Reklama

Jerzy Narbutt - „Ostatnia twarz portretu” (rozdział ostatni)


Niedziela Ogólnopolska 36/2003

Tylko ta jedna zamieć, a zaczyna się zima i kraj popada w niewolę mrozu i śniegu. Wystarczy jednej nocy opętanej białymi wirami, które z północy tu pędzą i wschodu, i śnieżny sabat urządzają właśnie tu, nad nami - wystarczy tego jednego, a potem już biel i biel, a potem śmierć i śmierć, i życie schodzi pod śnieg, głęboko utajone. Za każdym razem wyją te opętańcze wichry, chichoczą: „Koniec! Koniec Polsce wiośnianej, letniej i jesiennej, już nigdy więcej zieleni, nigdy więcej słońca, musicie na to przystać, musicie wyzbyć się snów, pożegnajcie to wszystko, będzie już tylko biel, powraca era lodów, to tylko przez czas jakiś rozgrzały się twarze, Polska wiosenna była efemerydą, znów lodowiec okrutny nasunął się na ten kraj ze Wschodu, nie wasza to moc go wstrzymać, poddajcie się! Poddajcie!”. A my, jak zwykle, nie chcemy. A my wciąż pośród lodów nucimy z cicha o wiośnie i dzwony rezurekcyjne wciąż biją nam w pamięci. A my...
Zza firanki patrzył na drogę, na zamieć, na ten pęd szalony, lawinę bieli i ludzi na czołgach, opętanych, pędzonych przez wiatr - i powtarzał samymi tylko ruchami warg: my, jak zwykle, nie chcemy...
- Panie Jacku!
Odwrócił się od okna. Przerażona patrzyła to na niego, to na leżący na łóżku mundur.
- Dlaczego... dlaczego pan...
- Co „dlaczego”?
- Dlaczego pan nas tak naraża? Miał pan spalić ten mundur.
Chciał powiedzieć: mogę znieść wiele, mogę zrobić niejedno, nawet najcięższe, ale tego nie mogę, nie mogę, niech mnie pani zrozumie - ale nie powiedział. Wzruszył ramionami.
- Może to pani sama zrobić. Nie bronię.
Wybiegła do drugiego pokoju, wróciła z nożycami - i już te szybkie, bardzo szybkie ruchy, to targanie za grubsze miejsca materiału, to rwanie na strzępy, zajadłe, prawie z wściekłością, i po kawałku do pieca na wesoły ogień. Zaczęło trochę dymić, ale wnet pogrzebaczem rozrzuciła żar i strzęp po strzępie ginął w żarłocznych płomieniach, skręcał się, zwęglał, rozsypywał w proch. Długo to trwało, a tamci pędzili za oknem, nie wiedząc, że tu, za tą szybą, za tą białą firanką, w drżących nerwowo rękach rwących mundur w kawałki zapanował już lęk - ich brat. Lecz w końcu przyszedł ten moment, gdy nic nie pozostało, ani jednego kawałka, tylko jeszcze pogrzebaczem raz, drugi, trzeci, żeby bez śladu! Bez śladu! - i z pogrzebaczem w dłoni, zmęczona, zaczerwieniona, podniosła się z klęczek. Ale nie odwracała się długo. Opadło ją znużenie, jakieś paskudne uczucie, i stała z nim bardzo długo, patrząc w otwarte drzwiczki pieca i w żar bijący ciepłem. A potem nagły szloch, pogrzebacz z rąk wypada... Tak, to jest właśnie tak. Gdy się siebie zobaczy, jak w lustrze.
Podszedł do niej i przemagając w sobie złość, położył jej obie dłonie na ramionach. Obróciła się momentalnie ku niemu.
Patrzyła przez łzy błagalnie.
- Ja wiem... pan mi tego nie może darować...
Nie zaprzeczał, ale położył palce na jej usta. Przymknęła oczy z ulgą, jakby dostąpiła jakiegoś rozgrzeszenia. Już za chwilę otworzyła je i spojrzała na niego z przestrachem.
- Co teraz będzie? Z panem? Ze wszystkimi?
- Nie wiem. Ale... - Patrzył twardym wzrokiem. - Ale proszę pamiętać, wszystko zależy od tego, co pani przekaże dzieciom. Koniec byłby dopiero wtedy, gdyby przestały rozumieć, o co chodzi w tym kraju.
Wargi jej się trzęsły, gdy odpowiedziała:
- Będę pamiętała.
Wskazał ruchem głowy na piec.
- Niech pani nigdy nie mówi im tego, co pani zrobiła przed chwilą. Nie trzeba ich tego uczyć.
Spuściła wzrok, milcząco przytaknęła głową. Potem szepnęła:
- Ale... co dalej?
Długo milczał.
- Nic pan nie odpowie?
Myślał: wrócimy. W mundurze czy bez - wrócimy. Lecz nie powiedział tego, wziął baranią czapkę z ławki, nasunął na czoło, pchnął drzwi i wyszedł. Wprost w zamieć.

Czy naród żydowski współpracował z nazistami?

2019-02-15 18:37

Artur Stelmasiak

Przykład Hotelu Polskiego bardzo dobitnie ukazuje niezwykłą historię, jak polska Armia Krajowa wkracza do akcji, aby bronić Żydów przed Żydami. W tym miejscu kolaborujący z Gestapo Żydzi sprzedawali za grube pieniądze swoich rodaków.

Archiwum

Tak się składa, że warszawska redakcja tygodnika "Niedziela", w której pracuje, mieści się w dawnym budynku Hotelu Polskiego. Podczas II wojny światowej wydarzyła sie tu straszna i bolesna historia dla narodu Żydowskiego, bo w aferę Hotelu Polskiego zamieszani byli dwaj żydowscy kolaboranci Gestapo – Leon „Lolek” Skosowski i Adam Żurawin.

Zgodnie z zabiegami dyplomatów ze Szwajcarii i USA, części Żydów z getta warszawskiego zezwolono wydać paszporty, żeby mogli wyemigrować do Ameryki Południowej. Przesłane na przełomie 1942 i 1943 roku dokumenty nie trafiły jednak do ich właścicieli, a do rąk Skosowskiego i Żurawina. Sprzedawali ukrywającym się Żydom paszporty, których cena dochodziła nawet kilkuset tysięcy złotych za sztukę. Chętnych nie brakowało. Żydzi, którym udało się zakupić paszport, zostali internowani w Hotelu Polskim przy ulicy Długiej 29 w Warszawie. Oczywiście wszystko odbywało się pod bacznym okiem Niemców, którzy pewnie także czerpali profity z tego zyskownego procederu. Wiosną 1943 r. urządzili nalot na Hotel Polski i prawie wszystkich rozstrzelano. Później to miejsce traktowano jako pułapkę warszawskiego gestapo, które w ten sposób wywabiało Żydów z kryjówek po aryjskiej stronie, by ich zamordować w obozach zagłady.

Według Żydowskiego Instytutu Historycznego spośród ponad 2500 Żydów, którzy zgłosili się na Długą, przeżyło zaledwie 260 osób. "Lolkiem" i jego zbrodniczą działalnością zajęła się Armia Krajowa. Leon Skosowski został zabity 1 listopada 1943 roku przez żołnierzy kontrwywiadu Okręgu Warszawskiego AK. Tego dnia do Gospody Warszawskiej przy Nowogrodzkiej o godzinie 17-tej wkroczyło czterech żołnierzy polskiego podziemia uzbrojonych w pistolety i granaty. Zebranym kazano podnieść ręce do góry, a Lolka Skosowskiego zastrzelił podchorąży „Janusz”. Strzelał z bliska – AK chciało mieć pewność, że zlikwidowano tego groźnego agenta Gestapo.

Takich historii, gdy Żydzi współpracowali ze swoimi oprawcami można znaleźć więcej. Parafrazując skandaliczne słowa premiera Izraela Benjamina Netanjahu wypadałoby zapytać: Czy naród żydowski współpracował z nazistami? Odpowiedź jest oczywista. Naród Żydowski był ofiarą, a nie oprawcą, choć tak jak w każdym narodzie zdarzały się czarne charaktery. To nie Polacy, ani nie Żydzi byli oprawcami i zbrodniarzami w czasie II wojny świtowej. Oba narody były ofiarami zbrodniczego niemieckiego nazizmu. Oczywiście Żydzi byli brutalniej traktowani przez Niemców, ale nie jest to w żadnym wypadku wina narodu polskiego.

Przykład Hotelu Polskiego bardzo dobitnie ukazuje sytuację, jak polska Armia Krajowa wkracza do akcji, aby bronić Żydów przed Żydami. "W związku z ustaleniem tego ohydnego zbrodniczego procederu [afera hotelu Polskiego], szef kontrwywiadu AK Okręgu Warszawa, kpt. Bolesław Kozubowski, uzyskał od płk. Chruściela, późniejszego dowódcy Powstania Warszawskiego, zgodę na natychmiastowe zlikwidowanie całej szajki bez oczekiwania na wyrok sądowy, aby ratować jak największą liczbę kandydatów na tak organizowany przez Skosowskiego wyjazd do obozów zagłady" - czytamy we wspomnieniach podporucznika AK Janusza Cywińskiego ps. "Janusz", który wykonał wyrok na Skosowskim.

Kilkadziesiąt metrów od Hotelu Polskiego jest maleńka uliczka im. Bohaterów Getta. Często widzę tam kręcące się wycieczki z Izraela. Dlaczego nie widzę takich wycieczek stojących przed Hotelem Polskim? Przecież to miejsce mogłoby być ważną dla narodu Żydowskiego lekcją historii. Pewne jest także, że taka lekcja bardzo przydałby się premierowi Izraela.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież: błogosławieństwa pobudzają do pokładania ufności w sprawach Bożych a nie doczesnych

2019-02-17 13:20

st, kg (KAI) / Watykan

Błogosławieństwa Jezusowe są stanowczym przesłaniem, abyśmy pokładali swe zaufanie nie w sprawach materialnych i przemijających, ale w wartościach Bożych, które są wieczne - powiedział Franciszek w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański 17 lutego w Watykanie. Oparł je na czytanym dzisiaj w Kościele powszechnym fragmencie Ewangelii św. Łukasza o błogosławieństwach i przestrogach, jakie Jezus skierował do swych słuchaczy. Następnie papież odmówił modlitwę maryjną, udzielił wszystkim błogosławieństwa apostolskiego i pozdrowił wszystkich zgromadzonych na Placu św. Piotra.

Grzegorz Gałązka

Oto polski tekst przemówienia Ojca Świętego:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiejsza Ewangelia (por. Łk 6, 17.20-26) ukazuje nam Błogosławieństwa w wersji św. Łukasza. Tekst składa się z czterech błogosławieństw i czterech przestróg, wyrażonych słowami „biada wam”. W ten sposób, mocno i stanowczo, Jezus otwiera nam oczy, pozwala nam widzieć Jego spojrzeniem, pomijając pozory, rzeczy powierzchowne i uczy nas rozeznawania sytuacji wiarą.

Jezus ogłasza błogosławionymi ubogich, głodnych, uciśnionych, prześladowanych; i upomina tych, którzy są bogaci, syci, śmieją się i są uwielbiani przez ludzi. Przyczyną tego paradoksalnego szczęścia jest fakt, że Bóg jest blisko tych, którzy cierpią i podejmuje działania, aby ich wyzwolić z ich zniewolenia. Jezus to widzi, widzi już błogosławieństwo niezależnie od negatywnej rzeczywistości. Także „biada wam”, skierowane do osób, którym obecnie dobrze się wiedzie, ma na celu „przebudzenie ich” z groźnej ułudy egoizmu i otwarcie ich na logikę miłości, póki nie jest za późno.

A zatem dzisiejsza karta Ewangelii zachęca nas do refleksji nad głębokim sensem wiary, która polega na całkowitym zaufaniu Panu. Chodzi o zburzenie bożków doczesnych, aby otworzyć serce na Boga żywego i prawdziwego. Tylko On może dać naszemu życiu tę tak pożądaną, a trudną do osiągnięcia pełnię. Wielu bowiem także dzisiaj przedstawia się jako szafarze szczęścia: obiecują powodzenie w krótkim okresie, wielkie zyski w zasięgu ręki, magiczne rozwiązania każdego problemu i tak dalej. I łatwo tutaj popaść, nie zdając sobie z tego sprawy, w grzech przeciw pierwszemu przykazaniu: bałwochwalstwo, zastępując Boga bożkiem. Bałwochwalcy i bożki zdają się sprawami z innych epok, ale w istocie pojawiają się w każdym czasie, także dzisiaj! Opisują niektóre postawy współczesne lepiej niż wiele analiz socjologicznych.

Dlatego Jezus otwiera nasze oczy na rzeczywistość. Jesteśmy powołani do szczęścia, by być błogosławionymi i stajemy się nimi już teraz w miarę, jak stajemy po stronie Boga, Jego królestwa, po stronie tego, co nie jest ulotne, ale trwa przez życie wieczne. Jesteśmy szczęśliwi, jeśli uznajemy siebie przed Bogiem - i to jest bardzo ważne: "Panie, potrzebuję Cię" - i jeśli, tak jak On i z Nim, jesteśmy blisko ubogich, cierpiących i głodnych. Również my nimi jesteśmy przed Bogiem: jesteśmy ubodzy, cierpiący, głodni przed Bogiem. Stajemy się zdolnymi do radości za każdym razem, gdy posiadając dobra tego świata, nie czynimy z nich bożków, którym trzeba zaprzedać swoją duszę, ale jesteśmy w stanie dzielić się nimi z naszymi braćmi. Liturgia dzisiejsza ponownie zaprasza nas do zadawania sobie pytań na ten temat i do czynienia prawdy w swoich sercach.

Błogosławieństwa Jezusa są orędziem decydującym, które pobudza nas, byśmy nie pokładali swej ufności w rzeczach materialnych i przelotnych, nie szukali szczęścia, idąc za specjalistami od wizerunku - którzy bardzo często są sprzedawcami śmierci - zawodowymi iluzjonistami. Nie należy iść za nimi, gdyż nie są oni w stanie dać nam nadziei. Pan pomaga nam otworzyć oczy, uzyskać bardziej przenikliwe spojrzenie na rzeczywistość, wyleczyć się z przewlekłej krótkowzroczności, którą zaraża nas duch doczesny. Swoim paradoksalnym Słowem wstrząsa nami i sprawia, że rozpoznajemy to, co nas naprawdę wzbogaca, zaspokaja, co daje nam radość i godność. To znaczy, co naprawdę nadaje sens i pełnię naszemu życiu. Niech Maryja Panna pomaga nam słuchać tej Ewangelii z otwartym umysłem i sercem, aby przyniosła owoce w naszym życiu i byśmy stawali się świadkami szczęścia, które nie zawodzi, szczęścia Bożego, które nigdy nie zawodzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem