Kalendarz Liturgiczny


<<< 1 listopada 2008 r.

3 listopada 2008 r. >>>



2 listopada 2008 r.
Trzydziesta pierwsza Niedziela zwykła
Rok A, II
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych
Dnia 2 listopada obchodzi się Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych również wtedy, gdy ten dzień wypadnie w niedzielę. Podane schematy czytań są sharmonizowane z modlitwami trzech formularzy mszalnych zawartych w Mszale rzymskim.

Pierwsza Msza

Pierwsze czytanie:

Hi 19, 1. 23-27a Nadzieja Hioba

Psalm responsoryjny:

Ps 27 (26), 1. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14 (R.: 1a)

Drugie czytanie:

1 Kor 15, 20-24a. 25-28 W Chrystusie wszyscy będą ożywieni

Śpiew przed Ewangelią:

Ap 1, 5-6

Ewangelia:

Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa

Druga Msza

Pierwsze czytanie:

Dn 12,1-3 Powszechne zmartwychwstanie

Psalm responsoryjny:

Ps 42 (41), 2-3. 5; Ps 43 (42), 3. 4 (R.: por. Ps 42 (41), 3a)

Drugie czytanie:

Rz 6, 3-9 Jeśli umarliśmy z Chrystusem, z Nim również żyć będziemy

Śpiew przed Ewangelią:

J 3, 16

Ewangelia:

J 11, 32-45 Wskrzeszenie Łazarza

Trzecia Msza

Pierwsze czytanie:

Mdr 3, 1-6. 9 Bóg przyjął wybranych jako całopalną ofiarę

Psalm responsoryjny:

Ps 103 (102), 8 i 10. 13-14. 15-16. 17-18 (R.: por. Ps 37 (36), 39a)

Drugie czytanie:

2 Kor 4, 14 – 5, 1 To, co widzialne, przemija, to, co niewidzialne, trwa wiecznie

Śpiew przed Ewangelią:

J 6, 40

Ewangelia:

J 14, 1-6 W domu Ojca jest mieszkań wiele

Pierwsza Msza

PIERWSZE CZYTANIE

Hi 19, 1. 23-27a Nadzieja Hioba

Czytanie z Księgi Hioba

Hiob powiedział:
«Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki?
Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje, i oczyma ciała będę widział Boga. To właśnie ja Go zobaczę».

Oto Słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY:

Ps 27 (26), 1. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14 (R.: 1a)

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu, *
przez wszystkie dni życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie.
Będę szukał oblicza Twego, Panie. *
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

W krainie życia ujrzę dobroć Boga.

DRUGIE CZYTANIE

1 Kor 15, 20-24a. 25-28 W Chrystusie wszyscy będą ożywieni

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie.
Jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiem rzucił pod Jego stopy.
Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Oto Słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:

Ap 1, 5-6

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Jezus Chrystus jest pierworodnym spośród umarłych,
Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

EWANGELIA

Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek.
Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego». Po tych słowach wyzionął ducha.
Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany.
W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach.
Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał».

Oto słowo Pańskie.

Druga Msza

PIERWSZE CZYTANIE

Dn 12,1-3 Powszechne zmartwychwstanie

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Ja, Daniel, płakałem i usłyszałem to słowo Pańskie:
«W owych czasach wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dzieci twojego narodu. Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia, każdy, kto się okaże zapisany w księdze. Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie. Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze».

Oto Słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY:

Ps 42 (41), 2-3. 5; Ps 43 (42), 3. 4 (R.: por. Ps 42 (41), 3a)

Boga żywego pragnie moja dusza.

Jak łania pragnie wody ze strumienia, *
tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże.
Dusza moja Boga pragnie, Boga żywego, *
kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?

Boga żywego pragnie moja dusza.

Rozpływa się we mnie moja dusza, *
gdy wspominam, jak z tłumem kroczyłem do Bożego domu.
W świątecznym orszaku, *
wśród radości i chwały.

Boga żywego pragnie moja dusza.

Ześlij światłość i wierność swoją, *
niech one mnie wiodą.
Niech mnie zaprowadzą na Twą górę świętą *
i do Twoich przybytków.

Boga żywego pragnie moja dusza.

I przystąpię do ołtarza Bożego, *
do Boga, który jest moim weselem i radością.
I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni, *
Boże mój, Boże.

Boga żywego pragnie moja dusza.

DRUGIE CZYTANIE

Rz 6, 3-9 Jeśli umarliśmy z Chrystusem, z Nim również żyć będziemy

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Przyjmując wiec chrzest zanurzający nas w śmierć, zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie, jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca.
Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie. To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu.
Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy.

Oto Słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:

J 3, 16

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Tak Bóg umiłował świat,
że dał swojego Syna Jednorodzonego;
każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

EWANGELIA

J 11, 32-45 Wskrzeszenie Łazarza

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Gdy Maria siostra Łazarza, przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go upadła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł».
Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?»
Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz».
Jezus zapłakał.
A Żydzi rzekli: «Oto jak go kochał!»
Niektórzy z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?»
A Jezus ponownie okazując głębokie wzruszenie przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień.
Jezus rzekł: «Usuńcie kamień». Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie».
Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?»
Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał».
To powiedziawszy zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą.
Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu więc spośród Żydów przybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.

Oto słowo Pańskie.

Trzecia Msza

PIERWSZE CZYTANIE

Mdr 3, 1-6. 9 Bóg przyjął wybranych jako całopalną ofiarę

Czytanie z Księgi Mądrości

Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka.
Zdało się oczom głupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju.
Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i znalazł ich godnymi siebie.
Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę. Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.

Oto Słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY:

Ps 103 (102), 8 i 10. 13-14. 15-16. 17-18 (R.: por. Ps 37 (36), 39a)

Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Miłosierny jest Pan i łaskawy, *
nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy.
Nie postępuje z nami według naszych grzechów *
ani według win naszych nam nie odpłaca.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy się Go boją.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Dni człowieka są jak trawa, *
kwitnie jak kwiat na polu.
Wystarczy, ze wiatr go muśnie, już znika *
i wszelki ślad po nim ginie.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Łaska zaś Boga jest wieczna dla Jego wyznawców, *
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem,
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza *
i pamiętają, by spełniać Jego przykazania.

Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

DRUGIE CZYTANIE

2 Kor 4, 14 – 5, 1 To, co widzialne, przemija, to, co niewidzialne, trwa wiecznie

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Jesteśmy przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu.
Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje ten człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.
Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego zamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, lecz wiecznie trwały w niebie.

Oto Słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:

J 6, 40

Alleluja, Alleluja, Alleluja

To jest wolą Ojca mego,
aby każdy, kto wierzy w Syna,
miał życie wieczne,
a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

EWANGELIA

J 14, 1-6 W domu Ojca jest mieszkań wiele

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce.
A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę».
Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?»
Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».

Oto słowo Pańskie.

Wspomnienie

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych W Kościele wspominamy dzisiaj w liturgii wszystkich wiernych zmarłych przebywających w czyśćcu. Dzień Zaduszny wprowadził św. Odylon (+ 1048) w 998 r., który był opatem francuskiego klasztoru benedyktyńskiego z Cluny. W XIII stuleciu święto upowszechniło się w Kościele Zachodnim. Od XIV zaś wieku urządzano cmentarne procesje do czterech stacji. Piąta stacja miała miejsce w świątyni. Przy tej okazji odmawiano modlitwy za zmarłych, śpiewając pieśni żałobne. W Polsce Dzień Zaduszny zaczęto obchodzić od XII stulecia. Pod koniec XV wieku tradycja ta była znana w całym kraju.
Zgodnie z Konstytucją Apostolską z 10 sierpnia 1915 r., każdy kapłan może dzisiaj odprawić trzy Msze św.: jedną według własnej intencji, drugą w intencji wszystkich wiernych zmarłych oraz trzecią według intencji Ojca Świętego. W naszym dodatku podajemy Liturgię Słowa z trzeciej Mszy św.

Kazanie

Memento! Pamiętaj!

Mówimy tak serdecznie: „Kościół Święty, Matka nasza!”. Bo ten nasz Kościół, jak dobra matka, obejmuje swoją miłością wszystkich ludzi – żywych i zmarłych! W modlitwie eucharystycznej szczególnie po Przeistoczeniu wspominamy zmarłych, a jeżeli to jest Msza św. za zmarłych, to możemy także wymienić ich imiona. Chociaż w tym roku 2 listopada wypada w niedzielę, to i tak obowiązuje kolor fioletowy, ponieważ obchodzimy WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH. W słowniku łaciny kościelnej jest czasownik w trybie rozkazującym: Pamiętaj! Memento! Dziś nie mamy uroczystości, ale każdy kapłan, jak w Boże Narodzenie, może odprawić trzy Msze św. Jedna może być ofiarowana w przyjętej intencji, druga za wszystkich wiernych zmarłych, trzecia w intencji Ojca Świętego. W naszym częstochowskim kalendarzu liturgicznym dziś jest także wspomnienie dziewięciu kapłanów, a wśród nich trzech, którzy ponieśli śmierć w obozie koncentracyjnym.
W historii Kościoła wielu papieży obdarzało dzień pamięci o zmarłych różnymi przywilejami, szczególnie odpustem zupełnym pod zwykłymi warunkami. Tradycyjnie bowiem w tym dniu, a także już w uroczystość Wszystkich Świętych po południu odwiedzane są bardzo licznie cmentarze. Najbliżsi dla swoich zmarłych przynoszą całe bukiety kwiatów i zapalają świece. Ich blask jest z daleka widoczny i jakby wszystkim głosi prawdę o życiu wiecznym i o naszym zmartwychwstaniu. Ale każda świeca, która się wypala na grobie, jest przypomnieniem przemijalności naszego życia, a zarazem znakiem pamięci o najbliższych, którzy odeszli do życia wiecznego i tam na nas czekają. Świeca się wypala tak jak nasze ziemskie życie, a szczególnie smutni są ci, którzy utracili wiarę w życie wieczne. Dla nich modlitwa „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie” to tylko smutna tradycja, a dla człowieka wierzącego – znak nadziei i obietnica. Im mocniejsza nasza wiara, tym silniejsza i nadzieja, że ci, którzy odeszli, tam na nas czekają. Oni już osiągnęli ów cel ziemskiego życia, my ku niemu zdążamy. Pan Jezus nam obiecał, że w Domu Ojca jest mieszkań wiele. I możemy być pewni, że są to „mieszkania” według Bożej miłości i wszechmocy – piękne i niezniszczalne.
W prefacji Mszy św. za zmarłych, więc szczególnie dziś z radością śpiewamy: „Życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie”. A Pan Jezus mówi do nas jako Syn Boży i nasz Zbawiciel: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11, 25-26).
To jest nasza nadzieja! Ona odnosi się i do tych, którzy odeszli, i do nas samych, których oni tam oczekują.
Ks. Ludwik Warzybok

Z przemówienia Jana Pawła II na audiencji generalnej nt. odpustów w Kościele katolickim
Watykan, 29 września 1999 r.

Jest to temat nader delikatny: w przeszłości był on źródłem licznych nieporozumień, które doprowadziły nawet do naruszenia jedności między chrześcijanami. W kontekście aktualnych postępów w dziedzinie ekumenizmu Kościół uważa, że ta starożytna praktyka, pojmowana jako istotny wyraz Bożego miłosierdzia, powinna być dobrze rozumiana i przyjmowana. Doświadczenie wskazuje bowiem, że odpusty traktowane były niekiedy z lekceważeniem, co prowadziło do marnowania Bożego daru i rzucało cień na prawdy i wartości zawarte w nauczaniu Kościoła.
Punktem wyjścia do zrozumienia istoty odpustu jest bogactwo Bożego miłosierdzia, które objawiło się w krzyżu Chrystusa. Ukrzyżowany Jezus jest wielkim „odpustem” ofiarowanym przez Ojca ludzkości jako przebaczenie win i zaproszenie do synowskiego życia (por. J, 12-13) w Duchu Świętym (por. Ga 4, 6; Rz 5, 5; 8, 15-16).
Jednakże dar ten, zgodnie z logiką przymierza, które stanowi centrum całej ekonomii zbawienia, nie może do nas dotrzeć, jeśli my sami go nie przyjmiemy i nań nie odpowiemy.
W świetle tej zasady nietrudno zrozumieć, że pojednanie z Bogiem, które z jednej strony opiera się na bezinteresownym i obfitym miłosierdziu, z drugiej – oznacza żmudny proces, w którym człowiek uczestniczy przez swój osobisty wysiłek, a Kościół przez swe dzieło sakramentalne. Aby uzyskać przebaczenie grzechów popełnionych po chrzcie, ów proces musi znaleźć swoje uwieńczenie w sakramencie pokuty, ale trwa on również po zakończeniu jego celebracji. Człowiek musi być bowiem stopniowo „uzdrowiony” z negatywnych konsekwencji, jakie pozostawił w nim grzech (a które tradycja teologiczna nazywa „karami” i „śladami” grzechu).
(…) Na tej drodze miłosierdzie Boże wychodzi człowiekowi naprzeciw i ofiaruje mu szczególną pomoc. Kara doczesna spełnia rolę „lekarstwa” w takiej mierze, w jakiej człowiek czuje się wezwany do głębokiego nawrócenia. Taki jest również sens „zadośćuczynienia” wymaganego przez sakrament pokuty.
Sens odpustów należy zatem odczytać w kontekście pełnej odnowy człowieka na mocy łaski Chrystusa Odkupiciela przez posługę Kościoła. Historycznie wywodzą się one ze świadomości starożytnego Kościoła, który uważał, że może dać wyraz miłosierdziu Bożemu, łagodząc kanoniczne pokuty zadane dla sakramentalnego odpuszczenia grzechów. Jednakże temu łagodzeniu odpowiadało zawsze podjęcie zobowiązań osobistych i wspólnotowych, które zastępczo spełniały „uzdrowicielską” funkcję kary.
Możemy teraz zrozumieć, że „odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych” („Enchiridion indulgentiarum, Normae de indulgentiis”, Libreria Editrice Vaticana 1999, s. 21; por. KKK, 1471).
Istnieje zatem skarb Kościoła, który poprzez odpusty jest niejako „rozdzielany”. Tego rozdzielania nie należy pojmować jako swego rodzaju mechanicznej dystrybucji, tak jakby chodziło o „rzeczy”. Jest ono raczej wyrazem pełnej ufności Kościoła, że jest wysłuchiwany przez Ojca, gdy ze względu na zasługi Chrystusa, a także – za Jego przyzwoleniem – na zasługi Matki Boskiej i świętych, prosi Go o zmniejszenie lub przekreślenie bolesnego aspektu kary, pogłębiając jej wymiar leczniczy poprzez inne rodzaje działania łaski. W niezgłębionej tajemnicy Bożej mądrości ten dar wstawiennictwa może być użyteczny również dla wiernych zmarłych, którzy korzystają z jego owoców stosownie do swej sytuacji.
Widzimy więc, że odpusty (…) ukazują w sposób szczególny wiarę w obfitość Bożego miłosierdzia oraz we wspaniałą rzeczywistość komunii, którą Chrystus urzeczywistnił, jednocząc z sobą w sposób nierozerwalny Kościół jako swoje Ciało i Oblubienicę.
Oprac. ks. Antoni Tatara

Modlitwa brewiarzowa

Tom IV. Oficjum za zmarłych – s. 1637 [s. 1737] z wyjątkiem własnych – s. 1324 [s. 1534]. W Modlitwie na zakończenie dnia psalmy z niedzieli – s. 978 [s. 1175].

Przypomnienia

1. Dzisiaj każdy kapłan może odprawić trzy Msze św.

2. W dniach 1-8 listopada można uzyskać odpust zupełny pod następującymi warunkami: należy pobożnie nawiedzić cmentarz, kościół lub kaplicę, odmówić „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga” oraz dowolną modlitwę w intencji Ojca Świętego, a także przyjąć Komunię św. Za nawiedzenie cmentarza w pozostałe dni roku uzyskuje się odpust cząstkowy.

3. W tym tygodniu przypadają pierwszy czwartek i piątek miesiąca.

Intencje Apostolstwa Modlitwy na miesiąc listopad

OGÓLNA: Aby świadectwo miłości, złożone przez świętych, umocniło chrześcijan w ofiarnej służbie Bogu i bliźnim na wzór Chrystusa, który przyszedł nie po to, by Mu służono, lecz by służyć.

MISYJNA: Aby wspólnoty chrześcijańskie w Azji potrafiły znaleźć dzięki kontemplacji Chrystusa jak najlepsze sposoby głoszenia Go mieszkańcom tego rozległego kontynentu o bogatym dorobku kultury i antycznych formach duchowości, przy zachowaniu pełnej wierności Ewangelii.

INTENCJA KRUCJATY MODLITWY W INTENCJI OJCZYZNY: O szacunek dla tradycji narodowej i jej kultywowanie, zwłaszcza przez młodych Polaków.



Kontakt: liturgia (at) niedziela.pl