Reklama

Sursum corda

Ciemna karta historii Polski

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 1/2003

Stanisław Markowski
Nowa Huta, 31 sierpnia 1982 r.

13 grudnia ub. r. obchodziliśmy 21. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. W 1981 r. władza komunistyczna wydała wojnę narodowi. Pobudzona przez wydarzenia z sierpnia 1980 r. i potężny ruch "Solidarności" nadzieja Polaków miała być unicestwiona przemocą. Pamiętamy pacyfikację zakładów pracy, a przede wszystkim sparaliżowanie świadomości ludzi. Wiele osób internowano, blisko milion zmuszono do opuszczenia kraju. Wiemy, że w dalszym ciągu autorzy stanu wojennego, sprawcy tego nieszczęścia, nie ponieśli odpowiedzialności za swoją zbrodniczą decyzję, są bezkarni, otrzymują wysokie emerytury; wielu popleczników ma się równie dobrze. To jest nasza wielka klęska, że zbrodnia na narodzie nie została nazwana po imieniu. Więcej, są tacy, którzy uważają, że stan wojenny był ratunkiem dla kraju.
Pamiętam dobrze ten dzień, gdy zamilkły telefony, gdy w telewizji pojawili się smutni panowie w mundurach, gdy drogi zostały obstawione przez wojsko, gdy obowiązywały przepustki i godzina milicyjna. Pamiętam, że nawet na święta Bożego Narodzenia nie mogłem odwiedzić domu rodzinnego, bo nie otrzymałem przepustki. Ale to było nic w porównaniu z nieszczęściem wielu rodzin. Kilkadziesiąt tysięcy ludzi zamknięto w więzieniach jak kryminalistów. Ludzi porządnych, dobrych, uczciwych. Jedyną ich winą był związek z "Solidarnością". Zniszczony został porządek państwa, narodowi odebrano nadzieję, uderzono w gospodarkę. A później wielu ludzi cennych, wykształconych, potrzebnych opuściło nasz kraj. Jednych powsadzano do więzień, innych zmuszono do wyjazdu za granicę. Wszystko się rozchwiało. Byliśmy przerażeni tym, co się stało. Do tego brakowało wszystkiego, przede wszystkim żywności. Ogromnej pomocy udzielił nam wtedy Zachód.
Stan wojenny długo rzutował na życie Polaków. Restrykcje objęły także prasę - ukazywały się tylko tytuły reżimowe. Wydawanie Niedzieli także zostało wstrzymane na kilka miesięcy.
Wprowadzenie stanu wojennego argumentowano alternatywą wkroczenia do Polski Armii Czerwonej. Jednak z dokumentów wynika, że Związek Radziecki nie pozwoliłby sobie na taki manewr. Po prostu krajem rządzili komuniści porozumiewający się na bieżąco z KC KPZR, co rzutowało na wszystko, co się w Polsce działo. Dziś ci sami ludzie, którzy ciągnęli nas na Wschód, ciągną nas na Zachód i właściwie ciągle aktualne jest pytanie o polską tożsamość: Żeby Polska była Polską...
Nie możemy zapomnieć o stanie wojennym. To był ogromny wstrząs dla Polski; jego konsekwencje ciążą do dnia dzisiejszego. To, co zostało wtedy zniszczone, odbiło się na rozwoju kraju, na niepożądanych zmianach w myśleniu i poczuciu sprawiedliwości. Nie stało się to samo z siebie i ktoś za to powinien odpowiedzieć. Wojna "polsko-jaruzelska" zniszczyła wielu ludzi fizycznie i moralnie. Wielu poniosło śmierć. Pamiętamy o kopalni "Wujek", gdzie zabito górników, pamiętamy o Lublinie, pamiętamy te młode kobiety, oderwane niejednokrotnie od swych maleńkich dzieci i skazane na więzienie - tak było m.in. w Częstochowie.
O tym należy mówić, pisać i przypominać. Nie wolno nam stracić pamięci. Nie mogą o tym zapominać zwłaszcza ci, którzy byli wówczas członkami "Solidarności", którzy tak bardzo chcieli wyrwać Polskę z niewoli komunistycznej. Dzisiaj zrobiono wszystko, żeby "Solidarność" rozmyć, ośmieszyć, zniszczyć. Tymczasem był to ruch, który obudził Europę. Polscy robotnicy, wspierani słowami Ojca Świętego Jana Pawła II, spowodowali wiosnę w życiu Europy, przełom, który się dokonał bez przelewu krwi. Runął mur berliński, powiał nowy, świeży wiatr w Rosji. Te fakty powinni uwzględniać negocjatorzy ze strony Unii Europejskiej. Jednak wydaje się, że Zachód nie wie o tym, gdy dzisiaj stawia Polakom tak okrutne warunki przystąpienia do swoich struktur. A cierpienie Polaków owocowało nie tylko dla Polski. Była to, jak niegdyś, walka o naszą i waszą wolność.
Rocznica stanu wojennego to dzień wdzięczności dla tych, którzy tworzyli "Solidarność". Byli to w przeważającej większości ludzie Kościoła, którzy wykazali się odwagą wiary i miłością do człowieka.
Oby ta ciemna karta historii naszej Ojczyzny nie powtórzyła się już nigdy, oby cierpienie tych, którzy za nas się ofiarowali, wydało owoce, oby dni nowego roku Pańskiego 2003 obfitowały w odpowiedzialność ojców naszego narodu.

Bóg naszej historii

2016-02-24 08:47

O. Dariusz Kowalczyk SJ
Niedziela Ogólnopolska 9/2016, str. 32-33

Ks. Dariusz Kowalczyk SJ/facebook.pl
Ks. Dariusz Kowalczyk SJ

„Jestem, który jestem” – odpowiada z płonącego krzewu Bóg Mojżeszowi, kiedy ten pyta Go o imię. Cóż to znaczy? Filozofowie dopatrują się w tym imieniu wskazania na Byt samoistny, który jest odwieczną przyczyną samego siebie. Tak! Bóg po prostu jest, a Jego istnienie nie potrzebuje wytłumaczenia, tak jak istnienie wszelkich bytów skończonych. Z drugiej strony trzeba zauważyć, że Biblia nie oferuje nam jakiejś filozofii, ale jest księgą historii zbawienia. W tej perspektywie „Jestem, który jestem” znaczy, że Bóg od zawsze jest obecny w historii swego ludu, w naszej historii. Nie jest On jakąś filozoficzną abstrakcją, o której można czasem podywagować, ale Bogiem konkretnej historii i konkretnych osób, „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”. Każdy z nas mógłby wstawić tutaj swoje imię... Bycie wierzącym oznacza dostrzeganie obecności Boga we własnej historii, która jest cząstką historii wspólnoty Kościoła, narodu, świata.

W tym roku jesteśmy zaproszeni, by celebrować 1050-lecie Chrztu Polski. Chodzi m.in. o zobaczenie, że nasz chrzest wpisuje się w historię pokoleń, które, poczynając od Mieszka I, tworzą polski naród i Kościół nad Wisłą. Przy czym sakrament chrztu nie tylko tworzy naszą doczesną historię, ale też jednocześnie otwiera nas na wieczność, na Boga. W tej historii nie brakuje jednak także ciemnych stron, niewierności i zaprzaństwa, grzechu. W II czytaniu Paweł Apostoł zauważa, że w historii Izraela niektórzy pragnęli zła i dlatego polegli na pustyni. Jest to przestroga dla nas: „Komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł”. Trzeba nam robić w tym Wielkim Poście rachunek sumienia: Co zrobiłem, co zrobiliśmy z łaską chrztu? Dlaczego niekiedy tak łatwo dajemy się zwodzić i biegniemy za innymi bogami modnych ideologii? Dziś w Europie – niestety, także w Polsce – nie brakuje sił, które są nieprzychylne chrześcijańskiemu dziedzictwu. Chcą tworzyć wbrew Bogu nowego człowieka i nowe społeczeństwo. Mocą chrztu winniśmy się temu przeciwstawiać i świadczyć o Jezusie Chrystusie. Pocieszeniem, ale i ostrzeżeniem jest dla nas ewangeliczna przypowieść o figowcu, który nie przynosił żadnych owoców. Właściciel chce go wyciąć, by nie jałowił ziemi. Ale ogrodnik prosi jeszcze o czas: „okopię go i obłożę nawozem, może wyda owoc”. Tak postępuje z nami cierpliwy i miłosierny Bóg, który daje nam łaski, abyśmy wydali oczekiwane owoce. Nie bądźmy zatwardziali w swoim złym postępowaniu, bo wtedy zostaniemy wycięci albo raczej sami uschniemy.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień

Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jasna Góra: trwają spotkania „Prymas Jasnogórski w drodze na ołtarze”

2019-03-24 15:05

it / Częstochowa (KAI)

Na Jasnej Górze trwa cykl spotkań pt. „Prymas Jasnogórski w drodze na ołtarze”. Odbywają się one raz w miesiącu, kolejne już jutro, 25 marca. Spotkania, obok modlitwy, wpisują się w przygotowania do beatyfikacji Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, który był wielkim czcicielem Matki Bożej Jasnogórskiej.

BP KEP

Celem spotkań jest przede wszystkim poznanie nauczania kard. Wyszyńskiego refleksja wokół jego spuścizny. - Gdyby nie prymas Wyszyński, jego zawierzenie Maryi Jasnogórskiej i jego nauczanie, zupełnie inaczej wyglądałby Kościół w Polsce, nasza maryjność i nasz naród - uważa o. Mariusz Tabulski, definitor generalny Zakonu Paulinów. - Jeśli nie przyjmiemy za klucz jego słów: „wszystko postawiłem na Maryję”, to nie zrozumiemy ani Prymasa ani obecności Maryi w naszym narodzie i w naszych dziejach. Potwierdził to Jan Paweł II podczas pierwszej pielgrzymki do Częstochowy w 1979r. – powiedział KAI przedstawiciel zarządu Zakonu Paulinów.

Na jutrzejszym spotkaniu mowa będzie o jasnogórskiej „obecności” ks. Prymasa na podstawie publikacji „Stefan Kardynał Wyszyński. Jasnogórskie wspomnienia, zapiski osobiste”. Książka przybliża, często godzina po godzinie, w sumie 603 dni jego pobytu w częstochowskim sanktuarium.

- Jasna Góra dla ks. Prymasa stanowiła punkt odniesienia do wszelkich podejmowanych działań. On sam nazywał siebie Prymasem Jasnogórskim, o czym przypomina też tytuł naszego cyklu - zaznacza o. Tabulski. Dodaje, że książka jest jakby autobiografią kard. Wyszyńskiego, człowieka, którego cechowała autentyczna troska o losy człowieka i świata, umiłowanie Boga, Kościoła i Ojczyzny oraz ufne i synowskie zawierzenie Matce Najświętszej.

Gośćmi wieczoru 25 marca będą m.in.: redaktor książki Hanna Zyskowska, abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, o. Józef Płatek, świadek życia i jasnogórskiej posługi Prymasa Wyszyńskiego. Spotkania odbywają się w Jasnogórskim Instytucie Maryjnym. - Bardzo czekamy na decyzję Kongregacji Do Spraw Świętych i na ostateczną informację o beatyfikacji, bo Polsce bardzo potrzeba dziś nowego znaku - podkreśla o. Tabulski. - Dodał, że nauczanie Prymasa Wyszyńskiego wciąż jest bardzo aktualne i dlatego trzeba wielkiego powrotu do jego słów.

- Potrzebujemy nowego impulsu, nie tylko modlitwy i wstawiennictwa, ale też takiego nauczania, które pozwoli nam uporządkować wszystkie sprawy w naszej Ojczyźnie, ten cały bałagan moralny, bałagan życia społecznego, politycznego i również Kościoła, bo Kościół też potrzebuje oparcia i świateł, jak przeżyć próbę oczyszczenia – powiedział zakonnik.

Drugie spotkanie „Prymas Jasnogórski w drodze na ołtarze”, które odbędzie się jutro, 25 marca, poprzedzi Msza św. o 17.00 w Kaplicy Matki Bożej w intencji rychłej beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego. Rozmowy z autorami książki i świadkami życia Prymasa Tysiąclecia rozpocznie się w Jasnogórskim Instytucie Maryjny o 18.30.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem