Reklama

Studia na UKSW - pielęgniarstwo

Dzięki wierze w Chrystusa mamy moc życia nawet w depresji

2013-10-16 17:17

ks.mcz, el / Siedlce/KAI

JB

Prawie dwieście osób wzięło udział w dwudniowej konferencji na temat depresji, która odbyła się w dniach 15-16 października w Siedlcach. Celem spotkania było pokazanie, że depresję można i trzeba leczyć, oraz że nie należy robić tego samemu. Konferencja została zorganizowana przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie. Patronat honorowy objęli biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski oraz prezydent Siedlec Wojciech Kudelski.

„Depresja – problem i szansa. Aspekt osobowy i społeczny” – to temat, który przybliżył zebranym bp prof. dr hab. Zbigniew Kiernikowski. Przypomniał, że depresja uświadamia nam, że w życiu istnieją także wymiary szare i ciemne, które są w takim samym stopniu składnikiem ludzkiej egzystencji jak strony jasne i radosne. - Tego, co ciemne, smutne i bolesne, nie da się sztucznie od życia oddzielić. Podkreślił także, że depresja może być szansą dla osoby chorej i tych, którzy ją otaczają. - Należy sobie zdawać sprawę, że ta choroba nie minie sama.

Potrzebna jest fachowa pomoc psychologiczna, ale także ludzka i duszpasterska – wyjaśnił. Przypomniał także o przykładach depresji w Piśmie Świętym. - Wystarczy wspomnieć Jonasza, Hioba, a także niektóre Psalmy. Człowiek chory na depresję widzi świat inaczej. Bóg stworzył człowieka dla życia. Uczynił to jednak nie po to, by człowiek był skazany na „jakąkolwiek” egzystencję. Pan Bóg zechciał dać człowiekowi udział w swoim życiu przez danie mu zdolności i mocy komunikowania się z drugim na obraz i podobieństwo Boże. Po zaistnieniu grzechu człowiek wpadł w swoistą depresję. Został wypędzony z raju i dotknięty śmiercią, ale nie został pozbawiony obietnicy życia. Przez poszczególne etapy historii zbawienia Pan Bóg przygotowywał człowieka, by w sytuacji ciemności mógł znaleźć właściwą orientację życia. Cała ta historia prowadzi do Jezusa Chrystusa, Jego wcielenia, męki, śmierci i zmartwychwstania – kontynuował.

Reklama

Ksiądz Biskup przypomniał, że podczas chrztu w Jordanie Jezus przeżył pewnego rodzaju „depresję”. Przy tej okazji dokonały się jednak trzy charakterystyczne zjawiska. Zostało otwarte niebo, zstąpił Duch Święty i odezwał się głos Ojca: „Tyś jest mój Syn umiłowany”. To, co obrazowo stało się w chrzcie Jezusa w Jordanie, stało się dla nas, abyśmy mogli wejść w logikę chrztu, czyli objawienia się sprawiedliwości Bożej, która usprawiedliwiam grzesznika, podnosząc go do godności dziecka Bożego./

Wyjaśnił także, że działalność duszpasterska Kościoła ukierunkowana jest na pomoc człowiekowi, by żył dobrze, także z tym, co jawi się jako złe. Depresja jest związana z ciemnością, która zamieszkuje w człowieku. - Chory na depresję potrzebuje obecności drugiego człowieka. Być przy chorym na depresje może ktoś, kto jest gotów bezinteresownie służyć, kto nie odtrąci, lecz będzie dawał nadzieję. Chodzi o to, by w ciemności, która dotknęła człowieka nie opowiadać o świetle, lecz być światłem – tłumaczył.

- Kiedy jako wierzący w Chrystusa zaczynamy akceptować, że może nas dotknąć jakieś upokorzenie, niesprawiedliwość czy konsekwencje grzechu, wówczas może się otwierać przed nami droga wyjścia. Problem bowiem leży w tym, że my chcemy być akceptowani jako ludzie poprawni, dobrzy itd. Tymczasem wiemy (świadomie lub podświadomie to czujemy), że takimi nie jesteśmy. To nas trapi, trawi i jest powodem naszych niepokojów, a także depresji – mówił bp Kiernikowski. Dodał także, że właśnie dzięki wierze w Chrystusa mamy moc życia nawet w depresji. Jako chrześcijanie zostaliśmy uzdolnieni, by przez śmierć przechodzić do życia. Jego zdaniem błędny jest obraz życia skoncentrowanego na sukcesie, euforii, zabawie. - Depresja była jest i będzie. Jedynym lekarstwem na tę chorobę jest uzdolnienie człowieka, by umiał żyć ze złem. Depresja jest też wezwaniem skierowanym do społeczeństwa, byśmy stawiali sobie pytanie, jak pojmujemy życie. Każdy przypadek depresji jest szansą, byśmy zatrzymali się w codziennym pędzie i mieli udział w życiu, które jest silniejsze niż depresja, zło i śmierć – nauczał biskup siedlecki.

W ramach dwudniowej konferencji zostało podjętych wiele szczegółowych zagadnień takich jak rozpoznawanie depresji, okołoporodowe zaburzenia psychiczne, „żyć z depresją, ale nie w depresji”, jak rozmawiać z osobą z depresją i przekonać do szukania pomocy, problemy psychologiczne osób chorych przewlekle i ich rodzin, psychoterapia osób z depresją – proces odzyskiwania siebie. Wśród prelegentów byli m.in. prof. dr hab. Łukasz Święcicki, lek. med. Joanna Krzyżanowska-Zbucka, dr Ewa Woydyłko, dr. n. med. Sławomir Murawiec, Bożena Winch, dr n. med. Witold Simon, a także bp prof. dr. hab. Zbigniew Kiernikowski.

Z danych Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że depresja jest obecnie jednym z najpoważniejszych problemów zdrowotnych na świecie. Choroba ta dotyka nie tylko chorego, ale i jego rodzinę, przyjaciół i współpracowników. Na całym świecie cierpi na nią ponad 120 milionów osób. W Polsce z tą chorobą zmaga się prawie półtora miliona ludzi. Badania pokazują, że ponad 60 procent chorych na depresję nigdy nie skorzystało i nie skorzysta z fachowej pomocy medycznej. Po pomoc zgłasza się niespełna 30 procent chorych. U połowy z nich depresja nigdy nie zostaje zdiagnozowana.

Tagi:
depresja psychika

Człowiek w masce

2018-06-13 09:54

Ks. Zdzisław Wójcik
Niedziela Ogólnopolska 24/2018, str. 49

Często widujemy ludzi poza domem energicznych, bezwzględnych, pozornie pewnych swego celu – a w domu miękkich, słabych, zawodnych, chwiejnych w postępowaniu.

assedesignen/fotolia.com

I na odwrót, w domu twardych tyranów, a poza domem ludzi niepewnych, niezdecydowanych, łatwo podatnych na wpływy. Która z nich jest prawdziwą istotą takiego człowieka?

Może jest to kompensacja, aby obie, tak różne i kontrastujące ze sobą strony, mogły się wyżyć. Powtórzę: która z nich zatem jest prawdziwą istotą takiego człowieka? Najpewniej sam tego nie wie. Obie należą do jego najbardziej własnego sposobu istnienia. Każdy bowiem człowiek jest w pewnym stopniu walizką z podwójnym dnem, a czasem nawet z wieloma, jakkolwiek bardzo rzadko albo nigdy nie przyznaje się do tego przed samym sobą, a tym bardziej przed innymi. Otwarte ukazywanie zawsze tej samej prostolinijności, jednoznaczności, identyczności wewnętrznej treści a zewnętrznej formy – byłoby ideałem, który starają się wpoić działania wychowawcze. Jednak nie pozwala na to, z samej swojej istoty, natura człowieka. Jego tak skomplikowane życie wewnętrzne i jeszcze bardziej złożone życie zewnętrzne często wymagają różnych sposobów zachowania się i ukazywania siebie, aby móc sprostać wszystkim wymaganiom i okolicznościom. Człowiek musi – z konieczności – grać niejedną rolę w życiu i nosić maskę odpowiednią do roli. Wynika to stąd, że żyje on we wspólnocie społecznej: czy to będzie rodzina, grupa zawodowa, czy naród – by wymienić niektóre. Gdyby żył poza społecznością, zapewne nie potrzebowałby ról ani masek.

„Dobrze przystosowany”

Rozmaite okoliczności wymagają rozmaitych sposobów zachowania się, ubiorów, nastrojów. Z tego faktu wynika jednak pewnego rodzaju rozszczepienie człowieka. Tym różnorodniejsze są jego „maski”, im bardziej różnorodne są wymogi cywilizacji i kultury. Już praca zawodowa i życie rodzinne wymagają zupełnie innych form zachowania, a dochodzą jeszcze inne, właściwe np. w restauracji, w życiu politycznym, w sporcie, w miejscach rozrywki. Charakter, który człowiek ujawnia „w domu” – niestety – jest najczęściej wynikiem „zupełnego rozluźnienia”, lenistwa lub niekontrolowanej zmienności humorów. Znamienne jest powiedzenie: „Anioł na zewnątrz – czart w domu”. Nie jest to przy tym ktoś bez charakteru ani aktor, lecz „dobrze przystosowany”, a nawet „dobrze wychowany”. Pewne przystosowanie jest bezwzględnie konieczne i pozostaje niegroźne, o ile nie jest ustawiczne i jeśli jest świadome. Identyfikowanie się z określonymi rolami lub naśladowanie ról granych przez innych sprawia, że człowiek staje się ślepy na oddziaływanie własnych ról, które tym samym stają się niemożliwe do skorygowania. Ponieważ z samej natury człowiek dysponuje niezliczoną ilością uczuć, odczuć, nastrojów, wrażeń, a także odcieni wyrazu, które mieszają się, gmatwają i podlegają ciągłym wahaniom, przeto bez tej „maski” wszystkie stosunki międzyludzkie byłyby z pewnością czymś bardzo niepewnym, niestabilnym.

„Oddani ludziom i światu”

Wielu ludzi porusza się wśród świata jak na scenie. Są przeświadczeni, że nikt nie dostrzega, iż grają rolę. Podobają się sobie w tej roli, oszukują siebie i innych. Narastająca w nich żądza znaczenia nie pozwala im się powstrzymać nawet przed zachowaniem się w sposób odpychający. Można to zaobserwować przede wszystkim u osobników histerycznych – zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Wymownymi przykładami bywają wielkie gwiazdy filmowe, idole i, oczywiście, demagodzy, wszelkiego rodzaju „obrońcy praw człowieka i demokracji”, których nowe nazwiska ciężko zapamiętać. Nasze czasy obfitują w takich właśnie obrońców demokracji, obrońców ubogich i praworządności, obrońców praw kobiet i wolności itd. Piękne mówienie o demokracji, manifestowanie o prawach kobiet do aborcji, wrzaski w trosce o głodnych i niepełnosprawnych mogą przypominać troskę o Chińczyków i miłość do nich, gdy się samemu nie potrafi kochać swoich najbliższych. I rzeczywiście. Gdy zajrzeć nieco dokładniej w prywatne życie takich „bezinteresownie oddanych ludziom i światu” i wypytać ich otoczenie, można się dowiedzieć niejednej osobliwości. Można usłyszeć, jak bardzo dalecy są od poczucia taktu i względów dla kogokolwiek i na cokolwiek, a już z całą pewnością od altruizmu i bezinteresowności. Nie trzeba być psychologiem, by szybko się zorientować w tej podwójności dna.

Ks. Zdzisław Wójcik
Psycholog, wykładowca akademicki

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Św. Stanisław i św. Dorota chronią Wrocław przed kataklizmami

2018-09-24 08:56

Marek Zygmunt

23 września już po raz 21. ulicami Wrocławia przeszła procesja z relikwiami św. Stanisława i św. Doroty. Dzieje się to zgodnie ze średniowieczną tradycją wskrzeszoną przez ks. kard. Henryka Gulbinowicza po powodzi tysiąclecia, jaka dotknęła Wrocław w 1997 r.

Marek Zygmunt

Tegorocznej procesji przewodniczył bp Andrzej Siemieniewski. Rozpoczęła się o godz. 16.00 w bazylice garnizonowej, pw. św. Elżbiety, a zakończyła się Eucharystią w kościele pw. Świętych Stanisława, Doroty i Wacława przy pl. Franciszkańskim. W homilii dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Wrocławskiej Kurii Metropolitalnej ks. Arkadiusz Krziżok dziękował Bożej Opatrzności za uchronienie naszego miasta od powodzi i prosił za wstawiennictwem świętych patronów o Boże błogosławieństwo na ,, nowy czas”. - Modlimy się, bo staramy się nie myśleć tylko o sobie, o zaspokojeniu naszej żądzy. Myślimy o pokoju, o bezpieczeństwie, o naszym mieście ufając, że Bóg wysłucha naszej płynącej z serca modlitwy - akcentował kończąc homilię ks. A. Krziżok.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy Rzecznik Praw Dziecka będzie bronić wszystkich dzieci?

2018-09-24 21:15

Artur Stelmasiak

Artur Stelmasiak

Z kandydatury dr Agnieszki Dudzińskiej na Rzecznika Praw Dziecka mogą się cieszyć rodziny i dzieci niepełnosprawne. Pytanie: Czy również te niepełnosprawne dzieci, które nie zdążyły się jeszcze narodzić?

Prawo i Sprawiedliwość na bardzo ważny urząd Rzecznika Praw Dziecka zgłosiło dr Agnieszkę Dudzińską. Kobieta jest socjologiem, działaczem społecznym na rzecz osób niepełnosprawnych, a prywatnie matką m. in. chłopca z Zespołem Downa. Od lat jest aktywna w różnych organizacjach i stowarzyszeniach rodzin dotkniętych niepełnosprawnością, co może być dla niej dobrą rekomendacją. Nie mam nic przeciwko temu, by przyszła Rzecznik z większą troską pochyliła się na losem dzieci niepełnosprawnych. Osobiście będę jej kibicował w tej trudnej, ale i jednocześnie bardzo ważnej misji. Niestety w tej beczce miodu jest też łyżka dziegciu, a także zasadnicze pytanie do kandydatki.

Gdy pojawiły się pierwsze informacje o tym, że Dudzińska może być jedynym kandydatem na RPD, zajrzałem na jej profil w mediach społecznościowych. I zobaczyłem kilka wpisów, w których Dudzińska dość ostro krytykuje ludzi zaangażowanych w Duchową Adopcję dzieci nienarodzonych, a nawet użyła hasła pielgrzymki "podwyższenie Krzyża w rodzinie", by powiedzieć "rodzicom adopcyjnym", aby zamiast się modlić pomagali osobom niepełnosprawnym. "Kiedyś po akcji adopcjonistów podeszłam z dzieckiem do proboszcza z prośbą o prawdziwą pomoc tych osób" - napisała na Twiterze Dudzińska.

Takie słowa u osoby, która uważa się za wierzącą i troszczy się o ludzi niepełnosprawnych, muszą wywoływać zdumienie. Przecież modlitewna aktywność, nie wyklucza wolontariatu na rzecz niepełnosprawnych. Sam znam osoby zaangażowane w pro-life i jednocześnie działające w środowisku osób niepełnosprawnych. Przeciwstawianie tych grup jest sztuczne, destrukcyjne i krzywdzące. Dezawuowanie ludzi, którzy codziennie modlą się w intencji życia dzieci musi być odebrane jako brzydki gest ze strony kandydatki na Rzecznika Praw Dziecka. Przecież prawo o Rzeczniku Praw Dziecka nie pozostawia złudzeń. - W rozumieniu ustawy dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności - czytamy w ustawie o Rzeczniku Praw Dziecka.

Jako społecznik i naukowiec Agnieszka Dudzińska doskonale wie, że dziś masowo zabijane są niepełnosprawne dzieci. I troska o nie powinna stać na pierwszym miejscu, bo przecież prawo do życia, jest najbardziej podstawowym prawem człowieka i dziecka. Dlatego przed objęciem urzędu powinna jasno określić się, po której stoi stronie, ale także jasno powiedzieć, czy popiera obywatelski projekt #ZatrzymajAborcję, który staje w obronie właśnie niepełnosprawnych dzieci.

Rozumiem, że pani Agnieszka Dudzińska jest zaangażowana prywatnie i również zawodowo na rzecz osób niepełnosprawnych. Może ten niezbyt mądry wpis na twitterze powstał pod wpływem emocji. Jest jednak pewne, że jako Rzecznik Praw Dziecka nigdy nie powinna dzielić ludzi na tych, którzy pomagają i na tych, którzy modlą się przecież za te same dzieci niepełnosprawne, którym pani Dudzińska bardzo chce pomagać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem