Reklama

Jestem od poczęcia

Z różnych stron

W kraju bananów, trzciny i kakao

Z o. Michałem Pagą OFMConv - misjonarzem w Ekwadorze - rozmawia ks. inf. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 28/2005

Archiwum
O. Michał Paga w otoczeniu ekwadorskich dzieci

KS. INF. IRENEUSZ SKUBIŚ: - Od jak dawna jest Ojciec w Ekwadorze? Jaki to jest kraj i na czym koncentruje się duszpasterstwo?

O. MICHAŁ PAGA: - Na misje do Ekwadoru wyjechałem 5 lat temu, tj. w 1999 r. To piękny kraj położony na równiku - stąd nazwa Ekwador (w języku hiszpańskim Ecuador to właśnie kraj położony na równiku. Jest nieco mniejszy powierzchniowo od Polski, lecz bardzo zróżnicowany kulturowo. Wyraźnie zaznaczają się trzy strefy klimatyczno-kulturowe: Andy, Wybrzeże i Puszcza Amazońska. Różnorodność kulturowa sprawia, że działalność duszpasterska musi tu przybierać różne formy.
W Andach (2,5-3 tys. m n.p.m.) panuje klimat raczej chłodny, a nawet zimny. Jesteśmy właśnie w tej strefie klimatycznej, w mieście Tulcan, najwyżej położonym - 3 tys. m n.p.m. Pracujemy w centrum miasta. Nasze duszpasterstwo koncentruje się na pracy nad rozwojem duchowości franciszkańskiej, pomagamy też w seminarium, pracujemy wśród sióstr zakonnych o duchowości franciszkańskiej (siostry klaryski), pomagamy w duszpasterstwie parafialnym. Nie mamy swojej parafii, ale służymy pomocą placówkom diecezjalnym. Nie ukrywam, że praca w tym chłodnym klimacie trochę nas, Polaków, kosztuje.

- Jakimi ludźmi są Ekwadorczycy? Czy praca duszpasterska wśród nich jest trudna, jak funkcjonują diecezja, seminarium?

- Praca duszpasterska w dużym mieście, a takim jest Tulcan, niewiele różni się od pracy duszpasterskiej w Kościele polskim. Ale to jest pewien mało charakterystyczny dla całego Ekwadoru wyjątek, ponieważ każde miejsce w konkretnej strefie klimatycznej charakteryzuje się innym wymiarem pracy duszpasterskiej. Ja sam pracuję obecnie na Wybrzeżu, w diecezji Santo Domingo de los Colorados - jednym z większych miast, które zamieszkuje ok. 300 tys. osób. Struktura tej diecezji i praca w niej wyglądają podobnie jak u nas. Jej pasterz - bp Wilson Abraham Moncayo Jalil zastąpił dwa lata temu jednego z bardziej oddanych misjonarzy - bp. Emilio Stehle, biskupa z Niemiec, związanego z fundacją Adveniat, i praktycznie od podstaw budował struktury diecezjalne. Dzisiaj diecezja ta ma swoją Kurię z odpowiednimi wydziałami, które ją tworzą, ma swojego wikariusza generalnego w osobie księdza ekwadorskiego, ma Wyższe Seminarium Duchowne, gdzie kształci swoich księży.
Jednak w Ekwadorze w różnych miejscach inaczej przedstawia się sytuacja Kościoła, bo istnieje duże zróżnicowanie ludnościowe i społeczno-ekonomiczne. Nie ma jeszcze diecezji np. w Puszczy Amazońskiej, są tylko wikariaty apostolskie z własnymi biskupami. Praca duszpasterska wygląda tam nieco inaczej, ponieważ brakuje jeszcze pewnych elementów do stworzenia struktury administracyjnej: brak kapłanów, duży przepływ misjonarzy itp.

- Czy Kościół w Ekwadorze może poszczycić się licznymi powołaniami?

- Kościół ekwadorski nie może pochwalić się tym, że ma wystarczającą liczbę rodzimych kapłanów. W Puszczy Amazońskiej i na Wybrzeżu mało jest powołań. Na szczęście inaczej wygląda sytuacja w górach. Jest jedna diecezja - Loja, w której Kościół ekwadorski odnajduje wiele powołań - można nawet powiedzieć, że to kopalnia powołań w Ekwadorze. Mieszkańcy gór są bowiem bardziej związani z Kościołem, z tradycją, z rodziną. Natomiast tam, gdzie brakuje struktury Kościoła, gdzie rodzina praktycznie ma zupełnie inny wymiar, niestety, powołań brak.

- Jaka jest sytuacja ekonomiczna mieszkańców tego kraju?

- Ekwador należy do najbiedniejszych krajów Ameryki Południowej. Peru, Boliwia i Ekwador to trzy kraje, które najbardziej cierpią z powodu biedy. Powód - niesprawiedliwość społeczna. W Ekwadorze ok. 20% mieszkańców to ludzie bardzo bogaci i 80% - ludzie bardzo biedni. Chorobą, która toczy ten kraj, jest korupcja. Można powiedzieć, że rządy w Ameryce Południowej sprawuje jedna - dwie rodziny, które wykorzystują swoją uprzywilejowaną sytuację, pozycję społeczną i przez korupcję umacniają społeczną niesprawiedliwość. Nic dziwnego, że w wielu miejscach Ameryki Południowej jeszcze dzisiaj słychać echo teologii wyzwolenia.

- Jak Ekwadorczycy postrzegają Jana Pawła II, szczególnie jego nauczanie społeczne?

- Nie usłyszałem nigdy w Ekwadorze żadnego negatywnego słowa na temat posługi Ojca Świętego. Jan Paweł II odwiedził Ekwador w 1985 r. i był bardzo dobrze przyjęty przez miejscową ludność.

- Czy polscy misjonarze odnajdują się w pracy duszpasterskiej w tych trudnych warunkach?

- Księża z Polski na ogół nie mają większych trudności w pracy misyjnej w Ekwadorze. Znam osobiście księży, którzy przyjechali tu ponad 20 lat temu i pracują do chwili obecnej. Jest m.in. ks. Zdzisław Rakoczy, który praktycznie całe swoje życie kapłańskie związał z pracą misyjną w Ekwadorze - osoba ciesząca się dużym autorytetem w tamtejszym Kościele. Są tu księża z archidiecezji lubelskiej, częstochowskiej, z diecezji tarnowskiej, elbląskiej. Nie mamy raczej większych trudności, by zaaklimatyzować się w życiu i kulturze tego kraju, dość różnych od naszych. My, polscy franciszkanie, przyjechaliśmy tu w 1995 r., aby kontynuować misję Kościoła i zaszczepić obecność w tym kraju franciszkanów konwentualnych. Dziś pracuje tu 8 osób z Polski, z Prowincji św. Maksymiliana Ojców Franciszkanów z Gdańska. Pracujemy w trzech miejscach: w Tulcan, w Santo Domingo de los Colorados i w Shusku. Jest to praca typowo misyjna, mieszkamy w mieście, a pracujemy w wikariacie apostolskim, obsługując ponad 40 kaplic w Puszczy Amazońskiej. Pracujemy w dość trudnych warunkach klimatycznych, często zaskakują nas różnego rodzaju niespodzianki. Są tu Indianie Shuara, a także ludzie, którzy wyjechali do tamtej strefy w Puszczy Amazońskiej, aby pracować na roli i w taki sposób przyczyniać się do rozwoju tej części kraju.

- Czy ojcowie mają kontakty z innymi ojcami Waszego Zgromadzenia, pracującymi w innych krajach?

- Oczywiście. W Peru, Boliwii i Paragwaju pracują ojcowie z naszej prowincji krakowskiej. Na początku pomogli nam szczególnie bracia z Peru. Osobiście w ubiegłym roku przez 6 miesięcy uczestniczyłem w kursie dla wychowawców, zorganizowanym przez Konferencję Episkopatu Boliwii dla zakonników i zakonnic. Żyłem tam z naszymi braćmi, widziałem i poznawałem z bliska ich pracę. Nasza Prowincja św. Maksymiliana, także nasza misja w Ekwadorze, na polu formacyjnym współpracuje z braćmi z Hiszpanii, którzy mają swoją wiceprowincję - kustodię w Kolumbii. Nasi klerycy studiują z braćmi w Bogocie - stolicy Kolumbii, ponieważ jeszcze nie mamy takich możliwości, byśmy mogli całą formację początkową prowadzić sami w Ekwadorze.

- A jak układają się kontakty z miejscowymi biskupami?

- Jesteśmy na ogół dobrze przyjmowani w różnych częściach tego kraju. Czasami księża biskupi pytają o nasze Zgromadzenie, ponieważ habit jest wyrazem specyfiki naszego charyzmatu. Naszą obecność w Tulcan zawdzięczamy biskupowi jednej z diecezji Ekwadoru, który zaprosił nas, jako że sam jest tercjarzem franciszkańskim.

- Co można powiedzieć o duszpasterstwie młodzieży w Ekwadorze?

- Duszpasterstwo młodzieży związane jest szczególnie z sakramentem bierzmowania. W miejscach, gdzie jesteśmy, właściwie ogranicza się ono do młodzieży szkół średnich. Młodzież Ameryki Południowej jest żywiołowa, rozbawiona, radosna, co znajduje wyraz także w liturgii. Myślę, że jedną z przeszkód w rozwoju duszpasterstwa młodzieży są problemy finansowe. Z pewnością można by częściej zorganizować jakiś wyjazd czy pielgrzymkę lub jakieś spotkania, ale to wiąże się z finansami, a tamtejsze społeczeństwo jest bardzo biedne.

- Czy w Ekwadorze istnieją jakieś media katolickie? Czy dociera do Was z Polski np. Radio Maryja?

- Kościół ekwadorski ma swoje radio katolickie. Wspomniałem ks. Zdzisława Rakoczego, który prowadzi lokalną telewizję katolicką. Dociera też do Ekwadoru telewizja katolicka Matki Angeliki ze Stanów Zjednoczonych. Jest też obecne Radio Maryja - mam przyjemność trochę z nim współpracować. To Radio dość dobrze się rozwija. Kiedyś odwiedzałem w Puszczy Amazońskiej nasze wspólnoty. Miłe było to, że w miejscach, gdzie praktycznie nie ma prądu, gdzie nie docierają inne rozgłośnie radiowe, w naszym samochodzie mogliśmy słuchać Radia Maryja. Na miejscu też ludzie mówili, że słuchają tej rozgłośni
Gorzej jest z prasą. Dostępne tam czasopisma są wydawane tylko w Kolumbii, pewną część poświęcają jednak Kościołowi z Ekwadoru. Dzienniki nie istnieją. Jest Infronteras - pismo Misjonarzy Kombonianów. My sprowadzamy do Ekwadoru Rycerza Niepokalanej, który wydawany jest w Paragwaju.
Coraz bardziej rozwija się Internet. Kościół ekwadorski będzie pracował w nowej sieci, uwzględniającej w jednym programie archiwum, duszpasterstwo parafialne oraz różnego rodzaju dokumenty.

- Czy w Ekwadorze istnieje Polonia?

- Tak. My, franciszkanie konwentualni, pracujemy z Polonią ekwadorską. W tym kraju nie ma ambasady, konsulatu, jest tylko konsulat honorowy, który to urząd sprawuje p. Tomasz Morawski. W każdą pierwszą niedzielę miesiąca w Quito - stolicy kraju w kościele Księży Salezjanów odprawiamy Mszę św. w języku polskim. Ale spotykamy się też z okazji świąt polskich: 3 Maja, 11 Listopada, a także św. Mikołaja. W języku polskim odprawiamy również Pasterkę dla Polonii. Duszpasterstwo Polaków w Ekwadorze jest więc także obecne.

- Dziękuję Ojcu za ciekawą wypowiedź, przybliżającą nam ten mało znany, a piękny kraj. Życzymy serdecznie, by misja, którą Ojcowie pełnią tam jako Polacy, była jak najbardziej użyteczna dla Kościoła i dla Polski.

Kraków: zmarł ks. Antoni Sołtysik – pierwszy asystent generalny KSM

2018-05-27 10:41

md / Kraków (KAI)

W wieku 85 lat zmarł w Krakowie ks. prałat Antoni Sołtysik – pierwszy asystent generalny KSM i opiekun Grup Apostolskich RAM. Był również postulatorem procesu beatyfikacyjnego Hanny Chrzanowskiej.

kyasarin/pixabay.com

Ks. prałat Antoni Sołtysik urodził się w 1933 roku. Święcenia kapłańskie przyjął 60 lat temu. Od roku 1975 był proboszczem parafii w Krakowie-Bieżanowie, a w 1981 roku został proboszczem parafii św. Mikołaja w Krakowie i tam pozostał do końca życia – najpierw jako proboszcz, potem jako emerytowany kapłan.

W 1998 roku kard. Franciszek Macharski ustanowił go postulatorem procesu Służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej. To właśnie ks. Sołtysik 10 października 1998 roku złożył w Kurii Metropolitalnej w Krakowie tzw. suplex libellus, czyli oficjalną prośbę postulatora o rozpoczęcie procesu. Gdy Hanna Chrzanowska była beatyfikowana 28 kwietnia w krakowskim Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, ks. Sołtysik przebywał już w szpitalu. Wcześniej zdążył jeszcze wziąć udział w złożeniu doczesnych szczątków krakowskiej pielęgniarki w kaplicy jej poświęconej.

Zmarły kapłan wiele lat pracował z młodzieżą. Był diecezjalnym duszpasterzem młodzieży, a do 2001 roku - opiekunem Grup Apostolskich RAM w archidiecezji krakowskiej. W 1990 roku odegrał ważną rolę w reaktywacji Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

Jak czytamy na facebookowym profilu KSM Archidiecezji Krakowskiej, ks. Sołtysik na stałe wpisał się w historię KSM-u jako ten, który przyczynił się do reaktywacji Stowarzyszenia w Polsce i archidiecezji krakowskiej. „Był również pierwszym księdzem Asystentem Generalnym KSM, jak i naszym Asystentem Diecezjalnym. Bogu niech będą dzięki, za wszelkie dobro, jakie zdziałał dla młodzieży, za jego wielkie serce” - napisali młodzi na wieść o śmierci kapłana.

Za wspieranie osób niepełnosprawnych ks. Antoni Sołtysik otrzymał Medal św. Brata Alberta, przyznawany przez Fundację im. św. Brata Alberta w Radwanowicach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Ks. Isakowicz-Zaleski po zakończeniu protestu w Sejmie: wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe

2018-05-27 19:08

dg / Warszawa (KAI)

Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach – powiedział KAI ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski. – Niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną – zaznaczył założyciel i prezes fundacji im. Brata Alberta i duszpasterz osób niepełnosprawnych, komentując zakończenie w Sejmie protestu w sprawie osób niepełnosprawnych a także wypowiedzi ks. Wojciecha Lemańskiego.

TER
Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

– Przyjąłem jako dobrą wiadomość to, że protest został zawieszony, czyli nie zakończony, ale zmieniła się jego forma. Apelowałem o to już od kilku dni, bo uważałem, że to się odbija ogromnie negatywnie na zdrowiu fizycznym i psychicznym tych osób niepełnosprawnych, które przeżywają straszliwą traumę – powiedział ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski.

Komentując sam protest, dodał: "uważam, że rodzice wykazali ogromną determinację, z większością ich postulatów się zgadzam. Niepokoiły mnie natomiast sytuacje, kiedy politycy, którzy nic do tej pory nie zrobili, podpinali się pod ten protest. Moim zdaniem to właśnie oni dobili ten protest – takie występy niektórych osób, które 'z troską' się pochylały nad niepełnosprawnymi, a do tej pory były obojętne. Uważam, że dobrze się stało, że część postulatów osób niepełnosprawnych została spełniona, a teraz jest okazja do dialogu, do rozmowy, do wywierania presji na rząd, żeby zrealizował te postulaty. Musi się to jednak odbywać w całkowicie innej atmosferze i to jest rola dla organizacji pozarządowych, dla środowisk osób niepełnosprawnych i wielu ludzi dobrej woli".

– Jeżeli chodzi o ks. Lemańskiego, to ja nigdy się nie spotkałem, aby kiedykolwiek pomagał niepełnosprawnym. Cztery lata temu ja uczestniczyłem w podobnym proteście rodziców w Sejmie i ks. Lemański się tym kompletnie nie interesował, nie było go tam. Prowadzę wiele akcji charytatywnych, nigdy go nie widziałem, żadnego zaangażowania z jego strony. On jest skłócony z hierarchią kościelną, ale uważam, że to jest jedna z osób, która się stara podpiąć – powiedział, odnosząc się do dzisiejszych wypowiedzi suspendowanego kapłana.

Ks. Isakowicz zaznaczył, że Kościół w Polsce nie był bierny wobec protestu: "Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach. Natomiast niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną. Obecnie prowadzi bardzo wiele dzieł charytatywnych. Jest wiele fundacji i stowarzyszeń, tak jak moja fundacji Brata Alberta, która nie jest fundacją kościelną, ale jest związana ze środowiskiem kościelnym. Nie można powiedzieć, że Kościół nic nie zrobił. Kościół nie był stroną tego sporu. Natomiast słowa ks. Lemańskiego są skandaliczne, krzywdzą i tylko podpalają cały problem".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem