Jest ona dobrym przykładem również dla nas, jak w pogłębionej formie poznać Chrystusa i jak prawdziwie głosić Chrystusa światu – podkreślił biskup. Zachęcił do naśladowania świętej.

Odnosząc się do obchodzonego jubileuszu bp Jarecki wskazał, upływa on w kontekście wielkiego dziękczynienia Bogu i ludziom za dobro, jakiego doświadczył najpierw w życiu kapłańskim, a potem biskupim. Przyznał także, że jest to okazja do wyrażenia pokory, uznania własnej słabości i błagania o przebaczenie, a także do wołania o Bożą łaskę, „bez której człowiek nic nie znaczy”.

Słowa uznania dla posługi biskupa przekazał metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz. „Przez 13 lat służył pomocą Archidiecezji w czasie pasterzowania kardynała Józefa Glempa, a od 12 lat jest jednym z moich najbliższych współpracowników. Serdecznie dziękuję i zapraszam cały Kościół warszawski do modlitewnego dziękczynienia za biskupa Piotra” – napisał kardynał w komunikacie do wiernych archidiecezji warszawskiej.

Mszę dziękczynną jubilat odprawił w kościele św. Wojciecha na stołecznej Woli. Od lat hierarcha pielgrzymuje tam w dniu swoich święceń, by dziękować i zawierzyć swoje posługiwanie liturgicznemu patronowi tego dnia - świętemu Wojciechowi, biskupowi i męczennikowi, głównemu patronowi Polski.

- To miejsce, z którym jestem szczególnie zżyty. Jeszcze przed święceniami kapłańskimi posługiwałem tutaj jako diakon – przypomniał biskup. Wskazał także na szczególną osobistą cześć wobec patrona świątyni – świętego Wojciecha.

W liturgii uczestniczyli duchowni i świeccy – przyjaciele i współpracownicy biskupa Piotra Jareckiego. Przybyły delegacje Akcji Katolickiej oraz przedstawiciele wspólnot zakonnych z terenu archidiecezji warszawskiej.

***

Bp Piotr Jarecki jest doktorem nauk społecznych, biskupem tytularnym Avissa i pomocniczym archidiecezji warszawskiej.

Urodził się 29 czerwca 1955 roku w Sierpcu na terenie diecezji płockiej. Syn Józefa i Jadwigi z domu Melibruda. 1 czerwca 1980 r. w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie przyjął z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego święcenia prezbiteratu. Dwa lata pracował jako wikariusz w par. Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie.

Studiował w seminariach duchownych płockim i warszawskim, a także w Akademickim Studium Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie uzyskał licencjat z teologii w zakresie katolickiej nauki społecznej. Studia doktorskie odbył w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim.

Po powrocie z Rzymu był referentem w Sekretariacie Prymasa Polski oraz pełnił obowiązki wykładowcy nauk społecznych w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela i na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. W 1994 r. został desygnowany na urząd zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski.

Ogłoszony biskupem 16 kwietnia 1994 r., konsekrowany został przez kard. Józefa Glempa 23 kwietnia w archikatedrze św. Jana Chrzciciela. Współkonsekratorami byli pierwszy biskup warszawsko-praski Kazimierz Romaniuk, biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej Marian Duś oraz sekretarz Kongregacji ds. Biskupów abp Jorge María Mejía. Jako dewizę biskupią bp Jarecki przyjął słowa „Testimonium perhibere veritati” (Dawać świadectwo prawdzie).

Na początku swojej posługi biskupiej bp Jarecki był mocno zaangażowany w reaktywowanie Akcji Katolickiej w Polsce. Stąd w latach 1996-2003 był jej Krajowym Asystentem Kościelnym.

Od grudnia 2004 r. do 2012 r. był przewodniczącym Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Unii Europejskiej oraz przedstawicielem polskiego episkopatu w COMECE, której od 2006 r. do 2012 r. był wiceprzewodniczący. Przez dwie kadencje był również członkiem Papieskiej Rady „Iustitia et pax”.

W kurii warszawskiej bp Jarecki, podobnie jak pozostali biskupi pomocniczy, pełni funkcję wikariusza generalnego. Jest archidiakonem Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej, członkiem Rady Biskupiej, Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem