28 września – XXVI Niedziela zwykła. Rok Marka.

Wszyscy ulegamy pokusie zazdrości. Zwróćmy zatem uwagę na słowa pierwszego czytania i Ewangelii. Człowiek wierzący powinien radować się z każdego dobra, które dzieje się na świecie. Niezależnie od tego, kto je czyni, dobro jest i zawsze pozostanie dobrem.

29 września – święto Świętych Michała, Gabriela i Rafała, Archaniołów.

Po reformie kalendarza liturgicznego (1969 r.) święto tych trzech Duchów Niebieskich obchodzimy w jednym dniu. Taki był zresztą pierwotny zwyczaj. Zgodnie ze słowami prefacji: „Przez wspaniałość świata niewidzialnych duchów poznajemy, jak jesteś niezmierzony i godny miłości ponad całe stworzenie”, Panie Boże.

30 września – wspomnienie św. Hieronima, kapłana, doktora Kościoła.

W świętych Bóg okazuje wierzącym swoją obecność w historii. Ich przykład poucza, że każdy, stosownie do swego stanu i warunków życia, może dojść do doskonałego zjednoczenia z Chrystusem, czyli do świętości.
Św. Hieronim żył na przełomie IV i V w. Przetłumaczył całe Pismo Święte na język łaciński. Według tradycji jakiś czas mieszkał pod Betlejem, w Grocie Narodzenia Chrystusa.

1 października – wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy i doktora Kościoła.

W zakonnym imieniu Teresy z Lisieux została określona nowa treść jej życia: bliskość z Panem Jezusem. Życie zakonne nie przypominało stąpania po różach. W niezwykły sposób zrealizowała dwa postulaty Ewangelii: dziecięcą prostotę i ufność wobec Boga.

2 października – wspomnienie św. Aniołów Stróżów.

Jedną z pierwszych modlitw, jakich nauczyliśmy się na kolanach matki, była modlitwa do Anioła Stróża. Anioł jest współpracownikiem Bożej Opatrzności, doradcą człowieka i jego stróżem na drogach życia. Dobrze wiedzieć, że nasz Anioł Stróż jest przy nas.

3 października – piątek XXVI tygodnia zwykłego.

Hiob dotknięty doświadczeniami przeżywał lęki i nie wiedział, u kogo szukać ratunku. Doszedł jednak do przekonania, że „Bóg, Bóg i jeszcze raz Bóg. Tylko On jest w stanie mnie uratować”.

4 października – wspomnienie św. Franciszka z Asyżu.

W postaci tego Świętego, żyjącego w XIII w., objawiła się światu dobroć, łaskawość i miłość Boga, naszego Zbawiciela. Był „gwałtownikiem”, a tacy, jak mówi Pismo Święte, zdobywają królestwo Boże. Regułę radykalnego ubóstwa zostawił także braciom, którzy przyłączyli się do niego w 1209 r.
Z umiłowaniem ubóstwa łączył miłość ku biednym i chorym.