Reklama

Sursum corda

Ciemna karta historii Polski

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 1/2003

Stanisław Markowski
Nowa Huta, 31 sierpnia 1982 r.

13 grudnia ub. r. obchodziliśmy 21. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. W 1981 r. władza komunistyczna wydała wojnę narodowi. Pobudzona przez wydarzenia z sierpnia 1980 r. i potężny ruch "Solidarności" nadzieja Polaków miała być unicestwiona przemocą. Pamiętamy pacyfikację zakładów pracy, a przede wszystkim sparaliżowanie świadomości ludzi. Wiele osób internowano, blisko milion zmuszono do opuszczenia kraju. Wiemy, że w dalszym ciągu autorzy stanu wojennego, sprawcy tego nieszczęścia, nie ponieśli odpowiedzialności za swoją zbrodniczą decyzję, są bezkarni, otrzymują wysokie emerytury; wielu popleczników ma się równie dobrze. To jest nasza wielka klęska, że zbrodnia na narodzie nie została nazwana po imieniu. Więcej, są tacy, którzy uważają, że stan wojenny był ratunkiem dla kraju.
Pamiętam dobrze ten dzień, gdy zamilkły telefony, gdy w telewizji pojawili się smutni panowie w mundurach, gdy drogi zostały obstawione przez wojsko, gdy obowiązywały przepustki i godzina milicyjna. Pamiętam, że nawet na święta Bożego Narodzenia nie mogłem odwiedzić domu rodzinnego, bo nie otrzymałem przepustki. Ale to było nic w porównaniu z nieszczęściem wielu rodzin. Kilkadziesiąt tysięcy ludzi zamknięto w więzieniach jak kryminalistów. Ludzi porządnych, dobrych, uczciwych. Jedyną ich winą był związek z "Solidarnością". Zniszczony został porządek państwa, narodowi odebrano nadzieję, uderzono w gospodarkę. A później wielu ludzi cennych, wykształconych, potrzebnych opuściło nasz kraj. Jednych powsadzano do więzień, innych zmuszono do wyjazdu za granicę. Wszystko się rozchwiało. Byliśmy przerażeni tym, co się stało. Do tego brakowało wszystkiego, przede wszystkim żywności. Ogromnej pomocy udzielił nam wtedy Zachód.
Stan wojenny długo rzutował na życie Polaków. Restrykcje objęły także prasę - ukazywały się tylko tytuły reżimowe. Wydawanie Niedzieli także zostało wstrzymane na kilka miesięcy.
Wprowadzenie stanu wojennego argumentowano alternatywą wkroczenia do Polski Armii Czerwonej. Jednak z dokumentów wynika, że Związek Radziecki nie pozwoliłby sobie na taki manewr. Po prostu krajem rządzili komuniści porozumiewający się na bieżąco z KC KPZR, co rzutowało na wszystko, co się w Polsce działo. Dziś ci sami ludzie, którzy ciągnęli nas na Wschód, ciągną nas na Zachód i właściwie ciągle aktualne jest pytanie o polską tożsamość: Żeby Polska była Polską...
Nie możemy zapomnieć o stanie wojennym. To był ogromny wstrząs dla Polski; jego konsekwencje ciążą do dnia dzisiejszego. To, co zostało wtedy zniszczone, odbiło się na rozwoju kraju, na niepożądanych zmianach w myśleniu i poczuciu sprawiedliwości. Nie stało się to samo z siebie i ktoś za to powinien odpowiedzieć. Wojna "polsko-jaruzelska" zniszczyła wielu ludzi fizycznie i moralnie. Wielu poniosło śmierć. Pamiętamy o kopalni "Wujek", gdzie zabito górników, pamiętamy o Lublinie, pamiętamy te młode kobiety, oderwane niejednokrotnie od swych maleńkich dzieci i skazane na więzienie - tak było m.in. w Częstochowie.
O tym należy mówić, pisać i przypominać. Nie wolno nam stracić pamięci. Nie mogą o tym zapominać zwłaszcza ci, którzy byli wówczas członkami "Solidarności", którzy tak bardzo chcieli wyrwać Polskę z niewoli komunistycznej. Dzisiaj zrobiono wszystko, żeby "Solidarność" rozmyć, ośmieszyć, zniszczyć. Tymczasem był to ruch, który obudził Europę. Polscy robotnicy, wspierani słowami Ojca Świętego Jana Pawła II, spowodowali wiosnę w życiu Europy, przełom, który się dokonał bez przelewu krwi. Runął mur berliński, powiał nowy, świeży wiatr w Rosji. Te fakty powinni uwzględniać negocjatorzy ze strony Unii Europejskiej. Jednak wydaje się, że Zachód nie wie o tym, gdy dzisiaj stawia Polakom tak okrutne warunki przystąpienia do swoich struktur. A cierpienie Polaków owocowało nie tylko dla Polski. Była to, jak niegdyś, walka o naszą i waszą wolność.
Rocznica stanu wojennego to dzień wdzięczności dla tych, którzy tworzyli "Solidarność". Byli to w przeważającej większości ludzie Kościoła, którzy wykazali się odwagą wiary i miłością do człowieka.
Oby ta ciemna karta historii naszej Ojczyzny nie powtórzyła się już nigdy, oby cierpienie tych, którzy za nas się ofiarowali, wydało owoce, oby dni nowego roku Pańskiego 2003 obfitowały w odpowiedzialność ojców naszego narodu.

Reklama

Zaufała Jezusowi. I zaczęły się dziać dziwne rzeczy

2019-02-18 14:21

- Chodzi o to, żeby się nie martwić, żeby się nie zamartwiać, żeby nie myśleć negatywnie, żeby nie myśleć, że się nie uda. Jak zaufaliśmy, to wierzymy, że wszystko będzie dobrze. Naprawdę wierzymy, że Pan Bóg działa, że się troszczy, że to należy do Niego - mówiła s. Glapka

- Jeśli oddajemy obawy, lęki, ufamy Mu całkowicie, to Pan Bóg przemienia nas całkowicie - dodawała

- Bóg działa w ten sposób, że po prostu stawia ludzi, organizuje pewne wydarzenia i trzeba z odwagą za tym pójść - podkreśliła s. Jolanta Glapka RSCJ

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ofiary pedofilii: watykańska konferencja to nasz sukces

2019-02-19 17:05

ts / Rzym (KAI)

Dla ofiar pedofilii konferencja w Watykanie na temat ochrony małoletnich jest „dniem zwycięstwa”. - Ta konferencja odbywa się tylko ze względu na cierpienia, ze względu na ofiary i świadectwa ofiar z całego świata - powiedział rzecznik inicjatywy Ending Clergy Abuse, Peter Isely, 18 lutego w Rzymie. Podkreślił, że organizacje ofiar oczekują od konferencji dwóch rezultatów: zero tolerancji oraz zero tuszowania w sprawach wykorzystywania seksualnego.

Tama66/pixabay.com

Isely zwrócił uwagę, że papież Franciszek już na początku swego pontyfikatu zapowiedział „zero tolerancji” dla pedofilii. Teraz „nadszedł czas spełnienia wreszcie tej obietnicy”. Oznacza to, że każdy duchowny na świecie, każdy członek zakonu, który wykorzysta nieletniego lub dorosłego powierzonego jego ochronie, musi zostać wydalony ze stanu duchownego lub z jego wspólnoty zakonnej, a jego czyn zgłoszony urzędom państwowym.

Karze powinni podlegać także zwierzchnicy kościelni tuszujący przypadki wykorzystywania, gdyż - zdaniem Isely’a - często jest to jeszcze większe przestępstwo. Jeśli biskup czy przełożony zakonny z tego powodu ustąpi lub zostanie wydalony, musi to zostać podane do wiadomości. Tego oczekują ofiary pedofilii w Kościele, stwierdził ich rzecznik.

Isely, z zawodu psychoterapeuta uważa, że ofiary mogłyby wypowiadać się same. Nie uważają za konieczne, aby „głosem pozbawionych głosu” byli biskupi, co potwierdził też arcybiskup Chicago, kard. Blase Cupich. Na konferencji prasowej przed rozpoczynającym się w Watykanie szczytem w sprawie ochrony małoletnich kard. Cupich powiedział, że intencją tego spotkania jest wysłuchanie ofiar. „Biskupi nie są głosem tych, którzy to przeżyli”, podkreślił Isely, dodając, że głosem ofiar są ich organizacje.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem