Reklama

Biały Kruk 2

7 czerwca - uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

Kult Serca Bożego

KS. ZENON MOŃKA
Niedziela Ogólnopolska 23/2002

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa przypada w piątek trzeciego tygodnia po Zesłaniu Ducha Świętego, czyli po dawnej oktawie Bożego Ciała. Święto to zostało ustanowione stosunkowo niedawno, choć jego idea, zakorzeniona w Piśmie Świętym, sięga starożytności chrześcijańskiej. W tym dniu czcimy miłość Boga do człowieka, która objawiła się w Chrystusie, a najbardziej widoczna jest w Jego męce. Symbolem tej miłości jest Serce Jezusa przebite za grzechy. Kult rozwinął się w oparciu o słowa zapisane w Ewangelii św. Jana: "Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda" (J 19, 33-34).
Wśród promotorów szerzących kult Najświętszego Serca Jezusowego najważniejsze miejsce zajmuje św. Małgorzata Maria Alacoque ( +1690). Ta nieznana, pokorna zakonnica z klasztoru Nawiedzenia w Paray-le-Monial przyczyniła się do wprowadzenia święta ku czci Najświętszego Serca Jezusa. Miała ona między rokiem 1673 a 1675 kilka mistycznych wizji. W 1675 r. przeżyła czwarte i najważniejsze objawienie. Klęcząc przed Najświętszym Sakramentem w oktawie Bożego Ciała, "zobaczyła Chrystusa, który - wskazując na swoje Serce - wypowiedział następujące słowa: ´Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że niczego nie szczędziło, by im dać dowody swej miłości. A w zamian od większości ludzi doznaje tylko niewdzięczności przez ich nieuszanowania i świętokradztwa, przez ich oziębłość i pogardę, z jaką się odnoszą do tego Sakramentu Miłości. A o wiele większą boleść sprawia mi to, że nawet serca Mnie poświęcone tak ze Mną postępują. Dlatego żądam od ciebie, żeby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był poświęcony na szczególną uroczystość ku uczczeniu Mojego Serca przez to, że w tym dniu wierni przystępować będą do Komunii św., że będą składać uroczyste wynagrodzenia przez publiczne wyznawanie win, ażeby naprawić zniewagi, jakich to Serce doznało podczas wystawienia na ołtarzach´" (Pamiętnik Duchowy Małgorzaty Marii Alacoque, s. 93).
Początkowo kult Serca Jezusowego napotykał na wiele trudności, które wydawały się nie do przezwyciężenia. Stolica Apostolska przez długie lata, mimo próśb biskupów, wielu zakonów i bractw, zachowywała milczenie. Wreszcie prośba biskupów polskich, skierowana do papieża Klemensa XIII w 1765 r., odniosła oczekiwany skutek. Jeszcze w tym samym roku Stolica Apostolska pozwoliła obchodzić święto Serca Jezusowego we wszystkich klasztorach Sióstr Wizytek, a potem rozszerzono je na całą Polskę. W 1856 r. papież Pius IX, na prośbę biskupów francuskich, rozszerzył je na cały Kościół (świat). Papież Leon XIII w 1889 r. podniósł rangę święta do uroczystości. Dziesięć lat później pod wpływem objawień danych s. Marii Droste, przełożonej klasztoru Dobrego Pasterza w Oporto, ten sam papież wydał encyklikę Annum sacrum - Rok Święty.
Papież Pius XI w encyklice Miserentissimus Redemptor - Najmiłosierniejszy Odkupiciel - ogłoszonej w 1928 r., wzywał wiernych do odnowienia aktu zadośćuczynienia Sercu Jezusowemu. Przypominał też dwie praktyki religijne: Komunię św. wynagradzającą i nabożeństwo Godziny Świętej. Wynagrodzenie i zadośćuczynienie odgrywały zawsze istotną rolę w czci Serca Jezusowego. Papież Pius XII, z racji stulecia rozszerzenia święta Serca Pana Jezusa na cały świat, w 1956 r. ogłosił encyklikę Haurietis aquas - Będziecie czerpać ze źródeł Odkupienia.
Jedną z uprzywilejowanych form kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa jest odmawianie lub śpiewanie litanii. O tej litanii Ojciec Święty Jan Paweł II tak mówił: "Jest to wspaniała modlitwa, w całości skupiona na tajemnicy wewnętrznej Chrystusa: Boga-Człowieka. Litania do Serca Jezusa czerpie obficie ze źródeł biblijnych, a równocześnie odzwierciedla najgłębsze doświadczenia ludzkich serc. Jest to zarazem modlitwa uwielbienia i autentycznego dialogu. Mówimy w niej o Sercu - a równocześnie pozwalamy sercom rozmawiać z tym jedynym Sercem, które jest ´źródłem życia i świętości´ oraz ´pożądaniem wzgórz wiekuistych´. Z sercem, które jest ´cierpliwe i wielkiego miłosierdzia´ oraz ´hojne dla wszystkich, którzy Go wzywają´" (Watykan, 27 czerwca 1982 r.) .
Nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa oznacza całkowite oddanie się Chrystusowi, w odpowiedzi na miłość Jego Serca ku nam. Słowa: "Najświętsze Serce" oznaczają osobę Chrystusa ze szczególnym podkreśleniem Jego miłości, której symbolem jest Serce. Ojciec Święty Jan Paweł II, nawiedzając w czerwcu 1981 r. bazylikę SacreM Coeur na Montmartre w Paryżu, powiedział, że kontemplacja miłości Pana Jezusa - w nabożeństwie do Najświętszego Serca - winna nas skłonić, " aby żyć według wymagań chrztu, tego oczyszczenia naszego bytu wodą, która wypłynęła z Serca Chrystusa i według apelu, jaki kieruje do nas codziennie swą łaską". Nabożeństwo do Najświętszego Serca - to nabożeństwo do samego Chrystusa. On jest przedmiotem naszej czci, to do Niego zanosimy naszą modlitwę: "Uwielbiajmy Serce Jezusa, zranione z miłości do nas".

Olsztyn: ks. Janusz Ostrowski przyjął sakrę biskupią

2018-04-21 15:13

BP KEP/tk/dg / Olsztyn (KAI)

W konkatedrze św. Jakuba w Olsztynie święcenia biskupie przyjął ks. Janusz Ostrowski. Głównym konsekratorem był metropolita warmiński abp Józef Górzyński, współkonsekratorami nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio i arcybiskup senior archidiecezji warmińskiej Edmund Piszcz. Poprzednia taka uroczystość w archidiecezji warmińskiej miała miejsce 24 lata temu.

Episkopat.pl
Bp Janusz Ostrowski

Uroczystości rozpoczęły się się o godz. 11.00 w konkatedrze warmińskiej w Olsztynie. Przewodniczył im i homilię wygłosił metropolita warmiński abp Józef Górzyński, główny konsekrator. Współkonsekratorami byli nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio i arcybiskup senior Edmund Piszcz.

W homilii abp Górzyński odnosząc się do święceń powiedział, że uczestniczymy w przekazaniu Chrystusowej mocy warmińskiemu kapłanowi Januszowi, po czym odczytał nauczanie zawarte w rytuale święceń biskupich.

Ostatnia uroczystość święceń biskupich w archidiecezji warmińskiej miała miejsce 24 lata temu, kiedy sakrę przyjmował bp Jacek Jezierski.

Dewizą nowego biskupa Janusza Ostrowskiego oraz programem jego biskupiej posługi są słowa „Jesu in Te confido” – „Jezu ufam Tobie”. W jego herbie na zielonym tle znalazło się srebrne przedstawienie Jezusa jako Dobrego Pasterza.

Uroczystości transmitowano na żywo na stronie archidiecezji warmińskiej (www.archwarmia.pl) oraz na antenie Radia Plus Olsztyn i Polskiego Radia Olsztyn.

*** Bp Janusz Ostrowski urodził się 16 listopada 1964 r. w Olsztynie. Święcenia kapłańskie przyjął w dniu 25 maja 1991 r. w Olsztynie. Po dwóch latach pracy wikariuszowskiej (1991-1993) w parafii św. Katarzyny w Braniewie rozpoczął studia specjalistyczne z prawa kanonicznego w Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, ukończone doktoratem w 1997 r.

Po studiach mianowany sędzią Metropolitalnego Sądu Archidiecezji Warmińskiej i notariuszem Kurii Metropolitalnej oraz duszpasterzem pomocniczym w parafii akademickiej św. Franciszka w Olsztynie, a następnie wicerektorem w Wyższym Warmińskim Seminarium Duchownym „Hosianum”. W 1999 r. wyjechał do pracy misyjnej do Afryki, gdzie pracował jako misjonarz „Fidei donum” w Togo do 2006 r. Po powrocie do Polski kontynuował pracę duszpasterską jako wikariusz w parafii św. Wojciecha w Olsztynie (2006-2008) oraz jako sędzia Sądu Biskupiego. W latach 2007-2011 pełnił zadania postulatora diecezjalnego dwóch procesów beatyfikacyjnych o męczeństwo 46 ofiar hitleryzmu i komunizmu z okresu II wojny światowej z terenów dawnej diecezji warmińskiej.

W 2008 r. mianowany kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Lidzbarku Warmińskim, a w 2011 r. wiceoficjałem Trybunału Warmińskiego. Tego samego roku rozpoczął pracę jako adiunkt na Wydziale Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie na kierunku prawa kanonicznego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Dzieci, które potrzebują miłości

2018-04-21 21:01

Pan Kazimierz Szałata odwiedził Wybrzeże Kości Słoniowej i spotkał się 21 kwietnia br. w miejscowości Divo z dziećmi chorymi na najbardziej zjadliwą postać trądu "ulcère de Buruli".

Archiwum Kazimierza Szałaty
Zobacz zdjęcia: Fotorelacja z Wybrzeża Kości Słoniowej

Z dziećmi, które pragną uwagi i ciepła, spędził cały dzień. – Warto było spędzić 14 godzin w samolocie do Abidżanu, a później jeszcze kilka godzin w samochodzie po bezdrożach Afryki - pisze p. Kazimierz Szałata.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem