Kalendarz Liturgiczny

<<< 15 stycznia 2011 r.

17 stycznia 2011 r. >>>


16 stycznia 2011 r.
Druga Niedziela zwykła
Rok A, I

Pierwsze czytanie:

Iz 49, 3. 5-6 Sługa Boży światłością całej ziemi

Psalm responsoryjny:

Ps 40 (39), 2 i 4ab. 7-8a. 8b-9. 10 (R.: 8a i 9a)

Drugie czytanie:

1 Kor 1, 1-3 Paweł apostołem Jezusa Chrystusa

Śpiew przed Ewangelią:

J 1, 14. 12b

Ewangelia:

J 1, 29-34 Duch Święty spoczął na Jezusie

PIERWSZE CZYTANIE

Iz 49, 3. 5-6 Sługa Boży światłością całej ziemi

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Pan rzekł do mnie: «Tyś Sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię».
Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela.
I mówił: «To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela. Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi».

Oto Słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY:

Ps 40 (39), 2 i 4ab. 7-8a. 8b-9. 10 (R.: 8a i 9a)

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.

Z nadzieją czekałem na Pana,
a On się pochylił nade mną *
i wysłuchał mego wołania.
Włożył mi w usta pieśń nową, *
śpiew dla naszego Boga.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, *
ale otworzyłeś mi uszy.
Nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy. *
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże, *
a Twoje Prawo mieszka w moim sercu».
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu *
i nie powściągałem warg moich, o czym Ty wiesz, Panie.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.

DRUGIE CZYTANIE

1 Kor 1, 1-3 Paweł apostołem Jezusa Chrystusa

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Jezusa Chrystusa, i Sostenes, brat, do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali uświęceni w Jezusie Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi, którzy na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ich i naszego Pana.
Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.

Oto Słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:

J 1, 14. 12b

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami.
Wszystkim, którzy Je przyjęli, dało moc,
aby się stali dziećmi Bożymi.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

EWANGELIA

J 1, 29-34 Duch Święty spoczął na Jezusie

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jan zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi».
Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”.
Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

Oto słowo Pańskie.

Kazanie

Oto Baranek Boży!

Podczas każdej Mszy św., przed udzielaniem Komunii św. Kapłan bierze konsekrowaną Hostię i mówi: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”. Niekiedy, np. podczas Mszy św. dla dzieci, celebrans dodaje: „Oto Pan Jezus! Baranek Boży, który gładzi grzechy świata!” – wtedy łatwiej jest maluchom, gotowym na przyjęcie Komunii św., uwierzyć, że w tej małej cząstce opłatka jest prawdziwie obecny sam Pan Jezus.
Dziś słyszymy te słowa na początku Ewangelii zakończonej wyznaniem wiary: On jest Synem Bożym! Możemy powiedzieć, że po każdym z tych słów powinien być wykrzyknik! Bo to było wielkie wyznanie wiary Jana Chrzciciela. Jan znad Jordanu ma tytuł „Chrzciciel”, ale on chrzcił chrztem pokuty na odpuszczenie grzechów. Chrzest tak komentuje ks. Jan Twardowski: „Święty Jan Chrzciciel zapowiada chrzest inny niż zanurzenie w Jordanie. Zapowiada sakrament chrztu świętego. Ludzie nieraz gorszą się, kiedy dziecko w czasie chrztu krzyczy wniebogłosy. Może to święty niepokój, przeczucie tego, czym jest odpowiedzialność ochrzczonych. Tylu ludzi oddało swoje życie za to, że zostali ochrzczeni. Ilu mamy męczenników, których lwy pożarły, których torturowano, mordowano dlatego, że bronili chrztu. Być ochrzczonym to być tym, przez którego Pan Jezus chce przyjść na świat” („Wszędy pełno Ciebie”, s. 38).
Do tytułu „Baranek Boży” wraca św. Jan Ewangelista jeszcze w Księdze Objawienia (Apokalipsie), gdzie zwrot ten rozbrzmiewa 29 razy jako znak zwycięstwa. Znamy symbol wielkanocnego Baranka, z dołączoną czerwoną chorągwią z krzyżem. Wielkanocny Baranek Boży odniósł zwycięstwo przez swoją śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie. Wtedy zgładził grzechy świata i dał nam uczestnictwo w swoim zmartwychwstaniu. A więc cichość i pokora, które łączą się w naszej wierze z postacią Baranka Bożego, znajdują w Jego Osobie pełne zwycięstwo. Naszym powołaniem jest także być świadkami, czyli dawać świadectwo całym swoim życiem: realne, osobowe. Dlatego Pan Jezus mówi do nas: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” (por. Mt 11, 29).
Ks. Ludwik Warzybok


XIV Dzień Judaizmu w Kościele Katolickim w Polsce
„Staję pośród was”
Tegoroczny XIV Dzień Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce został opatrzony mottem z Księgi Rodzaju „Weź twego syna jedynego (...) i złóż go w ofierze”. (22, 2). Słowa te mają szczególny wydźwięk w chwili, gdy świat obiegają niepokojące wieści o zamachach na tle religijnym. Dzień Judaizmu to święto obchodzone w myśl miłości, zgody, tolerancji i wiary we wspólnotę Kościoła. „Z serdecznymi uczuciami staję pośród Was, by wyrazić Wam szacunek i przywiązanie, jakie Biskup i Kościół Rzymu oraz cały Kościół katolicki żywią do tej wspólnoty i rozsianych po świecie wspólnot żydowskich” – powiedział papież Benedykt XVI podczas wizyty w rzymskiej synagodze w 2010 r.
Dlaczego tak wielką wagę dzisiejszy Kościół katolicki przywiązuje do judaizmu? Ta wrażliwość została wzbudzona przede wszystkim dzięki ważnym dla katolików wydarzeniom i wielkim postaciom, których działania przyniosły piękne owoce.
Bp Mieczysław Cisło, przewodniczący Komitetu Konferencji Episkopatu Polski ds. Judaizmu, powiedział m.in.: „Obchodzony w Polsce od 14 lat Dzień Judaizmu jest odpowiedzią na dziedzictwo ostatniego soboru, pontyfikatu Jana Pawła II oraz na pomnażanie tego dziedzictwa przez posługę Benedykta XVI, który może niektórych zaskakiwać intelektualnym, moralnym, pastoralnym i bardzo osobistym zaangażowaniem w budowanie religijnego braterstwa z braćmi Żydami. We wzajemnych relacjach katolicko-żydowskich w Polsce dokonało się już bardzo wiele. Żydzi nie dostrzegają już w inicjatywach Kościoła ukrytych zamiarów nowych «krucjat», a katolicy nie stawiają już zarzutów o asymetrię katolickiego zaangażowania”.
Do tego przywiązania, do zaangażowania w budowanie więzi wspaniałą okazją jest organizowanie Dnia Judaizmu czy następującego po nim Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Ten czas daje możliwość refleksji, modlitwy, skupienia myśli, ale także przybliżenia tematu, tak często odsuwanego, choć znanego powierzchownie. A przecież to nasza tradycja, religia wewnętrzna – jak mówił Jan Paweł II – a nie zewnętrzna wobec religii katolickiej, gdyż w niej tkwią korzenie chrześcijaństwa. Papież Polak nazywał wyznawców judaizmu starszymi braćmi w wierze. W ciągu swego pontyfikatu uwrażliwiał na wielowiekową tradycję, a także na wielki tragizm dziejów narodu żydowskiego. I to właśnie stało się jednym z celów Dnia Judaizmu w Kościele katolickim. Wierni, którzy uczestniczą w obchodach, mają szansę poznać historię zagłady Żydów, a także nauczanie Kościoła po Soborze Watykańskim II na temat religii żydowskiej, mogą też poznać pogląd Jana Pawła II na antysemityzm, przyjrzeć się działaniom Benedykta XVI na polu ekumenicznym. Przede wszystkim jednak mają szansę włączenia się w modlitwę za wyznawców judaizmu, czasem z ich udziałem.
„Weź twego syna jedynego (...) i złóż go w ofierze...” (Rdz 22, 2). Wielu braci w wierze odpowiedziało na to wezwanie przed wiekami, tak wielu też tragicznie zginęło w minionym stuleciu, nie mając żadnego wyboru. Chrześcijanie oddawali życie z imieniem Jezusa na ustach. I dziś to trwa. Giną za wiarę. A za wszystkich Chrystus siebie złożył w ofierze. I dla wszystkich zmartwychwstał.
Agnieszka Chadzińska


Potrzeba jedności
Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i na modlitwach” (Dz 2, 42) to hasło tegorocznego Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan (18-25 stycznia). Międzywyznaniowy zespół powołany przez Komisję Wiara i Ustrój (z ramienia Światowej Rady Kościołów) oraz Papieską Radę ds. Popierania Jedności Chrześcijan (z ramienia Kościoła rzymskokatolickiego), wybierając takie właśnie hasło, pragnął przywołać czasy pierwotnego Kościoła jerozolimskiego. Wtedy Kościół był jeden. Filarami zaś jedności była nauka apostolska, wspólnota, Eucharystia oraz modlitwa.
W Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan do owych fundamentów nawiązują konferencje, spotkania i nabożeństwa, które organizowane są przez Rady Ekumeniczne, Konferencje Episkopatów i inne organy Kościołów różnych krajów.
Celem zaś ruchu ekumenicznego jest ukazanie realnej i widzialnej jedności chrześcijan. Jest to warunek „sukcesu nowej ewangelizacji”, jak mówi kard. Kurt Koch, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.
Naszym obowiązkiem jest modlitwa o urzeczywistnienie się jedności, mającej w wielu chrześcijańskich wspólnotach te same elementy, którymi są wiara w Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, Biblia jest uznawana za podstawę wiary, chrzest oraz modlitwa i oczekiwanie na nadejście królestwa Bożego.
Ks. Jacek Molka

Modlitwa brewiarzowa

Tom III. Teksty w psałterzu na niedzielę II tygodnia – s. 676 [s. 833]. W Godzinie czytań – czytania z 2. niedzieli zwykłej – s. 60. Antyfona do pieśni Zachariasza w Jutrzni i pieśni Maryi w Nieszporach z roku A – s. 63 [s. 605].

Przypomnienia

1. W poniedziałek, 17 stycznia, obchodzimy w Kościele katolickim XIV Dzień Judaizmu.
2. We wtorek, 18 stycznia, rozpoczyna się Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, który kończy święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła (25 stycznia).
3. W piątek, 21 stycznia, obchodzimy Dzień Babci, a w sobotę Dzień Dziadka. Pamiętajmy o naszych bliskich w modlitwach.



Kontakt: liturgia (at) niedziela.pl