Archiwum TK „Niedziela”


audio

e-kartki

księgarnia

Niedziela TV

Niedziela FM

Sunday

Voskresenie

Domenica
Udostępnij na Facebook Drukuj artykul Przeslij artykul znajomemu

 Niedziela Ogólnopolska 45/2009 

 str. 48 :: z niedzielą na co dzień 

Savoir-vivre

Ślub – wejście i wyjście z kościoła

Stanisław Krajski

Od drzwi kościoła do ołtarza wszyscy przechodzą w orszaku, który jest sformowany w sposób następujący i tylko przez wymienione niżej osoby:
– panna młoda, którą prowadzi jej ojciec;
– pan młody prowadzony przez swoją matkę;
– ojciec pana młodego i matka panny młodej;
– świadkowie.
Pod koniec XX wieku zaczął się upowszechniać nowoczesny i uproszczony orszak ślubny, który dopuszczają, ale właśnie jako uproszczony, niektóre podręczniki savoir-vivre’u. Orszak taki jest sformowany w sposób następujący:
– młodzi;
– rodzice panny młodej;
– rodzice pana młodego;
– świadkowie;
– rodzice chrzestni (jeśli są obecni).
Niektórzy księża namawiają młodych do orszaku uproszczonego, argumentując to w ten sposób, że przekazywanie panny młodej panu młodemu przez jej ojca jest echem obyczaju panującego w dalekiej przeszłości w niektórych sferach: sprzedaży dziewczyny jak niewolnicy rodzinie pana młodego. Dziwna to argumentacja, ponieważ zawsze to przekazywanie było, we wszystkich sferach, symbolem zrzekania się władzy ojcowskiej nad córką i przekazywania jej pod opiekę mężowi.
Po ślubie państwo młodzi wychodzą z kościoła, trzymając się pod ręce. Za nimi idą:
– ojciec panny młodej z matką pana młodego;
– ojciec pana młodego z matką panny młodej;
– świadkowie;
– rodzice chrzestni (jeśli są obecni);
– dziadkowie (według starszeństwa);
– najbliższa rodzina;
– pozostali goście.
Sposób wejścia i wyjścia z kościoła jest świadectwem rodzinnej hierarchii i szacunku dla poszczególnych, wyróżnionych tu osób, tego, jak ważne są dla młodych i jak ważne są w tym dniu i w tym momencie. Jest to również ceremoniał podnoszący wagę chwili – tym bardziej że poza ślubem i weselem ceremoniał ten coraz rzadziej gości w naszym życiu. Warto zauważyć i podkreślić, że wszystko, co zostało wyżej opisane, ma miejsce na ślubach w całej Europie i jest tak samo opisywane w hiszpańskich, włoskich, angielskich czy niemieckich podręcznikach savoir-vivre’u. Wszędzie można, oczywiście, znaleźć takich, którzy odrzucają te zasady lub je ignorują.

 www.savoir–vivre.com.pl

Agenda Liturgiczna 2010

P A R T N E R Z Y

Adonai.pl
KMDM