Reklama

25. rocznica sakry abp. Władysława Ziółka

Z ludu wzięty

Ks. Mariusz Wojturski
Niedziela Ogólnopolska 8/2011, str. 16-17

U początku roku Pańskiego 2011 Kościół łódzki przeżywa uroczystość 25. rocznicy nominacji obecnego metropolity łódzkiego abp. Władysława Ziółka na biskupa ordynariusza diecezji łódzkiej. Po przejściu na emeryturę bp. Józefa Rozwadowskiego Jan Paweł II mianował biskupem diecezjalnym Władysława Ziółka, który od sześciu lat pełnił posługę biskupa pomocniczego diecezji łódzkiej. Bulla nominacyjna wydana została przez Ojca Świętego 24 stycznia 1986 r., zaś uroczysty ingres do łódzkiej katedry miał miejsce 22 lutego

Jubilat pochodzi z parafii Wolbórz. Przyszedł na świat 22 czerwca 1935 r. Rodzice arcybiskupa byli pobożnymi i szanowanymi w okolicy ludźmi, dbającymi o religijne wychowanie dzieci. Po maturze Władysław Ziółek wstąpił do łódzkiego Wyższego Seminarium Duchownego. Po łódzkich studiach filozoficzno-teologicznych, ze względu na wybitne zalety ducha i charakteru, młody diakon został wysłany przez bp. Michała Klepacza na specjalistyczne studia do Rzymu. 13 lipca 1958 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk abp. Józefa Gawliny. Studia prawnicze uwieńczone w 1965 r. doktoratem na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim doskonale przygotowały przyszłego biskupa do późniejszych zadań. Zostały one pogłębione trzyletnią praktyką w Rocie Rzymskiej oraz dwuletnimi studiami w Wyższej Szkole Literatury Łacińskiej. Staranna i pogłębiona formacja zaowocowała także w działalności pisarskiej przyszłego arcybiskupa, zogniskowanej przede wszystkim na sprawach życia Kościoła i archidiecezji. Po powrocie do Łodzi ks. Ziółek pracował w Kurii diecezjalnej. Był najpierw jej notariuszem, a potem kanclerzem, pracował też w Sądzie Biskupim jako obrońca węzła małżeńskiego. Przez wiele lat pełnił funkcję rektora kościoła Sióstr Bernardynek na Rudzie.

„Oto jest kapłan wielki...”

12 marca 1980 r. Ojciec Święty Jan Paweł II mianował ks. prał. Władysława Ziółka biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej oraz biskupem tytularnym Risinio. 4 maja ks. Ziółek przyjął sakrę biskupią z rąk bp. Józefa Rozwadowskiego, ordynariusza diecezji łódzkiej. Współkonsekratorami byli biskupi pomocniczy łódzcy: bp Jan Wawrzyniec Kulik i bp Bohdan Bejze. W 1981 r. bp Ziółek został włączony do Komisji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Rodzin oraz do Komisji EP ds. Powołań Kapłańskich. Od 1984 do 1997 r. był członkiem Komisji Episkopatu Polski „Iustitia et Pax”. Również w 1984 r. został członkiem Komisji EP ds. Kodeksu Prawa Kanonicznego. 24 stycznia 1986 r. Jan Paweł II mianował bp. Władysława Ziółka ordynariuszem diecezji łódzkiej. 25 stycznia nowy ordynariusz objął kanoniczne rządy w diecezji. 22 lutego nastąpił uroczysty ingres do katedry łódzkiej z udziałem Prymasa Polski kard. Józefa Glempa. 13 czerwca 1987 r. przyjął wizytę Ojca Świętego Jana Pawła II w Łodzi, która stała się najważniejszym wydarzeniem w dziejach Łodzi i archidiecezji. W 1987 r. otrzymał nominację na członka Komisji EP ds. Środków Społecznego Przekazu. 20 grudnia 1989 r. otrzymał nominację na przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Sztuki Kościelnej. 25 marca 1992 r. Łódź została stolicą archidiecezji podległej bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, a jej biskup wyniesiony do godności arcybiskupa. W 1997 r. abp Ziółek został mianowany delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia w Polsce. W 1999 r. został wybrany na przewodniczącego Zespołu Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia w Polsce. W 2002 r. miała miejsce nominacja na członka Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Udział w tych wszystkich gremiach, poza spełnianiem zwykłych obowiązków biskupich, wyznacza krąg zainteresowań i prac Księdza Arcybiskupa dla Kościoła w Polsce, a także Kościoła powszechnego. 25 marca 2004 r. została ustanowiona metropolia łódzka, a jej Pasterzowi został nadany tytuł metropolity łódzkiego. 29 czerwca tegoż roku Ksiądz Arcybiskup otrzymał z rąk Jana Pawła II paliusz metropolity.

Reklama

Czas siania i zbierania

25 lat posługi biskupa diecezjalnego to cała epoka w Kościele łódzkim. W ciągu tego czasu Kościół łódzki, pod kierownictwem swego Pasterza, zmagał się z wieloma trudnościami, ale też rozwijał się i umacniał. Ordynariusz łódzki miał świadomość złożoności działań Kościoła w świecie współczesnym oraz trudności w Kościele łódzkim: brak świątyń, patologie społeczne, zakłócenia w odbywaniu regularnych praktyk religijnych. Dlatego ze wszystkich sił wspomaga każdą cenną inicjatywę, ożywiającą duchowe i społeczne życie w diecezji. Inspiruje, pomaga i uczestniczy w rozmaitych formach duszpasterstwa, zmierzających do integracji różnych środowisk. Usprawnia struktury organizacyjne duszpasterstwa diecezjalnego (przegrupowanie i zwiększenie liczby dekanatów), powołuje do życia nowe wydziały i referaty odpowiadające potrzebom duszpasterskim diecezji. Najważniejszym wydarzeniem w posłudze Pasterza diecezji była niewątpliwie wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II, która zostawiła trwały ślad i umocniła oblicze Kościoła łódzkiego. Na pamiątkę tej wizyty do dziś w Łodzi odbywa się wielka Procesja Eucharystyczna. Staraniem abp. Władysława Ziółka Kościół łódzki coraz głębiej i bardziej świadomie przeżywa dziedzictwo licznych świętych, błogosławionych i sług Bożych związanych z ziemią łódzką: o. Maksymiliana Kolbego, s. Urszuli Ledóchowskiej, Stanisławy Leszczyńskiej, o. Rafała Kalinowskiego, o. Anzelma Macieja Gądka, Wandy Malczewskiej. Staraniem Arcybiskupa Metropolity i łódzkiej Rady Miejskiej patronką Łodzi jest św. Faustyna Kowalska - Apostołka Miłosierdzia Bożego.
W 1991 r. w Łodzi odbyły się obrady Konferencji Episkopatu Polski, a w 2000 r. główne obchody milenijne. 25 września 2005 r. miała miejsce uroczystość koronacji wizerunku Matki Bożej Łaskiej, natomiast 4 kwietnia 2005 r. ponad 100 tys. łodzian uczciło pamięć Ojca Świętego Jana Pawła II w „białym marszu”, który przeszedł ul. Piotrkowską od placu Wolności do archikatedry. 12 września 2009 r. w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Piotrkowie Trybunalskim rozpoczęło się Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w archidiecezji łódzkiej. Peregrynacja w Kościele łódzkim trwała przez cały rok i zakończyła się 11 września 2010 r. w łódzkiej archikatedrze. Nawiedzenie objęło wszystkie parafie, kościoły klasztorne i rektoralne oraz kaplice zakonne, gdzie gromadzą się wierni.
Obecnie abp metropolita łódzki Władysław Ziółek stoi na czele jednej z największych diecezji w Polsce, nie tyle pod względem powierzchni, bo liczy tylko 5,2 tys. km2, ale pod względem ludności. Zamieszkuje ją bowiem 1 mln 54 tys. ludzi, z których 94,8 proc. to katolicy.
Kulminacją uroczystości jubileuszowych jest niedziela 20 lutego br. Tego dnia o godz. 12.30 w bazylice archikatedralnej gromadzi się Kościół łódzki, aby wyrazić dobremu Bogu wdzięczność za 25 lat posługi swojego Pasterza. Uroczystej koncelebrze przewodniczy Dostojny Jubilat, zaś Słowo Boże głosi abp Henryk Muszyński z Gniezna, senior prymas Polski.
Jubileusz Pasterza łódzkiej metropolii jest nie tylko jego osobistym świętem, ale także świętem wszystkich diecezjan, zwłaszcza tych, którzy wędrują przez życie wraz ze swoim Pasterzem. W imieniu ich wszystkich pragniemy z okazji jubileuszu wyrazić radość i słowa wdzięczności oraz złożyć najlepsze życzenia Bożej opieki, zdrowia, siły i mocy Ducha, by Ksiądz Arcybiskup mógł być z powierzoną sobie owczarnią Chrystusową i prowadzić ją oraz umacniać swoją posługą jeszcze przez długie lata. Ad multos annos.

Autor jest redaktorem „Niedzieli łódzkiej”.

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezentacja albumu Adama Bujaka: Polska Wschodnia

2018-12-11 08:58

Kiedyś były to terytoria środkowej i środkowo-zachodniej Rzeczypospolitej, dziś jest to Polska Wschodnia. Ziemia gospodarna, piękna, o urozmaiconym krajobrazie, przesiąknięta bogatą tradycją patriotyczną. Tereny te od czasów zaborów były jednak systematycznie degradowane przez okupantów, stąd przylgnęła do nich nazwa Polska B. Dziś to już na szczęście historia, gdyż ziemie te odradzają się zarówno jeśli chodzi o gospodarkę, jak i tradycje.

Wzdłuż i wszerz przemierzył Polskę Wschodnią z aparatem fotograficznym wybitny artysta Adam Bujak. Wspaniałym owocem jego kilkuletniej pracy stał się ten potężny album. Na 440 kartach ukazanych zostało 177 miejscowości, różnorodne krajobrazy, zjawiska przyrodnicze, zamki, pałace, kościoły, miejsca pamięci narodowej. Nie zabrakło fotografii obyczajów, obrzędów oraz ludzi ciężkiej pracy. W albumie zamieszczonych zostało aż 600 zdjęć!

Istotną wartość książki stanowi ponadto oryginalny tekst napisany przez wieloletniego ordynariusza drohiczyńskiego, a zarazem doktora historii i autora książek, biskupa Antoniego Pacyfika Dydycza, wielce zasłużonego duchownego i patriotę, syna Ziemi Podlaskiej.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem