Kalendarz Liturgiczny
|
25 kwietnia 2010 r.
Czwarta Niedziela Wielkanocna
Kolor szat liturgicznych - biały
PIERWSZE CZYTANIE
Czytanie z Dziejów Apostolskich
W owym czasie Paweł i Barnaba przeszedłszy przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli.
A wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga.
W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc, sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł.
Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: „Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: „Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”.
Poganie, słysząc to, radowali się i uwielbiali słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju.
Ale Żydzi podburzyli pobożne a wpływowe kobiety i znaczniejszych obywateli, wywołali prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swych granic. A oni otrząsnąwszy na nich pył z nóg, przyszli do Ikonium, a uczniów napełniało wesele i Duch Święty.
PSALM RESPONSORYJNY:
My ludem Pana i Jego owcami.
Wykrzykujcie na cześć Pana wszystkie ziemie,
służcie Panu z weselem,
Stawajcie przed obliczem Pana
z okrzykami radości.
My ludem Pana i Jego owcami.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem,
On sam nas stworzył.
Jesteśmy Jego własnością,
Jego ludem, owcami Jego pastwiska,
My ludem Pana i Jego owcami.
W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,
z hymnami w Jego przedsionki.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki.
DRUGIE CZYTANIE
Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła
Ja, Jan, ujrzałem wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojących przed tronem i Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy.
I rzekł do mnie jeden ze starców: „To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy. A Siedzący na tronie rozciągnie nad nimi namiot. Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu”.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:
Alleluja, Alleluja, Alleluja
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje,
a moje Mnie znają.
EWANGELIA
Słowa Ewangelii według świętego Jana
Jezus powiedział:
„Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.
Oto słowo Pańskie.
Komentarz
Bądźmy świadkami Miłości
„Duch jest także mocą, która przemienia serce wspólnoty kościelnej, aby była w świecie świadkiem miłości Ojca, który chce uczynić z ludzkości jedną rodzinę w swoim Synu. Cała działalność Kościoła jest wyrazem miłości, która pragnie całkowitego dobra człowieka: pragnie jego ewangelizacji przez Słowo i Sakramenty, co jest dziełem często heroicznym w jego historycznej realizacji; pragnie jego promocji w różnych wymiarach życia i ludzkiej aktywności. Miłość jest zatem służbą, którą Kościół pełni, aby nieustannie wychodzić naprzeciw cierpieniom i potrzebom, również materialnym, ludzi”. Z encykliki Benedykta XVI „Deus caritas est”, nr 19.
Z liturgii Kościoła
„Dlatego też Pan mówi dalej: «Podobnie jak Mnie zna Ojciec i Ja znam Ojca i życie moje oddaję za moje owce». To tak jakby powiedział: Dowodem tego, że znam Ojca i że On Mnie zna, jest to, iż oddaję moje życie za owce; to znaczy: jak bardzo miłuję Ojca, pokazuję przez to, że umieram za owce. O tych owcach Pan znowu mówi: «Moje owce słuchają mego głosu, a Ja je znam, idą za Mną i Ja im daję życie wieczne». Mówi także o nich nieco wyżej: «Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony, wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwiska». Wejdzie – to znaczy osiągnie wiarę; wyjdzie – od wiary do oglądania Boga; od wierzenia do kontemplacji, bo znajdzie pastwiska wielkiego nasycenia.”.
Św. Grzegorz Wielki (+604)
Kazanie
Pasterz i brama
O liturgicznym okresie wielkanocnym czytamy w Dziejach Apostolskich o początkach pierwszych gmin chrześcijańskich. Dziś nazywamy te gminy – parafiami. Dla tych, którzy uwierzyli w Chrystusa jako Zbawiciela, posłanego ludziom przez Boga, godzina 15.00 Wielkiego Piątku stała się jakby katastrofą. Nie zwątpiła tylko Ta, która jako Matka Bolesna stała wiernie pod Krzyżem. Ci, którzy zachowali wiarę, uwierzyli także w Zmartwychwstanie. Nawet niewierny Tomasz, kiedy dotknął chwalebnych ran Pana, uwierzył! Ale spotkania z Jezusem Zmartwychwstałym były jednak inne niż nawet to z Ostatniej Wieczerzy. Wiedzieli, że to jest ich Boski Mistrz, ale zrozumieli też, że On jest ten sam, lecz nie taki sam. Powoli odsłaniała się przed nimi tajemnica Zmartwychwstania i stawała się ich mocą.
Ta wiara promieniowała w ich życiu, a z nich także na innych. Tym bardziej że była potwierdzona dobrymi uczynkami. O życiu pierwotnego Kościoła św. Łukasz pisze: „Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby” (por. Dz 2, 44-45). I to było najskuteczniejsze promieniowanie ich wiary.
Męczeństwo Szczepana diakona nie przeraziło ich, tylko przekonało, że Chrystus jest ich mocą. Święty diakon pod gradem kamieni modlił się: „Panie, przyjmij ducha mego”, „Nie poczytaj im tego grzechu” (por. Łk 23, 34). To było wypełnienie Jezusowego testamentu z Krzyża: „Ojcze, przebacz im! Bo nie wiedzą, co czynią!”. Takie świadectwo było dla ludzi znakiem, że Jezusowa Ewangelia to nie tylko słowa, ale także życie. Pierwsza gmina – wspólnota, rozpierzchła się, ale już jako świadkowie życia Jezusowego. Wędrują przez ówczesny świat aż do Grecji i Rzymu. I stało się tak, że przez to rozproszenie Jezus stał się Pasterzem i Bramą, szeroko otwartą dla wszystkich.
Ten sam Jezus, który podczas Męki był tak straszliwie poniżony, mówi teraz o tych, którzy w Niego wierzą: „Nikt nie wyrwie ich z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (por. J 10, 28-30).
Nam się czasem wydaje, że oddala nas od Jezusa nasze zmęczenie, brak czasu, słabość woli lub ciała. Ale tak jak dziecko czuje się bezpieczne, kiedy mocno trzyma się ręki matki, tak i my w Jezusie Chrystusie przeżywamy zjednoczenie z Jego Ojcem. Wtedy i dla nas są przekonywające słowa św. Pawła: „Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?” (por. Rz 8, 35). Chociaż nasza ludzka miłość jest słaba, to Jego – zawsze wierna i trwała.
Ks. Ludwik Warzybok
Modlitwa brewiarzowa
Tom II. Hymny z okresu wielkanocnego s. 420 [s. 444]. Psalmy z niedzieli IV tygodnia s. 1119 [s. 1058]. Pozostałe teksty z 4. niedzieli wielkanocnej s. 591 [s. 534].
Przypomnienia
1. Rozpoczynamy tydzień modlitw o powołania kapłańskie i zakonne.
2. W czwartek, 29 kwietnia, obchodzimy dzień pamięci o męczeństwie duchowieństwa polskiego w czasie II wojny światowej, a w sobotę - 1 maja wspominamy św. Józefa Rzemieślnika. Pamiętajmy w modlitwie szczególnie o bezrobotnych poszukujących pracy.
3. W sobotę rozpoczynamy też nabożeństwa majowe. Jest to również pierwsza sobota miesiąca.
Intencje Apostolstwa Modlitwy na miesiąc kwiecień
OGÓLNA: Aby odpowiedzią na wszelkie zakusy fundamentalizmu i ekstremizmu był niezmienny szacunek, tolerancja i dialog między wszystkimi wierzącymi.
MISYJNA: Aby chrześcijanie prześladowani z powodu Ewangelii, dzięki mocy Ducha Świętego, wytrwali w wiernym świadectwie o miłości Boga do całej ludzkość.
II Krucjata Modlitw w intencji Ojczyzny na kwiecień 2010: Aby środki komunikacji społecznej nie narzucały wzorców etyczno-kulturowych obcych tradycji i historii naszego Narodu.
Kontakt: liturgia (at) niedziela.pl